22. Stevie Ray Vaughan

https://happybluesman.com/wp-content/uploads/2018/03/Stevie-Ray-Vaughan.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Texas Flood (1983), Couldn't Stand the Weather (1984) en Live at Montreux 1982 & 1985 (2001)
IJzersterke songs: The Sky Is Crying, Rude Mood, Voodoo Chile, The House Is Rockin’, Love Struck Baby, Tightrope, Tin Pan Alley
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

SRV, door velen de beste gitarist aller tijden genoemd. Of dat zo is; geen idee. Ik zou niet weten wat de criteria zijn. Ja ik ben er zo een ja!

Hoe dan ook, da SRV dit instrument tot op absurde hoogte beheerst moge duidelijk zijn. Zijn manier van bluesrock spelen is er een van grote klasse. Met zijn dikke staalkabels als snaren en zijn kolenscheppen van een handen toont hij een ongekende techniek. Wat zo ongelooflijk gaaf is aan SRV is dat het niet alleen maar technisch perfect is; het gevoel en de passie druipt er vanaf. Vaak druipt het er letterlijk vanaf, check zijn liveoptredens maar eens. Ongelooflijk, hij zit qua zweten op Lee Evans-niveau.

Ik weet eigenlijk niet hoe ik Stevie leerde kennen. Volgens mij hoorde ik hem vaak genoemd worden in lijstjes en zag ik zijn naam staan op de affiches van legendarische venues en festivals. Op die manier ben ik me in hem gaan verdiepen en daar heb ik geen seconde spijt van gehad. In die tijd luisterde ik al naar heel veel van de grote blues(rock) mannen, maar op de een of andere manier bleef SRV altijd onder de radar. Echt heel vreemd, want hij is juist een van de namen die je zou verwachten als eerste te luisteren.

Ook al hoorde hij niet bij de ‘eerste batch artiesten’ die zich in mijn hart nestelde, heeft hij daar zeker een plekje veroverd. Toen ik zelf gitaar ging spelen kwam ik uiteraard ook al snel bij SRV uit en dan kom je er pas echt achter hoe goed iemand is….en SRV is één van de grootste.

Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

Weer even met veel plezier bijgelezen. Stevie Ray Vaughan inspireert direct om die weer eens te gaan luisteren want een geweldige gitarist.

Bill Withers zou bij mij zelfs misschien nog wel wat hoger staan, ondanks dat de piek heel duidelijk in het begin van zijn carrière zit, is zijn muziek uit die tijd en zijn stem nauwelijks geëvenaard.

Wat betreft Janis Joplin, wellicht al bekend, maar mocht je podcast-liefhebber zijn, dan kan ik de Radio 5-podcast 'De laatste dagen van Janis Joplin' van harte aanbevelen. Hoewel ik geen groot fan ben, was die zeer informatief en het luisteren waard, want met veel liefde gemaakt.

Ah Bonk, nice. SRV is geweldig ja, heb zelf ook meteen weer een album van hem geluisterd gisterenavond. Bill is echt wel mijn favoriete soulzanger, helemaal mee eens wat je zegt. En dank voor de tip over Janis, ik heb helemaal niks met Podcasts, maar wellicht dat ik die toch eens opzoek.

21. Albert King

https://concord.com/wp-content/uploads/2014/12/albertking.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Live Wire / Blues Power (1968), I'll Play the Blues for You (1972), I Wanna Get Funky (1974) en Born Under a Bad Sign (1967)
IJzersterke songs: Born Under a Bad Sign, That’s What the Blues Is All About, Oh Pretty Woman, As the Years Go Passing By, I Wanna Get Funky en Blues at Sunrise
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

Pfff Blues Power… wow.
Enorm krachtig nummer van Albert waarin hij haarfijn uitlegt dat iedereen de blues ervaart, van een baby tot aan een bejaard persoon; we hebben allemaal de blues en hier kunnen we kracht uithalen. Ik hoor wel eens mensen zeggen dat ze niet veel aan bluesmuziek vinden, of dat ze niet snappen wat mensen er goed aan vinden, of deze heerlijke dooddoener: het is niet vernieuwend genoeg / teveel van hetzelfde. Hilarisch.

