Toch wel leuk! Red Hot Chili Peppers overdonderden mij met Knock You Down, maar dat was net een fractie eerder dan Give It Away. Nirvana was bijna dezelfde periode, en bij R.E.M. had ik dat bij Out Of Time, terwijl Green nu al jaren mijn favoriet is. Bij R.E.M. noemt iedereen die ik ken weer een andere plaat, zelfs Monster ben ik later steeds meer gaan waarderen. PJ Harvey is op Pinkpop helaas totaal langs mij heen gegaan, die liefde kwam pas weer met To Bring You My Love en daarna met terugwerkende kracht ook de eerdere platen. Bij U2 is War lang mijn favoriet geweest, met New Years Day als beste nummer. Tegenwoordig heeft de titeltrack van The Unforgettable Fire die status en vind ik The Joshua Tree ook hun beste plaat. Wat is Exit toch een killertrack!

Mij ook en exact dat nummer. Mother's Milk was mijn soundtrack van die (na)zomer. Toen werd ik echt verliefd op de band.

Meer herkenning inmiddels?

Ja, er komen nu meer namen voorbij waar ik zeker ook veel mee heb

37. Saybia - The Second You Sleep (2002)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1935.jpg?cb=1650994098

Favoriete track:




Toen Musicmeter nog niet bestond keek ik veel naar lijstjes op andere media van mensen die overeenkwamen met mijn smaak. El Ninjo was nog niet in beeld, maar titan wel.
Aangezien ik nogal into Coldplay was, begreep ik dat Saybia uit Denemarken ook wel aan zou kunnen slaan bij mij. Me dunkt! Liefde op het eerste gehoor en passend in het geheel waar ik toen veel naar luisterde.

Heel snel volgde een concert in Rotown en mijn Saybia-liefde ging nooit meer over. Een liefde die door veel Nederlanders gedeeld wordt. Buiten Denemarken toch wel het land waar de band de grootste successen heeft geboekt.

Inmiddels horen we niet zo veel meer van ze. In 2015 verscheen na acht jaar No Sound from the Outside en het werd weer stil. Misschien dat we nu weer na acht jaar iets gaan horen?

In elk geval is Søren solo nog wel actief en doet dat in eigen taal. Ook die albums vind ik nog steeds goed. Het grappige is dat van alle bands uit die tijd (begin deze eeuw) ik Saybia nog steeds een warm hart toedraag, waar het vuur bij al die andere bands duidelijk is gedoofd en ik meer uit nieuwsgierigheid nog luister als ze met iets nieuws komen.

Hoe mooi is The Day after Tomorrow nog steeds en hoe heerlijk om mee proberen te zingen met de titelsong. Iets wat natuurlijk nooit lekker lukt

36. Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6054.jpg?cb=1570525194

Favoriete track:




De jaren '80 zullen altijd wel favoriet blijven bij mij. Ze zeggen niet voor niets dat muziek uit je tienerjaren het best blijft hangen of de meeste indruk heeft gemaakt.

Veel favoriete albums komen uit dat decennium, alhoewel mijn gevoel zegt dat de jaren '90 op dat vlak voor mij net nog even beter waren. In elk geval minder gedateerd klinkend.

Gedateerd vind ik Rattlesnakes allerminst. Die warme stem, de heerlijke dwarrelende gitaarpartijen. Nummers die ik elke dag kan horen zonder dat ze gaan vervelen.

Ik vond dit album in die jaren te gek, en vandaag de dag is mijn waardering nog exact hetzelfde. En dat is best bijzonder toch?! Of gewoon een zeer gedegen en trouwe liefde.

35. Miles Davis - Kind of Blue (1959)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/111.jpg

Favoriete track:




Het oudste album in mijn lijst. Een album dat je vaker in lijsten terugziet. Zelfs niet-jazz liefhebbers vinden Kind of Blue eigenlijk wel te pruimen.

Het is dan ook een vrij toegankelijke jazzplaat. Het is sfeervol en geeft rust. Dat is met jazz niet altijd het geval. Zelf heb ik nog steeds moeite met freejazz bijvoorbeeld. Dan kom ik ook erg in de buurt met opmerkingen als 'te druk getoeter'. Ik heb het vaak geprobeerd, maar als het niet werkt moet je ook een keer concluderen dat het je ding gewoon niet is.

Dat is Miles Davis wel. Ik heb aardig wat albums in de kast staan, ik denk zelfs dat ik van hem de meeste albums heb. En ook hier geldt dat echt niet alles mijn huis in komt, want ook MIles heeft albums waar ik niet veel mee kan.

Wat is er dan zo bijzonder aan Kind of Blue? Ik denk dat dit toch wel het album is geweest dat de poort naar jazz opende. Momenteel luister ik relatief vaak naar jazz en ik denk dat dat nog wel even zo zal blijven.

Iets met ouder worden wellicht?!

34. Marvin Gaye - What's Going On (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/76.jpg?cb=1621528343

Favoriete track:




Een album waar ik een aantal jaar geleden nooit van had kunnen zien aankomen dat het zo hoog in mijn album top 100 zou staan.
Misschien omdat velen denken dat ik niet zo veel met soul heb, maar dat is dan een enorme misvatting.

