Muziek / Toplijsten en favorieten / De artiesten top 100 van (herman)!
4
geplaatst: 21 januari 2025, 20:10 uur
33. Jerry Lee Lewis
https://www.cowboymouth.com/uploads/7/4/6/3/7463939/ap22299801306684_orig.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Jerry Lee Lewis (1958), The 'Killer' Rocks On (1972) en Live at the Star Club, Hamburg (1964)
IJzersterke nummers: It’ll Be Me, Breathless, End of the Road, Lovin’ up a Storm, Boogie Woogie Country Man, Goosebumps
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
De bad boy van de rock’n’roll. De OG. De doorgesnoven, pistool zwaaiende, piano’s in de fik stekende, met zijn 13-jarige nichtje trouwende Louisiana-native. The Killer. Jerry Lee Lewis.
Jerry Lee is er al vanaf het prille begin bij in mijn muzieksmaak. De heilige drie-eenheid (Great Balls of Fire, High-School Confidential & Whole Lotta Shakin’ Goin’ On) zijn onmisbare rock’n’roll essentials. Zijn muziek leerde ik voor het eerst kennen via verzamelalbums en meteen van het eerste moment dat ik hem hoorde was ik fan. Wat een vuur!
Voor mij zal Jerry Lee altijd een speciaal plekje in mijn muziekhart hebben want hij was de eerste (grote / bekende) artiest die ik live in concert zag. Het was in één of andere sporthal in Eindhoven waar hij optrad. Nu achteraf nog steeds totaal krankjorum natuurlijk dat één van de allergrootste op zijn rare locatie kwam optreden. Het optreden zelf stelde niet meer heel veel voor, met Jerry Lee op hoge leeftijd, maar wat was het een genot om hem nog te kunnen zien. Hij had, ondanks vele fysieke klachten, duidelijk nog wel wat plezier in wat hij deed en gewoon al om het feit dat het Jerry Lee Lewis is maakte het voor mij extra speciaal.
Op een gegeven moment in zijn carrière maakte hij een zeer succesvolle switch naar Country muziek en daar was hij overduidelijk enorm sterk in. Toch hoef ik geen seconde te twijfelen: doe mij zijn rock’n’roll jaren maar!
Favoriete nummers:
En
https://www.cowboymouth.com/uploads/7/4/6/3/7463939/ap22299801306684_orig.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Jerry Lee Lewis (1958), The 'Killer' Rocks On (1972) en Live at the Star Club, Hamburg (1964)
IJzersterke nummers: It’ll Be Me, Breathless, End of the Road, Lovin’ up a Storm, Boogie Woogie Country Man, Goosebumps
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
De bad boy van de rock’n’roll. De OG. De doorgesnoven, pistool zwaaiende, piano’s in de fik stekende, met zijn 13-jarige nichtje trouwende Louisiana-native. The Killer. Jerry Lee Lewis.
Jerry Lee is er al vanaf het prille begin bij in mijn muzieksmaak. De heilige drie-eenheid (Great Balls of Fire, High-School Confidential & Whole Lotta Shakin’ Goin’ On) zijn onmisbare rock’n’roll essentials. Zijn muziek leerde ik voor het eerst kennen via verzamelalbums en meteen van het eerste moment dat ik hem hoorde was ik fan. Wat een vuur!
Voor mij zal Jerry Lee altijd een speciaal plekje in mijn muziekhart hebben want hij was de eerste (grote / bekende) artiest die ik live in concert zag. Het was in één of andere sporthal in Eindhoven waar hij optrad. Nu achteraf nog steeds totaal krankjorum natuurlijk dat één van de allergrootste op zijn rare locatie kwam optreden. Het optreden zelf stelde niet meer heel veel voor, met Jerry Lee op hoge leeftijd, maar wat was het een genot om hem nog te kunnen zien. Hij had, ondanks vele fysieke klachten, duidelijk nog wel wat plezier in wat hij deed en gewoon al om het feit dat het Jerry Lee Lewis is maakte het voor mij extra speciaal.
Op een gegeven moment in zijn carrière maakte hij een zeer succesvolle switch naar Country muziek en daar was hij overduidelijk enorm sterk in. Toch hoef ik geen seconde te twijfelen: doe mij zijn rock’n’roll jaren maar!
Favoriete nummers:
En
2
geplaatst: 22 januari 2025, 19:43 uur
32. Pat Boone
https://image.tmdb.org/t/p/w500/qD1cNNYYGBYL5O9EM8o3YNr1HEU.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Sings (1959), Boss Beat! (1964), Pat (1957)
IJzersterke songs: Love Letters in the Sand, Speedy Gonzalez, April Love, Friendly Persuasion, Don’t Forbid Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Van de ene bad boy of Rock’n’Roll op plek 33, naar de volgende! Pat ‘No More Mr. Nice Guy’ Boone!
Neh, als Pat iets niet was en is dan is het een bad boy. Pat staat bekend als de vriendelijkheid zelve. Volgens vele verklaringen en opmerkingen van andere celebrities, collega’s, platenmaatschappijen en iedereen die er iets over heeft gezegd, is Pat een geweldige vent.
Pat was van alle markten thuis en was ook nog eens succesvol in al zijn ondernemingen; acteren, zingen, motivational speaking, etc. Naast zijn rock’n’roll en pop carrière is Pat een grote naam in de Christian music, al heb ik daar dus echt minder dan niks mee.
Net als Jerry Lee is ook Pat altijd onderdeel geweest van mijn muziekliefde. Hij stond op dezelfde verzamelalbums en dan meestal met Love Letters in the Sand of Speedy Gonzalez. Aan de hand daarvan kocht ik de LifeTime verzamel cd en die heb ik heel vaak gedraaid als jonge gast. Ja… ook toen al was my playlist nogal vreemd.
Pat Boone wordt hier nog regelmatig gedraaid en zal ook altijd een plek in my playlist houden.
Favoriete nummers:
En
https://image.tmdb.org/t/p/w500/qD1cNNYYGBYL5O9EM8o3YNr1HEU.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Sings (1959), Boss Beat! (1964), Pat (1957)
IJzersterke songs: Love Letters in the Sand, Speedy Gonzalez, April Love, Friendly Persuasion, Don’t Forbid Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Van de ene bad boy of Rock’n’Roll op plek 33, naar de volgende! Pat ‘No More Mr. Nice Guy’ Boone!
Neh, als Pat iets niet was en is dan is het een bad boy. Pat staat bekend als de vriendelijkheid zelve. Volgens vele verklaringen en opmerkingen van andere celebrities, collega’s, platenmaatschappijen en iedereen die er iets over heeft gezegd, is Pat een geweldige vent.
