Muziek / Toplijsten en favorieten / De Album Top 100 van (Dim)
0
geplaatst: 1 augustus 2024, 18:56 uur
Omsk schreef:
61. Pixies - Doolittle (1989) - MusicMeter.nl
(afbeelding)
Album waarvan mijn waardering veel lijkt op de Dunning-Kruger-curve: eerst hoog, toen toch afgeknapt vanwege de meligheid die me iets te hoog in de keel zat, en daarna toch leren inzien dat het lef vergt je strottenhoofd zo aan flarden te schreeuwen op je meest pakkende pophit Debaser, dat het brutaliteit vergt een nummer zo rauw als Tame te maken, dat het inzicht vergt zo van geijkte structuren van liedjes af te stappen als bij Hey of Gouge Away en dat het vakmanschap vergt zo’n perfecte popnummer te maken als Here Comes Your Man
61. Pixies - Doolittle (1989) - MusicMeter.nl
(afbeelding)
Album waarvan mijn waardering veel lijkt op de Dunning-Kruger-curve: eerst hoog, toen toch afgeknapt vanwege de meligheid die me iets te hoog in de keel zat, en daarna toch leren inzien dat het lef vergt je strottenhoofd zo aan flarden te schreeuwen op je meest pakkende pophit Debaser, dat het brutaliteit vergt een nummer zo rauw als Tame te maken, dat het inzicht vergt zo van geijkte structuren van liedjes af te stappen als bij Hey of Gouge Away en dat het vakmanschap vergt zo’n perfecte popnummer te maken als Here Comes Your Man
Maandag live, zin an!!! Eén van de beste albums ooit gemaakt natuurlijk, dat Doolittle. Of niet dan, Arno?
1
geplaatst: 1 augustus 2024, 19:04 uur
Johnny Marr schreef:
Maandag live, zin an!!! Eén van de beste albums ooit gemaakt natuurlijk, dat Doolittle. Of niet dan, Arno?
Sowieso, ik kijk hier bizar hard naar uit. Omsk verwoordt het perfect (quote)
Maandag live, zin an!!! Eén van de beste albums ooit gemaakt natuurlijk, dat Doolittle. Of niet dan, Arno?
6
geplaatst: 5 augustus 2024, 22:41 uur
60. Interpol - Turn on the Bright Lights (2002) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/68/Interpol_-_Turn_On_The_Bright_Lights.jpg
Album uit de post-punk retro-golf van begin jaren ’00, dat me hielp een muzikale identiteit te vinden en uit te dragen, zonder dat ik me meteen hoefde bloot te geven als de gekwelde ziel die zwolg in de muziek van The Smiths, The Cure en Joy Division, wat ik in die jaren ook wel deed, maar dat hoefde niet zo nodig aan de grote klok. Nog steeds vind ik Interpol geen band die een al te indringende boodschap verkondigt - in kritische bui zou ik volhouden dat vrijwel al hun teksten van de pot gerukte onzin zijn - maar muzikaal vind ik dit album nog steeds eredivisie, en dat kan ik van weinig andere albums in dezelfde golf zeggen. Untitled, Obstacle 1 and The New vervelen nooit.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/6/68/Interpol_-_Turn_On_The_Bright_Lights.jpg
Album uit de post-punk retro-golf van begin jaren ’00, dat me hielp een muzikale identiteit te vinden en uit te dragen, zonder dat ik me meteen hoefde bloot te geven als de gekwelde ziel die zwolg in de muziek van The Smiths, The Cure en Joy Division, wat ik in die jaren ook wel deed, maar dat hoefde niet zo nodig aan de grote klok. Nog steeds vind ik Interpol geen band die een al te indringende boodschap verkondigt - in kritische bui zou ik volhouden dat vrijwel al hun teksten van de pot gerukte onzin zijn - maar muzikaal vind ik dit album nog steeds eredivisie, en dat kan ik van weinig andere albums in dezelfde golf zeggen. Untitled, Obstacle 1 and The New vervelen nooit.
5
geplaatst: 5 augustus 2024, 22:43 uur
59. La Femme - Psycho Tropical Berlin (2013) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/49/Psycho_Tropical_Berlin.jpg
Gedreven zomerse muziek om mee door Frankrijk te jakkeren, soms tegen het randje van irritatie maar als je dat randje niet zoekt kan je net zo goed stil blijven zitten en je ideeën in bladmuziek en dichtbundels gieten. Muziek voor dagen waarop zonder schoenen en met de schuifpui open voelt als vrijheid in plaats van als ontbering. Sur La Planche is het hoogtepunt en een van de meest perfecte zonnig popnummers ooit.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/4/49/Psycho_Tropical_Berlin.jpg
Gedreven zomerse muziek om mee door Frankrijk te jakkeren, soms tegen het randje van irritatie maar als je dat randje niet zoekt kan je net zo goed stil blijven zitten en je ideeën in bladmuziek en dichtbundels gieten. Muziek voor dagen waarop zonder schoenen en met de schuifpui open voelt als vrijheid in plaats van als ontbering. Sur La Planche is het hoogtepunt en een van de meest perfecte zonnig popnummers ooit.