Sinds ik Prince-fan werd op 14-jarige leeftijd is soulmuziek als een rode draad door mijn muzikale belangstelling gegaan, alleen het probleem met soul is dat ik geen torenhoge album uitschieters heb, zelfs geen enorme favorieten qua artiesten. Lange tijd was het James Brown, maar dat is toch meer funk.
Sowieso zat ik graag in de funk-hoek.

Maar qua soul? Er zijn zoveel albums die ik erg goed vind en die ik een warm hart toedraag, maar ze komen zelden in mijn ijstjes voor. Misschien omdat ik soul vooral enorm met sfeer associeer.

Het is een vibe waar ik in moet komen en waar ik zin in moet hebben.

Dat is met deze klassieker van Marvin Gaye dus niet het geval. Maar dat heeft ook even geduurd. Als ik dan op één album uit mijn lijst de term groeialbum los moet laten dan kies ik voor deze.

Voor de rest is alles wel gezegd over de kwaliteit van What's Going' On? Zowel tekstueel als muzikaal. Dit is gewoon een ongelooflijk staaltje topmuziek.

Blijft fijn om met deze lijst mee te lezen.
Als ik ondertussen nog even een tip mag geven: ik ben geen groot Marvin Gaye-liefhebber, maar ik ben nu halverwege de 6-delige podcastserie van radio 5 van 'De laatste dagen van Marvin Gaye' ( ze hebben eerder ook een serie aangaande John Lennon en Freddie Mercury gemaakt). Wat mij betreft wel een echte aanrader, met een speciale aflevering aan dit album gewijd.

33. Scott Walker - Scott 4 (1969)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5231.jpg

Favoriete track:




Door andere artiesten terecht komen bij artiesten die je niet kende. Als Prince fan kwam ik indertijd uit bij Jimi Hendrix en James Brown, omdat die namen nog wel eens genoemd werden als vergelijk.
Peter Hammill leerde ik weer kennen doordat Marc Almond hem coverde.

Diezelfde Marc Almond is indirect de reden dat ik ooit bij Scott Walker uitkwam. Beide artiesten zongen nummers van Jacques Brel in het Engels en het eerste album van Scott die ik ging beluisteren was Scott 4.

Dat maakte zo'n indruk; tot op de dag van vandaag is het mijn favoriete album van hem gebleven.

Mijn vrienden van de band REVERE hebben ooit ook een nummer gecovered: https://www.youtube.com/watch?v=VhakGRW6EtM

Het is heerlijk zwelgen in de muziek van Scott. Zijn latere albums vond ik té experimenteel. Het is me nooit helemaal gelukt die goed te doorgronden.

32. Sufjan Stevens - Illinois (2005)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24989.jpg?cb=1650744046

Favoriete track:




Iemand vroeg me ooit wie ik nu de aantrekkelijkste zanger vond. Had het me begin jaren '90 gevraagd en ik had Eddie Vedder gezegd. Maar nu is dat Sufjan Stevens. Misschien ook wel niet meer, want zoveel is de man niet echt meer in beeld.

Live was het de keren dat ik hem zag zeker niet vervelend. Maar goed, daar gaat het hier natuurlijk niet over.

Sufjan is echt zo'n artiest waar je alle kanten mee op kunt en niet alle kanten vind ik even geweldig. Zo was mijn eerste kennismaking Seven Swans, en eerlijk gezegd vond ik zijn naam het album eer aandoen: suf! Daar denk ik allang heel anders over en dat kwam ook omdat ik Illinois zo geweldig vond. Alleen al het idee om alle staten op die manier onder de loep te nemen.

We weten inmiddels allemaal dat dat project nooit goed van de grond is gekomen. Het idee was leuk zullen we maar zeggen.

Chicago is veruit mijn hoogtepunt van het album, en zijn show in Paradiso (november 2006) beschouw ik nog steeds als één van de leukste die ik meegemaakt heb: chaotisch en oh zo opzwepend (met opblaasbare kerstkabouters die door de lucht vlogen).

Niet alles vind ik even geslaagd, maar ik hoop dat ie snel weer met een geweldig album als Illinois of Carrie & Lowell komt.

Beetje mosterd na de maaltijd misschien, maar hier sluit ik me graag bij aan. Ik ben een enorme liefhebber van PJ Harvey, ze staat ook al een eeuwigheid in mijn top 10 (albums en artiesten), maar Let England Shake beschouw ik zeker niet als haar meesterwerk. Mijn favoriet is Stories from the City…, daarachter volgt nog een hele resem albums, met Let England Shake en haar laatste studioplaat ergens achteraan. Wat zeker niet betekent dat dit misbaksels zijn, integendeel, ook die albums heb ik nog met 4* gewaardeerd. PJ blijft kortom kwaliteit leveren.

Verder hulde voor dit initiatief, lijstjes zijn altijd leuk en dit is net weer een wat andere invalshoek. Ik heb alweer een hoop moois voorbij zien komen.

31. The Cure - The Head on the Door (1985)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2822.jpg?cb=1530145674

Favoriete track:




Zoals veel tieners leerde ik The Cure kennen door Veronica's Top 100 Allertijden, wat toen de lijst der lijsten was. Het nummer A Forest intrigeerde me behoorlijk en blijkbaar doet dat velen nog steeds als je kijkt naar het succes ervan in onze eigen MuMeladder.

Toch sloeg bij mij de vlam in de pan bij het album uit 1985. Het was een wat toegankelijker geluid en minder donker. Niet gek dat ik dit wel kon waarderen omdat ik ook al dol was op hit als The Lovecats of The Caterpillar.

