60. Slow Machete – Grey Eyed Bird
Joseph Shaffer is Slow Machete en hij besteedt veel tijd op Haïti waar hij geluiden van de straat opneemt en gezang van koren. Thuis in de USA mixt hij het geheel tot geweldig fijn plaatjes; een mooie combinatie van electronic en wereldmuziek. Dit leidde tot een geweldig debuutalbum Evening Dust Choir (2012) en voorafgaand een even zo goede EP Mango Tree (2013) waarop Grey Eyed Bird staat.

Vorig jaar volgde na 6 jaar eindelijk een opvolger Ola Mala (2018), maar daar staat helaas niets nieuws op vergeleken met wat hij op het eerste album al heeft laten horen. Ook heeft hij een album uitgebracht van alleen maar zang van 3 Haïtiaanse koren (niet op de site); Choirs of Morne Rouge.

59. Beirut – Nantes
Een band die ik echt via MuMe heb ontdekt is Beirut. Wellicht getriggerd door de bandnaam en de reviews heb ik The Flying Club Cup (2007) in het jaar van release geprobeerd en ik was meteen verkocht. Folk en aanverwanten spreken mij enorm aan en dit nummer en A Sunday Smile zijn de toppers van dit album.

Geweldige instrumentatie en fijne zang. Als franse chansons met een vleugje balkanmuziek. Jammer dat ik hem/hen nu 2 keer heb gezien zonder volwaardig orkest. Die ervaring moet geweldig zijn heb ik begrepen. Het album Gulag Orkestar (2006) en de EP Lon Gisland (2007) vind ik ook erg fijn en de overige albums zijn wat minder maar nog steeds genietbaar.

58. The Dø – The Bridge is Broken
Één van de meest geweldige concertervaringen is voor mij die van The Dø geweest op Pukkelpop 2008. Tijdens het hele festival had ik meerdere nieuwe bandjes gezien die mij stuk voor stuk tegenvielen. Toen The Dø aan de beurt was lag de verwachting dan ook erg laag. Het concert ontaardde vervolgens in een geweldige rockopera, wat knap is gezien de lieflijkheid van de liedjes van hun debuutalbum. De gespeelde nummers werden allen uitgerekt tot geweldige lange nummers waarbij dit Bridge is Broken gemixt werd met Queen Dot Kong. Hier is een liveversie van The bridge is broken / Queen dot kong dat daar aan tipt. Dit herhaalde ze tijdens het 2e concert wat ik van hun zag; de nummers van het laatste album werden stuk voor stuk uit hun verband gerukt wat ik erg kan waarderen. Oude nummers worden dan wel weer gespeeld als de studioversie. Van dat 2e concert heb ik de playlist weten te bemachtigen met een stukje DNA van Olivia…. Er zit een paarse haar aan het plakband en die avond liep er immers maar één persoon rond met paars haar…

Olivia’s kopstem vind ik geweldig en de popliedjes klinken gewoon leuk, fris en fruitig in het gehoor. Veel variatie staat er op het debuutalbum A Mouthful (2008), waarbij On My Shoulders regelmatig airplay kreeg op de radio. Helaas is The Dø daarna in de vijver van de synthpop gesprongen en heeft niemand nog wat van hun gehoord. Ik heb ze nog op London Calling zien spelen in 2015 waar dat genre prima werd ontvangen overigens door het publiek. Blijkbaar waren dat geen musicmeteraars, want stemmen blijven uit bij dat laatste album. Ik heb teleurgesteld de zaal na het concert hoofdschuddend verlaten…. Ze speelden nog maar amper nummers van hun eerste twee albums....

57. Archive – Bullets
Archive heb ik leren kennen via de MuMeladder en dan vooral de nummers van Controlling Crowds (2009); Collapse / Collide, Dangervisit, Controlling Crowds… Maar de winnaar is voor mij Bullets met het dreigende opstuwende tempo. De clip werkte ook mee want hoewel mysterieus vind ik het best een mooi meisje in die clip. Omdat ze in meerdere clips speelde dacht ik dat ze een bandlid was, maar daar werd ik flink in teleurgesteld toen ik ze voor het eerst live zag in 2015 op Rock Werchter.

Ik wil ze nog eens in het clubcircuit zien omdat ik begrepen heb dat dat erg goed moet zijn en beter dan op een festivalpodium. Wellicht in september in Tivoli/Vredenburg. Bovendien is hun nieuwe verzamelalbum voor mij een goede mogelijkheid eens wat meer van hun te ontdekken. Want heel veel meer dan Controlling Crowds heb ik nog niet van hun gehoord.

