Ik zal jou eens aanslingeren. 2 mei.

75. Rowwen Hèze - 't Beste van 2 Werelden
(NL, 1999, pop/texmex)




De Album Top 200 op Orinoco Radio is in volle gang, maar ook hier moet het blieve loepe. Opnieuw een verzamelaar, deze keer met een heel toepasselijke titel. De ene wereld is die van de kroeg, het bier(gooien) en de meezingers, de ander is van de meer ingetogen kant, het theater en de prachtige teksten. Op de tweede helft van het album staan werkelijk schitterende versies van onder meer De Zwarte Plak, Twieje Wurd en Blieve Loepe.

74. Ben Howard - I Forget Where We Were
(UK, 2014, pop/folk/rock)




Oh, hello love, for you, I have so many words
But I, I forget where we were and more

Aan het begin van de jaren '10 kwam Ben Howard met zijn debuutplaat Every Kingdom en de bijbehorende hit Keep Your Head Up. Het klonk fris, aanstekelijk en positief, maar niet baanbrekend.
Dat veranderde bij de fantastische tweede plaat, waar de lichtvoetigheid van het eerste album had plaatsgemaakt voor een donkerder geluid. Een breuk op het relationele vlak blijkt de aanleiding voor (de sfeer van) het album; zelden iemand zó treffend en kwetsbaar de pijn horen beschrijven die dit met zich meebrengt.

73. Kacey Musgraves - Deeper Well
(VS, 2024, pop/folk)




Tien plekken hoger dan Fink komen we nog een plaat van vorig jaar tegen. Het is al het negende album van deze 36-jarige zangeres, maar ik had er tot vorig jaar nog niet echt vaak naar geluisterd, hooguit een los nummer. Maar dit album is kortgezegd helemaal raak.

72. Zaz - Isa
(Frankrijk, 2021, pop/chanson)




Iets dichter bij huis: de vijfde plaat van Isabelle Geoffrey, kortweg Zaz, met een plaat waarbij je al een grote glimlach op je gezicht krijgt bij het zien van de albumcover. Haar liedjes hadden altijd al een onweerstaanbare vrolijkheid, maar toen ik (ongeveer gelijk met het verschijnen van dit album) vrij regelmatig in Parijs bivakkeerde, blééf ik dit maar draaien. Het perfecte medicijn bij neerslachtigheid.

71. Clannad - Legend
(Ierland, 1984, folk)




De serie Robin of Sherwood was, samen met The Flying Doctors, toch wel de grootste tv-hit vroeger in het ouderlijk huis: spannend, mooi gemaakt, mooie historie, humoristisch, romantisch: zowel voor de kinderen als de ouders waren er genoeg ingredienten om van de serie te kunnen genieten. En dan was de muziek ook nog eens ontzettend mooi.

Ik haal me hier even van af. Ben bezig met een ander project die mijn tijd nodig heeft.

Wachtrij:
-Johan de Witt

70. A.A. Williams - As the Moon Rests
(UK, 2022, pop/rock)




Ontdekt in 2022, en het werd ook meteen één van de beste albums die ik dat jaar hoorde. Bij elk nummer ben ik weer onder de indruk van de instrumentatie en de uitbarstingen. De stem en vooral de sfeer van deze plaat doen me denken aan Chelsea Wolfe en Nadine Shah (ook allebei vertegenwoordigd in deze top 100).

69. Ben Howard - Noonday Dream
(UK, 2009, pop/folk/rock)




En daar is meneer Howard nog een keer, met de opvolger van het album dat op #74 stond. Ik had niet verwacht dat hij zichzelf zou overtreffen, maar deze plaat is "gewoon" nog een stukje beter.

68. Nicola Piovani - La Vita è Bella
(Italie, 1999, piano/classical)




Nog een soundtrack, van een film dit keer. Ik ben helemaal geen filmkenner of liefhebber, ik kijk tegenwoordig nooit meer, maar vroeger nog weleens, en dit is/was wel één van mijn favorieten, met name vanwege een fantastisch spelende/regisserende Benigni, die als vader van Giosue ondanks de erbarmelijke omstandigheden de moed en de energie erinhoudt. Ondanks (of misschien wel dankzij?) dat dit album wel erg op één en hetzelfde thema leunt, is dit voor mij één van de mooiste soundtracks.

