Mammut, leuk! Ik ken eigenlijk alleen Salt vrij goed, maar heb wel eens wat andere nummers geluisterd en vind het een interessant bandje.

Een paar dagen terug zat ik toevallig nog aan ze te denken. Misschien wel getriggerd door jouw lijst en smaak?

Probeer eens een albumpje van hen. Kan je geen buil aan vallen. Muzikaal liggen de albums allemaal vrij dicht bij elkaar. Mocht je gevoelig zijn voor anderstalige nummers, dan is Kinder Version een goede start.

en we gaan doorrrrrrr....

30. Cloud Nothings - Wasted Days
Bij het horen van het album Attack on Memory (2012) had ik dezeflde ervaring als toen ik de eerste keer Nevermind van Nirvana hoorde, begin jaren '90. Wat een enorme lekkere bak herrie en wat een energie krijg ik daarvan. Dit album vind ik van voor tot achter geweldig en jammer dat ze dat niveau niet hebben weten vast te houden op de opvolgers hiervan.

Speciaal voor hen ben ik naar Le Guess Who gegaan in 2012 om deze bak herrie eens live mee te maken. Mooier was de ervaring in de Melkweg 2 jaar later; het concert zou om 20:45u beginnen in de oude zaal, en om 20:30u liep ik binnen maar toen speelde het voorprogramma nog. Ik liep al te balen dat alles uit zou lopen, maar direct na het voorprogramma kwamen 2 jongens het podium oplopen, stemde een beetje de gitaren; een derde jongen schoof achter de drums, sloeg eens een keer op 2 drums, ze keken elkaar aan, ze knikten naar elkaar en het licht ging uit en de zaal ontplofte. Geweldig!

In korte tijd hebben ze best wel wat albums uitgebracht en dat is jammer, want daardoor is er live niet veel ruimte meer voor het schone geweld van Attack on Memory.

29. Tom Petty and the Heartbreakers – Jefferson Jericho Blues
Tom Petty heeft mij eigenlijk als eerste geleerd dat ik een grote liefde heb voor americana/folk. Al sinds eind jaren ’80 luister ik graag zijn singles die stuk voor stuk geweldig zijn; Face in the Crowd, Into the Great Wide Open, I Won’t Back Down en de ultieme hit Mary Jane’s Last Dance vind ik top. Het zou eigenlijk nog 2 decennia duren voordat ik folk als voornaamste muziekgenre zou gaan omarmen.

Tom Petty had voor mij 2 gezichten; diverse (commerciële) hits die de hitparades haalde en daarnaast ook heel veel onbekend werk uitbrengen die de radiostations niet leken te bereiken. Zodoende had ik ook maar weinig van hem beluisterd toen ik in 2010 notie kreeg van zijn nieuwste release Mojo (2010). Toen ik die probeerde vond ik daarin een prachtig mooi album waarna ik geen ander album meer van hem heb geprobeerd, om niet overvallen te worden met teveel van hetzelfde. Ik koester Mojo en de rest zal ooit nog wel eens volgen. Daarom ook mijn keuze voor een nummer van dit album, omdat de overige nummers wel voldoende bekend zijn.

Live heb ik hem gelukkig nog mee mogen maken… Ik hikte lange tijd aan tegen de ticketprijs van zijn concert in 2012 in de toenmalige HMH, maar toen het op de laatste dag nog steeds niet was uitverkocht, heb ik toch maar, voor het eerst ooit, een kaartje gekocht aan de kassa. Daar heb ik nooit spijt van gehad, zeker niet toen Eddie Vedder het podium betrad. Als een jong schoolmeisje heb ik staan gillen en mijn Pearl Jam-maatje staan appen, waarmee ik een paar dagen later mee zou gaan naar de Ziggo. Alsof dat niet later kon; ik heb er juist zo’n hekel aan als iedereen op zo’n moment gaat staan appen of filmen…

Afijn, uiteindelijk is hij de enige artiest tot nu toe die ik live heb gezien en ondertussen is overleden. Zijn dood maakte meer indruk op me dan die 3 toppers bij elkaar die het jaar daarvoor gingen. Gelukkig heeft hij nog veel albums nagelaten die ik kan beluisteren, want voor mij blijft hij op het gebied van de folksound wel king.