2
geplaatst: 5 augustus 2024, 22:45 uur
58. Modern Eon - Fiction Tales (1981) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/23/Fiction_Tales_cover.jpg
Wie heeft ooit gezegd dat een saxofoon verwerken in donkere post-punk-muziek een goed idee is? Misschien was ik het zelf wel, en zo niet onderschrijf ik het van harte, in dit bijzonder intieme wave-album, intiem omdat je je bij beluistering onderdeel voelt van een geheim genootschap, wat te maken kan hebben met het beperkte bereik van dit vrij moeilijk vindbare album, maar evenzeer komt door de dravende, ietwat krakkemikkig drums en de hese, ijle zang die op mij overkomt alsof de frontman in een steeg staat en me in donkere uitdossing een geheim toezingt.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/23/Fiction_Tales_cover.jpg
Wie heeft ooit gezegd dat een saxofoon verwerken in donkere post-punk-muziek een goed idee is? Misschien was ik het zelf wel, en zo niet onderschrijf ik het van harte, in dit bijzonder intieme wave-album, intiem omdat je je bij beluistering onderdeel voelt van een geheim genootschap, wat te maken kan hebben met het beperkte bereik van dit vrij moeilijk vindbare album, maar evenzeer komt door de dravende, ietwat krakkemikkig drums en de hese, ijle zang die op mij overkomt alsof de frontman in een steeg staat en me in donkere uitdossing een geheim toezingt.
8
geplaatst: 7 augustus 2024, 19:21 uur
57. Echo & The Bunnymen - Ocean Rain (1984) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/d3/Oceanrain.jpg
Ik probeer lichtjes te waken voor al te veel genre-genoten op een kluitje in deze lijst, dus beraadde ik me er even over of ik plek moest inruimen voor Script Of The Bridge van The Chameleons of voor dit album, maar omdat SOTB op 128 in de top 250 staat, en dit album er tot mijn stomme verbazing ontbreekt, wil ik mijn keuze voor Ocean Rain verdedigen - ik heb als jullie curator van dienst nu eenmaal ook een opvoedende taak. Ocean Rain mag een plekje in de canon hebben omdat het herfstig-romantisch is zonder desolaat te zijn, puntig-aanstekelijk zonder bijtend te zijn, en overgave heeft zonder overdrijving. En omdat de nummers beklijven, bij nadere beluistering het titelnummer en Nocturnal Me zelfs nog meer dan The Killing Moon.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/d3/Oceanrain.jpg
Ik probeer lichtjes te waken voor al te veel genre-genoten op een kluitje in deze lijst, dus beraadde ik me er even over of ik plek moest inruimen voor Script Of The Bridge van The Chameleons of voor dit album, maar omdat SOTB op 128 in de top 250 staat, en dit album er tot mijn stomme verbazing ontbreekt, wil ik mijn keuze voor Ocean Rain verdedigen - ik heb als jullie curator van dienst nu eenmaal ook een opvoedende taak. Ocean Rain mag een plekje in de canon hebben omdat het herfstig-romantisch is zonder desolaat te zijn, puntig-aanstekelijk zonder bijtend te zijn, en overgave heeft zonder overdrijving. En omdat de nummers beklijven, bij nadere beluistering het titelnummer en Nocturnal Me zelfs nog meer dan The Killing Moon.
0
geplaatst: 7 augustus 2024, 19:22 uur
56. Helado Negro - Phasor (2024) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/7d/Helado_Negro_-_Phasor.png
Schuifelend, met zijdezachte stem verplaatst de artiest die zich Helado Negro noemt zich van genre naar genre: de Spaans-talige nummers hebben de ritmische loomheid van bossanova, 'I Just Want to Wake Up with You' and 'Best For You And Me' zijn stadse hymnes die associaties met Destroyer en The Blue Nile oproepen, en het openingsnummer heeft een bevreemdendheid die in vaagheid alleen voorbijgestoken wordt door zijn videoclip. En toch vormt het een geheel, van cement voorzien door de beklemmende zwoele zang.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/7d/Helado_Negro_-_Phasor.png
Schuifelend, met zijdezachte stem verplaatst de artiest die zich Helado Negro noemt zich van genre naar genre: de Spaans-talige nummers hebben de ritmische loomheid van bossanova, 'I Just Want to Wake Up with You' and 'Best For You And Me' zijn stadse hymnes die associaties met Destroyer en The Blue Nile oproepen, en het openingsnummer heeft een bevreemdendheid die in vaagheid alleen voorbijgestoken wordt door zijn videoclip. En toch vormt het een geheel, van cement voorzien door de beklemmende zwoele zang.