Pat was van alle markten thuis en was ook nog eens succesvol in al zijn ondernemingen; acteren, zingen, motivational speaking, etc. Naast zijn rock’n’roll en pop carrière is Pat een grote naam in de Christian music, al heb ik daar dus echt minder dan niks mee.
Net als Jerry Lee is ook Pat altijd onderdeel geweest van mijn muziekliefde. Hij stond op dezelfde verzamelalbums en dan meestal met Love Letters in the Sand of Speedy Gonzalez. Aan de hand daarvan kocht ik de LifeTime verzamel cd en die heb ik heel vaak gedraaid als jonge gast. Ja… ook toen al was my playlist nogal vreemd.
Pat Boone wordt hier nog regelmatig gedraaid en zal ook altijd een plek in my playlist houden.
Favoriete nummers:
En
2
geplaatst: 24 januari 2025, 20:00 uur
31. Al Martino
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPHgXfx0rhBeKpASf7o_Ufflyw7pNp_BQsL1VUGfZj69hkz-x2IAQQkyAkyiAVjDTTRW4xIiiqeLzD69XYKaPjrDUEAty2Zq8tewGHnwHqzLlczaci7PEy9a91Z0SfUyG3NA8ax6JI3Ec/s1600/al_martinoc.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: The Best Live Concert (2015), Spanish Eyes (1966) en The Next Hundred Years (1978)
IJzersterke songs: Can’t Get Over You, Sweet Marjorene, Red Roses for a Blue Lady, Spanish Eyes, Speak Softly Love, I’ve Gotta Be Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Had ik al eens gezegd dat vocals belangrijk voor mij zijn? Ik vermoed van wel
En zo komen we bij Jasper Cini, de man die in zijn jeugd veel contact had met familievriend Mario Lanza (die hem overigens aanraadde zijn uiteindelijke artiestennaam te gaan gebruiken). Ja, dan snap ik wel dat je als jong mannetje veel interesse krijgt voor zingen met veel kracht in je stem. Zo ook onze klein Cini die opkeek naar mannen als Perry Como en niets liever wilde dan zijn Italiaanse roots kunnen eren door prachtige Italian-American popsongs (crooning) te gaan zingen.
In 1952 scoorde hij zijn eerste platencontract en zijn allereerst singletje was een song waarvan de platenmaatschappij het idee had dat ze meer succes zouden boeken als Mario Lanza het nummer zou uitbrengen. Al smeekte Lanza persoonlijk om deze song voor hem te laten en er een echte Martino song van te maken, hij wilde niet overschaduwd worden door de ervaren rot Lanza die automatisch meer airplay zou krijgen als ze beide dezelfde song op hetzelfde moment uitbrachten. Lanza ging akkoord en de rest is geschiedenis. Dit gaat natuurlijk over Here in My Heart. Martino’s eerste single die meteen als een komeet naar de eerste plek in de Billboard knalde en die tevens de allereerste nummer 1-hit in de UK Singles Chart werd.
Wat een binnenkomer in de muziekwereld voor Martino. Toen ging het hard en groeide hij uit tot één van de allergrootste in het genre. Tot en met eind jaren 70 bleven de hits komen, daarna trad hij uit de spotlights wat betreft singles.
De song die voor mij erg speciaal is was geen single en ook geen B-kantje; wel een ongekend mooie albumtrack die in de liveversie nog vele malen indrukwekkender is. Dat komt ook puur door die klasse stem van Martino. Als je zo gemakkelijk kunt zingen, dan moet je ook vooral live optreden. Hartstikke leuk om singletjes en albums op te nemen, maar dan kom je pas echt tot je recht als je het beest in het wild mag loslaten. Deze song is daar weer een mooi voorbeeld van. Martino zingt zo ontzettend gemakkelijk, en die ‘effortlessness’ is ook één van dingen die me aantrekt in de Italian-American zangers van weleer. Mannen die écht kunnen zingen en daar geen externe hulpmiddelen bij nodig hebben. Die je van je stoel kunnen blazen en de microfoon slechts als verplicht verlengstuk gebruiken want hun volume en bereik hadden ook zonder gekund. Ik vind dit zo ontzettend knap.
Al is een fantastische zanger en binnen het genre, ook voor mij, één van de groten. Lang niet alle albums zijn goed, want hij is vanaf de 90s troep gaan opnemen voor de Duitse markt, maar alles wat voor 1980 van hem komt is gewoon top.
Favoriete nummers:
En
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPHgXfx0rhBeKpASf7o_Ufflyw7pNp_BQsL1VUGfZj69hkz-x2IAQQkyAkyiAVjDTTRW4xIiiqeLzD69XYKaPjrDUEAty2Zq8tewGHnwHqzLlczaci7PEy9a91Z0SfUyG3NA8ax6JI3Ec/s1600/al_martinoc.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: The Best Live Concert (2015), Spanish Eyes (1966) en The Next Hundred Years (1978)
IJzersterke songs: Can’t Get Over You, Sweet Marjorene, Red Roses for a Blue Lady, Spanish Eyes, Speak Softly Love, I’ve Gotta Be Me
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Had ik al eens gezegd dat vocals belangrijk voor mij zijn? Ik vermoed van wel
En zo komen we bij Jasper Cini, de man die in zijn jeugd veel contact had met familievriend Mario Lanza (die hem overigens aanraadde zijn uiteindelijke artiestennaam te gaan gebruiken). Ja, dan snap ik wel dat je als jong mannetje veel interesse krijgt voor zingen met veel kracht in je stem. Zo ook onze klein Cini die opkeek naar mannen als Perry Como en niets liever wilde dan zijn Italiaanse roots kunnen eren door prachtige Italian-American popsongs (crooning) te gaan zingen.
In 1952 scoorde hij zijn eerste platencontract en zijn allereerst singletje was een song waarvan de platenmaatschappij het idee had dat ze meer succes zouden boeken als Mario Lanza het nummer zou uitbrengen. Al smeekte Lanza persoonlijk om deze song voor hem te laten en er een echte Martino song van te maken, hij wilde niet overschaduwd worden door de ervaren rot Lanza die automatisch meer airplay zou krijgen als ze beide dezelfde song op hetzelfde moment uitbrachten. Lanza ging akkoord en de rest is geschiedenis. Dit gaat natuurlijk over Here in My Heart. Martino’s eerste single die meteen als een komeet naar de eerste plek in de Billboard knalde en die tevens de allereerste nummer 1-hit in de UK Singles Chart werd.
Wat een binnenkomer in de muziekwereld voor Martino. Toen ging het hard en groeide hij uit tot één van de allergrootste in het genre. Tot en met eind jaren 70 bleven de hits komen, daarna trad hij uit de spotlights wat betreft singles.