Iedereen heeft de blues. Althans, dat mag ik hopen. Als je de blues niet hebt, leef je niet. Zelfs de meest irritante optimist zal op sommige momenten de blues hebben. Sommige mensen hebben wat meer blues in zich of in hun leven, en laat het dan maar aan mannen als Albert King over om die misère te verwoorden en om te zetten in gitaarklanken. In de 60s kwam Albert met een term om te omschrijven wat de blues nu eigenlijk echt is. Het is geen pure ellende, de blues kan ook een ongelooflijk fijn gevoel zijn, een gevoel van euforie; weliswaar altijd in de context van hard times, maar hoe dan ook prettig. De blues kan er ook voor zorgen dat je een gevoel van kracht ervaart, je staat dichter bij jezelf, je kent jezelf wat beter. Dat is blues power.

Met veel overtuiging en zelfkennis vertelt Albert zijn verhaal, maar dit is niet enkel zijn verhaal. Dit is duidelijk het verhaal van vele generaties en nog meer mensen. Dit is loskomen van onderdrukking, dit is kracht, dit is een minimaal beetje positiviteit in de bak ellende die het leven is, dit is blues power.

Je hoort Albert genieten (lachen, vreugdekreten) en je kan niet anders dan jezelf ruim tien minuten verliezen door dit sterk staaltje vakmanschap. Dit nummer is de titeltrack van zijn legendarisch live-album Live Wire/Blues Power dat onder andere door Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan en Gary Moore genoemd werd als hun favoriete live-album aller tijden.

Los van de betekenis van het nummer en de impact op de muziekwereld, is dit natuurlijk ook een dijk van een plaat waarbij Albert zijn gitaar laat spreken, nooit een noot teveel speelt en 10 minuten lang de spanning weet vast te houden door een enorme intensiteit tentoon te stellen met zijn sterke band op de achtergrond.

De Velveteen Bulldozer was een lastige man, die weinig goede woorden voor andere muzikanten over had, tenzij hij ze écht heel erg goed vond. Albert was larger than life (met zijn bijna 2 meter was hij het bijna letterlijk) en wordt terecht gezien als één van de meest invloedrijke en beste bluesmuzikanten aller tijden. Ik kan die classificatie echt alleen maar delen. Wat een gigant. Van de “Kings” of the Blues is Albert altijd mijn favoriet geweest. Iedere noot is raak en Albert speelt nooit een noot te veel.

Ik heb mijn eerste Albert King album ‘op de gok’ gekocht. Ik kende hem nog niet, maar hij stond bij de blues en ik wilde eens een album van hem proberen. The rest is history. Ik durf mezelf wel een mega-fan te noemen.

Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

Stevie & Albert

20. Meat Loaf

https://media.newyorker.com/photos/61eb361a0996b216027f9ef5/master/pass/Petrusich-Meat-Loaf.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Dead Ringer (1981), Bat Out of Hell (1977)
IJzersterke songs: Paradise by the Dashboard Light, Two Our of Three Ain’t Bad, I’d Do Anything for Love, Midnight at the Lost and Found, Dead Ringer, Los Angeloser, Life is a Lemon and I Want My Money Back
Live gezien: nee / ja
Ook in de lijst van: -

Ah Meat Loaf , maar eerst een lans breken voor een van de mooiste nummers ooit gemaakt: More Than You Deserve.

Dit nummer kwam pas in 1981 op het album Dead Ringer terecht, maar komt oorspronkelijk uit 1973. Het is namelijk de titelsong van de gelijknamige musical uit de 70s waar Meat Loaf één van de hoofdrollen had. De musical deed het goed bij het alternatieve publiek en was avond na avond uitverkocht. Het bleek dat men op een gegeven moment voor één bepaald moment naar het theater kwam; een nogal gezette jongen met opvallend uiterlijk, maar een dijk van een stem mocht 1 song solo zingen. Staande ovaties, elke avond. Meat Loaf besloot toen op dat moment dat hij het misschien toch maar in de muziek moest gaan proberen te maken in plaats van op het witte doek.

Dit nummer, en het album Dead Ringer, heb ik helemaal grijs gedraaid tijdens mijn middelbare school tijd. Ik kom zelf uit 1987, dus ik heb het over de early 2000's dat ik dit schandalig veel luisterde. De toentertijd populaire muziek was niet aan mij besteed en ik was bezig met een schat aan muziek van voor mijn tijd waar maar geen einde aan leek te komen (is er ook nog niet; ik ontdek nog steeds nieuwe artiesten en songs). Ik had lang gespaard en ging bij de lokale kringloopwinkel samen met mijn vader mijn eerste muziekinstallatie uitzoeken. Een stokoude pickup, met boxen, versterker, alles erop en eraan. Oud, versleten, beetje vadsig, maar who cares? Ik had een muziekinstallatie! Mijn klasgenootjes snapte dit niet; ‘wtf moet je met een platenspeler, dat is iets voor bejaarden.’ Oh wacht, kleine correctie; alle klasgenootjes behalve Les de Groot . Een van de eerste lp’s die ik kocht was Dead Ringer van Meat Loaf. Ik had Bat Out of Hell al op cd, maar verder kende ik niks van hem.

