Beide erg fijn... mocht ik Don't Delete the Kisses ooit eerder hebben gehoord dan Bros, had ik er wellicht ook zo over gedacht.

Klaar voor de volgende 5?

45. The Black Keys – I Got Mine
The Black Keys heb ik leren kennen ten tijde van de release van het album Attack & Release (2008). De rauwe bluessound vind ik geweldig. Ik vind het nog altijd jammer dat ik hun concert op Crossing Border in 2008 niet heb bezocht; waarschijnlijk het laatste kleinschalige optreden van hen in Nederland. Na dit album werden de albums toegankelijker en commerciëler. Het rauwe was er af en ik ben me vrij snel gaan verdiepen in het oudere werk van hen, wat me goed is bevallen. Attack & Release staat overigens vol met lekkere nummers; een topper is moeilijk te kiezen.

Omdat een nieuw optreden van hen op zich liet wachten was het eerste concert wat ik zag het concert van Dan Auerbach, na zijn eerste soloalbum Keep It Hid (2009) in de oude zaal van de Melkweg in 2009. Dit was een geweldig concert met een geweldige band, The Fast Five, waar enorm veel power en energie van afspatte. Mooi voorproefje op andere concerten van The Black Keys omdat dat soloalbum aardig in het verlengde lag van de sound van de band. En ondanks dat ik meerdere concerten van hen heb gezien, hebben die het niveau van dit concert in de Melkweg nooit meer overtroffen. Het nieuwe album is net beluisterd en is okay, maar niet top bevonden.

44. Peter Doherty – Arcady
Peter Doherty kende ik eerder van The Babyshambles dan van The Libertines. Toen hij solo ging in 2009 werd ik snel gepakt door zijn stem en de engelse folky sound. Last Of The English Roses (HD) vind ik al geweldig maar in Arcady zit net wat meer tempo.

Nog steeds ben ik geïnteresseerd in alles wat hij brengt. Zijn tweede soloalbum viel wat tegen. Bovendien heeft hij het enige concert gebracht waarbij ik vroegtijdig ben vertrokken. Zijn verslaving maakte van hem een straatartiest van een zeer slecht niveau tijdens het conert in de geweldige zaal van de oude Tivoli aan de Oude Gracht in 2012. Met 2 treurige danseresjes ontving hij alleen applaus als hij weer een glas wijn in één teug leegdronk en vanwege een kutdag op het werk ben ik vroegtijdig vertrokken. Leuk is het dan wel weer om hem 2 jaar later met The Babyshambles op Rock Werchter te zien waarbij hij niet van het podium af te slaan was, ook toen alle instrumentatie reeds van het podium was verdwenen, hing hij nog ergens in een gordijn. Hopelijk blijft hij nog een tijdje onder ons.

43. WATERS – For the One
Heerlijke opening van dit nummer van de band van Van Pierszalowski, die ooit in Port O’Brien speelde. Dit komt van het eerste album van WATERS Out in the Light (2011) en is in zijn geheel een erg sterk album. Dit nummer is flink gruizig en de zang is wederom niet erg mooi. Latere albums zijn weer wat meer doorsnee geworden, maar nog altijd niet slecht. Hij heeft vorig jaar een soloalbum uitgebracht lees ik net, dus die gaat op de to-listen-list.

Hier nog het officiele clipje van For the One, helaas gaat er een filmpje aan het nummer vooraf, waardoor die niet lekker openknalt.

42. Angus & Julia Stone – Big Jet Plane
De familie Stone maakt fijne reclame voor de folkmuziek door het toegankelijk te maken en veel fans te trekken. Sobere muziek met een viooltje op de achtergrond en de samenzang maken dit een prachtig ingetogen nummer. Overigens staan de eerste 2 albums van hen vol met dit soort geweldig mooie liedjes.