28. Okkervil River – Lost Coastlines
Een band die ik ook via MuMe heb leren kennen, vooral na de release van The Stand Ins met hun angstaanjagende artwork, deed mij vermoeden dat er een totaal ander soortige muziek achter de band schuil ging dan in werkelijkheid het was. Hoe ik dan toch zo ver ben gekomen om die albums te beluisteren komt dan toch via een single als Our Life Is Not A Movie Or Maybe. Lost Coastlines is dan ook nog eens een geweldig ‘vrolijk’ nummer dat geweldig mee te zingen is.

Leuk is ook het eerste concert wat ik van hen zag in Patronaat in 2011. De hoofdingang van Patronaat was gesloten daar waar ik hen verwachtte, maar de entree naar de kleine zaal was wel open wat mij enorm verwonderde, want ik zag in Okkervil River een grote naam die een grote zaal moest kunnen vullen. Toen ook de kleine zaal niet eens half gevuld was kwam bij mij al snel het schaamrood boven, zoals vaker in dit soort gevallen. Het deerde Will Sheff en zijn mannen niet want ze gaven een 2,5 uur durend concert met de volledige band en sloten als vanouds af met het geweldige Westfall. Vooral leuk omdat ik met een vriendin was die weleens wat nieuws wilde proberen en ook volledig uit haar dak ging. Latere concerten van Okkervil River hebben deze ervaring helaas niet meer weten te overtreffen…

27. Bush – The Chemicals Between Us
Eigenlijk is Bush aardig langs mij heen gegaan in de jaren ’90. Ik had in die tijd vaak 538 aanstaan en ik was niet echt bezig was met muziek ontdekken. Begin deze eeuw begon ik Swallowed mooi te vinden die veelvuldig op Kink te horen was…. Toen ik in 2002 naar Rock Werchter ging, stond Bush daar ook en al hadden we er geen aandacht voor, toch luisterde ik met een half oor en waren de nummers een feest van herkenning. Zodoende ben ik na die tijd gaan verdiepen in de eerste 4 albums van Bush en kan ik alleen maar concluderen dat ik de albums stuk voor stuk prima vind en de stem van Gavin Rossdale geweldig mooi vind! Everything Zen, Machinehead, Greedy Fly, Insect Kin, Letting the Cables Sleep...

In die jaren had ik een mp3-spelertje en had ik 1 lange afspeellijst met alleen maar singles van diverse bandjes die ik aan het begin van de eeuw ontdekt had op Kink. De shuffleknop deed de rest. Chemicals Between Us is voor mij typerend uit die tijd omdat het intro mij regelmatig ineen deed krimpen van genot, waar ik ook was. Ik reisde veel met de trein dus ik zal af en toe een kleine vreugdekreet hebben geslaakt in een stiltecoupe als onverwachts door de MP3-speler het intro van The Chemicals Between Us werd ingezet.

Latere albums waren niet eens zo beroerd en heb ik ze nog in 2011 en 2012 (Appelpop) gezien.

26. Alela Diane – Émigré
Alela heb ik leren kennen via de Headless Heroes die in 2008 een album The Silence of Love (2008) uitbrachten met covers van folksongs. Het artwork ervan heeft nog een tijdje op canvas aan de muur gehangen hier in huis en vind ik prachtig.

Headless Heroes was een samenwerkingsverband van meerdere artiesten, waaronder Josh Klinghoffer en de zang van Alela hypnotiseerde mij. Zij heeft uiteindelijk voor mij de deur naar de folk muziek wijd opengezet met dit album. Eerst heb ik haar eigen albums beluisterd en zodoende ook Alina Hardin leren kennen. Alina heeft een mooiere stem maar schrijft minder goede liedjes. De filmpjes waarbij ze samen optreden op de allereerste Into the Great Wide Open in 2009 vind ik bizar mooi en kan ik heel stil van worden.

Ik zou haar graag nog eens akoestisch willen horen optreden. De laatste keer in 2018 stond ze in de Vondelkerk met prima akoestiek maar was het geluid versterkt, wat afbreuk deed aan haar muziek. Ik had hoge verwachtingen van dit concert omdat ze met Émigré op die release voor mij een voltreffer had geproduceerd. Instrumentatie, meerstemmig maken dit nummer voor mij waar haar andere nummers over het algemeen wat donker klinken. Zij heeft de verandering in gang gezet van mijn muzieksmaak van indierock naar indiefolk.

Ha daar was ik ook.

Weet ik. Ik kan me herinneren dat we het daar eerder over hebben gehad.

Wasted Days

Vandaag even wat eerder de volgende 5... vanavond zit ik in het zwembad met een koud biertje.