Oef, dit album kwam binnen zeg. Dead Ringer staat vol pareltjes, met Read ‘em and Weep en More Than You Deserve als hoogstepunten op een album vol hoogtepunten. Met name die twee songs hebben mij door heel wat shit heen geholpen. Hup mijn kamer op, LP erop leggen en dit album blasten.

More Than You Deserve is een schitterend opgebouwd drama waarin een man zijn frustratie over de liefde bezingt. Het begint nog allemaal zo positief:




Maar dat slaat al heel snel om:




Je verwacht dat onze protagonist zijn liefde niet zonder slag of stoot zal verliezen:




Helaas, het blijkt ijdele hoop te zijn. Onze man is een gebroken man, geknakt, te vaak pijn gedaan, te vaak in de steek gelaten. Hij laat het maar gewoon gebeuren, het wordt toch nooit wat, laat ook maar zitten:




Dit bouwt zich uiteindelijk uit tot een prachtige bal van frustratie en ontploft wanneer de muziek ons alsmaar verder meevoert naar die explosie. Het boeit niet meer, niks boeit meer, fuck it; doe maar wat je wilt, voor mij heeft het geen zin meer.

Bijzonder depressief, neerslachtig en angstvallig realistisch gebracht door Meat Loaf. Dit soort nummers die op het eerste ogenblik een liefdesliedje lijken, maar eigenlijk doorspekt zijn met psychologische malaise, dit soort literatuur in ogenschijnlijk simpele lyrics; die doen het voor mij. Prachtig dit.

Bij “live gezien” schreef ik ‘nee/ja’, dat komt omdat ik de man nooit in concert heb mogen aanschouwen, maar ik heb hem wel de hand geschud, een handtekening op Dead Ringer laten zetten en we staan samen op de foto:

In 2019 heb ik Meat Loaf ontmoet, en dat was een prachtige ervaring. Ik had mijn cd van Dead Ringer meegenomen om te laten signeren. Het werd iets meer dan enkel een vlugge handtekening. Het begon al met Meat Loaf die langsliep om naar ons allemaal te roepen: are you here for me???? Oh my fucking god! Okay, here’s what we’ll do. I’ll take my time to talk to every single one of you, but before that, let me hear you scream as loud as you can. On the count of 3: 1, 2, …3!! Blijkbaar schreeuwde we niet hard genoeg want Meat Loaf’s reactie was: ‘what the fuck was that?’, gepaard met een dubbele middelvinger .

Ik heb Meat Loaf gesproken over muziek en hij gaf aan dat hij ongelooflijk dankbaar was dat ik voor hem speciaal in de rij was gaan staan en dat hij dankbaar was dat ik fan was. Ja ja, standaard bla bla van de sterren om het voetvolk tevreden te houden. Oeps, ik maakte de fout om dat uit te spreken.

Mijn reactie was: ‘is it though?’
Meatloaf: ‘what do you mean?’
Ik: is it really an honour to meet me, I mean, you don’t know me, I’m just one of the fans.’
BFFFFF….het viel heel even stil totdat Meat Loaf zei: WAIT!, NO!, STOP! Are you FUCKING kidding me? (iemand van zijn beveiliging kwam erbij), No, leave me; nothing’s wrong. But are you FUCKING kidding me? Of course I’m grateful. Without you there would be no me. Without my fans I am nothing. I-owe-you-everything.
Ik (behoorlijk flabbergasted): ah, okay, thanks. I’m just really exited to meet you.
Meat Loaf: fuck all those fake Hollywood assholes man. This is what’s real. You and me, right here, right now. I love my fans, you guys made me. Don’t you ever fucking forget that.

Naast mijn gesigneerde cd, dit heerlijke gesprek gehad en ook nog op de foto met de man geweest, dus ik was als een kind zo blij en heb er een ervaring bij die ik nooit meer vergeet.

Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

19. Conway Twitty

https://www.tennessean.com/gcdn/-mm-/d1fa68b3c3371d2b13bfd3ad11f12c95a1abc6f0/c=0-243-2999-1938/local/-/media/2016/05/18/TennGroup/Nashville/635991861651166212-840604-h.JPG?width=660&height=374&fit=crop&format=pjpg&auto=webp

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Hit the Road! (1964), Next in Line (1968) en 25 Number Ones (2004)
IJzersterke songs: (Lying Here With) Linda on My Mind, Touch the Hand, You’ve Never Been This Far Before, The Next Kiss (Is the Last Goodbye), I See the Want to in Your Eyes, I Vibrate,
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

Conway ‘The High Priest of Country Music’ Twitty, de superster die er geen ene zak om gaf dat hij eruit zag als de buurman die parttime in middle management werkt. En een superster was hij. Rockabilly Hall of Fame, Country Hall of Fame, tig awards gewonnen waaronder een Grammy en hij staat in de Grammy Hall of Fame.

De man scoorde 40 nummer 1-hits op de Country chart. Nee, dat is geen typefout. Het staat er echt: 40 nummer 1-hits. En toch durf ik te wedden dat het gros van muziekluisterend Nederland niet veel verder komt dan 1 song van Conway, en het gros daarvan zal hem enkel van Family Guy kennen. Een typische artiest die de oversteek naar Europa nooit heeft weten te maken. Maar who cares? De man ademt country; van zijn looks tot zijn lyrics; het klopt binnen het genre gewoon helemaal. Over die lyrics gesproken zeg… als je zou opzoeken wat échte pure country is, dan kun je niet anders dan Conway als voorbeeld vinden. Problemen, problemen, problemen. Daarnaast is hij ook nog eens keihard hoor. Het allerbeste voorbeeld vind ik een couplet in één van zijn grootste hits ‘Linda on My Mind’:



Damnnnnnnn, dat is ijskoud. Zal z’n vrouw leuk vinden die tweede regel. Gangster shit.

Conway kende twee periodes in zijn muzikale carrière: rock’n’roll Conway en country Conway. Als rock’n’roll artiest was hij al kneiter succesvol met één van de allergaafste 50’s songs ooit gemaakt: It’s Only Make Believe, maar het was pas toen hij midden jaren 60 overstapte op de country muziek dat hij onsterfelijk werd.

Waar ik zijn rock’n’roll ontzettend goed vind, is het toch een song uit zijn country repertoire dat mijn favoriete Twitty song is. Hello Darlin’: dit nummer dat in de Grammy Hall of Fame is toegevoegd was zijn 4e nummer 1-hit en werd uitgeroepen tot beste country song van 1970. Daar kan ik het alleen maar volledig mee eens zijn. Wat een geweldig nummer. Met Larry Butler op piano en Bob Moore op de bas kan het qua begeleiding eigenlijk sowieso niet meer stuk, maar het is Conway die de hoofdrol opeist met zijn oprechte zang. Je hoort de overpeinzingen en de conflicterende gevoelens als hij zijn voormalige geliefde tegenkomt die hij nooit heeft kunnen vergeten. De relatie is stukgelopen, maar het is duidelijk dat Conway dit nooit gewild heeft. Hoe is het met je? Goed? Fijn. Ja, met mij ook wel, op het niet meer slapen en de constante pijn na. Arme Conway. You f***ed up man, deze had je natuurlijk nooit mogen laten lopen. Nu is het te laat.

Een extra shout-out voor het vaak geprezen duet met Sam Moore. Een op papier zeer vreemde combinatie, maar de mannen hebben veel respect en admiratie voor elkaar; en dat vertaalt zich naar een werkelijk geweldige cover.

Conway Twitty staat steevast in mijn playlist en staat dikverdiend in de top 20 van mijn top 100.

Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

18. Johnny Winter

https://www.washingtonpost.com/resizer/7TXdTHg5JnWby_qebdVMDtomNS8=/arc-anglerfish-washpost-prod-washpost/public/5YMDA2QN64I6JA2BXADSWHTTJA

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: 3rd Degree (1986), Live (1971), Captured Live! (1976), Johnny Winter (1969), Nothin' But the Blues (1977), Hey, Where's Your Brother (1992), Let Me In (1991), Second Winter (1969)
IJzersterke songs: TV Mama, Highway 61 Revisited, Hustled Down in Texas, Rock Me Baby, I’ll Drown in My Own Tears, Dallas, Bony Moronie
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -

Als we het hebben over potentiële favoriete nummers aller tijden, dan denk ik dat zo rond 2008 t/m 2011 Rock and Roll Hoochie Koo een goede kans maakte op die titel. Het nummer werd geschreven door zijn goede vriend en bandgenoot Rick Derringer die het nummer zelf ook opnam. De versie van Johnny is echter superieur en ook Rick moest toegeven dat Johnny er wel echt een nummer met ballen van gemaakt had. Dat wist hij trouwens van te voren al, want hij schreef het nummer speciaal voor Johnny en liet hem ook de eerste versie opnemen.