Solo vind ik hen beide het net niet hebben. Toch worden die albums hier gekoesterd en moet ik ze weer eens een herbeluistering geven om er een goed oordeel over te geven. In 2014 heb ik ze live gezien op Best Kept Secret maar een concert in het clubcircuit staat nog op mijn verlanglijstje. Al staan ze jammer genoeg al wel in grotere zalen als de AFAS tegenwoordig… Bovendien kan ik nog maar weinig herinneren van het concert op BKS en ik zie net in mijn archieven dat ik Julia Stone in 2012 ook in Paradiso heb zien optreden; dat was ik dus volledig kwijt....

41. Marika Hackman – Ophelia
Ik kan mij herinneren dat er een soort van buzz hing rond haar eerste EP’s hier op MuMe. Mij deden die niet zo veel maar haar debuutalbum vond (en vind) ik geweldig! Daar was het echter wel gedaan met het eerdere waargenomen enthousiasme hier op de site… gezien het aantal stemmers en het stemgemiddelde. Voor mij is We Slept at Last (2015) hét album van 2015 vanwege de warme sound die het goed doet op herfstachtige avonden (en minder goed met een hittegolf op komst). Het is lastig om een favoriet nummer te kiezen omdat de sfeer van de nummers meer ten goede komt als je het hele album beluistert.

Haar 2e album I'm Not Your Man (2017) was wat anders maar nog steeds okay en leuk was het haar te zien op Best Kept Secret 2 jaar geleden. Waar heel BKS bij Arcade Fire stond zag ik Marika in een veel te grote tent met maar 100 andere liefhebbers. Marika zag er de lol wel van in en voor haar was het meer een try-out voor haar tour die daarop volgde… ze was ook op het allerlaatst toegevoegd aan de line-up.

Nu heeft ze weer leuke singles uit als I'm Not Where You Are en The One en binnenkort komt haar 3e langspeler Any Human Friend (2019) uit, waarop zij zich van haar mooiste kant toont.

Omg Big Jet Plane ❤️❤️

Eens. Maar Draw Your Swords is zowaar nog beter

fyp

Ik drop straks de laatste 5 voor vandaag en vanaf morgen plaats ik er dagelijks 5. Zodoende kom ik mooi a.s. zondag uit.

chevy93, ben jij de volgende op de wachtlijst?

40. Johan – Oceans
Neerlands beste band wil ik haast zeggen, maar dat kan niet, want er komt nog een Nederlandse band later. ? Johan heb ik leren kennen rond de release van Thx Johan maar uiteraard kende ik al wel hun oudere singles. Met terugwerkende kracht heb ik spoedig ook de oudere albums beluisterd maar Thnx Johan is voor mij wel het hoogtepunt in hun oeuvre.

Toen ze stopten in 2009 was ik daar best wel even treurig van en begin vorig jaar, toen ze hun nieuwe album aankondigde, was ik daar weer superblij mee. Maar als het nieuwe album dan eenmaal verschijnt moet ik dan ook wel weer erkennen dat het goed is, maar ook weinig nieuws brengt; gewoon typisch Johan.

Oceans kent een beroemd clipje en al die blijheid en vrijheid van het Argentijnse meisje sloeg op mijn emoties op Lowlands in 2006 waar Johan heel vroeg in de middag geprogrammeerd stond en het clipje op de achtergrond van de band werd geprojecteerd. Toen was het me nog niet duidelijk dat het allemaal in scene was gezet… Meerdere keren heb ik ze live gezien, o.a. in 2009 nog met de jonge Tim Knol in het voorprogramma en eind 2009 ben ik nog naar hun afscheidsconcert geweest in Paradiso. Sinds hun comeback heb ik ze pas afgelopen mei op het Bevrijdingsfestival weer voor het eerst gezien en weer ingezien, hoe goed de band is.