56. Wolf Alice – Bros
Het leuke aan muziek is toch om iets te ontdekken en te merken dat de band erachter een enorme vlucht maakt. Bros, in de oude en mij meest geliefde versie, is het eerste wat ik leerde kennen van Wolf Alice via Pinguin Radio. Op hun debuutalbum My Love Is Cool (2015) is dit reeds oude nummer opgepimpt naar een nieuwere versie van Bros, wat niet onaardig is, maar het niet haalt bij het origineel. De band met frontvrouw Ellie Rowsell maakt prima rockmuziek met haar ietwat ijle stem erboven. Meerdere singles waren uitgebracht voordat hun debuut werd gelanceerd. Diverse leuke singles die deden verwachten dat de rest van het debuut alleen maar kon tegenvallen, maar ze maakte juist diepe indruk daarmee op mij zonder dat er ook maar één nummer echt bovenuit steekt. Het vervolg van afgelopen jaar is van dezelfde kwaliteit en een mooie toekomst is voor hen weggelegd verwacht ik.

Bros gaat over de friendschap tussen Ellie en Sadie, die nog deel uitmaakte van Wolf Alice ver voor het grote succes, toen ze nog folkliedjes als Tassel Man maakten. Al het andere oude materiaal is helaas reeds verwijderd van youtube.

Ellie is jarig vandaag en heeft de gevaarlijke leeftijd van 27 jaar bereikt. Al was dat voor haar gisteren al omdat ze momenteel op tour zijn in Australië. ?

Wow, dit laatste kwartet. Kudos voor The Dø en voor je b'daywishes aan Elliieeee. Ik ga meteen het liefste clipje ooit (rt Gretz) weer even kijken.

En welk clipje is dat 123poetertjes?

Oude Bros natuurlijk

Oh?! Okay... !

Veel gedraaid. Goeie plaat.
Bros en Archive ook tof.
Archive een maal live gezien, voor herhaling vatbaar.

55. The Head and the Heart – Rivers And Roads
Rond 2010 heeft in de Jordaan een klein filiaaltje van Concerto gezeten en daar liep ik graag naar binnen. Toen ik een keer binnenliep stonden daar op een plankje een een mooie blonde vrouw met naast haar iemand met een schapenkopmasker mij aan te staren. Toen ik na een tijdje de winkel uitliep stonden ze me nog steeds aan te kijken en toen het bij het volgende bezoek hetzelfde gebeurde, heb ik toch eens de naam onthouden en wat van hen opgezocht. Het ging om The Head and The Heart en MuMe gaf aan dat ze folk speelden. Tijd om het te beluisteren dus! Ik was meteen verkocht; afwisselende folknummers, diverse instrumenten en veel samenzang.

In 2011 stonden ze in het voorprogramma van My Morning Jacket en interessant genoeg om daarvoor een kaartje te kopen. Daar gebeurde iets vrij ongemakkelijks toen de violiste (de dame van die hoes) zo enthousiast stond te spelen dat haar topje afzakte onder haar vestje van visnetgaas. Ik heb nog nooit een publiek (mannetje of 100) zo dood zien slaan als toentertijd. Iedereen had het in de gaten behalve zij. Toen na het concert toch iemand uit het publiek haar daarop wees, werd het heel luchtig door haar opgevat; iedereen zat ermee behalve zijzelf. ?

Latere albums springen er minder bovenuit wat mij betreft en het valt me op dat de nummers van het eerste album live met veel meer passie worden gespeeld. Hier nog een mooie versie van Rivers and Roads.

54. She Wants Revenge – These Things
Ook weer een stem die ik geweldig vind… haast verveeld in dit verder donkere nummer. Via These Things heb ik de band leren kennen op Kink. SWR heeft 2 geweldige albums uitgebracht met iconische coverart, vol mooie donkere nummers. Op het derde album slaan ze een iets andere richting in maar die is nog steeds prima te pruimen. Een paar jaar geleden verscheen er weer een single van hen maar gevreesd moet worden dat de band haar laatste optreden heeft gehad. Gaaf dat ik ze in 2012 in de P60 nog heb zien optreden. Dat optreden was puur okay en weinig bijzonder, maar ik ben blij dat ik ze heb mogen afvinken van mijn lijstje.

Ik hoorde onlangs dat er een Portugese band She Pleasures Herself heet, vernoemd naar de regel in These Things. ?