Johnny speelt elke song alsof zijn leven er vanaf hangt, maar vergeet nooit om vanuit zijn hart te spelen. Zo ook bij dit nummer dat in essentie een hardrock song is, maar Johnny weet er swing, funk, soul en smerige blues aan toe te voegen.


Johnny Winter is één van de redenen geweest dat ik ooit gitaar ben gaan spelen en hij was één van de artiesten waar ik het snelst alle officiële albums van bij elkaar gespaard had. Mega-fan, zo durf ik mezelf wel te bestempelen. Gelukkig heb ik hem ook meermaals live kunnen aanschouwen, al was hij toen natuurlijk al een paar jaartjes ouder en niet meer in topvorm.

In 1970 was Johnny wel in topvorm. Holy shit wat kon die jongen spelen. De grote bluesmannen van weleer hadden respect voor hem, en hij werd geregeld ‘the only white boy who really has the blues’ genoemd. John Dawson Winter III kwam uit een vrij normaal (als dat bestaat) gezin waarbij hij enorm veel steun kreeg van zijn ouders om het in de muziekindustrie te gaan maken. Niet enkel John, maar ook broer Edgar werd hierin gestimuleerd. Ik denk dat we wel veilig kunnen stellen dat het voor beide goed is gekomen in de muziek.

Als tienjarig jochie trad hij al op met zijn ukelele, en zal met zijn spierwitte haren en huid (de man was albino) voor de nodige bekijks hebben gezorgd. Als jonge kerel liet hij zijn haren groeien en ruilde hij de ukelele in voor een elektrische gitaar.

Wat zo heerlijk is aan de nummers van Johnny is dat je ze er altijd meteen uithaalt. Los van zijn kenmerkende kapotte stem, heeft hij een unieke wijze van gitaarspelen waarbij met name de hoge tonen in dat rappe tempo tussen de juist lagere stukken door zo opvallend zijn. Met zijn lange, magere vingers wist hij een tempo te creëren dat maar voor weinigen is weggelegd. Althans, snel spelen kan iedereen, maar probeer er dan nog maar eens die bluesfeel in te houden. Vrijwel onmogelijk, maar niet voor Johnny. Daar kwam de erkenning van de oude bluesmannen dan ook vandaan.

Fantastisch goede artiest, ik krijg meteen zin om een album aan te zwengelen. Bijna onmogelijk ook om een favoriet album aan te wijzen en ook qua songs is de lijst eindeloos. Topper dit.


Favoriete nummers:




De backstage jam moet gewoon erbij gepost worden.




en

Favoriete nummers II:




en




en

Helemaal eens, geweldige gitarist die ik meermalen in Paradiso heb mogen aanschouwen

https://i.gifer.com/origin/7f/7fa5098cb9133590744bb8f7ca5d9029_w200.gif

Ik wist het. Ik voelde het aan; ergens moest een fout zitten in mijn Top 100. Tig keer nagelezen, tig keer opnieuw bekeken. Zoeken naar de fout. Niks vinden.....

...tot nu:

Mijn nummer 3 ontbreekt! Nondejuu. Ja, die kan ik natuurlijk niet skippen. Dat betekent dat als ik eenmaal bij mijn top 3 kom, ik een dubbele notering ga hebben. Een gedeelde 3e plek.

Nou goed, kan gebeuren.

Hoe dan ook; vandaag post ik weer 2 artiesten. Nr. 17 en nr. 16 komen vandaag dus voorbij!

Ach. Wat is nu aan een perfecte lijst?

Genoten van je verhaal bij Meat Loaf! Fijn dat je hem zo even in de spotlight zet. Niet iedereen zal het met ons eens zikn, maar het was een unieke en geweldige artiest.

Bij judo hebben ze ook twee bronzen medailles

herkenbaar hoor. Nog veel erger is als een nummer, artiest of album twee keer in je lijst staat en er best wat verschil in ranking is

Wat maakt het uit, het gaat niet om de prijzen maar waarom jij de artiesten op deze plaats zet.
Je verhalen zijn ook belangrijk en of er nu 2 of 7 op de nrs 3 staan is minder belangrijk.
Ben wel nieuwsgierig natuurlijk.