39. The Posies – Plastic Paperbacks
Rond de release van Blood / Candy (2010) had ik een The Posies-revivalmomentje. Natuurlijk kende ik hen nog van oude hits als Dream All Day (geweldig leuk nummer) en Everybody is a Fucking Liar en dan is het wellicht leuk hun nieuwste album eens te proberen. En dat viel verdomd niet tegen, zeg. Sterker nog, het is een geweldig album vol leuke popliedjes. Mijn aandacht ging al snel uit naar hun concerten en ook die zijn erg genietbaar. Ze spelen regelmatig in Nederland in de kleinste zalen. In 2016 speelden ze zelfs in de kleine (boven)zaal van Luxor Live. Ik wist niet eens dat ze een kleine zaal hadden daar in Arnhem. Zo kom je nog eens ergens. En zelfs dat zaaltje stond niet eens vol. Toch is een concertje van The Posies aan te raden; elke keer is het weer een klein feestje waar alle topnummers langskomen. En de mannen zijn echte liefhebbers. Zo zag ik ooit Ken Stringfellow met een plastic zak met oude platen van The Posies rondlopen in de kelder van De Nieuwe Anita, bij een optreden Sonja van Hamel, van wie hij het album had geproduceerd. Die platen probeerde hij aan de man te brengen bij die paar bezoekers.

Frosting on the Beater (1993) en Amazing Disgrace (1996) zijn klassiekers, maar dit album is zonder meer ook leuk. Zijn opvolger uit 2016 is dan weer een pak minder. Bij het concert in Gigant in Apeldoorn werden die albums voor het eerst verkocht, een maand voor de release. De albums kwamen zo uit de doos en waren zo nieuw dat Ken en Jon zelfs het resultaat nog niet hadden gezien en achter de signeertafel hun eigen nieuwe album stonden te bewonderen en te becommentariëren.

38. Kiev – Be Gone Dull Cage
In 2014 hoorde ik dit nummer weer eens op de Pinguin en ik herkende het als een nummer dat ik eerder had gehoord maar aan mijn aandacht was ontsnapt. De single is dat jaar opnieuw gelanceerd om de band en het debuutalbum Falling Bough Wisdom Teeth (2013) meer onder de aandacht te brengen. Mij hadden ze daar mee want sindsdien staat het hoog in mijn lijst van favorieten. Het is lastig iets te vinden over de band met zo’n naam via google, maar ze zijn nog wel degelijk bij elkaar en in de toekomst kan er maar zo weer onverwachts een nieuw album verschijnen. Dat hoop ik wel althans. Ook heb ik wel eens gedacht dat ze zijn doorgegaan als Ten Fé omdat het geluid elkaar wel erg veel nadert, maar dit is niet zo.

Fijn lang uitgesponnen nummer is dit met rijke instrumentatie en lekkere uithalen. Het hele album staat vol met dit soort nummers en is zeer genietbaar.

37. dEUS – Suds & Soda
dEUS heb ik van alle bands het vaakst gezien… vooral op festivals eigenlijk, en ondertussen is het ook wel bekend bij mij dat elk optreden weer erg degelijk is, dus de drempel om te gaan is erg laag. Net zoals de laatste keer in Utrecht afgelopen mei, waar ze het 20-jarig bestaan van The Ideal Crash vierden. Geweldig hoe het concert kleur kreeg via de dansers op het podium.

Het eerste concert wat ik van hen zag is achteraf gezien wel een memorabele; dat was bij de opening van het Huis voor Schoone Kunsten in Apeldoorn, waar het nieuwe Gigant in gevestigd zit, in 1995. Een concert in de oude originele bezetting en ook toen speelden ze al Suds & Soda en ook toen al was het mijn favoriete nummer van hen. Het tegendraadse viooltje maakt het nummer voor mij. Van de eerste albums vind ik vooral de singles erg genietbaar en als gehele album smaakt mij Pocket Revolution het best.

36. Weyes Blood – Some Winters
Na de aankondiging van de release van Front Row Seat to Earth (2016) moest ik even denken waar ik Weyes Blood ook al weer van kende. Ik had ooit eens een liedje van haar vorige album The Innocents (2014) leuk gevonden en het gehele album als tegenvaller bestempeld, kon ik mij herinneren. Echter, Front Row Seat to Earth werd enorm omarmd door mij en heb ik in het najaar van 2016 volledig grijs gedraaid. Tijdens haar concert in de OCCII in Amsterdam speelde ze vooral nummers van dat laatste album en 1 nummer van The Innocents; Bad Magic. Dat deed me weer denken aan dat ene leuke nummer van dat album en thuisgekomen, met beide albums fris aangeschaft en gesigneerd, kon ik het meteen opzoeken: Some Winters! Een apart pianoriedeltje dat totaal geen melodie houdt met de zang of v.v. Normaal spreekt mij dit niet zo aan maar dit nummer kan ik goed waarderen.