Inbetween Days staat ook in mijn top 100 nummers. Ik heb er goede herinneringen aan. Vara's Verrukkelijke 15 was een programma waar ik veel naar luisterde. Ook de KRO op de zondag of VPRO op woensdagmiddag waren zenders waar ik graag naar mocht luisteren. Dagelijkse kost was ook de Avondspits.

Op de één of andere manier associeer ik Inbetween Days met die periode waar ik veel leuke dingen leerde kennen op muziekgebied. Je moet je bedenken dat er toen geen internet was en ik had een blad als OOR nog niet ontdekt.

The Head on the Door staat een beetje voor verlangen naar lang vervlogen tijden. Tijden waar ik een tiener was, de wereld nog openlag. Donkere en sombere tijden (een beetje als nu), maar toch hoopvol omdat ik nu eenmaal jong was en het allemaal wel positief inzag.
Dit album heeft dat ook een beetje: de somberheid die The Cure altijd al heeft, maar toch ook wel het positieve en enigszins opgewekte. Ja, dat je zoiets neer kan plempen bij een band als The Cure.

30. Portishead - Dummy (1994)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/55.jpg?cb=1566497682

Favoriete track:




De triphop jaren..... volgens mij begon het een beetje met dit album. Het staat voor een opwindende tijd in mijn leven. Ik had net mijn eerste baan, mijn eerste huisje en ik genoot van alle vrijheid.

Ik woonde in een flatje waar in onze portiek acht woningen zaten. Allen bewoond door starters, dus allemaal een beetje dezelfde leeftijd en leeftijdsfase.
We konden het allemaal goed met elkaar vinden en vonden het niet erg als de volumeknop van onze muziek omhoog ging. Nou ja, één buurman had een niet al te beste smaak, dus als hij Modern Talking luid door zijn huis liet galmen, gingen mijn onderbuurvrouw en tevens goede vriendin er hard overheen met Portishead. We vonden Dummy allebei te gek. Ik It's a Fire (helaas alleen op de cd te vinden en niet op de lp) en zij Glory Box.

Maar verder zoals gezegd konden we het prima vinden. Moet je je voorstellen: met z'n allen wat drinken in de stad en dan tegelijk thuiskomen: iedereen de sleutel in de hand, maar slechts eentje hoefde de portiekdeur te openen. Het was elke keer weer lachen.

Buiten dit soort herinneringen en het gevoel dat het album oproept bleek Dummy gewoon ook een klassieker die tegenwoordig elke keer wel in soortgelijke lijsten opduikt.

Zou er ooit nog een vierde album komen?!

29. The Jimi Hendrix Experience - Axis: Bold as Love (1967)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/931.jpg

Favoriete track:




Nee, niet Are You Experienced, ook niet Electric Ladyland, maar Axis: Bold As Love is met nipte voorsprong favoriet. Heel nipt, want alle drie de albums krijgen van mij 5* en dus moest ik kiezen (anders hadden ze alle drie in mijn lijst gestaan).

Are You Experienced heeft misschien wel de lekkerste nummers, Electric Ladyland is misschien wel zijn meesterwerk, maar Axis: Bold As Love wint het qua emotie. Qua gevoel. Er is iets met dat album waardoor het mijn sympathie heeft. Het is puur en ik kan er naar blijven luisteren.

Het begin van het nummer Bold As Love wordt door de band Gotcha! op hun album Words and Music from da Lowlands als laatste 'nummer' van 2 seconden gebruikt. De reden? Het is net alsof Jimi 'Einde' zingt.

Jimi Hendrix leerde ik in de jaren '80 kennen door mijn liefde voor Prince. Zeker in de Purple Rain periode werd Prince nogal eens met Jimi vergeleken en dat wekte mijn nieuwsgierigheid. Prince zelf vond die vergelijking altijd vreemd omdat hij naar eigen zeggen qua gitaarspel meer geïnspireerd was door Santana.

Het maakt mij niet uit. Zeker in die tijd (eind jaren '80, begin jaren '90) vond ik Jimi behoorlijk badass en ik droeg dan ook regelmatig t-shirts met zijn afbeelding erop.

28. Soft Cell - Non-Stop Erotic Cabaret (1981)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6598.jpg

Favoriete track:




Toen ik in 1987 het album Mother Fist and Her Five Daughters ontdekte werd ik een enorm liefhebber van Marc Almond. Uiteraard kende ik Soft Cell nummers als Tainted Love of Torch wel, maar qua albums ging ik in eerste instantie toch voor Marc's solowerk.

Toch duurde het niet lang voordat ik in aanraking kwam met Non-Stop Erotic Cabaret als album.

Tainted Love was natuurlijk de grote knaller. Ik heb daar zeer vaak op staan dansen en elke keer ging het dak eraf. Dat nummers was in de jaren '80 een echte klassieker op de dansvloer, en dan te bedenken dat het al in 1981 verschenen was. Het nummer bleef maar een succes die jaren.

Ook nu is het toch wel de grote hit. Marc sluit zijn concerten steevast af met Tainted Love, gevolgd door Say Hello Wave Goodbye. Het is net als bij Sigur Rós met hun Untitled #8. Je kunt er gewoon standaard vanuit gaan dat het concert dan afgesloten wordt.