7
geplaatst: 7 augustus 2024, 19:25 uur
55. Pavement - Slanted and Enchanted (1992) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/54/Slanted_and_Enchanted_album_cover.jpg
Naar wiens symapthie viste Pavement? Niet die van destijds populaire grunge-bands, die ze tekstueel provoceerden op een manier waar menig rapper verlegen van wordt. Ook niet van hun muzikale helden The Fall, die ze iets te opzichtig imiteerden in Conduit For Sale en Our Singer. En wie met de aansteker wil wuiven bij het nummer ‘Here’, of een pitfight wil starten bij ‘No Life Singed Her’, komt erachter dat het grootste deel van het album helemaal niet agressief of melancholisch is, maar weerbarstig en onvoorspelbaar, zodat alleen de ontheemde outcasts bij deze band blijven hangen, en het is verdomd aannemelijk dat dat met opzet is.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/54/Slanted_and_Enchanted_album_cover.jpg
Naar wiens symapthie viste Pavement? Niet die van destijds populaire grunge-bands, die ze tekstueel provoceerden op een manier waar menig rapper verlegen van wordt. Ook niet van hun muzikale helden The Fall, die ze iets te opzichtig imiteerden in Conduit For Sale en Our Singer. En wie met de aansteker wil wuiven bij het nummer ‘Here’, of een pitfight wil starten bij ‘No Life Singed Her’, komt erachter dat het grootste deel van het album helemaal niet agressief of melancholisch is, maar weerbarstig en onvoorspelbaar, zodat alleen de ontheemde outcasts bij deze band blijven hangen, en het is verdomd aannemelijk dat dat met opzet is.
1
geplaatst: 7 augustus 2024, 20:21 uur
Heerlijke plaat, ik denk ook mijn favoriete Pavement.
In de documentaire Slow Century (te zien op YT) is veel tof livemateraal uit deze periode te zien.
In de documentaire Slow Century (te zien op YT) is veel tof livemateraal uit deze periode te zien.
2
geplaatst: 8 augustus 2024, 19:58 uur
54. La Dispute - Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair (2008) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/29/Somewhereatthebottom.jpg
Album dat vergelijkbaar is met mijn nummer 62, I Want To Be There van Sadness, maar waar de schreeuwende vocalen van die eerste worden weggedrukt door een tapijt van ruis heeft de zanger zich hier door dat tapijt geworsteld en krijst hij zijn ingevingen haast recht op je trommelvlies. Het openingsnummer Such Small Hands hoort bij de meeste intense, desolate, verpletterende 1 minuut 36 uit de muziekgeschiedenis. Andria is het andere prijsnummer.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/2/29/Somewhereatthebottom.jpg
Album dat vergelijkbaar is met mijn nummer 62, I Want To Be There van Sadness, maar waar de schreeuwende vocalen van die eerste worden weggedrukt door een tapijt van ruis heeft de zanger zich hier door dat tapijt geworsteld en krijst hij zijn ingevingen haast recht op je trommelvlies. Het openingsnummer Such Small Hands hoort bij de meeste intense, desolate, verpletterende 1 minuut 36 uit de muziekgeschiedenis. Andria is het andere prijsnummer.
5
geplaatst: 8 augustus 2024, 20:14 uur
53. William Basinski - The Disintegration Loops I (2002) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/79/DisLoop_1.jpg
Ik vroeg een wijze vriend van me ooit: kan kunst per toeval ontstaan? Zijn antwoord was: nee, maar esthetiek wel. Daarmee verdigde hij, geloof ik, niet dat kunst per definitie geen ruimte kan laten voor experiment, maar wel dat iedere artiest - als beoefenaar van kunst - een zekere dosis aan opzet gebruikt. In die zin is dit album in mijn catalogus een grote uitzondering, Basinski stuitte op oude tape-loops die bij afspeling langzaam sleten en hij legde dit toevallige proces vast. Of het product ervan een kunstwerk genoemd mag worden maakt niet eens uit, het is een werk van grote estethiek en vooral van grote emotie, de achteruitgang van schoonheid die te langzaam is om op te vallen, tot het moment dat het verval onmiskenbaar is, is voor een normaal sterfelijk mens als ik op een normale dag haast te veel om te verdragen. Niet een album om veel te luisteren dus, maar wel een om zwaar te koesteren.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/79/DisLoop_1.jpg
Ik vroeg een wijze vriend van me ooit: kan kunst per toeval ontstaan? Zijn antwoord was: nee, maar esthetiek wel. Daarmee verdigde hij, geloof ik, niet dat kunst per definitie geen ruimte kan laten voor experiment, maar wel dat iedere artiest - als beoefenaar van kunst - een zekere dosis aan opzet gebruikt. In die zin is dit album in mijn catalogus een grote uitzondering, Basinski stuitte op oude tape-loops die bij afspeling langzaam sleten en hij legde dit toevallige proces vast. Of het product ervan een kunstwerk genoemd mag worden maakt niet eens uit, het is een werk van grote estethiek en vooral van grote emotie, de achteruitgang van schoonheid die te langzaam is om op te vallen, tot het moment dat het verval onmiskenbaar is, is voor een normaal sterfelijk mens als ik op een normale dag haast te veel om te verdragen. Niet een album om veel te luisteren dus, maar wel een om zwaar te koesteren.