Uiteindelijk ben ik The Innocents ook beter gaan waarderen en vallen maar 2 nummers op dat album een beetje uit de toon wat mij betreft. Het nieuwste album van haar Titanic Rising (2019) is voor mij uitgelopen op een teleurstelling. Het raakt me totaal niet en individuele nummers zijn nog aardig, maar als geheel valt het me tegen en hoor ik niet wat anderen er wel in horen. Blij ben ik voor haar succes, zoals dat haar laatste concert verplaatst werd van de kleine zaal in Paradiso naar de Tolhuistuin en het daar goed vol stond. Live vond ik de nieuwe nummers beter voor de dag komen dan op het album en het staat buiten kijf dat Natalie een mooie stem heeft, die ze ook live weet te halen.

Als je haar mooie stem net leert kennen is het dan ook moeilijk voorstelbaar dat ze 10 jaar geleden nog liep te freaken in haar eigen donker hoekje onder de naam Weyes Bluhd.

Ik ben de volgende, inderdaad, maar door mijn vakantie kom ik er niet aan toe. Ik begreep ook dat jordidj1 na jou gaat.

Haha, dat zegt een vriend van mij ook altijd: "Ik ben vrij, dus ik kan niet". Maar is goed hoor, ga ik hierna wel. Grafmat en 123poetertjes gooi die Orinoco-stream maar alvast aan.

kom chat x

ik kan dan ook echt niet, moet op de bank liggen en de tour kijken.

Het is een rustdag vandaag, dus dan moet je nu zeeën van tijd hebben.

Je hebt het zelf aangekondigd.

En niet te vergeten, op I Am Easy to Find zingt ze op drie nummers mee. Bovendien is ze op een deel van de concerten van de huidige tour van The National vocaliste.

Vandaar... ik vond het al zo n mooi nummer.

35. Foo Fighters – All My Life
Na het vergaan van Nirvana was er een goede reden om te volgen wat de Foo Fighters gingen doen. Zeker de eerste 4 albums konden mij zeer bekoren maar ik luister er nu nog maar zelden naar…. Iets met verleggen van de smaak. Echter, All My Life blijft voor mij episch met de diverse uitbraken en de tempowisselingen. Veel andere favorieten van hen heb ik niet; Times Like These, Monkey Wrench, Stacked Actors en Breakout behoren daar wel toe. Maar tijdens het typen van dit stukje heb ik meerdere oudjes terugbeluisterd en moet zeggen dat het weer tijd wordt voor een kleine revival. Sowieso moet ik al mijn albums weer gaan herbeluisteren nu ik een nieuw muzieksysteempje heb.

Live is Foo Fighters altijd een feestje geweest, maar verwacht dat ik ze niet snel nog eens ga bekijken. Al heb ik een maatje die me gemakkelijk hierin kan overhalen.

34. Mammút – Pray for Air
Mammút kende ik van het nummer Salt en is de derde band uit IJsland in mijn lijst. Salt is een nummer waarvan ik dacht dat het al heel oud is maar eigenlijk nog maar uit 2015 is. Het doet immers al een paar jaar mee aan de MuMeLadder. De band gaat al een paar jaartjes langer mee, maar Salt komt van het eerste engelstalige EP van hen, River's End (2015). Bovendien is er ook een versie in het IJslands van hun album Komdu Til Mín Svarta Systir (2013).