Heel eerlijk gezegd komt Tainted Love me een beetje de strot uit. Deze Gloria Jones cover mag dan wel dé grote hit zijn van dit duo, ik denk dat er veel meer te ontdekken valt op dat vlak. Soft Cell is ook vrij invloedrijk geweest op veel bands die in hetzelfde vijvertje visten. Ik denk zelfs dat die invloed enigszins onderschat wordt. Maar hey, hier spreekt een fanboy natuurlijk

27. The Pogues - If I Should Fall from Grace with God (1988)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1429.jpg

Favoriete track:




En op 27 The Pogues. Een beladen getal in de rock/pop wereld. Als iemand niet verder dan die leeftijd zou komen is het Shane MacGowan wel. Maar de beste man werd afgelopen 25 december 65 jaar.

Wat is het toch dat If I Should Fall from Grace with God voor mij zo onweerstaanbaar maakt? De Ierse folkinvloeden? Het feit dat dit album wat meer pop is dan z'n voorgangers? Of de aanwezigheid van nummers als Fairytale of New York en het meer dan schitterende Thousands Are Sailing?

Al sinds eind jaren '80 reist dit album met me mee en het is een reis die ongetwijfeld nog lang gaat duren, want dit onverwoestbaar.

26. Joni Mitchell - Blue (1971)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1264.jpg?cb=1624317406

Favoriete track:




Vraag me wat mijn favoriete vrouwelijke artiesten zijn en dan zit Joni daar zeker bij samen met Kate Bush en Tori Amos denk ik. Natuurlijk kan ik er nog wel wat opnoemen, maar deze drie vormen wel de absolute top voor mij.

Blue is niet het enige 5* album. Court and Spark en Ladies of the Canyon zijn dat ook. Daarbij staan veel latere albums op 4,5*. Ik heb dus niet echt een voorkeur voor haar meer folky of jazzy kant.

Prince was een groot fan van Joni en heeft A Case of U gecoverd en ze wordt genoemd in een nummer op het Sign O' the Times album (The Ballad of Dorothy Parker). Wederom heb ik een artiest leren kennen door een andere favoriet. Het is vrij bijzonder dat Prince zich altijd zo over Joni heeft uitgelaten, omdat hij er niet bekend om stond de fanboy uit te hangen, maar hier maakte hij altijd een uitzondering.

Twee mooie quotes van hem:

“Joni Mitchell taught me a lot about colour & sound, and to her, I’m very grateful” (MTV 1985)

“I love all Joni’s music..I do her songs just to keep her name out there. Joni’s music should be taught in school, if just from a literature standpoint.”- (2004)

Wat valt daar nog aan toe te voegen?!

25. Madonna - Ray of Light (1998)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/153.jpg?cb=1534415324

Favoriete track:




Met Madonna in je lijst maak je niet echt goede sier. En dan zo hoog? Jazeker. Je kan het maar een geweldig album vinden ook al is het van Madonna

In de jaren '80 vond ik haar geweldig, maar vanaf de periode rondom haar boek SEX raakte ze uit mijn gezichtsbeeld. Niet omdat ik het niet goed vond, maar gewoon omdat ik met heel andere muziek bezig was. Madonna deed er niet meer toe voor mij.

En toen was het 1998. Ik stond volop in het gay-uitgaansleven en gays en Madonna dat ging nogal goed samen. Veel vrienden uit die tijd keken reikhalzend uit naar het nieuw te verschijnen album.

Toen Frozen uitkwam ging ik hier onmiddellijk in mee. Wat een geweldig nummer was (en is) dat toch. Ook de lange dance-version was het helemaal. Een enorme hit in de clubs. Nooit zal ik de Pride dat jaar vergeten waarin de remix door de hele Reguliers galmde en iedereen uit zijn dak ging.

Madonna was de queen en mij had ze terug gewonnen. Niet alleen daarom, maar omdat Ray of Light zo'n fantastisch popalbum was geworden, pop met een kwalitatief hoogstaand randje. Ook qua looks wist ze precies hoe ze het aan moest pakken. Madonna werd ouder en deed dat heel gracieus.

Laten we het daarom maar niet hebben over hoe ze er nu uitziet en zich gedraagt. Ook muzikaal kan je grote vraagtekens zetten bij de vrouw die ooit queen was maar die doorslaat in haar hang eeuwig jong te blijven. Zonde. Want of je haar nu wel of niet kunt waarderen: niemand kan ontkennen dat ze baanbrekend werk heeft verricht voor vrouwelijke artiesten. Jammer dat ze het niveau van Ray of Light niet kon vasthouden.

24. The Irrepressibles - Mirror Mirror (2010)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/183000/183345.jpg

Favoriete track:




Het jaar 2010 was een bijzonder jaar. Zonder getipt te worden door iemand kwam ik terecht bij REVERE en The Irrepressibles. Met zowel REVERE als Jamie van The Irrepressibles kwam ik in contact. REVERE volgt nog, maar The Irrepresibles zijn nu aan de beurt.

Er was een heel klein beetje contact met Jamie (tegenwoordig bekend onder de naam Jamie Irrepressible en gastvocalist bij diverse artiesten waaronder Röyksopp). Toen werd ik samen met iemand die ik kende uit het niets gevraagd om promotie voor de band te gaan maken.