25. Mazes – Skulking
Mazes had ik ooit eens gezien op een avond waar diverse bands van het label Fat Cat Records speelden in Paradiso. Eigenlijk kwam ik voor een andere band en is Mazes me amper bijgebleven die avond. Een paar jaar later brachten ze Ores & Minerals (2013) uit met daarop het heerlijke gruizige Skulking waardoor mijn aandacht meer op hun gefocust werd. De zeikerige stem en het rammelgitaartje vallen het meest op en de gitaarsolo op het eind geweldig. Het gehele album is erg genietbaar en de andere albums liggen er qua kwaliteit niet eens zo geheel ver vanaf.

Helaas brachten ze in 2013 en ’14 in korte tijd 3 albums uit waardoor Ores & Minerals niet goed de kans kreeg om aandacht te krijgen. Zanger Jack Cooper is daarna doorgebroken met een andere (bekendere) band Ultimate Painting. Maar sinds 2016 is het ook rondom die band stil. Vorig jaar ben ik nog vergeten zijn concert te bezoeken in Paradiso die hij daar had met A. Savage van Parquet Courts en ik zie nu voor het eerst dat Jack in 2017 solowerk heeft uitgebracht. Het is echter nog niet duidelijk of alle genoemde projectjes definitief geëindigd zijn. In het geval van Mazes hoop ik dat zeker niet.

24. Neutral Milk Hotel – In The Aeroplane Over The Sea
Een band die mij opviel vanwege de naam en hierbij heeft MuMe mij geholpen de band beter te leren kennen. Toen ik hem eenmaal probeerde via Spotify was ik direct verkocht. Geweldige folksound, rijke instrumentatie en een stem die zo vals is als een kraai. Geweldig album met dit nummer als toppunt, maar het album als geheel ligt erg prettig in het gehoor. Erg mooi dat ik ze in 2014 in korte tijd 2x in Nederland waren. Ik heb beide concerten gezien.

23. R.E.M. – Orange Crush
Document (1987) en Green (1988) behoren tot de eerste albums die ik ooit aanschafte en tot op heden zijn het nog steeds mijn favorieten van R.E.M. Ook al heb ik diverse recentere albums ook aangeschaft. Ik houd wat meer van de stevigere nummers van R.E.M. dan van de ballads. Stand, It’s The End of the World, The One I love, maar ook hun recentere singles zijn aangenaam goed.

Live heb ik ze mogen zien op Rock Werchter in 2003 en omdat ze lang niet meer in Nederland waren geweest vanwege gecancelde shows, wist ik niet goed wat ik er van moest verwachten. Ik had het idee dat een Michael Stipe een heel serieus persoon was maar, mede omdat ze in 2003 25 jaar bestonden, gaven ze een geweldig 'best-of'-concert waarbij Stipe een geweldige show neerzette en meerdere keren het publiek insprong. Omdat mijn maat en ik dit feestje nog wel eens een keer wilde meemaken zijn we ook in Ahoy! geweest in 2005 na de release van Around the Sun (2004). Maar wat een geweldige afknapper was dat toen bleek dat ze veel nummers van alleen dat album speelde en amper een gouwe ouwe. Het was die tour waarbij Stipe met die rare blauwe strepen op zijn gezicht liep…

Helaas hield het in 2011 op en dat vind ik nog steeds erg jammer. Ik kan me niet voorstellen dat de mannen nu werkloos achter de geraniums zitten en zou dan ook graag nog eens iets van hen willen horen, in welk projectje dan ook.

22. The Von Bondies – The Von Bondies - C'mon C'mon
Dit overheerlijke hoekige nummer heb ik (her)ontdekt via de vreselijke film 9 Songs (2004) van Michael Winterbottom. Een film boordevol goede muziek (Black Motor Cycle Club, Dandy Warhols, Franz Ferdinand, e.a.) in de tijd dat de meeste van die bands nog naam moesten maken. Heerlijk tempo, kort en een heerlijke meezinger en ik houd van dit soort stemmen als die van Jason Stollsteimer.

Ik ben erg blij dat ik ze nog live heb mogen meemaken in de Melkweg in 2008 met 2 Nederlandse bandjes in het voorprogramma. Ik ben nog steeds een trotse bezitter van een shirt met hun naam erop. Zie je op een festival iemand lopen met een shirt met daarop The Von Bondies, dan ben ik het waarschijnlijk, al ga ik niet meer zo vaak naar een festival.