67. Slowdive - Everything Is Alive
(UK, 2023, shoegaze)




Twee albums van Slowdive hebben gewedijverd om een plekje in mijn top 100 en uiteindelijk is het de meest recente worp geworden van twee jaar geleden, maar veel scheelde het niet, en de oudere platen zijn óók om van te smullen, maar omdat ik die pas ging luisteren toen ik in 2017 vanwege het comebackalbum de band ontdekte, zijn die niet vertegenwoordigd. Slowdive is voor mij de band die nooit haast heeft en die ondanks de volle geluidsmuur mij altijd een bepaalde rust geeft. Kisses, met het catchy gitaartje, was al verslavend, en toen had ik nóg betere tracks van het album nog niet eens gehoord.

66. Boudewijn de Groot - Vijf Jaar Hits
(NL, 1969, pop)




Er staan niet honderd verschillende artiesten in mijn lijst (wat je al wist, want Ben Howard zagen we reeds twee keer), en dat Boudewijn de Groot er vaker dan één keer instaat, zal de mensen die mij(n muzieksmaak) een beetje kennen, niet verrassen. Al op jonge leeftijd maakte ik kennis met zijn muziek, mijn ouders draaiden zijn platen (via de LP's of via de cassettebandjes) veel én mijn vader zong enkele nummers, waaronder Noordzee en De Eeuwige Soldaat, nog altijd twee van mijn favoriete Boudewijntracks, op de fiets wanneer we op vakantie waren. Deze verzamelaar bevat zo'n beetje alle muziek van hem die ik in die tijd veel hoorde (jaren '80 in dit geval) en waarvan de meeste anno 2025 nog steeds voorbij komen in mijn playlists.

65. Roxy Music - Viva! Roxy Music
(UK, 1976, rock/glamrock)




Geheel en al terect heeft dit in alle opzichten spetterende album een zeer hoge rating op deze site. En nee, dat is niet alleen maar vanwege de overrompelende versie van If There's Something, dit is een plaat die je van begin tot eind keihard draait en elk moment geniet van de zang, de drumpartijen, de saxofoon, de solo's, ALLES.

64. Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell!
(VS, 2019, pop)




Lana del Rey zingt alsof ze het speciaal tegen jou heeft en ik laat mezelf altijd graag in die waan. Het gebeurt niet vaak dat ik twee opeenvolgende platen van dezelfde artiest hier op de site 5 sterren geef, maar zowel voorganger Lust For Life als deze kwamen op de maximale score. Prijsnummer is uiteraard Venice Bitch maar ook bij alle andere nummers zweef ik graag ver weg op Lana's stem en de mooie (piano)klanken.

63. Underworld - Everything, Everything
(UK, 2000, electro/dance/techno)




Nog een liveplaat, maar dan van een heel ander kaliber dan de vorige, met als enige gelijkenis dat je bij beide albums niet stil kunt blijven zitten.
Tegen het eind van de 90's ontdekte ik de muziekfestivals Pinkpop, Lowlands en -iets later- Rock Werchter. Talloze goede herinneringen komen bovendrijven als ik terugdenk aan die tijd, die voor mij stond voor vrijheid en vriendschap. Underworld zag ik meerdere keren live en het gevoel van letterlijk door willen dansen totdat je erbij neervalt komt weer helemaal terug als ik deze CD opzet.