Dat was een leuke uitdaging, maar hoe dan?! Dat viel allemaal nog niet mee. Het werd in elk geval gewaardeerd. Ik stond in nauw contact met Jamie. Na afloop van een concert in Leuven kreeg ik een sms-berichtje: 'waar ik was?', want Jamie vond het leuk om nog wat te drinken backstage. 'Ehm, ik was al weg en zat met Mjuman en ons beider partners, die ook bij dat concert aanwezig waren, in een kroeg. Helaas.

Toch wilde Jamie dat later dan nog eens proberen en die kans deed zich voor in Eindhoven. Daar lukte het wel om backstage met de band nog even na te genieten en het glas te heffen.
Een geweldige ervaring, de eerste in direct contact met een artiest ook (REVERE zou nog even duren en andere artiesten zoals bijvoorbeeld Nakhane en Bony Man ook).

Waar ik in de jaren '90 niet backstage bij Moondog Jr wilde komen terwijl het kon, daar had ik er nu minder moeite mee. Misschien omdat ik inmiddels wat ouder was, of omdat de tijden veranderd waren en artiesten goed gebruik konden maken van fans die zich wat extra wilde inzetten. Elke promo is er immers weer eentje.

Maar dat alleen is niet de reden dat Mirror Mirror zo hoog in mijn top 100 staat. Het is een geweldig album en voor mij ook met veel herkenbaarheid. Jamie is een voorvechter van LGBTQ+ rechten en stelt onrecht op alle vlakken regelmatig aan de kaart. De laatste tijd hoor ik hem iets minder op dat vlak, ongetwijfeld door zijn activiteiten met andere artiesten. Misschien zou ik het nu ook wat too much vinden (oppassen dat we nu niet in de woke discussie belanden).

Dus hou ik het gewoon bij Mirror Mirror als album die het vooral goed doet vanwege alle barokke elementen die aanwezig zijn. Met zijn derde album heeft Jamie die weg (helaas) compleet verlaten en is hij de elektronische kant opgegaan. Dat pakt niet helemaal zo uit als Mirror Mirror doet.

The Head On The Door was voor mij ook de eerste The Cure plaat waar alles klopte. Push en A Night Like This zijn mijn favorieten van deze plaat, al was mijn kennismaking uiteraard met Close To Me en Inbetween Days. Er staat mij iets van bij dat rond dezelfde tijd Boys Don’t Cry opnieuw op single verscheen. Gouden tijden, al hadden klasgenoten wat moeite met mijn afwijkende smaak en de daarbij passende donkere kledingstijl. Ik was anders dan de rest. Niet dat ik mij wilde afzetten tegen de gangbare orde, het was vooral een gevoel van dit ben ik.

Portishead, geweldig! Glory Box was vreemd, donker, jazzy, soulvolle en vernieuwend, maar de emotie zit hem toch wel in Sour Times. Dummy is nog steeds een van mijn lievelingsplaten, er zit zoveel beladen diepgang op dat album.

Gaat snel, dit. Lekker bezig, gap. Leuk leesmateriaal. What's Mjuman like tho?

Gooi d'r een glas of twee in en die man blijft lullen

Eerlijk gezegd - was het leuk om aan die ervaring te worden herinnerd: de zaal in Leuven was net als het optreden van The Irrepressibles erg fijn. Bepaalde smaakgebieden deel ik met Aero - niet alleen als er veel pathos, viool en stemmig gezang in zit - vind zelf dat die stem van Jamie ook wonderwel past in bepaalde songs van Röyksopp, net als die van Susanna Sundför.

Bij dit laatste rijtje kan ik overwegend instemmend knikkebollen. Alleen Sjimmie heb ik liever met Sjors erbij

Is al weer wat jaartjes geleden toch Mjuman?

Weinig volk in de zaal, was in Eindhoven ook. Misschien dat ie daarom niet meer optreed en meer bezig is als gastvocalist.

En dan waren er ook nog REVERE optredens (en Gabby Young was in Utrecht toch, of was dat ook REVERE?). Ach wie heb ik niet bij REVERE gezien

23. Antony and the Johnsons - I Am a Bird Now (2005)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21417.jpg?cb=1578677310

Favoriete track:




Antony..... inmiddels ANOHNI. Er was een tijd waar velen gelijk aan mij dachten als het om Antony ging. Kan ook wel terecht zijn. I Am a Bird Now stond in mijn top 10 en ik zag hem (nu haar) een paar keer live in die tijd.

Het was lang geleden dat ik zo opgewonden raakte van nieuwe muziek als toen bij Antony. I Am a Bird Now was zo'n enorme verrassing en daar bleek dan ook nog eens een even sterk debuutalbum aan vooraf gegaan. Antony was hot.

Ook als gastvocalist dook Antony overal op, het werd op een gegeven moment zelfs een beetje overdreven veel. Maar ja, als wij muziekliefhebbers al zo voor de bijl gingen, dan is het niet raar dat andere artiesten dat ook deden.

Momenteel is het wat stilletjes rondom ANOHNI. Ze is associate artist voor het Holland Festival 2023. Waarschijnlijk zal ze niet op het podium te vinden zijn.

Ik moet zeggen dat ik nog steeds enorm graag naar I Am a Bird Now luister, maar dat de muziek van Antony/ANOHNI momenteel bij mij op een wat lager pitje staat. Het klopt dus dat het even geen top 10 is geworden, wat ooit wel zo was.

Dan hoor ik weer flarden van dit album vanwege dit topic en dan laait het vuurtje toch wel weer op. I Am a Bird Now is voor de eeuwigheid.