De song die voor mij erg speciaal is was geen single en ook geen B-kantje; wel een ongekend mooie albumtrack die in de liveversie nog vele malen indrukwekkender is. Dat komt ook puur door die klasse stem van Martino. Als je zo gemakkelijk kunt zingen, dan moet je ook vooral live optreden. Hartstikke leuk om singletjes en albums op te nemen, maar dan kom je pas echt tot je recht als je het beest in het wild mag loslaten. Deze song is daar weer een mooi voorbeeld van. Martino zingt zo ontzettend gemakkelijk, en die ‘effortlessness’ is ook één van dingen die me aantrekt in de Italian-American zangers van weleer. Mannen die écht kunnen zingen en daar geen externe hulpmiddelen bij nodig hebben. Die je van je stoel kunnen blazen en de microfoon slechts als verplicht verlengstuk gebruiken want hun volume en bereik hadden ook zonder gekund. Ik vind dit zo ontzettend knap.
Al is een fantastische zanger en binnen het genre, ook voor mij, één van de groten. Lang niet alle albums zijn goed, want hij is vanaf de 90s troep gaan opnemen voor de Duitse markt, maar alles wat voor 1980 van hem komt is gewoon top.
Favoriete nummers:
En
9
geplaatst: 25 januari 2025, 19:37 uur
30. Bryan Ferry / Roxy Music
https://www.uncut.co.uk/wp-content/uploads/2018/02/bryan-ferry-GENERALPRESSSHOT1.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Bryan Ferry - Mamouna (1994), Bryan Ferry - Frantic (2002), Roxy Music - For Your Pleasure (1973) en Roxy Music - Country Life (1974)
IJzersterke songs: Virginia Plain, Let’s Stick Together, Jealous Guy, Avalon, Bitter Sweet, Zamba
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: dazzler (nr. 24), Casartelli (nr. 52) , vigil (nr. 60) --> allen Roxy Music
De eerste Bryan Ferry cd die ik kocht was Taxi. Wtf is dit? Ik kende Let’s Stick Together van Bryan Ferry, en ik kende Avalon en Jealous Guy van Roxy Music. De muziek die op Taxi staat was iets totaal anders. Ik begreep er de ballen van. Nou goed, toch nog maar een keer luisteren. Okay, okay; het is anders, maar zeker niet slecht. Nog eens luisteren, nog eens luisteren, nog eens luisteren en opeens viel het kwartje; dit is geweldig.
Vanaf dat moment kocht ik alle solo albums van Ferry (niet in 1x he) en later ook alles van Roxy Music. Wat een geweldenaar die Ferry. Geweldige kwetsbare stem en wat een mannetje. Wat een dandy. Voor Kerst vroeg ik dan ook een keer de dvd Bryan Ferry in Concert – Live in Paris. Die kreeg ik ook nog! Ik was helemaal gelukkig. We hadden geen dvdspeler, maar wel een oude pc op zolder waar in ieder geval dvd’s in gespeeld konden worden. Ohh wat heb ik dat concert vaak gekeken. Geweldig.
Ondertussen heb ik Ferry een aantal keren live gezien en hij stelt nooit teleur. Roxy Music heb ik nooit mogen meemaken, daar ben ik te jong voor, maar Bryan Ferry live kunnen aanschouwen is al meer dan gaaf genoeg.
Favoriete nummers:
En
https://www.uncut.co.uk/wp-content/uploads/2018/02/bryan-ferry-GENERALPRESSSHOT1.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Bryan Ferry - Mamouna (1994), Bryan Ferry - Frantic (2002), Roxy Music - For Your Pleasure (1973) en Roxy Music - Country Life (1974)
IJzersterke songs: Virginia Plain, Let’s Stick Together, Jealous Guy, Avalon, Bitter Sweet, Zamba
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: dazzler (nr. 24), Casartelli (nr. 52) , vigil (nr. 60) --> allen Roxy Music
De eerste Bryan Ferry cd die ik kocht was Taxi. Wtf is dit? Ik kende Let’s Stick Together van Bryan Ferry, en ik kende Avalon en Jealous Guy van Roxy Music. De muziek die op Taxi staat was iets totaal anders. Ik begreep er de ballen van. Nou goed, toch nog maar een keer luisteren. Okay, okay; het is anders, maar zeker niet slecht. Nog eens luisteren, nog eens luisteren, nog eens luisteren en opeens viel het kwartje; dit is geweldig.
Vanaf dat moment kocht ik alle solo albums van Ferry (niet in 1x he) en later ook alles van Roxy Music. Wat een geweldenaar die Ferry. Geweldige kwetsbare stem en wat een mannetje. Wat een dandy. Voor Kerst vroeg ik dan ook een keer de dvd Bryan Ferry in Concert – Live in Paris. Die kreeg ik ook nog! Ik was helemaal gelukkig. We hadden geen dvdspeler, maar wel een oude pc op zolder waar in ieder geval dvd’s in gespeeld konden worden. Ohh wat heb ik dat concert vaak gekeken. Geweldig.
Ondertussen heb ik Ferry een aantal keren live gezien en hij stelt nooit teleur. Roxy Music heb ik nooit mogen meemaken, daar ben ik te jong voor, maar Bryan Ferry live kunnen aanschouwen is al meer dan gaaf genoeg.
Favoriete nummers:
En
2
geplaatst: 26 januari 2025, 20:46 uur
29. Neil Sedaka
https://soulrideblog.com/wp-content/uploads/2019/12/neil.jpg?w=640
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: The Tra-La Days Are Over (1973), Laughter in the Rain (1974), All You Need Is the Music (1978), Workin' on a Groovy Thing (1969) en Neil Sedaka (1959)
IJzersterke songs: Solitaire, You Mean Everything to Mean, Stairway to Heaven, Happy Birthday Sweet Sixteen, Breaking Up Is Hard to Do, Laughter in the Rain
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Meer dan 500 songs heeft Neil Sedaka geschreven en daar heeft hij er een heel aantal ook zelf van opgenomen. De man was een kanon in de muziekindustrie eind jaren 50 en begin jaren 60, maar plots ging het mis. De British Invasion maakte zijn carrière zo goed als kapot en hij raakte in de vergetelheid. Totdat hij midden jaren 70 uitgenodigd werd om in Engeland live te komen optreden. Hij werd onthaald als held en plots kwam het vuur terug in Neil. Zijn nieuwe songs sloegen enorm aan en hij was terug in de spotlights.
