97. Infadels - The Future of the Gravity Boy
(UK, 2012, indie/electro)




Misschien was dit met duizenden andere platen destijds ook het geval, maar ik heb het alleen bij deze LP ontdekt: een hele tijd stond deze plaat in wezen wel op Spotify, maar was elk nummer vervangen door enkele seconden ruis. Gelukkig is dat later hersteld, want het derde (en laatste) album van deze Britse band is wat mij betreft verreweg het beste wat ze geproduceerd hebben.
Het is een album met een soort van spacy thema dat als een onweerstaanbaar lekker sausje over elk nummer heen ligt.

96. 65daysofstatic - No Man's Sky: Music for an Infinite Universe
(UK, 2016, postrock)




jordidj1 verwacht nog drie keer metal, maar ik heb twee weekenden geleden mijn portie klereherrie voorlopig wel gehad. Het genre van de nummer-96 komt wellicht het dichtst in de buurt. Waarom ik dit dan géén herrie vind: als ik het goed zou kunnen uitleggen, zou ik dat wel hebben gedaan, nu moet ik volstaan met de beknopte bespiegeling dat het overweldigende me erg goed bevalt.
Ik wist overigens niet dat dit de soundtrack van een game was (en niet van een film, zoals ik dacht), dat moest de cadeaugever (zelf zowel film- als gamekenner) mij erbij vertellen.

95. Elly Nieman & Rikkert Zuiderveld - Parsifal
(NL, 1971, folk/pop)




Nog een restrictie die ik mezelf heb opgelegd: (registraties) van cabaretoptredens alsmede hoorspelen zijn uitgesloten van deelname. In de eerste categorie zou ik Harrie Jekkers kunnen laten optreden met één van zijn geweldige voorstellingen; in de andere categorie vallen twee platen die in mijn kindertijd heel vaak op de speler werden gelegd: Peter en de Wolf (met Ramses Shaffy als verteller) en het Oinkbeest, een sprookjesachtige vertelling door Elly & Rikkert.
Van dat laatste duo hadden mijn ouders veel platen, en ik zeg het nog maar een keer: mijn ouders waren zelf van katholieke huize maar hebben ons (mijn broer, zusje en ik) niet gelovig opgevoed. Hippie-achtig waren ze wel (goed, vooral vóórdat de kinderen ten tonele verschenen) en daarom deed deze muziek het goed in de platenverzameling, waar met name folk de dienst uitmaakte. Ik werd als kind al gegrepen door de wonderlijke teksten, de mooie platenhoezen en vooral door de grote variatie aan instrumenten die gebruikt werden.

94. Fun Lovin' Criminals - Come Find Yourself
(VS, 1996, rock/hiphop)




Ik zet deze plaat net op en man, wat word ik er weer vrolijk van. Het is vast omdat ik geen auto rijd, dat ik deze nooit draai, want dat lijkt me de perfecte luisterplek ervoor. Dan maar op een fietstochtje draaien binnenkort, want deze -wederom- toegankelijke hiphopplaat verveelt na 30 jaar nog steeds niet.

93. Built to Spill - There Is No Enemy
(VS, 2009, rock)




Geen idee meer wanneer ik deze heb gekocht en wat de precieze reden was...ik geloof niet dat ik vantevoren deze muziek kende. Geen moment spijt gehad van deze aankoop, het is fijne luisterrock met heel erg genietbare gitaarsolo's. Opvallend genoeg heb ik nooit de neiging gevoeld het eerdere werk uit te checken. Een soort van eendagsvlieg in mijn collectie dus, maar wel een heel erg goede.

Dit is al de 4e keer built to spill in dit topic, met 3 unieke platen, een breed gewaardeerde band dus!

92. MSTRKRFT - The Looks
(Canada, 2006, electroclash)




In de zeroes "keek" ik nog veel naar muziekvideo's op YouTube (tegenwoordig gebruik ik het platform alleen als "doorgeefluik"). Video's van MSTRKRFT bevielen me erg goed (ook vanwege de muziek natuurlijk), zowel de originelen als de zelfgemaakten. In de laatste categorie was er ooit iemand die een zeer bonte verzameling sokken had en deze allemaal toonde onder de muziek van Paris. En wat blijkt: deze clip bestaat nog steeds, zie hierboven. Het gaat natuurlijk nergens over, maar het maakt de muziek nog net iets beter. The Looks betekent drie kwartier lang genieten van niet heel gevarieerde maar wel enorm aanstekelijke beats en bliepjes. Jammer dat MSTRKRFT dat niveau niet vast heeft weten te houden, latere muziek was me vaak veel te hoekig, blikkerig of ronduit lelijk.