17. Jackie Wilson

https://jukeboxgraduate.com/content/images/2024/08/image.png

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Sweetest Feelin' (1999), Lonely Teardrops (1959), Somethin' Else!! (1964) en I Get the Sweetest Feeling (1968)
IJzersterke songs: Reet Petite, Think Twice (version X feat. LaVern Baker), Talk That Talk, Am I the Man, You Better Know It, That’s Why (I Love You So), I’ll Be Satisfied, No Pity (In the Naked City)
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

Vocale perfectie, het is slechts voor weinigen weggelegd. Je wordt er mee geboren, moet het dan eerst nog zelf ontdekken, dan moet je er ook nog iets mee willen doen, er zal moeten worden gefinetuned en dan kun je de wereld een stukje beter maken dankzij jouw stem. Wat ben ik blij dat Jackie alle stappen heeft doorlopen. En laten we eerlijk zijn; als African-American die in 50’s moest doorbreken, waren er nog heel wat meer obstakels op de weg. Jackie overwon ze allemaal en groeide uit tot één van de meest invloedrijke mannen van die tijd. Hij was degene die de oude R&B met Soul wist te mixen om een nieuw muziekgenre te creëren waar vandaag de dag artiesten nog steeds profijt van hebben. Om nog naar even te zwijgen van zijn stage presence die ongekend was in die tijd. Je hoorde op te komen, je nummers bijna als een paaskaars te zingen, en weer rustig te vertrekken. Nou… Jackie niet hoor. Als je naar hem ging, kreeg je een show. Dansen, schreeuwen, wild zijn, zo flexibel als de neten (Elvis en Shakin’ Stevens hebben goed naar Jackie gekeken) en het publiek volledig opjutten met zijn energie. Maar vooral; die stem. Oh mensen, die stem.

De eerste keer dat ik Jackie Wilson hoorde was op een rock’n’roll verzamelalbum waar Reet Petite op de tracklist stond. Oehhh wat een heerlijke sound. Het plezier waarmee deze man stond te zingen werkte aanstekelijk en ik draaide het nummer geregeld. Toen kocht ik een tijdje later het verzamelalbum Jackie Wilson - Sweetest Feelin' (1999) en ik wist niet wat ik hoorde. Dit is een unieke hybride vorm van rock’n’roll, soul, R&B, croonin’ en popmuziek; and I love it! De ene na de andere topper kwam voorbij, en het is echt all killer no filler. Ik kon alleen maar denken ‘wat een briljante zanger is dit’, ik voelde het tot in mijn kleine teen. Al snel had ik een aantal favoriete songs en ik ging zijn albums kopen. Sweetest Feeling is sindsdien een van mijn favoriete verzamelalbums ooit.

Voordat ik mijn favoriete nummers deel, wil ik jullie echt wijzen op deze live versie van Danny Boy. Je moet ervoor naar YouTube omdat de embeded versie niet is toegestaan, maar dan krijg je ook wat. Nogmaals, vocale perfectie bestaat. Dit is het bewijs. Moeiteloos weet Jackie alle registers open te gooien en zijn absurde bereik tentoon te stellen. Dit is live gezongen he. Live. Geen trucjes, geen AI, geen technologische hulpmiddelen; enkel pure klasse.




Jackie Wilson zal altijd één van mijn favoriete zangers zijn.

Favoriete nummers:




en

Favoriete nummers II:





en




en

Conway Twitty leerde ik als kind kennen door een verzamelaar van mijn vader waar de heropname van Danny Boy op staat. Sindsdien en nog steeds een uitvoering die me erg vrolijk maakt. Daarna in GTA: San Andreas gegrepen door Louisiana Woman, Mississippi Man met Loretta Lynn; bijzonder dat je die niet noemt, ik krijg er in ieder geval nog steeds geen genoeg van Nu ik me wat meer in country ga verdiepen ook met de eerste albums van Conway begonnen. In zijn rock 'n roll-stijl vind ik hem iets teveel van Elvis hebben waar hij moeilijk tegenop kan boksen. Met country komt hij veel beter tot zijn recht denk ik en heeft hij echt een stempel op die stijl weten te drukken.

https://i.redd.it/xkxrfo4cqys41.png
Shaky gaat het straks even shaken bij zijn #3.

jerome988, jaaa zijn versie van Danny Boy is erg leuk. Sowieso de covers die hij tijdens zijn rock'n'roll periode maakte waren top. Het opboksen tegen Elvis was nu eenmaal niet te voorkomen in die tijd; alles en iedereen moest daar tegenop boksen. Conway had zelf een hekel aan zijn rock'n'roll periode, zijn hart lag bij country. Dat hoor je ook terug in zijn countryplaten; veel beter dan dat gaat het niet worden in dat genre.