6
geplaatst: 8 augustus 2024, 20:24 uur
52. Tom Waits - The Heart of Saturday Night (1974) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/f7/TheHeartofSaturdayNight.jpg
Voor mij is dit een album van associaties. De hoes geeft de indruk dat het koppel op het beroemde Amerikaanse-bar-schilderij Nighthawks nog ergens een afzakkertje doet, de muziek probeert het hart van het smoezelige Amerikaanse nachtleven te vangen zoals Cassavetes en Jarmusch dat met films proberen of Bukowski en Fante met boeken - ok, ik ga honderd strafregels schrijven wegens namedroppen, maar dan wel zachtjes smachtend op de tonen van dit album, in stille dankbaarheid dat boeken, films en muziek je kunnen blijven terugbrengen naar mensen, plaatsen en avonden die je zelf nooit gekend hebt.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/f/f7/TheHeartofSaturdayNight.jpg
Voor mij is dit een album van associaties. De hoes geeft de indruk dat het koppel op het beroemde Amerikaanse-bar-schilderij Nighthawks nog ergens een afzakkertje doet, de muziek probeert het hart van het smoezelige Amerikaanse nachtleven te vangen zoals Cassavetes en Jarmusch dat met films proberen of Bukowski en Fante met boeken - ok, ik ga honderd strafregels schrijven wegens namedroppen, maar dan wel zachtjes smachtend op de tonen van dit album, in stille dankbaarheid dat boeken, films en muziek je kunnen blijven terugbrengen naar mensen, plaatsen en avonden die je zelf nooit gekend hebt.
1
geplaatst: 8 augustus 2024, 22:22 uur
Omsk schreef:
54. La Dispute - Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair (2008) - MusicMeter.nl
(afbeelding)
Album dat vergelijkbaar is met mijn nummer 62, I Want To Be There van Sadness, maar waar de schreeuwende vocalen van die eerste worden weggedrukt door een tapijt van ruis heeft de zanger zich hier door dat tapijt geworsteld en krijst hij zijn ingevingen haast recht op je trommelvlies. Het openingsnummer Such Small Hands hoort bij de meeste intense, desolate, verpletterende 1 minuut 36 uit de muziekgeschiedenis. Andria is het andere prijsnummer.
54. La Dispute - Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair (2008) - MusicMeter.nl
(afbeelding)
Album dat vergelijkbaar is met mijn nummer 62, I Want To Be There van Sadness, maar waar de schreeuwende vocalen van die eerste worden weggedrukt door een tapijt van ruis heeft de zanger zich hier door dat tapijt geworsteld en krijst hij zijn ingevingen haast recht op je trommelvlies. Het openingsnummer Such Small Hands hoort bij de meeste intense, desolate, verpletterende 1 minuut 36 uit de muziekgeschiedenis. Andria is het andere prijsnummer.
Fijne keuze, en dan te dan te bedenken dat de opvolger nog een tandje beter is
1
geplaatst: 9 augustus 2024, 01:32 uur
Omsk schreef:
(...) in stille dankbaarheid dat boeken, films en muziek je kunnen blijven terugbrengen naar mensen, plaatsen en avonden die je zelf nooit gekend hebt.
(...) in stille dankbaarheid dat boeken, films en muziek je kunnen blijven terugbrengen naar mensen, plaatsen en avonden die je zelf nooit gekend hebt.
Mooi omschreven! En mooie lijst bovendien.
0
geplaatst: 9 augustus 2024, 16:35 uur
51. Cass McCombs - Catacombs (2009) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/ea/Catacombsalbum.jpg
Galmende alt-country met rafelige randen, voorgedragen op een doordacht-laconieke wijze die zich kan meten met Bill Callahan, maar dan iets 'stadser' - als je bij Callahan je ogen sluit zie je hem met gitaar op een berg zitten, en McCombs zit in een dorpszaal, spelend, en als er mensen blijven zitten omdat dit zowat de beste muziek in het genre is, is dat prima, en als er geen hond komt opdagen dat ook prima. McCombs is zijn authentieke zelf en daar mag de luisteraar het mee doen. Harmonia is het hoogtepunt.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/ea/Catacombsalbum.jpg
Galmende alt-country met rafelige randen, voorgedragen op een doordacht-laconieke wijze die zich kan meten met Bill Callahan, maar dan iets 'stadser' - als je bij Callahan je ogen sluit zie je hem met gitaar op een berg zitten, en McCombs zit in een dorpszaal, spelend, en als er mensen blijven zitten omdat dit zowat de beste muziek in het genre is, is dat prima, en als er geen hond komt opdagen dat ook prima. McCombs is zijn authentieke zelf en daar mag de luisteraar het mee doen. Harmonia is het hoogtepunt.