Wat een fijne verrassende keuzes Dim! Leuk ook dat je MSTRKRFT weer even in de schijnwerpers zet. Deze The Looks blijft een meer dan prima album.

91. Leftfield - Alternative Light Source
(UK, 2015, electro)




Qua niveau doet/deed Leftfield niet onder voor collega's als Underworld, The Prodigy en Chemical Brothers, maar qua LP-productie wel en zo zijn Leftism en Release The Pressure toch enigszins aan me voorbijgegaan. Maar toen deze tien jaar geleden uitkwam was ik er bij en wat was (en is) dat genieten, ondanks dat het eerder gedateerd (lees: back to the 90's) dan vernieuwend klonk.

90. Kosheen - Resist
(UK, 2001, electro/jungle)




"Waarom ben jij niet bij Osdorp Posse?" Dik 20 jaar geleden kreeg ik deze vraag van een mede-Lowlandsbezoeker. De vraag was vrij logisch, aangezien Osdorp Posse op dat moment aan het optreden was en ik een shirt met hun bandlogo aanhad. De reden was voor mij dan weer logisch: Kosheen was tegelijkertijd geprogrammeerd en daar moest ik bij zijn.
Ik heb weleens gedacht dat ik deze drum-n-bass-light op gegeven moment wel zat zou worden, maar (bijna) 25 jaar na dato komt deze nog net zo lekker binnen.

Ik heb een Spotifylijst aangemaakt voor deze top-100, met twee nummers per album:
Album Top 100 van Dim

89. M83 - Hurry Up, We're Dreaming
(Frankrijk, 2011, electro/pop)




In mijn luisterstatistieken komen regelmatig namen voorbij die te poppy zijn om tot de alternative rock gerekend te mogen worden, maar "te veel" "echte" instrumenten gebruiken om in de electrohoek gedrukt te worden. Two Door Cinema Club, Everything Everything, CHVRCHES, Metric, The Temper Trap zijn maar enkele voorbeelden. Zij komen niet verder dan de longlist, maar M83, opgericht door twee Fransmannen met de prachtige namen Nicolas Fromageau and Anthony Gonzalez, haalt de eindlijst wel, met hun zesde en waarschijnlijk meest bekende en/of populaire album, met sowieso al een toffe titel en dito hoes, en maar liefst 22 nummers. De heerlijke drumpartijen vormen voor mij de voornaamste reden om dit album in mijn top 100 op te nemen, maar zeker ook de grote variatie en zeer geslaagde combinatie van uptemponummers en dreampopachtig materiaal.

Het schommelt enorm heen en weer van ken ik niet naar ja leuk!

Built To Spill is in ieder geval een leuke ontdekking, ik had nog nooit van ze gehoord.

88. Beach House - Once Twice Melody
(VS, 2022, indie/dreampop)




Het was een sterke zet van Beach House om de release van hun achtste studioplaat vooraf te laten gaan door EP's; gezien de lengte van de totale plaat (bijna anderhalf uur) gaf je dit de mogelijkheid enigszins te doseren. Uiteindelijk bleken alle EP's enorm fijn en het album zeker niet te lang.
Op de albumpagina op deze site beschreef ik het hemelse gevoel dat het luisteren naar dit album bij mij teweegbrengt. Daar vond een bepaalde user iets van, maar drie jaar later zou ik het nog exact hetzelfde omschrijven.

87. The Comet Is Coming - Trust in the Lifeforce of the Deep Mystery
(UK, 2019, electro/jazz/funk)




Als je, zoals in mijn geval, hebt samengewoond met een saxofoniste, dan ga je je als vanzelf (meer) interesseren voor jazz, maar alsnog is dit genre voor mij grotendeels onontgonnen gebied. Of ik daar ooit nog "werk" van ga maken, weet ik niet, maar wat ik wél weet is dat déze combinatie van electro en jazz mij dermate goed bevalt dat stilzitten geen optie meer is (terwijl ik "gewone" jazz (meer) associeer met laidback muziek voor de late uurtjes). De sublieme opbouw van elk afzonderlijk nummer toont de enorme klasse van King Shabaka, Betamax en Danalogue en maakt dit album tot een muzikaal kunstwerk.