Mijn eerste kennismaking met Sedaka was met Laughter in the Rain, maar dat vond ik als jong menneke niet zo’n interessant nummer. Daarna hoorde ik denk ik Solitaire of Oh Carol, die vond ik allebei geweldig, en daarna hoorde ik Standing on the Inside; wéér een heel andere stijl. Bij dat nummer viel voor mij echt het kwartje; ik moet meer van deze man opzoeken want hij laat wel heel erg veel kanten van zichzelf zien. Toen kwam ik bij zijn 50’s en 60’s periode terecht en het moge duidelijk zijn dat Sedaka sindsdien niet meer weg is te denken uit mijn playlist.
In 2021 las ik het boek Neil Sedaka Rock 'n' Roll Survivor: The Inside Story of His Incredible Comeback - Rich Podolsky (2013), dat is echt een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in het leven van Neil Sadaka. Zeer bijzondere carrière, zeer interessante man.
Favoriete nummers:
En
https://soulrideblog.com/wp-content/uploads/2019/12/neil.jpg?w=640
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: The Tra-La Days Are Over (1973), Laughter in the Rain (1974), All You Need Is the Music (1978), Workin' on a Groovy Thing (1969) en Neil Sedaka (1959)
IJzersterke songs: Solitaire, You Mean Everything to Mean, Stairway to Heaven, Happy Birthday Sweet Sixteen, Breaking Up Is Hard to Do, Laughter in the Rain
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Meer dan 500 songs heeft Neil Sedaka geschreven en daar heeft hij er een heel aantal ook zelf van opgenomen. De man was een kanon in de muziekindustrie eind jaren 50 en begin jaren 60, maar plots ging het mis. De British Invasion maakte zijn carrière zo goed als kapot en hij raakte in de vergetelheid. Totdat hij midden jaren 70 uitgenodigd werd om in Engeland live te komen optreden. Hij werd onthaald als held en plots kwam het vuur terug in Neil. Zijn nieuwe songs sloegen enorm aan en hij was terug in de spotlights.
Mijn eerste kennismaking met Sedaka was met Laughter in the Rain, maar dat vond ik als jong menneke niet zo’n interessant nummer. Daarna hoorde ik denk ik Solitaire of Oh Carol, die vond ik allebei geweldig, en daarna hoorde ik Standing on the Inside; wéér een heel andere stijl. Bij dat nummer viel voor mij echt het kwartje; ik moet meer van deze man opzoeken want hij laat wel heel erg veel kanten van zichzelf zien. Toen kwam ik bij zijn 50’s en 60’s periode terecht en het moge duidelijk zijn dat Sedaka sindsdien niet meer weg is te denken uit mijn playlist.
In 2021 las ik het boek Neil Sedaka Rock 'n' Roll Survivor: The Inside Story of His Incredible Comeback - Rich Podolsky (2013), dat is echt een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in het leven van Neil Sadaka. Zeer bijzondere carrière, zeer interessante man.
Favoriete nummers:
En
3
geplaatst: 28 januari 2025, 21:07 uur
28. Robert Jon & The Wreck
https://www.goezot.be/wp-content/uploads/2021/11/robert-john-and-the-wreck-picture-credit-matt-morgan.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Last Light on the Highway (2020) en Wreckage Vol.1 (2017)
IJzersterke songs: Last Light on the Highway (pt. 1 & 2), Rollin’, Bad For You, Shine On, Breaker, Everyday
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
In 2011 kwam het eerste Robert Jon & The Wreck album uit, en sinds 2015 worden ze gezien als de nieuwe sensatie binnen de Southern Rock / Roots wereld. De mannen touren zich de ballen uit de broek en brengen geregeld albums uit. En die albums zijn goed, maar niets vergeleken bij hun liveconcerten. Holy shit wat spelen zij elke festivalweide en elke concertzaal plat.
Hoewel ze in de US al behoorlijk naam aan het maken zijn, is het toch vooral Europa waar hun grootste fan-base gevestigd is. Ik reken mijzelf ook tot die fan-base. Het is ongelooflijk hoe zo’n nieuwe band zich nu al zo diep in mijn muzikale hart heeft weten te vestigen. Ik heb ze meermaals live mogen aanschouwen en het is telkens weer één en al kwaliteit, muzikaliteit en fun.
Robert Jon & The Wreck is een band die ik eerst live zou gaan zien voordat ik een album van ze geluisterd had, waar dat normaal gesproken andersom voor mij werkt. De mannen zouden echter op een festival verschijnen waar ik heen ging, en ik had nog nooit van ze gehoord. Om me voor te bereiden op hun optreden luisterde ik toen hun 2018 album. Dat vond ik leuk, maar ik was nog niet omver geblazen…. dat gebeurde ik toen ik ze live zag. Ik was meteen om, meteen volledig verkocht.
Kom maar op mannen, breng maar gewoon lekker veel albums uit en blijf vooral heel erg veel optreden. Ik zal er geregeld bij zijn!
Favoriete nummers:
En
https://www.goezot.be/wp-content/uploads/2021/11/robert-john-and-the-wreck-picture-credit-matt-morgan.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Last Light on the Highway (2020) en Wreckage Vol.1 (2017)
IJzersterke songs: Last Light on the Highway (pt. 1 & 2), Rollin’, Bad For You, Shine On, Breaker, Everyday
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
In 2011 kwam het eerste Robert Jon & The Wreck album uit, en sinds 2015 worden ze gezien als de nieuwe sensatie binnen de Southern Rock / Roots wereld. De mannen touren zich de ballen uit de broek en brengen geregeld albums uit. En die albums zijn goed, maar niets vergeleken bij hun liveconcerten. Holy shit wat spelen zij elke festivalweide en elke concertzaal plat.
Hoewel ze in de US al behoorlijk naam aan het maken zijn, is het toch vooral Europa waar hun grootste fan-base gevestigd is. Ik reken mijzelf ook tot die fan-base. Het is ongelooflijk hoe zo’n nieuwe band zich nu al zo diep in mijn muzikale hart heeft weten te vestigen. Ik heb ze meermaals live mogen aanschouwen en het is telkens weer één en al kwaliteit, muzikaliteit en fun.
Robert Jon & The Wreck is een band die ik eerst live zou gaan zien voordat ik een album van ze geluisterd had, waar dat normaal gesproken andersom voor mij werkt. De mannen zouden echter op een festival verschijnen waar ik heen ging, en ik had nog nooit van ze gehoord. Om me voor te bereiden op hun optreden luisterde ik toen hun 2018 album. Dat vond ik leuk, maar ik was nog niet omver geblazen…. dat gebeurde ik toen ik ze live zag. Ik was meteen om, meteen volledig verkocht.
