81. Blur - The Great Escape (1995) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/c/c9/Blur_thegreatescape.png/220px-Blur_thegreatescape.png

Dit zal een site zijn voor auditief ingestelde medemensen, maar de beeltenis op de hoes beïnvloedt in dit geval hoe ik dit album tot me neem, als een frisse duik, terug in het zwembad dat ik met basisschoolvriendjes in de jaren ’90 op hete zomerdagen placht te bezoeken, eindelijk vakantie. Blur heb ik pas na de jaren ’90 ontdekt maar is een ongecompliceerde soundtrack van wat nooit terugkomt, niet om het te bewenen, maar om het te vieren. Plons vooral in de eerste zeven nummers, zou ik zeggen.

80. Bedhead - WhatFunLifeWas (1994) - MusicMeter.nl
https://i.discogs.com/C-vTpic7AM-wIlUsikSgcX9MxmFlV24E5LNK0yQdIdk/rs:fit/g:sm/q:40/h:300/w:300/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTUwMDg2/MC0xNDA2NTI3ODAz/LTE0OTkuanBlZw.jpeg

Er is een sliert aan stugge Amerikaanse ‘90s-bands waar de onderhuidse dreiging vanaf spat met Slint, The God Machine en Swell als grootste proponenten. Waar Slint uitblinkt in expressieve grauwheid, The God Machine in introspectieve wanhoop en Swell in stuwende herhaling, en ik op een andere dag elk van die drie artiesten in mijn lijst had kunnen opnemen, kies ik vandaag toch voor Bedhead dat het hele zojuist beschreven pallet bestrijkt van dit hoekje uit de recente muziekgeschiedenis. Instappen bij To The Ground, al is dat nummer misschien iets te frivool als representant voor dit album.

79. Love - Forever Changes (1967) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/c/c8/Love_-_forever_changes.jpg/220px-Love_-_forever_changes.jpg

Album met grote rijkheid aan taal- en muziekvondsten, vooral in lichtvoetige nummers als The Red Telephone en Maybe The People [..]. Lichtvoetig wordt ook de wil om te leven bezongen in het uitstekende slotnummer, dat een zwaardere en urgente lading krijgt met de relatief vroege dood van Arthur Lee:

"This is the time and life that I am living
And I’ll face each day with a smile
For the time that I’ve been given’s such a little while
And the things that I must do consist of more than style"

Joni Mitchell en Love vind ik fantastisch.

Mooie lijst tot nu toe. Veel herkenbaars ook.

78. Au Pairs - Playing with a Different Sex (1981) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/48/Playingwithadifferentsex.jpg
Geengageerde punk met gedreven basloopjes. De b-kant is het fijnst met het slepende Come Again, de vernuftige afsluiter It's Obvious en vooral het pijnlijke tijdloze Armargh over de zwarte kanten van een zekere grote beschaafde mogendheid - zowel muzikaal als tekstueel het prijsnummer.

Bedhead! Prachtige band met een hele constante discografie. Ik kan nooit kiezen tussen whatfunlifewas en Transaction de Novo als favoriet.

Au Pairs staat hier ook in de kast, en komt daar best vaak uit ook.

Liefde voor Love

77. Run the Jewels - Run the Jewels 2 (2014) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/9/93/RunTheJewelsRTJ2.jpg/220px-RunTheJewelsRTJ2.jpg

Mijn ultieme afpeiger-album voor sportieve inspanningen, tevens mijn onopgevolgde periodieke reminder dat ik eens meer werk van Killer Mike moet checken. Het album begint beukend, vertoont halverwege zowaar vaporwave-invloeden en smijt je met dof geweld terug op de begane grond met afsluiter Angel Duster. Bij voorkeur als geheel te consumeren, al dan niet aan een fitnessapparaat hangend.

76. The Housemartins - The People Who Grinned Themselves to Death (1987) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/1/19/Tpgtstdalbumcover.jpg/220px-Tpgtstdalbumcover.jpg

Slungelinge glinsterpop die zich aan de kant schaart van degene die in al zijn ongemak zichzelf is, niet van degene met de dode grijns. Het enige trage nummer dat echt uit de verf komt is de slepende afsluiter Build, voor de rest staan er gelukkig voor het grootste jengelende popnummers op het album die eigenlijk zowat allemaal raak zijn.