Zijn duetten met Lynn vind ik zeker leuk, maar zijn voor mij niet zijn betere songs. Denk dat daar wellicht ook vooral veel nostalgie vanuit de videogame voor jou zit . Absoluut een leuke song, maar geef mij zijn solowerk maar.

Gaaf om nog iemand te treffen die Conway wel kan smaken!

16. Rory Gallagher

https://www.irishtimes.com/resizer/v2/TJRRMTA5HFBPDCEZOYNWJEQM6I.jpg?auth=681cc09c0b205981851b434fac03f4751265b2a20e6523f439cfd830e35af8dd&smart=true&width=1024&height=665

Afkomstig uit: Ierland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Live! In Europe (1972), Irish Tour (1974), Live at Montreux (2006), Tattoo (1973) en Top Priority (1979)
IJzersterke songs: Don’t Start Me Talkin’, Bullfrog Blues, Moonchild, Going to My Hometown, Cradle Rock, Crest of a Wave, Tattoo’d Lady, The Loop
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

Rory Gallagher heb ik via mijn vader leren kennen, maar niet omdat hij hem draaide. Hij vertelde soms over Rory en over wat voor goede live gitarist het was. Ik vond het altijd super gek dat hij Rory nooit draaide, want als hij over hem sprak dan was het altijd positief en hij raadde mij altijd aan om eens wat Rory te luisteren om te zien of ik het misschien wat zou vinden.

Ik kan ook nog steeds niet verklaren waarom hij nooit gedraaid werd. Volgens mij heb ik ooit één keer een Rory nummer op zolder horen voorbijkomen. Nou goed, vragen waarom zit er niet meer in want mij vader is ondertussen al 12 jaar dood. Wat ik wel weet is dat mijn vader Rory Gallagher live in concert heeft gezien! Holy crap, hoe gaaf moet dat zijn geweest?!!

Zelf weet ik nog goed wat mijn eerste Rory Gallagher cd was Meeting with the G-Man (2003), gekocht bij MusicMachine in Sittard. Dat vond ik echt een gaaf live optreden, maar toch kocht ik niet meteen ander Gallagher albums. Ik was in die tijd meer geïnteresseerd in de traditionele blues en Rory was teveel rock voor mij. Echter, toen mijn interesse in de bluesrock groeide, begon ik me ook weer terug in Rory te verdiepen. Daar heb ik geen second spijt van gehad.

Ik was ondertussen ook begonnen met gitaarspelen en mijn vader was daar zo enthousiast over dat ook hij gitaarlessen ging nemen. Dat duurde niet lang (zoals ik al verwachtte) en na ongeveer 2 lessen stopte hij. Wel wist hij binnen die twee lessen bij onze gitaardocent voor elkaar te krijgen om alle Rory Gallagher albums als downloads los te peuteren. Dat was wel eventjes genieten! Al snel kocht ik alle albums op cd en had ik het Rory-virus flink te pakken.

Met mijn band was Bad Penny onze opener, en dat nummer heeft altijd een speciaal plekje in mijn muziekhart gehad. Rory Gallagher is dan ook niet meer weg te denken uit mijn collectie en zijn muziek zal hier altijd gedraaid blijven worden.


Favoriete nummers:




en

Favoriete nummers II:




en




en

15. Roy Orbison

https://www.neh.gov/sites/default/files/styles/1000x1000_square/public/2018-06/2017_01-Winter_Statements_01.jpg?h=e9d66a5a&itok=G5Qe6avF

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Mystery Girl (1989), Lonely and Blue (1960), A Black and White Night Live (1989) en The Last Concert (2009)
IJzersterke songs: Oh Pretty Woman, It’s Over, You Got It, Lana, Leah, In Dreams, Too Soon to Know, Mean Woman Blues
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: dazzler (nr. 36)

Wat me altijd gefascineerd heeft is de zangtechniek van Roy. Hij opent zijn mond amper en doet eigenlijk alles wat zangcoaches verbieden. Toch krijgt hij een enorme bak geluid uit zijn strot en toont hij ook nog eens een flink bereik. Tel daarbij op dat hij ongelooflijk sterke songs heeft en dan is de 15e plek in mijn top 100 niet zo lastig te verklaren.