4
geplaatst: 9 augustus 2024, 16:51 uur
50. Pinback - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/51/Pinbackcover.jpg
Inderdaad, dit is een Pinback-CD. Je zou haast over het hoofd zien dat dit een debuut is, en dat het openingsnummer met geweldige opbouw en dito thematiek - niet vaak heb ik de dood op zo een frivole en zonnige manier horen bezingen - het eerste is wat deze band als collectief aan de wereld heeft bijgedragen. Geweldig is ook het vrolijke Shag met wrang refrein, en het onzinnig maar aanstekelijke refrein van Chaos Engine. Maar de hoogste top wordt geschoren met Loro, met zijn klimmende gitaarloopje en stuwende geneurie.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/5/51/Pinbackcover.jpg
Inderdaad, dit is een Pinback-CD. Je zou haast over het hoofd zien dat dit een debuut is, en dat het openingsnummer met geweldige opbouw en dito thematiek - niet vaak heb ik de dood op zo een frivole en zonnige manier horen bezingen - het eerste is wat deze band als collectief aan de wereld heeft bijgedragen. Geweldig is ook het vrolijke Shag met wrang refrein, en het onzinnig maar aanstekelijke refrein van Chaos Engine. Maar de hoogste top wordt geschoren met Loro, met zijn klimmende gitaarloopje en stuwende geneurie.
2
geplaatst: 9 augustus 2024, 17:03 uur
49. Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/9/93/KendrickGKMC.jpg
Waar ik op de middelbare school wel richting de hiphopers neigde, of althans veel meer kon met gebrande CD's van Eminem en Dr Dre dan met het amalgaam van Scandinavische metalbands met ongezellige logo's en stoutmoedige namen, heb ik na mijn eindexamen het hiphopgenre een goede tien jaar zowat links laten liggen. Pas begin jaren '10 begon ik langzaam tot me te nemen wat ik sinds "2001" gemist had, en eigenlijk kon ik pas bij dit album zonder zelfverloochening vaststellen dat hiphop zich niet enkel aan de verre randen van mijn smaak bevond. Dat sommige van de beste hiphop-albums ooit gewoon ook op zichzelf de beste albums ooit zijn. Natuurlijk heb ik sindsdien ook ander werk van Kendrick beluisterd en me gepositioneerd in geanimeerde discussies die ingaan op de vraag of zijn latere albums niet maatschappelijk relevanter, doorleefder en geengageerder zijn en mijn positie in die kwestie luidt als volgt: vast wel. Maar ik luister toch het liefst naar dit diverse album met rijke flow.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/9/93/KendrickGKMC.jpg
Waar ik op de middelbare school wel richting de hiphopers neigde, of althans veel meer kon met gebrande CD's van Eminem en Dr Dre dan met het amalgaam van Scandinavische metalbands met ongezellige logo's en stoutmoedige namen, heb ik na mijn eindexamen het hiphopgenre een goede tien jaar zowat links laten liggen. Pas begin jaren '10 begon ik langzaam tot me te nemen wat ik sinds "2001" gemist had, en eigenlijk kon ik pas bij dit album zonder zelfverloochening vaststellen dat hiphop zich niet enkel aan de verre randen van mijn smaak bevond. Dat sommige van de beste hiphop-albums ooit gewoon ook op zichzelf de beste albums ooit zijn. Natuurlijk heb ik sindsdien ook ander werk van Kendrick beluisterd en me gepositioneerd in geanimeerde discussies die ingaan op de vraag of zijn latere albums niet maatschappelijk relevanter, doorleefder en geengageerder zijn en mijn positie in die kwestie luidt als volgt: vast wel. Maar ik luister toch het liefst naar dit diverse album met rijke flow.