86. Lucky Fonz III - Hemellichamen
(NL, 2022, pop)




Ik heb kortstondig bij Lucky Fonz III op school gezeten, maar lang genoeg om sympathie voor hem op te wekken én zijn muzikale carriere te volgen, zonder daarbij kritiekloos te worden. Hij maakte hiervoor allesbehalve onaardige platen, maar écht goed vond ik het nooit. Met Hemellichamen kwam daar verandering in: wat een groei heeft Otto doorgemaakt en wat een pracht van een album heeft dat opgeleverd, waarbij hij met de openingstrack het gevoel dat muziek oproept verbluffend goed weet samen te vatten.

85. Coldplay - Everyday Life
(UK, 2019, pop)




Door met een veel bekritiseerde of ronduit verguisde band. Niet geheel verwonderlijk, want na een schitterend debuut en een waardige opvolger ging het met Coldplay snel bergafwaarts en veranderde de band die "ooit" pareltjes kon maken tussen hoop en melancholie in een niet al te originele stadionband.

Maar wél een heel goeie - in 2019 kwamen het talent en de kwaliteit van de band weer helemaal bovendrijven omdat originele keuzes werden gemaakt. Er werden nieuwe paden bewandeld, geflirt met nieuwe stijlen/genres en bovenal werd een gevoel van plezier hebben in muziek maken opgeroepen. Met deze bijzonder gevarieerde plaat maakte Coldplay een einde aan de eenheidsworst van de vorige albums én klonk het zelf af en toe weer zoals twintig jaar geleden. Jammer dat de platen die hier weer na kwamen weer zeer matig waren.

84. Cats on Trees - Alie
(Frankrijk, 2022, pop)




Waarschijnlijk het enige album in deze top 100 waar ik alleen zelf op heb gestemd.
Ik luisterde in 2018 al regelmatig naar dit duo uit Toulouse, maar de plaat van dat jaar was nog geen voltreffer. Vier jaar later is het met deze LP wel helemaal raak; het is vlotte en lichtvoetige (dream)pop waar ik geen genoeg van krijg.

83. Fink - Beauty in Your Wake
(UK, 2024, folk)




The only thing that matters is the beauty in your wake

Eén van de jongste platen in de lijst, deze kwam vorig jaar juli uit. Mijn eerste luisterbeurt was onderweg (eerst in de tram, daarna in de trein) met de koptelefoon op en ik was meteen overdonderd. Deze prachtige licht rockende folkplaat is kanshebber voor mijn albumlijst over 2024 (ohja, die moet ik ook nog maken).

Ze hebben niet veel stemmen, maar wel een keer een spel hier gewonnen:

82. Anouk - Urban Solitude
(NL, 1999, rock)




Door met deze succesvolle Haagse bijna-vijftiger, die in de tweede helft van de jaren '90 zichzelf in één klap op de kaart zette met de monsterhit Nobody's wife en het album Together alone. Deze debuutplaat was meer dan aardig en heb ik dan ook veel gedraaid toentertijd, maar wat mij betreft is de opvolger het beste, met haar geweldige stem kan ze zowel van een stevigere rocker (In the Sand, Don't) als een ballad (My Friend) als een poppy-radioplaatje (R U Kiddin' Me) iets moois maken.

Tot nu toe een leuke afwisselende lijst! De plaat ik het meest waardeer van die 1ste worpen is (misschien) verrassend die van Lucky Fonz III. Een erg fraai album met echt hele fijne liedjes als Een Klein Beetje Dood, De Berg en Alles Moet Weg!

81. Bob Dylan - The Essential
(VS, 2003, folk/rock/blues/country)




Verzamelaars/compilaties ontbreken meestal in dit soort lijsten en daar is zeker wat voor te zeggen. Ik heb er echter met een voor mij goede reden wel een paar geselecteerd voor deze top-100 en deze 3cd (met een "limited edition bonus disc") van Dylan is daar de eerste van. Geleend van een vriend en nooit teruggegeven (dus mocht iemand deze missen en zich in dit verhaal herkennen, dan weet je dat die nog steeds in goede handen is).
Waar ik in de jaren '80 nog, dankzij de vele LP's en cassettebandjes in ons ouderlijk huis, veelvuldig in aanraking kwam met muziek uit de periode vóor mijn bestaan, was ik in de jaren '90 en de zeroes toch hoofdzakelijk bezig met de muziek van het moment. Ik draaide wel muziek uit de 60's, 70's (en 80's), maar dan ging het meestal om artiesten die ik al kende: van bijvoorbeeld Boudewijn de Groot, Dire Straits, Creedence Clearwater Revival en The Doors had ik meerdere CD's (ook voornamelijk compilaties, trouwens). Echter, dankzij enkele van mijn gitaar spelende vrienden, kwam ik aanraking met Bob Dylan, die geen totáál onbekende naam was, maar waar ik niet veel meer van kende dan I Want You en Lay Lady Lay. Deze "essential collection" vormde voor mij de brug naar het meer gaan beluisteren van zijn studio-albums, die ik, dankzij de Volkskrant, als cadeau van mijn moeder later bijna allemaal in bezit kreeg.