53. Costanza – I've Been Waiting For You
Costanza Francavilla is een Italiaanse producer die helaas niet meer zelf muziek maakt maar vooral voor anderen producet. Zo werkte zo samen met o.a. Tricky. Ik zie nu op Spotify dat ze voor het eerst sinds 2008, het jaar van haar enige album Sonic Diary (2008), onlangs een single heeft uitgebracht (totaal andere muziek, btw).

Dit nummer heb ik leren kennen in de MuMeLadder, lang geleden, toen daar nog ontdekkingen gedaan konden worden. Dat ging trouwens, geloof ik, om haar cover van God's Gonna Cut You Down. Via dat nummer heb ik haar album gehoord en daar sprong dit nummer dan weer boven uit. Ik houd wel van deze minimalistische electro en tips om soortgelijke bands of albums zijn welkom. Een hoog zuchtmeisjesgehalte maakt het geheel nog veel prettiger op dit album. Het hele album is een aanrader!

52. Bison – Iscariot
The laatste decennia komen veel bandjes bovendrijven die ook net zo hard weer kopje onder gaan. In 2011 brak opeens Bison door met het nummer Switzerland met daaronder een gevoelig clipje. Het past in een genre wat ik enorm lief heb, dus mijn interesse ging verder dan alleen dat nummer. En daarvoor werd ik beloond want het originele album waar Switzerland op staat, Quill (2011), is een echt fijn ongepolijst folkalbum met diverse mooie nummers; Dark Am I, River Rhine. Echter, het succes was zo groot dat dit eindigde met een nieuw platencontract, een naamswijziging naar The Last Bison en een gewijzigde heruitgave van hun debuut Quill. Resultaat was een veel te glad album dat nog maar weinig animo kreeg. Het klinkt verder niet onaardig en ook het album VA wat daarna uitkwam is niet slecht, maar de sfeer van het oorspronkelijke album Quill ontbreekt volledig.

Switzerland vind ik niet eens het meest geweldige nummer, maar daarvoor in de plaats draai ik graag Iscariot, een nummer dat gelukkig de rerelease niet heeft gehaald, waardoor het goede gevoel blijft hangen. Een nummer met een prachtige opbouw wat overgaat in een prettige vrolijkheid en een uitbundig meezingrefrein. Hier en daar niet lekker zuiver gezongen wat de puurheid alleen maar mooier maakt. Hier nog een mooie liveversie.

Blij ben ik dat ik een versie van Quill heb weten te bemachtigen. Die staat toch wel tussen de 10 meest bijzondere albums die ik heb. Is ook wel nodig, want op Spotify is hij niet meer te vinden.

51. TORRES – Honey
Op het laatste moment kreeg ik nog een kaartje aangeboden voor U2 van een vriend, maar die sloeg ik af, want ik had al een kaartje voor TORRES in de kleine zaal in Paradiso (2015). Ik heb geen moment getwijfeld om op zijn aanbod in te gaan want dit soort kleinere concerten spreken mij veel meer aan. Het was de tour van haar na het uitbrengen van Sprinter (2015), en ik had haar debuutalbum reeds omarmd. Mackenzie Scott houdt haar muziek vrij donker en dreigend. Dit nummer klinkt daarbij nog wat gevoelig en gruizig. Honey komt van haar debuut Torres (2013). Ook zij is een type die gewoon haar eigen ding blijft doen, wat ik extra waardeer.

Ook vorig jaar zag ik haar nog na het uitbrengen van haar 3e album in Bitterzoet. Het valt me op dat, ondanks dat zo o.a. hier op de site goed gewaardeerd wordt, er maar weinig publiek op haar concerten afkomt, ook na het wat meer toegankelijke 2e album van haar met o.a. Sprinter. Zelfs Bitterzoet was nog niet gevuld met liefhebbers.

Qua persoonlijke smaak zeker een van de interessante lijstjes die er de laatste tijd zijn voorbij zijn gekomen! En dito fijne stukjes, Peter Is er al een spotifylijst gemaakt door iemand toevallig? Want ik zou graag alle voor mij onbekende nummers nog willen luisteren.

fuck, je hebt gelijk. Ik zal nog een spotifylijst maken.... nu ik halverwege ben.

Ook nog even mijn liefde uiten voor Bros magistraal nummer!

50. The Smashing Pumpkins – 1979
The Pumpkins is voor mij een band waarvan ik voornamelijk de singles kan waarderen. Ik ben me pas in hen gaan verdiepen toen ik voor het eerst 1979 hoorde, maar ik wist al snel dat dit nummer niet meer overtroffen zou gaan worden. The warme sound die dit nummer brengt kan voor mij uren voortduren. Het clipje doet de rest.