22. Nick Drake - Five Leaves Left (1969)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/709.jpg

Favoriete track:




Begin jaren '90 kwam ik in aanraking met Five Leaves Left van Nick Drake. Dit kwam voort uit mijn ontstane belangstelling voor muziek uit de sixties.

Ik was juist de ruigere, alternatieve muziek aan het ontdekken en dan krijg je opeens dit op je muzikale bordje.

Rustige muziek die zo heftig binnen kan komen.

Elk nummer is op dat vlak wel raak. En zoals ik in de top 100 nummers als schreef bij Day Is Done: dit mogen ze best op m'n crematie draaien. Mooier dan dat kan het voor zo'n gebeurtenis niet.
Hopelijk hoeft het nog even niet.....

Wat moet je verder nog zeggen over zo'n album als Five Leaves Left? Dit is toch pure schoonheid. Puurder dan dit kom je nauwelijks tegen.

21. Tom Waits - Rain Dogs (1985)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/872.jpg?cb=1621785065




Als er één artiest is die ik graag nog live zou willen zien is het Tom Waits wel. De laatste keer dat ie in Nederland was voor een optreden vond ik de prijzen te hoog, en daar heb ik nu wel spijt van, want ik vrees dat deze wens waarschijnlijk nooit zal uitkomen en Waits wordt er niet jonger op.

Waits is een artiest die ik niet altijd zomaar even op kan zetten in vergelijk met een aantal andere albums uit deze lijst. Z'n zang is natuurlijk ook wel een ding en daarvoor moet ik in de juiste stemming zijn.

Ik vind het ook moeilijk kiezen: ben ik nu een groot liefhebber van zijn donkere, jazzy en meer langzame albums, of ga ik meer voor de gekte? Ik denk dat ik daar nooit uit zal komen.

Twee albums staan op 5*: Closing Time en Rain Dogs. Behoorlijk uiteenlopend dus en het toont aan dat ik beide kanten wel kan waarderen.

Rain Dogs is spannend en uniek en blijft onverwoestbaar. Jaren '80? Jazeker, maar als iets niet klinkt als 'typisch jaren '80' is het dit album wel.
Toch ontstond mijn belangstelling voor dit soort muziek wel in de jaren '80: de donkere kant van de samenleving (zoals je het ook terug kunt horen bij Nick Cave of Marc Almond, zeker die jaren).

Het begon op het jaarlijkse filmfestival dat werd georganiseerd op de middelbare school waar ik zat. Je moest werken met een soort strippenkaart, hoe moeilijker de films hoe meer je er kon zien. Zo kon je bijvoorbeeld maar 1 blockbuster A-film zien, maar leverde je die in dan kon je er twee uit de categorie B bekijken en dan had je nog de C-films. De typische filmhuis films.

Zo zag ik de film Barfly uit 1987 op mijn school en dat was de kiem voor het ontdekken van muziek a la Waits of boeken van Charles Bukowski. Een liefde die nooit is overgegaan, want ik mag nog steeds graag naar dit soort films kijken in het filmhuis, ik lees graag literaire boeken en Waits is altijd op het muzikale menu blijven staan.

https://lwlies.com/wp-content/uploads/2017/05/barfly-mickey-rourke-900x0-c-default.jpg
yeahhhh Tom Waiiiiits for all my frieeeends

Als deze lijst klaar is wil ik denk ik doorgaan met een lijst '80 x 80's' genaamd.

Daarin 80 albums uit de jaren '80, niet gerangschikt op volgorde deze keer en met wederom wat zelfopgelegde regels: alleen pop met hier en daar wat alternatieve randjes (veel bandjes die beginnen met 'The' dus) en geen solo-artiesten.

Ik denk wel voer voor een aantal mensen. Ik denk er nog even over. Ik heb nog een top 20 te gaan hier

https://www.musicmeter.nl/album/826620]20. Bony Man - Cinnamon Fields (2021)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/826000/826620.jpg?cb=1639503810

Favoriete track:




En dan nu Bony Man. Zoals aangekondigd in mijn openingspost wijk ik een beetje af van mijn top 10 hier op de site.

Sowieso is rangschikken altijd een lastig iets, want het verschilt per dag en waarom zet je het ene album boven de ander als je er een totaal andere beleving bij hebt?!

Mijn top 10 hier op de site vormt een soort visitekaartje waar ik voor sta en om die reden dat ik Bony Man in de top 10 gezet heb (want er hangt nogal een verhaal aan vast). Een plaatsing die ik ook passend vind, maar in deze top 100 heb ik wat andere sentimenten mee laten spelen waardoor Bony Man nu al voorbij komt.

Daar waar ik het vroeger niet aandurfde om artiesten aan te speken, daar is dat de laatste jaren ineens enorm veranderd. Met een paar artiesten heb ik goed contact gehad, met sommigen nog steeds en met anderen is dat weer opgehouden.
Iedereen kent het REVERE verhaal onderhand wel, maar met Bony Man gebeurde iets soortgelijks.

Ik ontdekte het album in de herfst van 2021 en het pakte me gelijk. Helemaal niet eens zo bijzonder, maar het raakte me. En blijkbaar was ik niet de enige, want inmiddels hebben maar liefst 240 mensen op het album gestemd en eindigde het in de Musicmeter jaarlijst van 2021 op de vijfde (!) plaats.
Ook buiten de site werden veel mensen enorm enthousiast.