Kom maar op mannen, breng maar gewoon lekker veel albums uit en blijf vooral heel erg veel optreden. Ik zal er geregeld bij zijn!
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 28 januari 2025, 22:06 uur
Dat ze nog vele, vele, vele jaren mogen touren. Wat is dat een feest live.
3
geplaatst: 29 januari 2025, 20:41 uur
27. Mahalia Jackson
https://media.npr.org/assets/music/specials/50greatvoices/mahalia_jackson/mahaliajackson_custom-16ae5826fb66ef0ec797fadeb07c031c8bd35e9e.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: The World's Greatest Gospel Singer (1955), Mahalia Sings (1966), My Faith (1967) en What the World Needs Now (1969)
IJzersterke songs: Joshua Fit the Battle of Jericho, Just a Little While to Stay Here, Let the Church Roll On, I Will Move on Up a Little Higher Pt. 1 en Great Getting’ Up Morning
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Als er één artiest is die ik via mijn vader heb leren kennen en waarderen dan is het Mahalia Jackson. Hij draaide haar songs vaak, vooral toen ik nog erg jong was (basisschool).
Mijn vader en moeder hadden een slechte relatie (ik gebruik even understatements want anders gaat er een beerput open en daar is dit nu ook niet bepaald de plek voor) en hij zat elke vrije minuut op zolder; schreeuwend, op het bureau slaand,…dag en nacht. En daar werd natuurlijk non-stop keiharde muziek bij gedraaid. Zo ook Mahalia. En haar muziek sloeg bij mij aan. Wat een geweldige stem. Vanaf het eerste moment dat ik haar hoorde was ik zwaar onder de indruk.
Als jong mannetje vond ik de liedjes zelf niet allemaal even goed, en waren het eigenlijk alleen de uptempo Gospel songs die ik goed kon waarderen. Maar die stem he…. Sjonge jonge. Later ben ik me zelf ook in haar gaan verdiepen en wat een ongelooflijke vrouw.
Misschien nog nodig om te noemen; dit heeft niks met geloof te maken. Zowel mijn vader als ik hebben drie keer niks met geloof of de kerk of dat soort gedoe. Het gaat me hier echt puur en alleen om de muziek, de soul, die ritmes, die stem; die perfectie.
Favoriete nummers:
En
https://media.npr.org/assets/music/specials/50greatvoices/mahalia_jackson/mahaliajackson_custom-16ae5826fb66ef0ec797fadeb07c031c8bd35e9e.jpg
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: The World's Greatest Gospel Singer (1955), Mahalia Sings (1966), My Faith (1967) en What the World Needs Now (1969)
IJzersterke songs: Joshua Fit the Battle of Jericho, Just a Little While to Stay Here, Let the Church Roll On, I Will Move on Up a Little Higher Pt. 1 en Great Getting’ Up Morning
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Als er één artiest is die ik via mijn vader heb leren kennen en waarderen dan is het Mahalia Jackson. Hij draaide haar songs vaak, vooral toen ik nog erg jong was (basisschool).
Mijn vader en moeder hadden een slechte relatie (ik gebruik even understatements want anders gaat er een beerput open en daar is dit nu ook niet bepaald de plek voor) en hij zat elke vrije minuut op zolder; schreeuwend, op het bureau slaand,…dag en nacht. En daar werd natuurlijk non-stop keiharde muziek bij gedraaid. Zo ook Mahalia. En haar muziek sloeg bij mij aan. Wat een geweldige stem. Vanaf het eerste moment dat ik haar hoorde was ik zwaar onder de indruk.
Als jong mannetje vond ik de liedjes zelf niet allemaal even goed, en waren het eigenlijk alleen de uptempo Gospel songs die ik goed kon waarderen. Maar die stem he…. Sjonge jonge. Later ben ik me zelf ook in haar gaan verdiepen en wat een ongelooflijke vrouw.
Misschien nog nodig om te noemen; dit heeft niks met geloof te maken. Zowel mijn vader als ik hebben drie keer niks met geloof of de kerk of dat soort gedoe. Het gaat me hier echt puur en alleen om de muziek, de soul, die ritmes, die stem; die perfectie.
Favoriete nummers:
En
4
geplaatst: 31 januari 2025, 20:48 uur
26. Matt Bianco
https://cdn.forbes.com.mx/2020/06/Mark-Reilly-Matt-Bianco.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Whose Side Are You On (1984) en Matt Bianco (1986)
IJzersterke songs: It’s Getting Late, Half a Minute, Sneaking out the Back Door, Riding with the Wind, Mad’s Mood, Invisible, Summer in the City, Don’t Blame It on That Girl
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Matt Bianco, net als Mahalia Jackson leerde ik deze band kennen via mijn vader. Niet omdat hij hun muziek geregeld draaide, maar omdat veel songs van Whose Side Are You On op bandjes stonden, en als ik iets geweldig vond toen ik jong was dan was het wel de bandjes van mijn vader in de auto draaien.
Ik kon er ook echt gewoon geen genoeg van krijgen; wat vond ik dit gaaf. Heel dat album stond verdeeld over twee bandjes (met nog andere bands er doorheen) en ik heb die bandjes misschien wel honderden keren gehoord.
Het heeft ook best wel lang geduurd voordat ik het album zelf kocht, want ik luisterde die bandjes gewoon extreem vaak. Toen ik eenmaal wat ouder was kocht ik echter vrij snel zowel de cd als het album op vinyl. Ik draai de songs van dat album nog geregeld en ondertussen ken ik natuurlijk alle albums. Zowel die uit hun glorietijd als de nieuwe jazz georiënteerde albums.
Die “nieuwe Matt Bianco” is trouwens erg goed. Totaal anders dan 80s Matt Bianco, en ook hun grote hits hebben volledig nieuwe arrangementen gekregen, maar ik kan deze jazzy lounge variant ook heel goed hebben. Daar komt bij dat ze steengoede muzikanten hebben en de nieuwe zangeres heeft ook een stem waar je de broek van afzakt, dus laat ze maar lekker lang doorgaan.
Ondertussen heb ik Matt Bianco meerdere keren live gezien en ze stellen nooit teleur. Deze band is mijn hele muziekleven al prominent aanwezig. Ik draai ze niet meer dagelijks, maar ze staan altijd in mijn playlist en ik zou geen top 100 kunnen maken zonder deze band.