49. Sufjan Stevens - Chicago
Sufjan moet ik hebben leren kennen via deze site. Ik ken niet veel van hem anders dan het album Illinoise (2005) en Seven Swans (2004). Sufjan doet folk toegankelijk maken maar als ik moet kiezen tussen wie ik dan liever volg, dan kom ik toch op de kleinere folkbandjes uit die lo-fi hun ding blijven doen.

Illanois staat natuurlijk bol van de goede nummers. Chicago steekt daar bovenuit vanwege de koortjes. Live moet hij geweldig zijn, maar ik heb nog niet het lef gehad om hiervoor mijn portemonnee te trekken.

48. Bombay Show Pig – Timewaster
Het heeft niet lang geduurd maar dit was een geweldig leuk Nederlands bandje met Linda van Leeuwen en Mathias Janmaat. Met Sancho Panza en Shackles And Chains leverde ze samen met Timewaster een mooi debuut af. Het hele album Vulture / Provider (2012) is erg sterk en wordt gelukkig goed gewaardeerd op MuMe. Helaas heeft een vervolg er nooit echt ingezeten want Linda ging als producer met Sue The Night aan de slag en dat moet wat frictie hebben opgeleverd tussen de 2. Mathias ging verder als Bombay met nieuwe leden en heeft daarmee nog aardige singles afgeleverd. In de oude vorm waren de concerten altijd een enorm feestje. Al heb ik er maar helaas 2 keer gezien. Het rammelgitaartje, enige vorm van distortion via het orgeltje in Timewaster zijn subliem.

Ik begreep onlangs dat Matias Janmaat samenwerkt met Pip Blom; ook een gewelding talent! Linda is actief met Blaudzun.

47. Ghostpoet – Cold Win
Wáááát?! Hiphop in de kast van Sunderland?! Ja, dit is het het meest dichtbij hiphop wat ik in de kast heb staan. Geen oldschool hiphop maar juist de electronica maakt het melodieus en super gaaf! De biepjes en de fijne ritmes maken het af. Ik heb ook andere albums van hem geprobeerd maar dit blijft toch echt voor mij zijn hoogtepunt. Geen minder nummer op dit album te vinden en Cold Win had ik zo in kunnen wisselen voor elk willekeurig nummer; Them Waters, Dial Tones en Meltdown zijn enkele van de vele hoogtepunten op dit album. Ik wil hem graag nog eens live zien.1

46. Lady Lamb – See You
Lady Lamb was ooit een Beekeeper en maakt indiefolk waar ik erg veel van houd. Zonder veel poespas maakt ze degelijke muziek die ik graag hoor. Een paar jaar geleden bracht ze out of the blue een geweldige EP Tender Warriors Club (2016) uit met akoestische nummers waar ook dit nummer vanaf komt. Helaas heeft ze deze lijn niet doorgezet en dit voorjaar kwam haar 3e langspeler uit die in hetzelfde straatje ligt als haar eerste 2 albums; dus nog altijd heel erg fijn! Ik hoop dat ze gaat touren, want dat zou betekenen dat ik haar voor de eerste keer zou kunnen gaan zien.

Andere toppers van dit kunststukje uit 2016 zijn: Heaven Bent, Salt en We Are Nobody Else..

Je mist LL's beste: Tangles

Ik heb het idee dat ik best veel leuks heb in te halen.

Dit!! Mooiste wat er ooit in de THT heeft plaatsgevonden.
Heerlijke festivaldag gehad op de zondag met oa Best Coast, Tei Shi, Flo Morrissey and The Undertones (en dan heb ik shows van Tobias Jesso Jr, DMA's, Nadine Shah en Aurora moeten missen).

Ik heb eigenlijk zomaar wat nummers genoemd, want ze zijn stuk voor stuk schitterend.

ow ja.... het waren meerdere dagen. Ik denk dat ik er dan op de zaterdag was. Ik kon me al niet herinneren je daar gezien te hebben.

Top 100 Sunderland on Spotify

Doet ie 't?

Toch nog even aanhaken op de berichten over Bros hier: schattig clipje inderdaad en een leuk liedje, maar ik blijf het toch een beetje een niemendalletje vinden. Dan maakt Don't Delete the Kisses véél meer indruk. Ik snap nog steeds niet dat dit van dezelfde band komt.