De eerste 3 albums maakte zij in hun moerstaal en liggen ook prima in het gehoor. Van de eerste engelstalige langspeler uit 2017, Kinder Versions, komt dit nummer Pray for Air en gaat een beetje door daar waar Björk jaren geleden gestopt is. Kinder Versions is een geweldig goed album en heb ik uitgeroepen tot favoriete album over 2017, met Pray for Air als topper van het album.

Verrassend was het toen ik bij het concert ontdekte dat de band uit voornamelijk dames bestaat met de excentrieke Katrína als frontvrouw. Uitgedost in visnetpanties met daarop een witte bontjas en op legerkistjes bewoog ze zich uitermate extravert over het podium van de kleine bovenzaal in de Melkweg eind 2017. Geweldig is het dan haar te ontmoeten achter de signeertafel en te zien dat ze een super verlegen meisje is. Met dit album en optreden hebben ze mij gewonnen en zal ik de band nauwgezet blijven volgen.

Hier nog een kleine ingetogen liveversie van Pray For Air.

33. Courtney Barnett – History Eraser
Het lome geluid van Courtney, waarvan ik nu weet dat het slacker wordt genoemd, viel me op toen ik voor het eerst History Eraser hoorde in 2012. Zoals vaker bij artiesten die ik leer kennen blijft het eerste nummer dat ik hoor, toch vaak het beste. Courtney heeft History Eraser m.i. niet meer weten te overtreffen. Ik heb het nummer leren kennen via Pinguin Radio en zoals gebruikelijk waren ze er vroeg bij want pas eind 2013 kregen haar EP’s de eerste stemmen alhier.

Waar de verwachting hoog gespannen was voor haar debuutalbum Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit (2015), heeft ze die volledig waargemaakt voor mij door een leuk gevarieerd album af te leveren. Daarna werden haar albums wat mij betreft minder interessant; ik mis de variatie maar het kan ook zijn dat ik wat overvoerd ben geraakt door haar geluid. Haar samenwerking met Kurt Vile vond ik ook geen succes. Leuk was het concert in de Merlijn in Nijmegen in 2014 en het concert in Paradiso in 2016 was een beetje op de automatische piloot. Knap daarentegen hoe anoniem zij haar rol vervult als gitariste in de band van haar partner Jen Cloher, o.a. tijdens het concert in 2017 in Paradiso.

Eind augustus ga ik haar weer zien op het Once in a Blue Moon festival in het Amsterdamse Bos.

32. Death Cab for Cutie – Soul Meets Body
In de Jaren ’00 heb ik mij volledig op de muziek gestort en veel liedjes en bandjes ontdekt. Uit die tijd zijn er nog maar een paar liedjes over die voor mij die periode kenmerken. Diverse van die nummers zijn al langsgekomen in deze lijst. Soul Meets Body is er daar ook één van. Ik hoor het nog graag, wellicht omdat het heel tijdloos klinkt. Het perfecte popliedje. De band volg ik nog steeds en I Will Possess Your Heart vind ik ook geweldig, uiteraard vanwege het geweldige intro.

Ik zou ze graag nog eens live willen zien maar de ticketprijzen rijzen voor dit soort bands al aardig de pan uit. Ik heb ze een keer op Rock Werchter zien spelen en ondanks dat ze daar wel al hun toppers speelden, was het niet heel erg memorabel.

31. Waxahatchee – Dixie Cups and Jars
Waxahatchee is Katie Crutchfield en niet te verwarren met haar tweelingzus Allison. Hoewel jong nog hebben ze samen in diverse bandjes gespeeld waarna ze beide hun eigen pad kozen. Katie heeft tot nu toe nog het meeste succes maar achter de schermen en tijdens de tours werken ze veel samen. Live is Waxahatchee een verademing vanwege haar prachtige stem. Ze behoort tot mijn top van indiefolkmeisjes waar ik de laatste jaren mijn smaak naar heb gevormd. Albums van haar en van bijvoorbeeld Lady Lamb kan ik te allen tijde opzetten zonder dat ik er voor in de mood hoef te zijn.

Dit nummer is van haar 2e album Cerulean Salt (2013) waar haar stem nog wat, al dan niet bewust, tegen het valse aanzit.