Het laatste album van The Von Bondies, Love, Hate and Then There's You (2009), is er nog eentje die ik graag opzet. Prima album. Kort daarna was het einde oefening en heeft Stollsteimer nog een album uitgebracht met een band onder de naam Hounds Below; You Light Me Up in the Dark (2012). Klinkt als…

21. Natalie Merchant – Motherland
Toch nog een oude rot tussen al dat moderne geweld. Geweldig mooi gevoelig liedje van Natalie Merchant die mij met dit lied volledig stil kan krijgen. Sinds de ontdekking van dit nummer ben ik haar meer en meer gaan volgen. Ik weet dat ze de zangeres van de 10,000 Maniacs was en ik herken de bandnaam, maar heb niet iets van hen beluisterd.

Vooral haar album Leave Your Sleep (2010) is geweldig. Ik ben in het blije bezit van een deluxe-editie. Enorm veel muzikale invloeden als Balkanmuziek bijvoorbeeld in The Dancing Bear komen daarin voorbij. Ik wil haar graag nog eens een keer live zien. Dat is namelijk tot op heden niet gebeurd.

NMH❤️

The Von Bondies vielen net af bij mijn top 100. Zeg maar mijn nummer 101. Geweldig nummer.

Orange Crush, een van de weinige liedjes van R.E.M. die ik oprecht leuk vind. Met hun trage nummers heb ik altijd een beetje moeite.

Orange Crush

Green is allemaal topkwaliteit
Untitled ook prachtig

er volgt zo weer een heet lijstje van 5 nummers.....

20. Madrugada – What's on your mind?
Voorheen vond ik muziek van Madrugada, Tindersticks en Nick Cave maar erg depressieve muziek. Totdat ik mee kon met mijn broer naar een concert van Madrugada in Paradiso in 2008. Wat een geweldige energie spatte er van dat concert af en ik kwam er achter dat het gewoon goede rocknummers zijn, gezongen door iemand met een donkere stem. Enkele singles kende ik wel en een topfavoriet hier is nog altijd The Kids Are On High Street Maar het album Madrugada (2008) vind ik een bijzonder mooi album van voor tot achter, dus gaat mijn keuze uit naar What’s on your Mind. Valley of Deception is de ander die ik hier graag wil noemen. Al hun albums heb ik in korte tijd aangeschaft en met terugwerkende kracht als prima beoordeeld.

Uiteindelijk bleek dat concert in 2008 het laatste te zijn in Nederland en de tour gepland voor dat najaar werd gecanceld. Vervelend voor mijn schoonzus die niet kon bij het eerste concert en kaarten had voor het later gecancelde concert. Uiteindelijk hebben we Sivem nog wel solo gevolgd maar het was gewoon niet hetzelfde als wat Madrugada had gebracht.

Eind vorig jaar kwam dan het spetterende nieuws dat ze een reünietour deden en daar waar de concerten in Nederland snel raakten uitverkocht, konden we met zijn drieën nog wel kaarten bemachtigen voor het concert in Antwerpen in de geweldige zaal De Roma, afgelopen februari. Daarmee voldeed ik ook direct aan mijn nog korte traditie elk jaar een concert in het buitenland te bezoeken. Het concert was geweldig en zeker omdat ze afsloten met mijn favoriete genoemde top 3 bij de laatste 4 gespeelde songs.

De energie die ze brachten was als vanouds en je kunt je niet voorstellen dat die jongens nu weer de anonimiteit gaan opzoeken. Benieuwd ben ik naar het vervolg.

19. Beau – One Wing
In 2015 hoorde ik een nummer op de Pinguin wat ik heel erg mooi vond. Het bleek Karmate zijn van het mij onbekende bandje Beau. Mij viel vooral de soulvolle stem op van de zangeres en toen ik enkele dagen later weer die stem hoorde, maar toen in een ander lied, wist ik dat ik te maken had met een ander nummer van diezelfde band; Wings. En ik kreeg gelijk.

Beau zijn Heather en Emily Rose en spelen samen muziek dat geschaard kan worden onder singer/songwriter maar ook erg tegen de folk aanhangt. Zij worden een beetje de Lana del Rey van de oostkust van de USA genoemd; gevestigd in New York.

Karma staat op hun Beau EP (2015) en vlak erna werd hun debuutalbum That Thing Reality (2016) gelanceerd met diverse goede nummers inclusief Wings. Ze zijn druk doende momenteel met het tweede album, en dan is het altijd spannend of zo’n band met de tweede leg indruk maakt of door de mand valt. Tbc.