Favoriete nummers:
En
https://cdn.forbes.com.mx/2020/06/Mark-Reilly-Matt-Bianco.jpg
Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Whose Side Are You On (1984) en Matt Bianco (1986)
IJzersterke songs: It’s Getting Late, Half a Minute, Sneaking out the Back Door, Riding with the Wind, Mad’s Mood, Invisible, Summer in the City, Don’t Blame It on That Girl
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Matt Bianco, net als Mahalia Jackson leerde ik deze band kennen via mijn vader. Niet omdat hij hun muziek geregeld draaide, maar omdat veel songs van Whose Side Are You On op bandjes stonden, en als ik iets geweldig vond toen ik jong was dan was het wel de bandjes van mijn vader in de auto draaien.
Ik kon er ook echt gewoon geen genoeg van krijgen; wat vond ik dit gaaf. Heel dat album stond verdeeld over twee bandjes (met nog andere bands er doorheen) en ik heb die bandjes misschien wel honderden keren gehoord.
Het heeft ook best wel lang geduurd voordat ik het album zelf kocht, want ik luisterde die bandjes gewoon extreem vaak. Toen ik eenmaal wat ouder was kocht ik echter vrij snel zowel de cd als het album op vinyl. Ik draai de songs van dat album nog geregeld en ondertussen ken ik natuurlijk alle albums. Zowel die uit hun glorietijd als de nieuwe jazz georiënteerde albums.
Die “nieuwe Matt Bianco” is trouwens erg goed. Totaal anders dan 80s Matt Bianco, en ook hun grote hits hebben volledig nieuwe arrangementen gekregen, maar ik kan deze jazzy lounge variant ook heel goed hebben. Daar komt bij dat ze steengoede muzikanten hebben en de nieuwe zangeres heeft ook een stem waar je de broek van afzakt, dus laat ze maar lekker lang doorgaan.
Ondertussen heb ik Matt Bianco meerdere keren live gezien en ze stellen nooit teleur. Deze band is mijn hele muziekleven al prominent aanwezig. Ik draai ze niet meer dagelijks, maar ze staan altijd in mijn playlist en ik zou geen top 100 kunnen maken zonder deze band.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 1 februari 2025, 19:08 uur
Enkel mijn top 25 moet nog voorbij komen. Om die hoogste regionen af te trappen plaats ik zowel vandaag als morgen 2 artiesten.
Voordat ik dat ga posten is het eerst tijd voor een overzichtje van de plekken 26 t/m 100.
25. ?
26. Matt Bianco
27. Mahalia Jackson
28. Robert Jon & The Wreck
29. Neil Sedaka
30. Bryan Ferry
31. Al Martino
32. Pat Boone
33. Jerry Lee Lewis
34. Nina Simone
35. Andy Williams
36. B.B. King
37. Aretha Franklin
38. Ricky Nelson
39. Ten Years After
40. Buddy Holly
41. Mick Flannery
42. Billie Eilish
43. Los Lonely Boys
44. Imelda May
45. James Brown
46. Deep Purple
47. Susan Tedeschi
48. Freddie King
49. The Tremeloes
50. Rufus Wainwright
51. Led Zeppelin
52. Johnny Burnette
53. Manfred Mann's Earth Band
54. Ted Nugent
55. Jessie J.
56. The Allman Brothers Band
57. Jerry Vale
58. Texas
59. Duke Robillard
60. The Fortunes
61. Little Richard
62. Philip Sayce
63. The Reverend Horton Heat
64. Tommy Sands
65. Creedence Clearwater Revival
66. Andre Hazes
67. Tab Benoit
68. Edgar Winter
69. Lana Del Rey
70. Buddy Guy
71. Mud
72. Ray Charles
73. Etta James
74. Hot Chocolate
75. Amanda Shires
76. George Thorogood
77. Howlin' Wolf
78. AC/DC
79. Little Milton
80. Carl Perkins
81. The Paladins
82. Al Green
83. Joe Bonamassa
84. Jack Scott
85. Perry Como
86. John Lee Hooker
87. Gene Vincent
88. Vic Damone
89. Bob Luman
90. Eddie Cochran
91. Robert Charlebois
92. MY BABY
93. Mike Farris
94. Beth Hart
95. Los Kjarkas
96. Imperial Crowns
97. B.J. Thomas
98. Don Gibson
99. Ghalia Volt
100. Arctic Monkeys
Aantal artiesten hiervan live gezien: 27
Aantal artiesten hiervan niet langer actief of overleden: 35
Aantal artiesten hiervan ook in de Top 100 van iemand anders: 7
Voordat ik dat ga posten is het eerst tijd voor een overzichtje van de plekken 26 t/m 100.
25. ?
26. Matt Bianco
27. Mahalia Jackson
28. Robert Jon & The Wreck
29. Neil Sedaka
30. Bryan Ferry
31. Al Martino
32. Pat Boone
33. Jerry Lee Lewis
34. Nina Simone
35. Andy Williams
36. B.B. King
37. Aretha Franklin
38. Ricky Nelson
39. Ten Years After
40. Buddy Holly
41. Mick Flannery
42. Billie Eilish
43. Los Lonely Boys
44. Imelda May
45. James Brown
46. Deep Purple
47. Susan Tedeschi
48. Freddie King
49. The Tremeloes
50. Rufus Wainwright
51. Led Zeppelin
52. Johnny Burnette
53. Manfred Mann's Earth Band
54. Ted Nugent
55. Jessie J.
56. The Allman Brothers Band
57. Jerry Vale
58. Texas
59. Duke Robillard
60. The Fortunes
61. Little Richard
62. Philip Sayce
63. The Reverend Horton Heat
64. Tommy Sands
65. Creedence Clearwater Revival
66. Andre Hazes
67. Tab Benoit
68. Edgar Winter
69. Lana Del Rey
70. Buddy Guy
71. Mud
72. Ray Charles
73. Etta James
74. Hot Chocolate
75. Amanda Shires
76. George Thorogood
77. Howlin' Wolf
78. AC/DC
79. Little Milton
80. Carl Perkins
81. The Paladins
82. Al Green
83. Joe Bonamassa
84. Jack Scott
85. Perry Como
86. John Lee Hooker
87. Gene Vincent
88. Vic Damone
89. Bob Luman
90. Eddie Cochran
91. Robert Charlebois
92. MY BABY
93. Mike Farris
94. Beth Hart
95. Los Kjarkas
96. Imperial Crowns
97. B.J. Thomas
98. Don Gibson
99. Ghalia Volt
100. Arctic Monkeys
Aantal artiesten hiervan live gezien: 27
Aantal artiesten hiervan niet langer actief of overleden: 35
Aantal artiesten hiervan ook in de Top 100 van iemand anders: 7
0
geplaatst: 1 februari 2025, 19:36 uur
Nog 25 artiesten te gaan. Jullie zijn bijna aan de beurt:
- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy
- herman
- LucM
- Barney Rubble
- Dim
- Shaky
- Brunniepoo
- Kronos
- itchy
- herman
- LucM
- Barney Rubble
- Dim
8
geplaatst: 1 februari 2025, 19:48 uur
25. Bill Withers
https://www.militarytimes.com/resizer/v2/OJKCNEQKXFHKLDLAVAEBVZ6ZVQ.jpg?auth=f587dd17fe3b802b1e4b0f7fef379d79fc51ffc91aa47740de230cfbb84a5905&width=3137&height=2376
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Just as I Am (1971), Still Bill (1972) en Live at Carnegie Hall (1973)
IJzersterke songs: Harlem, Lonely Town Lonely Street, Ain’t No Sunshine, Lean on Me, Lovely Day, Just the Two of Us
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: Casartelli (nr. 100)
Bill Withers is al sinds jaar en dag mijn favoriete soulzanger. Als klein manneke was ik al volledig in de ban van zijn manier van muziek maken. De wijze waarop hij muziek benadert en hoe hij zijn songs vormgeeft is altijd al bij mij in de smaak gevallen. Nooit over the top, geen uithalen, geen hele flashy zaken, maar zo ongelooflijk goed. Bill is pure kwaliteit en zijn gebrek aan flamboyante uitspattingen zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. “Saai” hoor ik wel eens vallen. Ay ay ay, je zou maar op die manier naar zijn songs luisteren; wat een gemis.