2
geplaatst: 11 augustus 2024, 10:59 uur
48. Sad Lovers & Giants - Epic Garden Music (1982) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b9/Epic_Garden_Music_cover.jpg/220px-Epic_Garden_Music_cover.jpg
Album dat zelfs nog wat hoger had gestaan als SLAG nu eens kon besluiten uit welke nummers hun albums eigenlijk bestaan, want in de niche van donkere, rijke, subtiele post-punk-nummers met saxofoons zijn zij de grootmeesters. Things We Never Did is daar het beste voorbeeld van, maar precies dat nummer lijkt niet op een vindbare versie van dit album te staan, of welk album van hun dan ook. Hetzelfde geldt voor Colourless Dream, een nummer met een klasse die recentere bands als White Lies en Editors al decennia vergeefs zoeken. Op het reguliere album zijn het Clint en vooral Lope, het meest iconische donkerzwarte saxofoondeuntje sinds Pink Panther, die de plaat naar de bovenste helft van mijn lijst te duwen.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b9/Epic_Garden_Music_cover.jpg/220px-Epic_Garden_Music_cover.jpg
Album dat zelfs nog wat hoger had gestaan als SLAG nu eens kon besluiten uit welke nummers hun albums eigenlijk bestaan, want in de niche van donkere, rijke, subtiele post-punk-nummers met saxofoons zijn zij de grootmeesters. Things We Never Did is daar het beste voorbeeld van, maar precies dat nummer lijkt niet op een vindbare versie van dit album te staan, of welk album van hun dan ook. Hetzelfde geldt voor Colourless Dream, een nummer met een klasse die recentere bands als White Lies en Editors al decennia vergeefs zoeken. Op het reguliere album zijn het Clint en vooral Lope, het meest iconische donkerzwarte saxofoondeuntje sinds Pink Panther, die de plaat naar de bovenste helft van mijn lijst te duwen.
1
geplaatst: 11 augustus 2024, 11:02 uur
47. Charli XCX - how i'm feeling now (2020) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/bd/Charli_XCX_-_How_I%27m_Feeling_Now.png/220px-Charli_XCX_-_How_I%27m_Feeling_Now.png
Joh Stuart Mill schreef halverwege de 19e eeuw dat de mooie melodieën wel onderhand op zouden zijn: er is maar een beperkt aantal tooncombinaties dat we ervaren als ‘mooi’, en de meeste daarvan hebben we wel gevonden, beweerde hij. Mij muziekleraar zei rond het jaar 2000: er valt niet zoveel meer te doen in muziek, alles is al gedaan. En nu wil ik niet zeggen dat een popster als Charli XCX die beweringen logenstraft, maar ik ben wel blij dat er in het jaar 2024 nog steeds popmuziek gemaakt wordt die geheel verfrissend, stekelig en eigentijds klinkt. Claws tentoonspreidt die drie kwalificaties het best.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/bd/Charli_XCX_-_How_I%27m_Feeling_Now.png/220px-Charli_XCX_-_How_I%27m_Feeling_Now.png
Joh Stuart Mill schreef halverwege de 19e eeuw dat de mooie melodieën wel onderhand op zouden zijn: er is maar een beperkt aantal tooncombinaties dat we ervaren als ‘mooi’, en de meeste daarvan hebben we wel gevonden, beweerde hij. Mij muziekleraar zei rond het jaar 2000: er valt niet zoveel meer te doen in muziek, alles is al gedaan. En nu wil ik niet zeggen dat een popster als Charli XCX die beweringen logenstraft, maar ik ben wel blij dat er in het jaar 2024 nog steeds popmuziek gemaakt wordt die geheel verfrissend, stekelig en eigentijds klinkt. Claws tentoonspreidt die drie kwalificaties het best.
6
geplaatst: 11 augustus 2024, 11:04 uur
46. Red House Painters - Down Colorful Hill (1992) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e7/RedHousePainters-DCH.jpg/220px-RedHousePainters-DCH.jpg
‘Het was zo donker, dat ik meteen allemaal lichtpuntjes zag’, las ik ooit op een Loesje-poster. Want de huisstijl van Red House Painters mag sepia zijn, dit album is aartsdonker. En toch, in zijn diepe grondige zielen-gegraaf zie je Kozelek een stap naar zetten naar een toekomst met een kiertje licht. ‘Letting someone into my misery’, noemt hij het in sleutelnummer Medicine Bottle. En 24, een nummer over de deuren die zich sluiten als de jaren klimmen, gaat voor mij tegelijk ook over ouder worden met waardigheid. Natuurlijk voert pijn, angst en gemis nog steeds de boventoon op dit album, maar tegelijk is dit een album om die gevoelens uit te drijven en een stap naar buiten te zetten.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/e/e7/RedHousePainters-DCH.jpg/220px-RedHousePainters-DCH.jpg
‘Het was zo donker, dat ik meteen allemaal lichtpuntjes zag’, las ik ooit op een Loesje-poster. Want de huisstijl van Red House Painters mag sepia zijn, dit album is aartsdonker. En toch, in zijn diepe grondige zielen-gegraaf zie je Kozelek een stap naar zetten naar een toekomst met een kiertje licht. ‘Letting someone into my misery’, noemt hij het in sleutelnummer Medicine Bottle. En 24, een nummer over de deuren die zich sluiten als de jaren klimmen, gaat voor mij tegelijk ook over ouder worden met waardigheid. Natuurlijk voert pijn, angst en gemis nog steeds de boventoon op dit album, maar tegelijk is dit een album om die gevoelens uit te drijven en een stap naar buiten te zetten.