75. Gui Boratto - Chromophobia (2007) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/2/26/Chromophobia_%28album%29.jpg/220px-Chromophobia_%28album%29.jpg

Album waar de zon doorheen spat, vrijwel elk nummer is een woordenloze zomerhymne, met priegelende geluidseffectjes die toewerkend naar een climax een mentale jeuk wegkrabben die ontstaat bij langdurig gebrek aan vitamine D. Bruikbaar als achtergrond op een zwoele zomernamiddag, of om de zomer in huis te halen als dat scenario uitblijft.

74. Oneohtrix Point Never - R Plus Seven (2013) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/3/35/Oneohtrix_Point_Never_-_R_Plus_Seven.jpg/220px-Oneohtrix_Point_Never_-_R_Plus_Seven.jpg

Een collage aan geluiden die goed aansluit bij hoe ik muziek graag tot me neem, namelijk fragmentarisch en afwezig. De bandnaam is daar al een voorbode van: Oneothrix Point Never is een dromerige reproductie van een zeker radiostation one-O-six-point-seven. Precies zo stelt Lopatin zijn albums samen, boven de materie zwevend en de luisteraar op die wolk meetrekkend.

73. Ducktails - The Flower Lane (2013) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/ec/Theflowerlaneducktails.jpg/220px-Theflowerlaneducktails.jpg

Lief album dat - iets minder stekelig dan Ariel Pink - teruggrijpt op zalvende jaren ’80-muziek als The Cars of Prefab Sprout. Naast dat de sound in mijn straatje ligt valt het uitstekende songmateriaal op, met name Undercover, een nummer om je als een schubdier in op te rollen, en het esoterische Letter of Intend.

Ha, ik luister nu al z'n 14 jaar naar muziek van de beste man, en dit is zowaar nieuws voor mij. Moet bekennen dat het wel altijd bij luisteren blijft, heb verder nooit iets over hem gelezen dus dan is het niet zo gek dat je zoiets niet mee krijgt.

Verder een hartje voor Chromophobia, en dan vooral hoogtepunt Beautiful Life

maar wat mij betreft vooral hulde voor de korte, krachtige en creatieve beschrijvingen van de muziek en beleving ervan. los van de inhoud.

Toffe plaat die van de eendenstaarten.

72. Dinosaur Jr. - You're Living All over Me (1987) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/d/de/Dinosaur_Jr._You%27re_Living_All_Over_Me.jpg/220px-Dinosaur_Jr._You%27re_Living_All_Over_Me.jpg

Zompige rock die klinkt als een door een hittegolf geteisterde vlakte van slijk en gruis. Je voelt aan alles dat Mascis en co stonden te popelen om dit album te maken, al vanaf het gedempte geschreeuw over de ontstelde gitaren in de eerste halve minuut van het openingsnummer. Dat nummer is een vroeg toppunt, en kan die eer delen met het al even overstuur klinkende Sludgesfest

71. Siouxsie and The Banshees - Juju (1981) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/ae/Siouxsie_%26_the_Banshees-Juju.jpg

Metalige muziek die leunt op doffe drums en gedreven gitaren, uniek en tegelijk zonder meer in de hoek van gothic en post-punk te drukken, hoewel minder kaal en minder desolaat dan veel genre-broeders, eerder vol en prangend. Mijn ogen sluitend zie ik de band op een verhoging staan in een donkere fabriekshal waar kleine peertjes te weinig verlichting brengen en de nachtploeg al zwoegend wordt toegezongen door de instructieve stem van Siousxie: ‘....My Night Shift Sisters’

Topper!