62. Kinderen voor Kinderen - Kinderen voor Kinderen 11
(NL, 1990, pop)




Iets heel anders dan maar? Ik ben even oud als het Jeugdjournaal én even oud als dit in 1980 opgerichte Gooise kinderkoor. Van eerdere albums kregen wij al het nodige mee, dankzij de vele registraties en wedstrijden op de Nederlandse en de Vlaamse televisie. De elfde aflevering krijgt hier op de site de meeste waardering en daar kan ik het alleen maar eens zijn. De opvolger, met Youp van 't Hek, is ook zeer de moeite waard, maar deze mini-musical, waar in het openingsnummer alle titels "verstopt" zijn en waar Herman van Veen een gastrol vertolkt, is voor mij nog altijd sterk en, misschien op een paar nummers na, tijdloos (kinderen van nu die ik in de klas heb zijn altijd verrast als ik dit van begin tot eind kan meezingen). Als Niemand Kijkt, Ik Wil Nog Dit Ik Wil Nog Dat en Annemiek bevatten thema's die ook in 2025 nog levendig aanwezig zijn. En dan staat ook nog eens het beste kerstlied ooit geschreven op dit album.

61. De Heideroosjes - Choice for a Lost Generation?!
(NL, 1994, punkrock)




Spotify is buiten dienst, maar deze CD staat hier in de kast zodat ik deze lekker puberale rock nog eens door de huiskamer kan doen laten klinken. Het zijn/waren geen begenadige of talentvolle muzikanten, maar dit is echt wel één van de "soundtracks" van mijn puberjeugd (en mijn Engels ging met sprongen vooruit, want toen was het ineens wél interessant om iets te kunnen vertalen). Niet dat ik mij enorm afzette tegen het gezag of bovengemiddeld maatschappelijk betrokken was, maar deze plaat draaide ik een aantal jaren grijs.

60. Pumarosa - The Witch
(UK, 2017, electro/psychedelic/indierock)




Oh, dáár komt je avatar vandaan, zal iemand die deze plaat niet kent en op de link klikt wellicht denken. Dit album eindigde in 2017, een zeer sterk jaar wat nieuwe platen betrof, op de tweede plek in mijn jaarlijst. Priestess is het absolute hoogtepunt van deze plaat, maar de fijn lang uitgesponnen outro's/solo's, dé succesfactor op deze LP, zijn gedurende het hele album te horen.

59. The Prodigy - The Fat of the Land
(UK, 1997, dance/breakbeat)




Vrijwel alle aandacht ging naar de hits (en de videoclips), die inderdaad niet te versmaden zijn én een fijne gelegenheid vormen om je speakers te testen, maar het minder bekende gedeelte van deze plaat is net zo genietbaar. Zeker op een track als Narayan laat The Prodigy horen dat ze het maken van een onderhoudende breakbeatplaat tot in de puntjes beheersen, en Climbatize ademt een heerlijke underground-sfeer.

58. The Chemical Brothers - Exit Planet Dust
(UK, 1995, electro/dance)




The brothers gonna work it out

En zo komen in een kort tijdsbestek de Grote Drie van dance-acts met een lange adem uit de jaren '90 voorbij (een indeling waar van alles op af te dingen valt, maar voor mij ligt het wel zo), na Underworld en The Prodigy is het nu tijd voor Chemical Brothers. (Spoiler: van 2 van deze 3 komt nog een ander album voorbij).
The Chemical Brothers, inmiddels goed voor tien studio-albums, hebben altijd gewerkt met redelijke simpele maar goed uitgewerkte thema's. Op deze LP heeft dit uitstekend uitgepakt, zeker de overgangen verdienen een compliment. Het is aan de ene kant "de beuk erin", maar aan de andere kant ook weer soort van subtiel. Heel lekkere debuutplaat.

57. Woodkid - The Golden Age
(Frankrijk, 2013, rock/electro)




Interessant: de stem sla ik niet eens zo heel hoog aan, maar de bijzonder rijke instrumentatie is echt een lust voor het oor. Een kleine tien jaar terug was ik erg toe aan nieuwe (en vooral betere) speakers en orienteerde ik mij onder meer door bij een vriend met een goede hifi-set "proef" te komen luisteren naar mijn favoriete muziek. Onder meer Muse en Daft Punk kwamen voorbij, maar ook een plaat die de vriend in kwestie aanraadde (ik kende 'm nog niet, tenminste niet in z'n geheel ) en dat was The Golden Age. Toen was ik op twee manieren om: ik wist welke hifi-set ik wilde voor thuis én ik was als een blok gevallen voor de muziek van Woodkid.