80. José González - Veneer
(Zweden, 2003, pop/folk)




Gezien het grote aantal Scandinavische namen dat in de beginjaren van Last FM mijn luisterstatistieken vulde, zou je verwachten dat er ook wel een aardig aandeel artiesten uit één van de betreffende landen deze lijst zou halen. Maar dat valt vies tegen, er komt er hierna nog maar één. Voor onder meer Royksopp, Mando Diao, ABBA, Slagsmalsklubben, Madrugada, The Knife en Nina Kinert was de longlist het eindstation.
Maar meneer/veneer González, ook bekend van Junip, staat er dus wel in, met een plaat vol prachtige, "kleine" luisterliedjes. Ik zal niet de enige zijn die hem ontdekte via de reclame van Sony Bravia en vast ook niet de enige die aanvankelijk dacht dat dat het origineel van Heartbeats was.

79. Elliott Smith - Elliott Smith
(VS, 1995, folk/rock)




En we blijven nog even in de folksferen met deze helaas veel te vroeg gestorven singer-songwriter. Hij stond bij mij lang in de schaduw van Nick Drake (die, als hij rechtop staat, natuurlijk ook veel schaduw in voorraad heeft), maar heeft geheel op eigen kracht een plekje in de lijst bemachtigd, dankzij zijn talentvolle en indringende manier van zingen en spelen.

78. The Postal Service - Give Up
(VS, 2003, electro/indie)




Soms krijgen twee mannen een geweldig idee. In de meeste gevallen moeten ze dan rustig wachten totdat het weer voorbijgaat, maar zo niet voor Ben Gibbard (Death Cab For Cutie) en Jimmy Tamborello (Dntel): samen een album maken behoort wel in de categorie uitstekende plannen. Het houdt het midden tussen dream- en electropop en meerdere nummes komen ernstig dichtbij het perfecte popliedje.

77. Chelsea Wolfe - Hiss Spun
(US, 2017, rock)




Bij de nummer-77 staat op deze site als genre onder meer "metal" genoemd, dus tijd voor jordidj1 om eens goed op te letten - vooral om te leren dat dit soort muziek dus ook gepaard kan gaan met een zanger(es) die níet zijn of haar bek verpest.
Het is geen dagelijkse kost, want daarvoor is het wat te heftig, maar wel een album dat me bij de eerste beurt meermaals omverblies. Wat een kracht, wat een intensiteit, prachtig.

76. Dirk Maassen - Echoes
(Duitsland, 2021, neoclassical)




Wel te rusten! Dat klinkt wat vroeg bij dit tijdstip, maar de nummer-77 is de plaat die mij de afgelopen jaren vaak in slaap heeft doen vallen. Ik heb nooit veel met klassiek gehad (ook niet per se tegen, maar gewoon geen (grote) interesse), maar wel met de piano en zo kom ik bij "neoclassical" of "contemporary classical" uit en heel vaak bij deze Duitser met een heel erg Nederlandse naam. Zijn landgenoot Nils Frahm stond erg hoog in mijn top-100 van "losse" tracks, maar haalt de albumlijst niet.

En daarmee zijn we op een kwart.

Dims Album Top 100

76 Dirk Maassen Echoes
77 Chelsea Wolfe His Spunn
78 The Postal Service Give Up
79 Elliott Smith Elliott Smith
80 José González Veneer
81 Bob Dylan The Essential
82 Anouk Urban solitude
83 Fink Beauty in your wake
84 Cats On Trees Alie
85 Coldplay Everyday life
86 Lucky Fonz III Hemellichamen
87The Comet Is Coming Trust in the lifeforce of the deep mystery
88 Beach House Once Twice Melody
89 M83 Hurry Up, We're Dreaming
90 Kosheen Resist
91 Leftfield Alternative Light Source
92 MSTRKRFT The Looks
93 Built to Spill There is no enemy
94 Fun Lovin' Criminals Come Find Yourself
95 Elly en Rikkert Parsifal
96 65daysofstatic No Man's Sky: Music for an infinite universe
97 Infadels The future of the gravity boy
98 Beirut Gulag Orkestar
99 Beastie Boys Hello Nasty
100 Audio Bullys Ego War

16 Psyche is zo'n kapotje kutje hard nummer hé moet maar eens het hele album aanslingeren. En jordidj1 ook.