3
geplaatst: 12 augustus 2024, 21:18 uur
45. The Sound - Shock of Daylight (1984) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/4/47/TheSoundShockOfDaylight.jpg/220px-TheSoundShockOfDaylight.jpg
Voor mij de grootste proeve van bekwaamheid van The Sound, eigenlijk de enige van hun werken die me écht weet te raken, met de kokend metalen baslijn van Longest Days, de plukkende gitaar op het mistroostige Winter er de smachtende pop van Counting The Days (aftellen naar een liefde die misschien nooit komt) als drie oeuvre-hoogtepunten op rij.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/4/47/TheSoundShockOfDaylight.jpg/220px-TheSoundShockOfDaylight.jpg
Voor mij de grootste proeve van bekwaamheid van The Sound, eigenlijk de enige van hun werken die me écht weet te raken, met de kokend metalen baslijn van Longest Days, de plukkende gitaar op het mistroostige Winter er de smachtende pop van Counting The Days (aftellen naar een liefde die misschien nooit komt) als drie oeuvre-hoogtepunten op rij.
4
geplaatst: 12 augustus 2024, 21:28 uur
44. LCD Soundsystem - Electric Lady Sessions (2019) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/e7/LCD_Soundsystem_-_Electric_Lady_Sessions_cover_art.png
Heerlijke vergaarbak, een soort de Toppers voor 80's-muziek van de juiste soort. Opener Seconds neemt het beste nummer van The Human League prettig onder handen. Het afsluitende nummer is een actualisering van Fascist Groove Thang van Heaven 17, dat onrustbarend weinig aanpassingen nodig heeft om volledig eigentijds te zijn. Daartussen veel goed eigen werk, behalve dan die cover van Chic, wat niettemin meteen een prijsnummer is, zeker in de context van het album waar het fungeert als afsluiter van een drieluik met Home en Tonite, zo'n beetje de meest extatische plaatkant van een album die ik ken.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/e7/LCD_Soundsystem_-_Electric_Lady_Sessions_cover_art.png
Heerlijke vergaarbak, een soort de Toppers voor 80's-muziek van de juiste soort. Opener Seconds neemt het beste nummer van The Human League prettig onder handen. Het afsluitende nummer is een actualisering van Fascist Groove Thang van Heaven 17, dat onrustbarend weinig aanpassingen nodig heeft om volledig eigentijds te zijn. Daartussen veel goed eigen werk, behalve dan die cover van Chic, wat niettemin meteen een prijsnummer is, zeker in de context van het album waar het fungeert als afsluiter van een drieluik met Home en Tonite, zo'n beetje de meest extatische plaatkant van een album die ik ken.
2
geplaatst: 12 augustus 2024, 21:35 uur
43. Fleet Foxes - Crack-Up (2017) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b6/Crack-Up_-_Fleet_Foxes.jpg/220px-Crack-Up_-_Fleet_Foxes.jpg
Fleet Foxes vind ik op hun best poppy (Mykonos) of verstild, maar het gros van met name hun vroege oeuvre blijft daar ongemakkelijk tussen hangen. Ik was ze ook wat uit het oog verloren tot ze met het album Crack-Up kwamen, in mijn ogen een organisch meesterwerk waarin bijna iedere noot klopt. - Naiads, Cassadies vormt een verstild en plechtig hoogtepunt dat ik nog wel eens los op wil zetten, voor de rest leunt het album vooral op samenhang en nummers die op memorabele manier van muzikale kleur verschieten.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/b6/Crack-Up_-_Fleet_Foxes.jpg/220px-Crack-Up_-_Fleet_Foxes.jpg
Fleet Foxes vind ik op hun best poppy (Mykonos) of verstild, maar het gros van met name hun vroege oeuvre blijft daar ongemakkelijk tussen hangen. Ik was ze ook wat uit het oog verloren tot ze met het album Crack-Up kwamen, in mijn ogen een organisch meesterwerk waarin bijna iedere noot klopt. - Naiads, Cassadies vormt een verstild en plechtig hoogtepunt dat ik nog wel eens los op wil zetten, voor de rest leunt het album vooral op samenhang en nummers die op memorabele manier van muzikale kleur verschieten.