Roy Orbison luister ik al zo lang als ik mij kan herinneren. Eerst op de radio (You Got It werd nogal vaak gedraaid op Radio 10 Gold) en later hoorde ik zijn muziek ook in films voorbijkomen. Het duurde dan ook niet lang totdat ik albums van The Big O ging verzamelen. Al kocht ik in het begin van mijn muziekverzameling vooral verzamelaars omdat ik op die manier meer verschillende artiesten in 1x kon leren kennen en artiestenverzamelaars kocht ik zodat ik meteen in 1x de bekendste songs bij elkaar had.
Toen ik in groep 8 zat kreeg ik Black and White Night op DVD. Wat heb ik die DVD vaak gekeken. Daar zat ik dan op zolder, geluid op standje tig en maar genieten van al die prachtige uitvoeringen van alleen maar bekende songs. Ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen.

Roy heeft een manier om dramatische nummers nog dramatischer en bombastischer te maken en dat is ook wat me enorm in zijn stijl aantrekt. Het zal niet snel saai worden met onze Roy. Daarbij was hij een pionier qua songlyrics omdat hij een van de eerste was die de man als kwetsbaar en gevoelig afschilderde in zijn ballads. Iets wat voor het tijdperk Orbison zo goed als ondenkbaar was.

Een absolute topper op plek 15 in mijn top 100.

Favoriete nummers:




en

Favoriete nummers II:




en




en

14. Stray Cats

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5ad22afaaa49a1b1a2a05926/1709467184394-NZN2PX03WNL0KXRIQJQH/IMG_1887.jpeg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja/nee
Favoriete albums: Stray Cats (1981), Gonna Ball (1981), Rant N' Rave (1983) en Blast Off! (1989)
IJzersterke songs: Rock This Town, Double Talkin’ Baby, Baby Blue Eyes, Little Miss Prissy, You Don’t Believe Me, Rebels Rule, Too Hip Gotta Go, Runaway Boys, Fishnet Stockings
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -

In 1979 kwamen drie jongens uit Long Island met een passie voor rock and roll bij elkaar en vormden wat zou uitgroeien tot de grootste en meest invloedrijke rockabilly band aller tijden. Het duurde niet lang voordat het trio naar Engeland vertrok en furore maakten met hun liveshows waar in het publiek geregeld de grootheden uit de rock aangetroffen werden. Het was al snel duidelijk dat deze mannen iets speciaals hadden.

Ik weet niet meer zeker wanneer ik ze voor het eerst hoorde, maar ik weet wel nog dat het nummer Rock This Town was. Toen ik die song voor het eerst hoorde was ik een beetje in de war. Huh, dit klinkt heel erg 50’s, maar ook helemaal niet; het klinkt veel te nieuw om uit de glorietijd te komen. Hup, opzoeken wat dit is. Damn… een 80s band??? Ik wist niet wat ik meemaakte. Op naar de winkel om wat albums te kopen. Bij het beluisteren van het eerste de beste album was ik fan. Dit is rockabilly, dit is rebels, dit is tegendraads, dit is losbreken, en al helemaal in de 80s. Dit is gewoon een band die een dikke middelvinger opsteekt naar de gangbare muziek in de 80s. De mannen laten weten dat je nog steeds mag rocken, nog steeds lol mag maken en dat je echt niet met je gezicht op half 7 levenloos voor je uit starend op een synthesizer hoeft te staan tikken.

Sindsdien heb ik ze een paar keer live gezien en veel beter ga je bands live niet tegenkomen. De energie is ongekend en als je ze live wil gaan zien kun je er maar beter vroeg bij zijn want hun shows zijn steevast stijf uitverkocht. Ga de haarlak maar halen, zet je ‘don’t mess with me’ gezicht op en bereid je voor op een dikke twee uur aan pure dampende rockabilly.

Na de Stray Cats zijn de mannen ieder hun eigen weg gegaan en van de drie solo carrières vind ik die van Lee Rocker veruit het interessantste. Zijn solo albums zijn erg sterk en ook zijn stem is bijzonder prettig. Uiteraard heeft Setzer ook heel wat mooie dingen gedaan, en ook Slim Jim heeft hier en daar leuke projecten lopen.

Ik heb ja/nee bij ‘nog actief’ gezet want de mannen komen zo nu en dan nog wel eens bij elkaar voor een reeks reünie concerten.

Fantastische band die je bijna doet vergeten dat er zo’n 25 jaar voor Stray Cats ook al Rockabilly gemaakt werd.

Favoriete nummers:




en