Lekker tempo Dim

Is je favorieten ook een reis door de verschillende levensfasen die je hebt door gemaakt, of luister je die kinder voor kinderen cd nog regelmatig?

That's what jordidj1 said.

Het is absoluut een reis door de tijd, dat hoort wat mij betreft wel bij een dergelijke lijst. Ik draai deze CD niet meer in z'n geheel, wel nog af en toe een losse track.

Woodkid live in Amsterdam.... dat was ook wel een sensatie.

Na de opmerkingen over het tempo ben ik snel maar even op vakantie gegaan. Dat ga ik overigens over een paar dagen weer, maar tot die tijd maar weer even aantal updates.

56. Daft Punk - Random Access Memories
(Frankrijk, 2013, electro)




We blijven op #56 (en ook op #55 trouwens) nog even in Frankrijk met dit beroemde duo. In 2013 ging in eerste instantie alle aandacht naar single Get Lucky - enorm catchy, maar niet echt representatief voor het album en ook duidelijk niet het beste. Giorgio By Moroder en Contact komen daar eerder voor in aanmerking, hier haalt DP mijns inziens echt het beste in zich naar boven.
De afgelopen twee jaar is mijn waardering voor dit album weer flink gestegen, toen de drumless edition en de 10th-anniversary-edition uitkwamen, waar de genialiteit van het album je nog duidelijker wordt. Ik heb er dankbaar gebruik van gemaakt bij het samenstellen van het audio-ondersteuningsmateriaal voor de laatste Verrukkelijke 500.

55. St Germain - Tourist
(Frankrijk, 2000, jazz/electro)




Het Franse blokje wordt afgesloten met Ludovic Navarre, die zich noemde naar een Parijse wijk die vele jaren na het verschijnen van deze plaat één van mijn favoriete plekken van de Franse hoofdstad zou worden.
Dit album hoorde je rond de eeuwwisseling op elke straathoek en op elk feestje - doodgedraaid zou je dat kunnen noemen, maar mij is deze plaat na 25 jaar nog geen moment gaan vervelen.

54. The Cure - Greatest Hits
(UK, 2001, new wave/pop)




En dit is de hoogst genoteerde verzamelaar en absoluut één van mijn meest beluisterde albums aller tijden. In het begin van mijn studententijd draaide ik deze helemaal grijs. Het is overwegend heppie-de-peppie, later ging ik ook de zwaardere kost van de band luisteren en kocht ik alle studio-albums. Eén daarvan gaan we later nog tegenkomen in de lijst, maar deze compilatie, die dé brug vormde naar mijn liefde voor deze band, mag ook niet ontbreken.

53. Pendulum - Hold Your Colour
(Aus, 2005, dnb)




Veel electro in deze regionen van de lijst: het is de beurt aan Pendulum. Een aantal jaren vóór de oprichting van dit Australische collectief bezocht ik met een vaste vriendengroep regelmatig Jungle Galaxy in Doornroosje in mijn (toenmalige) woonplaats Nijmegen en maakte ik aldaar kennis met deze muziekstroming. Daarbuiten kwam drum-n-bass niet heel vaak uit mijn CD-speler, vooral ook omdat de cd-bakken nou niet direct vollagen met dit genre. Een uitzondering vormde Sleepwalk van Matrix.
In mijn studententijd was deze plaat van Pendulum (plus de remake van The Prodigy's Voodoo People) de directe aanleiding voor het weer doen ontwaken van de liefde voor drum-n-bass.

52. The Dandy Warhols - Thirteen Tales from Urban Bohemia
(VS, 2000, rock/indie)




Ik kan niet van alle honderd albums in deze lijst zeggen dat ik ze (nog) regelmatig draai en/of dat ze nooit gaan vervelen. Maar bij nummer-52 kan ik beide vinkjes zetten. Ik ben helemaal weg van de lijzige sound van deze Amerikanen.