8
geplaatst: 22 augustus 2024, 11:23 uur
Updates bleven uit wegens vakantie, vanaf volgende week weer op snelheid. Nu verder met:
42. Talk Talk - Laughing Stock (1991) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/bd/Laughing_stock.jpg/220px-Laughing_stock.jpg
Naarmate Mark Hollis zichzelf meer de vrije hand vergunde in de muziek die hij maakte, ging hij meer en meer te werk als een klokkenmaker: net als het perfecte uurwerk werden de composities teruggebracht tot hun essentie, nog steeds complex, maar tegelijk gespeend van alle misbare ornamenten. Hollis’ laatste solo-album is daar de meest verstilde vorm van, terwijl Talk Talk-sluitstuk Laughing Stock nog steeds de rauwe randjes bewaart, waarmee dit album tegelijk experimenteel, schurend, boeiend, emotioneel en radicaal radio-onvriendelijk is.
42. Talk Talk - Laughing Stock (1991) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/b/bd/Laughing_stock.jpg/220px-Laughing_stock.jpg
Naarmate Mark Hollis zichzelf meer de vrije hand vergunde in de muziek die hij maakte, ging hij meer en meer te werk als een klokkenmaker: net als het perfecte uurwerk werden de composities teruggebracht tot hun essentie, nog steeds complex, maar tegelijk gespeend van alle misbare ornamenten. Hollis’ laatste solo-album is daar de meest verstilde vorm van, terwijl Talk Talk-sluitstuk Laughing Stock nog steeds de rauwe randjes bewaart, waarmee dit album tegelijk experimenteel, schurend, boeiend, emotioneel en radicaal radio-onvriendelijk is.
6
geplaatst: 22 augustus 2024, 11:25 uur
41. Bohren & Der Club of Gore - Sunset Mission (2000) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/a/ad/Sunset_Mission.jpg/220px-Sunset_Mission.jpg
Ik heb in deze lijst eigenlijk geen jazz-albums opgenomen. Ik kan de schoonheid en genietbaarheid van jazz zeker inzien, maar ik blijk weinig talent te hebben voor nagenieten van jazz, nooit speelt een fragment van een jazznummer in mijn hoofd terwijl ik uit een treinraam kijk of onder de douche sta, en het blijkt moeilijk een waardering toe te kennen aan iets wat je meteen weer vergeet. De ietwat repetitieve nachtclubjazz van Bohren is beter toegesneden op hoe mijn eenvoudige geest muziek ervaart. Ook dit fluit ik niet onder de douche maar het nabeeld van dit album is onmiskenbaar en onvergetelijk: donker, zwoel, onheilszwanger, beklijvend.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/a/ad/Sunset_Mission.jpg/220px-Sunset_Mission.jpg
Ik heb in deze lijst eigenlijk geen jazz-albums opgenomen. Ik kan de schoonheid en genietbaarheid van jazz zeker inzien, maar ik blijk weinig talent te hebben voor nagenieten van jazz, nooit speelt een fragment van een jazznummer in mijn hoofd terwijl ik uit een treinraam kijk of onder de douche sta, en het blijkt moeilijk een waardering toe te kennen aan iets wat je meteen weer vergeet. De ietwat repetitieve nachtclubjazz van Bohren is beter toegesneden op hoe mijn eenvoudige geest muziek ervaart. Ook dit fluit ik niet onder de douche maar het nabeeld van dit album is onmiskenbaar en onvergetelijk: donker, zwoel, onheilszwanger, beklijvend.
4
geplaatst: 22 augustus 2024, 11:28 uur
40. Joanna Newsom - Have One on Me (2010) - MusicMeter.nl
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/f8/Joanna_Newsom_-_Have_One_On_Me.jpg/220px-Joanna_Newsom_-_Have_One_On_Me.jpg
Zei ik al dat ik een eenvoudige geest ben als het over muziekervaring gaat? Hoe dan ook, voor mij is dit album Newsom in topvorm, de perfect hybride tussen de kleine schetsen van Milk Eyed-Mender en de wijd uitgesmeerde soms ongrijpbare nummers van Ys, wat op zichzelf nog niet voldoende is voor een hoge notering, maar de magische samenhang in dit album, de onvoorspelbare manieren waarop nummers naar een ander been hinken maar toch binnen het geheel passen en de memorable composites, langzaam toewerkend naar het hoogtepunt Kingfisher, waarborgen een plek in de bovenste 40.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/f/f8/Joanna_Newsom_-_Have_One_On_Me.jpg/220px-Joanna_Newsom_-_Have_One_On_Me.jpg
Zei ik al dat ik een eenvoudige geest ben als het over muziekervaring gaat? Hoe dan ook, voor mij is dit album Newsom in topvorm, de perfect hybride tussen de kleine schetsen van Milk Eyed-Mender en de wijd uitgesmeerde soms ongrijpbare nummers van Ys, wat op zichzelf nog niet voldoende is voor een hoge notering, maar de magische samenhang in dit album, de onvoorspelbare manieren waarop nummers naar een ander been hinken maar toch binnen het geheel passen en de memorable composites, langzaam toewerkend naar het hoogtepunt Kingfisher, waarborgen een plek in de bovenste 40.
* denotes required fields.