70. Caetano Veloso - Transa (1972) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/ff/Transa.jpg/220px-Transa.jpg

Tedere plaat van Braziliaanse grootmeester die haast ongemerkt Portugese met Engelse teksten afwisselt, wat ik hem gun als dat hem een breder publiek oplevert, maar artistiek geen noodzaak heeft want de Portugese secties overtuigen evenzeer of meer. Nine out of Ten en It's A Long Way glijden zó het oor in en zijn aangename sterke songs, maar het werkelijke zwaartepunt van het album is het lang uitgesponnen Triste Bahia.

69. King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/84/In_the_Court_of_the_Crimson_King_-_40th_Anniversary_Box_Set_-_Front_cover.jpeg/220px-In_the_Court_of_the_Crimson_King_-_40th_Anniversary_Box_Set_-_Front_cover.jpeg

Op 69 een album uit 1969, een album waar ik eerlijk gezegd weinig inleeswerk op heb verricht omdat prog toch net iets te veel aan de randen van mijn smaak zit. Als ik de mij aangeboden ruimte dan toch mag gebruiken om te speculeren, denk ik dat de ambitie is geweest om het eerste album van de 21ste eeuw te maken. Toekomstmuziek. En zoals vaker in dit genre is er nogal wat bijvangst en gedreutel (Moonchild), maar het plechtige slotnummer en het sprankelend urgente openingsnummer laten de weegschaal zwaar doorslaan naar de kant van een tijdloos futuristisch album.

68. Aphex Twin - Selected Ambient Works 85-92 (1992) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/82/Selected_Ambient_Works_85-92.png/220px-Selected_Ambient_Works_85-92.png

Nog meer muziek uit de toekomst, al weet ik door de lange bandbreedte in de albumtitel nooit helemaal in welk tijdsgewricht ik dit album moet plaatsen. De muziek is ruimtelijk en hermetisch tegelijk, en elk nummer voelt of je een nieuwe vrijwel identieke lege kamer binnenloopt waarin je door afwezigheid van andere prikkels gedwongen wordt je te richten op de kleine verschillen, en er hoe langer hoe meer ontdekt. Mijn favoriete vertrek in dit dertienkamerig huis is Heliosphan, met zijn lange zorgvuldige aanloop naar de aanstekelijkere delen.

67. Slowdive - Souvlaki (1993) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/a/a6/Souvlaki_%28album%29_cover.jpg

Anders dan bij een band als Destroyer (=laconieke indie-muziek, geen vernietigende metal), kan ik me slecht voorstellen dat iemand argeloos de bandnaam leest, en de muziek radicaal verschilt zijn eerste verwachting. Slowdive is gecontroleerde onderdompeling, zoals de bandnaam belooft, en de eerste twee nummers brengen je in een aangenaam bad van klanken en galm. Toch zit er verloop in genres in dit album, en na de klankbaden volgen enkele mistroostige liefdesliedjes (40 Days, Here She Comes, Dagger) en gelaagde funky klanktapijten (Souvlaki Space Station). Vooral de nummers die leunen op hun muzikale (ipv tekstuele) smoelwerk geven er bijk van waarom dit een genre-klassieker is.

66. Fire on Fire - The Orchard (2008) - MusicMeter.nl
https://static.fnac-static.com/multimedia/FR/Images_Produits/FR/fnac.com/Visual_Principal_340/4/2/8/0658457003824/tsp20120928192751/Orchard.jpg

Een album dat klinkt als een verzameling krijgsliederen van voorbije oorlogen tussen lang vergeten koninkrijken, gezongen door minstrelen die dan weer klinken als Joanna Newsom, dan weer als Neil Young, die klagelijk berusten in hun hachelijke lot: And if we tear this kingdom down, tear it down / Let it be with a deserving and joyous sound

SAW 85-92 en Souvlaki!

65. Juana Molina - Un Día (2008) - MusicMeter.nl
https://m.media-amazon.com/images/I/51FIapYxHJL._UF350,350_QL50_.jpg

Argentijnse avant-gardiste die zich richt op kale hypnotische muziek met weinig tekst en sterke herhalende motieven. Een werkje dat je niet zomaar binnenlaat (ik heb het een aantal jaar voorzichtig moeten laten rijpen voor ik écht toegang vond), maar zich daarna verheft tot een album om te koesteren tot en met het slotnummer en hoogtepunt Dar (Que Dificil). Al is het maar omdat ik als cultuteel vasteland-Europeaan nog altijd te weinig albums ken in een andere taal dan het Engels die op deze manier avontuurlijk zijn.