Ik weet nog goed dat ik in een vroeg stadium van mijn liefde voor muziek een cd van Al Jarreau kocht: Al Jarreau – Ain't No Sunshine. Niet wetende dat al die geweldig songs van ene Bill Withers waren. Door die cd was Al een tijdje mijn favoriete artiest. Ik draaide dat album tig keer. Tot ik daarna op tv een documentaire zag waarin deze vreemde Bill al die goede nummers van Al Jarreau zat te coveren!..... aan het eind van de documentaire vielen de puzzelstukjes voor me in elkaar.
Ik kocht meteen een Bill Withers verzamelalbum en sindsdien was ik megafan. Ik kocht al zijn albums en luisterde zijn muziek vaak. Nou goed, maak daar maar ‘luister’, in de tegenwoordige tijd, van want Bill komt nog steeds heel regelmatig voorbij.
Favoriete nummers:
En
https://www.militarytimes.com/resizer/v2/OJKCNEQKXFHKLDLAVAEBVZ6ZVQ.jpg?auth=f587dd17fe3b802b1e4b0f7fef379d79fc51ffc91aa47740de230cfbb84a5905&width=3137&height=2376
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Just as I Am (1971), Still Bill (1972) en Live at Carnegie Hall (1973)
IJzersterke songs: Harlem, Lonely Town Lonely Street, Ain’t No Sunshine, Lean on Me, Lovely Day, Just the Two of Us
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: Casartelli (nr. 100)
Bill Withers is al sinds jaar en dag mijn favoriete soulzanger. Als klein manneke was ik al volledig in de ban van zijn manier van muziek maken. De wijze waarop hij muziek benadert en hoe hij zijn songs vormgeeft is altijd al bij mij in de smaak gevallen. Nooit over the top, geen uithalen, geen hele flashy zaken, maar zo ongelooflijk goed. Bill is pure kwaliteit en zijn gebrek aan flamboyante uitspattingen zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. “Saai” hoor ik wel eens vallen. Ay ay ay, je zou maar op die manier naar zijn songs luisteren; wat een gemis.
Ik weet nog goed dat ik in een vroeg stadium van mijn liefde voor muziek een cd van Al Jarreau kocht: Al Jarreau – Ain't No Sunshine. Niet wetende dat al die geweldig songs van ene Bill Withers waren. Door die cd was Al een tijdje mijn favoriete artiest. Ik draaide dat album tig keer. Tot ik daarna op tv een documentaire zag waarin deze vreemde Bill al die goede nummers van Al Jarreau zat te coveren!..... aan het eind van de documentaire vielen de puzzelstukjes voor me in elkaar.
Ik kocht meteen een Bill Withers verzamelalbum en sindsdien was ik megafan. Ik kocht al zijn albums en luisterde zijn muziek vaak. Nou goed, maak daar maar ‘luister’, in de tegenwoordige tijd, van want Bill komt nog steeds heel regelmatig voorbij.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 1 februari 2025, 20:04 uur
Carnegie Hall is een van mijn favoriete livealbums, alleen die afsluiter al...
6
geplaatst: 1 februari 2025, 20:16 uur
24. Janis Joplin
https://ucarecdn.com/d4103324-2ee1-4021-af1f-caa2bdb3cc1c/-/crop/1081x1080/721,0/-/preview/-/progressive/yes/-/format/auto/-/scale_crop/900x900/
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! (1969) en Pearl (1971)
IJzersterke songs: Raise Your Hand (feat. Tom Jones), Mercedes Benz, Piece of My Heart, Me and Bobby McGee, Summertime, I Need a Man to Love, Maybe
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Vanaf de eerste klanken van Cry Baby was ik verkocht. Holy shit, zoiets had ik nog nooit gehoord! En sindsdien ook niet trouwens. Die stem is ongeëvenaard. Ik kan me de eerste keer dat ik Janis hoorde dan ook echt nog goed herinneren. Wat was ik enthousiast. Ik kon niet stil blijven zitten en ik moest iets doen; dat oergevoel diep van binnen nam het gewoon over.
Ik kocht dan ook al heel snel een verzamelalbum van Janis en daar stonden alleen maar bangers op. Wat een groove, wat een kwaliteit en natuurlijk; die stem.
Toen ik me in haar ging verdiepen kwam ik het wereldberoemde optreden van Ball & Chain tegen, en het duet samen met Tom Jones dat in vele documentaires terug te vinden is.
In 2020 las ik het sterke boek Janis: Her Life and Music - Holly George-Warren (2019), en dat is echt een aanrader voor de liefhebbers van Janis. Wat een vrouw, wat een alles behalve gemakkelijk leven en natuurlijk wat een tragisch einde. Het buitenbeentje, de einzelgänger, de artieste. Daar houd ik van. Zoals ik al eerder zei; goede kunst wordt zelden gemaakt door gelukkige mensen.
Janis mag absoluut niet ontbreken in mijn top 25. Ze is fantastisch en zal ook altijd in mijn playlist blijven staan.