En dat voor een artiest die zelfs in eigen land, IJsland, niet echt bekend is en nauwelijks podiumervaring heeft. Je zou het bijna een uit de hand gelopen hobby noemen.

Het succes overweldigde Gulli (zijn echte naam is Guðlaugur Jón Árnason) enorm en omdat er vraag was naar fysieke exemplaren besloot hij het op vinyl uit te brengen. Alles in eigen beheer en hier en daar nogal omslachtig. Het was dan ook een superleuke ervaring om net als bij REVERE jaren ervoor bij de bedankjes genoemd te worden, al helemaal omdat de andere namen duidelijk IJslands zijn.
En als klap op de vuurpijl kreeg ik een origineel kunstwerk van de ontwerper van de hoes.
Ik vond het allemaal iets te veel eer, maar ben uiteraard wel dankbaar voor deze gebaren. Het is gewoon heel tof als je iets kunt betekenen voor dit soort artiesten die anders nooit enige vorm van aandacht hadden gekregen.

[url=https://postimages.org/[/url]

Maar het werd nog leuker. Gulli wilde graag komen optreden in Nederland omdat daar vraag naar was. Dus ging ik ermee aan de slag en dat werd een huiskamerconcert bij mijn buurman die daar een perfecte locatie voor had. De zaal was vol en de zenuwen enorm. Heel even dacht ik zelfs dat Gulli het bijltje er bij neer zou gooien. Maar dat gebeurde niet. En zeker het tweede gedeelte waar cello en viool een aangename toevoeging vormden (met dank aan muziekobsessie) zorgde voor wat meer rust.

Ook de instore bij Plaatboef in Rotterdam eerder die dag was een succes. Veel albums die op voorraad stonden vlogen de deur uit. Daarbij een mooi extraatje in de vorm van een optreden van muziekobsessie, die zijn album ook kon presenteren.

Voor mij werd het een geweldig weekend waar ik Rotterdam kon laten zien aan Gulli en waar bleek dat ook in real life er een geweldige band was met een uiterst sympathieke artiest waarvan ik hoop dat er nog een vervolg gaat komen.

Dit album is er dus eentje met een zeer bijzondere geschiedenis en dat zal ik altijd blijven koesteren. Een tijdloos album ook waarover ik nog steeds verhalen hoor dat mensen het ontdekken door mond op mond reclame (ja zelfs na anderhalf jaar nog). Het is en blijft een wonderlijk verhaal, maar hoe mooi dat alweer deze site daar aan heeft bijgedragen.

En hoe dat huiskamerconcert klonk? Bedenk dat de violist plus celliste (een koppel) en Bony Man elkaar een uur voor aanvang pas ontmoet hebben en wat nummers geoefend!!!

Die violist en celliste maakten het wel af, die brachten ook zoveel rust en vertrouwen over. Het was een bijzondere mooie avond ❤️

Ik sprak hem rond de jaarwisseling nog en voor hem was dat weekend wel zijn hoogtepunt van 2022. Me dunkt

Je moet als artiest zijnde ook ooit die eerste stap zetten, en ik heb artiesten gesproken met jarenlange ervaring die nog steeds flink zenuwachtig voor een concert zijn.

19. David Bowie - ★ (2016)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/517000/517968.jpg?cb=1642456555

Favoriete track:




Ziggy Stardust is altijd mijn favoriete Bowie album geweest, maar dat veranderde al heel snel met de komst van Blackstar. Op oudjaarsdag 2015 hoorde ik het album voor het eerst. Ruim een week voor de release die op zijn verjaardag zou plaatsvinden.
Er was dus nog niks aan de hand en Blackstar was 'slechts de nieuwe Bowie'. Een nieuwe Bowie waar ik enorm naar uitkeek omdat ik de titeltrack het mooiste vond van hem sinds tijden.

Ik voelde bij het album een soort OK Computer sensatie toen ik Blackstar die dag voor het eerst hoorde. Niks emoties door zijn dood, maar puur de muziek zelf.

En toen was het 11 januari. Vlak voordat ik naar mijn werk ging las ik dat Bowie overleden was op 10 januari. Wat een schok was dat, en wat kwam dit album ineens in een ander daglicht te staan.

Toch heeft het voor mij niet iets extra's gedaan, daar ik gelijk al om was en iets bijzonders hoorde. Natuurlijk duurde het nog even voordat ik echt 100% zeker weten wist dat dit mijn favoriete Bowie was.
Ja, zijn dood geeft het extra lading, maar dat heeft voor mijn waardering geen invloed gehad. Ik snap dat dat voor andere mensen juist wel het geval is.

Maar het doet dan ook weer niks af aan al die andere albums die ik hoog waardeer. Dat is sowieso de kracht van Bowie. Elk tijdperk wat anders, elk tijdperk weer nieuw en spannend.

Bowie blijft me tot de dag van vandaag boeien. Onlangs nog de film Moonage Daydream in de bioscoop gezien en dan weer beseffen wat een bijzondere artiest Bowie toch was.

Een mooiere zwanenzang dan Blackstar kan een artiest zich niet wensen.....

Mooi stukje Eric over Blackstar en voor mij heel herkenbaar.

Ik was zelf ook nog die december maand naar Bowie Is geweest in het Groningener Museum en daardoor meer dan klaar voor dit bijzondere album wat insloeg als een bom. Een paar dagen later gevolgd door een grote schok.