64. A Tribe Called Quest - We Got It from Here... Thank You 4 Your Service (2016) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e6/We_Got_It_From_Here%2C_Thank_You_For_Your_Service.png/220px-We_Got_It_From_Here%2C_Thank_You_For_Your_Service.png

Hiphop van begin jaren '90 ken ik inmiddels een beetje als onderdeel van de canon, maar is toch altijd blijven voelen als iets van voor mijn tijd. Van net iets te zoekend, net iets te dof, net iets te weinig referenties die me raken. Het nakomertje van A Tribe Called Quest scheelt 18 jaar met het één na jongste broertje, maar is een schot in de roos. Voor mij voor altijd verbonden aan het turbulente politieke jaar 2016 is dit een album waar ik qua thematiek goed mee vooruit kan, en dan is de muziek ook nog eens een uitmuntende snoeptrommel met Melatonin als langdurige favoriet.

63. Fiona Apple - When the Pawn Hits the Conflicts He Thinks Like a King What He Knows Throws the Blows When He Goes to the Fight and He'll Win the Whole Thing 'fore He Enters the Ring There's No Body to Batter When Your Mind Is Your Might So When You Go Solo, You Hold You (1999) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/24/Fiona_apple_when_the_pawn.jpg

In voorbereiding op het tikken van het stukje zojuist heb ik misschien voor het eerst de moeite genomen de gehele albumtitel te lezen en dat maakte me matig enthousiast, als je dan toch een veel te lange titel moet kiezen laat het dan metrum-technisch klinken als een klok zoals ‘The Idler Wheel [enz]’. Over de muziek ben ik uiteraard wel te spreken en er is niemand die withete woede zo zijdezacht-ritmisch (om het woord ‘jazzy’ maar een keer te vermijden) op muziek kan zetten als Fiona Apple. Paper Bag en Limp staken er meteen bovenuit, bij herhaalde beluistering blijkt Get Gone het beste, meest emotioneel wringende nummer.

62. Sadness - I Want to Be There (2019) - MusicMeter.nl
https://i.discogs.com/Ce40sakhM-EShWZooZIgWaOEVIvIAKKzSTbxJdHNbjk/rs:fit/g:sm/q:40/h:300/w:300/czM6Ly9kaXNjb2dz/LWRhdGFiYXNlLWlt/YWdlcy9SLTE0NzE3/OTMxLTE2MDA5NjE4/MzctNTE2OC5qcGVn.jpeg

Donkere shoegaze (of dark wave, wat dat ook moge zijn), die me heeft bereikt na een raak pleidooi van een medegebruiker op deze site. Niet zomaar muziek die je als een briesje tegemoet waait, eerder een zware deken van emoties met grote geluidsdichtheid en wanhopige schreeuwvocalen, hetgeen misschien allemaal niet heel wervend klinkt, maar er zijn dagen dat ik denk dat geen kunstvorm me meer aangrijpt dan dit soort albums, en dat is toch heel wat voor een mopje muziek. Het titelnummer komt het hardst binnen.

61. Pixies - Doolittle (1989) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/6b/Pixies-Doolittle.jpg

Album waarvan mijn waardering veel lijkt op de Dunning-Kruger-curve: eerst hoog, toen toch afgeknapt vanwege de meligheid die me iets te hoog in de keel zat, en daarna toch leren inzien dat het lef vergt je strottenhoofd zo aan flarden te schreeuwen op je meest pakkende pophit Debaser, dat het brutaliteit vergt een nummer zo rauw als Tame te maken, dat het inzicht vergt zo van geijkte structuren van liedjes af te stappen als bij Hey of Gouge Away en dat het vakmanschap vergt zo’n perfecte popnummer te maken als Here Comes Your Man