Favoriete nummers:
En
https://ucarecdn.com/d4103324-2ee1-4021-af1f-caa2bdb3cc1c/-/crop/1081x1080/721,0/-/preview/-/progressive/yes/-/format/auto/-/scale_crop/900x900/
Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: I Got dem Ol' Kozmic Blues Again Mama! (1969) en Pearl (1971)
IJzersterke songs: Raise Your Hand (feat. Tom Jones), Mercedes Benz, Piece of My Heart, Me and Bobby McGee, Summertime, I Need a Man to Love, Maybe
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -
Vanaf de eerste klanken van Cry Baby was ik verkocht. Holy shit, zoiets had ik nog nooit gehoord! En sindsdien ook niet trouwens. Die stem is ongeëvenaard. Ik kan me de eerste keer dat ik Janis hoorde dan ook echt nog goed herinneren. Wat was ik enthousiast. Ik kon niet stil blijven zitten en ik moest iets doen; dat oergevoel diep van binnen nam het gewoon over.
Ik kocht dan ook al heel snel een verzamelalbum van Janis en daar stonden alleen maar bangers op. Wat een groove, wat een kwaliteit en natuurlijk; die stem.
Toen ik me in haar ging verdiepen kwam ik het wereldberoemde optreden van Ball & Chain tegen, en het duet samen met Tom Jones dat in vele documentaires terug te vinden is.
In 2020 las ik het sterke boek Janis: Her Life and Music - Holly George-Warren (2019), en dat is echt een aanrader voor de liefhebbers van Janis. Wat een vrouw, wat een alles behalve gemakkelijk leven en natuurlijk wat een tragisch einde. Het buitenbeentje, de einzelgänger, de artieste. Daar houd ik van. Zoals ik al eerder zei; goede kunst wordt zelden gemaakt door gelukkige mensen.
Janis mag absoluut niet ontbreken in mijn top 25. Ze is fantastisch en zal ook altijd in mijn playlist blijven staan.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 2 februari 2025, 20:19 uur
23. Bywater Call
https://www.heavenmagazine.nl/media/images/Bywater-Call-el-sol-24_0028---Photo-(c)-Juan-Perez-Fajardo.jpg
Afkomstig uit: Canada
Nog actief: ja
Favoriete albums: Shepherd (2024), Remain (2022) en Bywater Call (2019)
IJzersterke songs: Over and Over, Everybody Knows, Sign of Peace, Colours, As If, Left Behind
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Meghan Parnell , wow. Wat een powerhouse en wat een stage presence. Deze dame staat in de spotlight, zelfs als ze de muzikanten de ruimte geeft om te shinen en zelf aan de zijkant van het podium gaat staan weet ze nog alle ogen op haar gericht te houden.
Bywater Call is een een roots, soul en rock band uit Canada die de laatste jaren enorm aan de weg timmert. Ze doen het goed in hun thuisland, maar nog veel beter in Europa. Hier kunnen we geen genoeg krijgen van deze steengoede muzikanten. Ze staan op alle (genre-aansluitende) festivals en treden aan de lopende band op. Hun optredens duren altijd lang (voor 2,5 uur draaien ze zich echt de hand niet om) en zijn één groot feest. Het is volledig onderdompelen in de krachtige stem van Meghan en het uiterst verzorgde spel van de overige muzikanten.
De eerste keer dat ik Bywater Call zag was in het voorprogramma van.. uhmm dat weet ik niet meer zeker, Les de Groot jij weet dat vast nog wel, Robert Jon & The Wreck? Hoe dan ook; het was niet de voltallige band. Het was Meghan, Dave Barnes de gitarist en ik meen nog één lid. Ze speelde een korte set en kondigden aan dat dit meer een soort impromptu was, maar dat ze snel genoeg zouden terugkeren in hun volle bezetting. Het maakte niets uit dat ze een akoestische set speelden en slechts met een paar bandleden aanwezig waren; het dak ging eraf en het publiek was volledig om. Ze hebben die avond al een grote following gecreëerd.
Hun mix van roots, soul, rock en blues zorgt voor zo’n ongelooflijke warme klanken waarbij gitaar, saxofoon, ritmesectie en zang op de meest perfect manier bij elkaar komen. Wat mij betreft de allerbeste band op dit moment, zeker binnen het genre.
Favoriete nummers:
En
https://www.heavenmagazine.nl/media/images/Bywater-Call-el-sol-24_0028---Photo-(c)-Juan-Perez-Fajardo.jpg
Afkomstig uit: Canada
Nog actief: ja
Favoriete albums: Shepherd (2024), Remain (2022) en Bywater Call (2019)
IJzersterke songs: Over and Over, Everybody Knows, Sign of Peace, Colours, As If, Left Behind
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -
Meghan Parnell , wow. Wat een powerhouse en wat een stage presence. Deze dame staat in de spotlight, zelfs als ze de muzikanten de ruimte geeft om te shinen en zelf aan de zijkant van het podium gaat staan weet ze nog alle ogen op haar gericht te houden.
Bywater Call is een een roots, soul en rock band uit Canada die de laatste jaren enorm aan de weg timmert. Ze doen het goed in hun thuisland, maar nog veel beter in Europa. Hier kunnen we geen genoeg krijgen van deze steengoede muzikanten. Ze staan op alle (genre-aansluitende) festivals en treden aan de lopende band op. Hun optredens duren altijd lang (voor 2,5 uur draaien ze zich echt de hand niet om) en zijn één groot feest. Het is volledig onderdompelen in de krachtige stem van Meghan en het uiterst verzorgde spel van de overige muzikanten.
De eerste keer dat ik Bywater Call zag was in het voorprogramma van.. uhmm dat weet ik niet meer zeker, Les de Groot jij weet dat vast nog wel, Robert Jon & The Wreck? Hoe dan ook; het was niet de voltallige band. Het was Meghan, Dave Barnes de gitarist en ik meen nog één lid. Ze speelde een korte set en kondigden aan dat dit meer een soort impromptu was, maar dat ze snel genoeg zouden terugkeren in hun volle bezetting. Het maakte niets uit dat ze een akoestische set speelden en slechts met een paar bandleden aanwezig waren; het dak ging eraf en het publiek was volledig om. Ze hebben die avond al een grote following gecreëerd.
Hun mix van roots, soul, rock en blues zorgt voor zo’n ongelooflijke warme klanken waarbij gitaar, saxofoon, ritmesectie en zang op de meest perfect manier bij elkaar komen. Wat mij betreft de allerbeste band op dit moment, zeker binnen het genre.
Favoriete nummers:
En
1
geplaatst: 2 februari 2025, 20:28 uur
Shaky dat was inderdaad in het voorprogramma van Robert Jon & the Wreck! Als duo en toen al goed!
1
geplaatst: 2 februari 2025, 20:30 uur
Toch als duo? Ik wist het niet meer zeker of het nu alleen Meghan en Dave waren of dat er nog een 3e bij was. In ieder geval waren ze toen al indrukwekkend.
* denotes required fields.