Ja, daar zijn we ook geweest. Was een mooie tentoonstelling. Volgens mij was ik er net na zijn dood, terwijl we de kaarten voor zijn dood al in bezit hadden.

18. Pixies - Doolittle (1989)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/346.jpg?cb=1618264256

Favoriete track:




Om even het bruggetje met Bowie te maken: Bowie was een groot fan van Pixies en in 2002 besloot hij een cover op te nemen van het nummer Cactus op zijn album Heathen. Bowie vond Pixies met Sonic Youth het beste wat de 80's te bieden had en hij noemde de band een soort psychotische Beatles.

Daar zullen de meningen hier wel over verschillen denk ik. Voor de één is Frank Black een genie, voor de ander een krijsend speenvarken.

Voor mij is Doolittle wel het markeringsalbum in de omslag van mijn tienertijd naar mijn twink-jaren. Dag top 40, hallo alternatieve muziek (vooruit: ik luisterde al wel naar new wave en popmuziek met een alternatief randje). Muziek die toen ook echt wel bijzonder was, want internet bestond niet en je moest daar via andere kanalen aan zien te komen. Het grote publiek was er in elk geval niet mee bezig.

Pixies, en dan met name Debaser leerde ik kennen als openingstune van een VPRO programa op de televisie. Ik vond het een intrigerend nummer en het maakte me nieuwsgierig naar Doolittle.

Toen ik dat album voor het eerst hoorde ervoer ik een sensatie: dit was echt wat anders dan waar ik normaal naar luisterde.

In die tijd speelde ik fanatiek viool en deed dat met wat vrienden. Eentje daarvan was net als ik into Pixies en alternatieve muziek. Moet je je voorstellen dat je eerst samen stukken van Bach of Dvorak oefent, om daarna thuis naar Pixies te luisteren. We deden dat. Het kon allemaal. De deur naar opwindende muziek werd opgenzet en tevens naar een nieuwe periode in mijn leven.

In veel opzichten dus een album dat een grote invloed op me heeft gehad.

Wereldplaat, ook voor mij zeer bepalend! (Top 10 materiaal).

17. Nakhane - You Will Not Die (2018)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/707000/707955.jpg?cb=1541258432

Favoriete track:




En hier de volgende 'afwijking' van mijn ingevoerde top 10 op de site. Ja, Nakhane hoort in die top 10 en blijft daar ook nog wel staan, maar wikkend en wegend heeft Nakhane hier wat andere artiesten voor moeten laten gaan.

User joramhoogink (helaas heeft hij geen account meer) gaf me in 2014 de tip om naar Nakhane Touré te luisteren. Die had het jaar ervoor zijn debuut Brave Confusion uitgebracht.
En nog steeds twijfel ik om nu te bepalen wat mijn favoriete album is: het debuut of You Will Not Die uit 2018.

Het mooie was dat Nakhane in september 2014 optrad in de kleine zaal van Paradiso en daar wilde ik bij zijn. Alleen was er verwarring rondom de aanvangstijd die sowieso al wat merkwaardig was. Ik besloot gewoon een berichtje naar Nakhane op Facebook te sturen om wat meer duidelijkheid te krijgen en die kreeg ik. Ik vroeg of er ook cd's verkocht werden want daar was niet makkelijk aan te komen. Dat bleek gelukkig zo te zijn.

Na afloop van het optreden kreeg het publiek de gelegenheid om de cd te kopen en even met Nakhane te praten. Veel mensen waren niet aanwezig bij dit concert, dus dat ging allemaal relaxed. Nakhane herkende me en begon gelijk een praatje.

Dat is daarna nooit meer overgegaan en tot op de dag van vandaag spreek ik hem regelmatig. Wederom dus een persoonlijke connectie wat het extra leuk maakt allemaal en wat mede bepalend is voor deze hoge positie in mijn album top 100.

De aanloop naar zijn album uit 2018 was daarom extra leuk om mee te kunnen maken. Het wordt zelfs een beetje als zijn debuut gezien, zeker ook omdat het door een grotere platenmaatschappij werd uitgebracht en zijn naamsbekendheid groter werd. Zo heb ik Nakhane ook een aantal keer live gezien dat jaar en stond hij bijvoorbeeld op Lowlands.

Bij het optreden in Brussel zaten we bij toeval in hetzelfde hotel en we vonden het hoog tijd worden om een wijntje te drinken na afloop van het concert. Helaas was de bar dicht, maar gelukkig was er een flesje uit de koeling te koop. Hierna volgde een leuke ontmoeting waarin we meer over elkaar te weten kwamen.

In maart dit jaar zal het derde album Bastard Jargon worden uitgebracht. Op dat album wordt samengewerkt met Nile Rodgers en Perfume Genius, geen onbekende namen. Maar eerder is al een duet opgenomen met ANOHNI en is er een ontmoeting met Madonna geweest. Daaruit is verder geen samenwerking voortgekomen, maar dat lijkt me ook niet nodig. Inmiddels lukt het Nakhane ook zelf wel om naam te maken. Het nog te verschijnen album is overal al voor te bestellen en er wordt promo voor gemaakt.

Vier nummers zijn al bekend en het belooft weer een te gek album te worden. Ik ben benieuwd of dat album You Will Not Die en Brave Confusion kan overtreffen.

Verder is het nog wel even wennen om Nakhane als non-binair zijnde met hen/hun (they/them) aan te spreken.