18. Gillian Welch – The Way It Goes
De moeder van de folkmuziek? Ik weet maar heel weinig van Gillian maar met het droppen van The Harrow & the Harvest (2011) kreeg ik wel het idee dat we te maken hadden met een kunststukje. Daarmee heeft ze definitief een plek verworven in mijn lijst van favoriete folkalbums en -artiesten.

Het is al lang stil rond haar aangezien dit album het laatste is was te heeft gemaakt en alweer stamt uit 2011. Bovendien heb ik nog wat oudere albums van haar te beluisteren, maar haar muziek is zo breekbaar en zo puur, dat ik wellicht ook bang ben dat het het niveau van Harvest niet gaat overtreffen.

17. Findlay – Your Sister
Ik ben lijstduwer van lijst Findlay; ik spam al wat jaartjes haar naam in het rond sinds ik voor het eerst Your Sister hoorde in 2012. Maar daar bleef het niet bij want Natalie Findlay bleef leuke nummers als Off & On en Greasy Love spuien.

Natalie is voor mij het voorbeeld van een artiest die onder aan de muziekladder een weg omhoog probeert te vinden met prima muziek. Er is diep onder de waterlijn zoveel goede muziek die maar weinig oren bereikt. Een debuutalbum van een onbekend artiest kan voor mij meer waard zijn dat de zoveelste scheet die een band uitbraakt na jarenlang succes. Bovendien heb ik er reteveel respect voor, dat die gasten gewoon hun ding blijven doen en niet omvallen voor een commercieel aanbod.

Natalie verliet haar muziekmaatschappij omdat zij vonden dat zij geen radiovriendelijke muziek maakte. Zodoende richtte zij haar eigen label Mint op waarna ze toch werd opgepikt door een ander muziekmaatschappij. Helaas zie ik nu een Natalie Findlay met 2 gezichten; de rebelse jonge Natalie die met een dik accent van Manchester om de 5 woorden fuck roept, met een glas whisky zwaait zoals op London Calling in 2013. Resultaat was wel een geweldig concertje waarbij ze het concert solo startte met het nummer Sweetheart. De andere kant is dat ze, sinds het ontslag bij haar muziekmaatschappij, juist radiovriendelijke muziek is gaan maken. Het rauwe is er af en de drank laat ze links liggen. Niet dat ik dat aanmoedig, maar na London Calling van vorig jaar werd ze al vergeleken met een Anouk. Mede dankzij wellicht die sobere leefstijl heeft ze wel onlangs de leeftijd van 28 bereikt en is ze daarmee geen lid geworden van de beroemde club, waar ze als eerste over spotte toen ze die leeftijd vorig jaar bereikte.

Ze zit niet stil; er wordt hard gewerkt aan een tweede album en heeft ze ook een zijprojectje met de bassist/toetsenist (en boyfriend) TTRRUUCES, waar dit jaar ook een album van moet verschijnen.

Zoals vaker benoemd, het eerste nummer blijft voor mij het meest lekkere. Your Sister staat niet op het debuutalbum Forgotten Pleasures (2017), wat ik ten hevigste betreur. Het is een geweldig rechttoe rechtaan rock and roll-nummer met een geweldige tekst;
Your sister is not your sister
I've seen the way you kiss her
Vast geen originele tekst, maar het feit dat ze dit al schreef toen ze 15 was, vind ik dat een geweldig gegeven, gezien deze opname uit 2007. Zeker als ik me bedenk waar ik me mee bezig hield toen ik 15 was.

16. Nirvana – Pennyroyal Tea
Ik begon de lijst met mijn eerste muziekliefde en toen daar in november 1991 abrupt een einde aan kwam, vond ik mijn troost in een andere band die zich toen net in die week bij de bovenste 10 van de top 40 had gevestigd. Met een nummer waarbij een jongetje met een bruingroen shirt op zijn gitaar stond te raggen, in een gymzaal onder het oog van een steeds enthousiaster wordend publiek met cheerleaders. Dit moment dat ik voor het eerst Smells Like Teen Spirit hoorde, veranderde iets aan mij.

Sindsdien ben ik me met heel andere muziek gaan bezighouden, waar ik tot die tijd mij volledig richtte op de top40 en bands uit de top 100 Aller Tijden, zocht ik daarna de wat alternatievere bands uit.

Het album mocht ik lenen van een collega en ik was direct verkocht. Waar anderen depressief werden van dat geschreeuw, kreeg ik er energie van en gaf het mij een boost voordat ik ’s avonds laat de stad inging. In Utero vind ik een geweldige opvolger en evenzo goed als Nevermind. De nummers van beide albums vind ik geweldig maar Pennyroyal Tea steekt daar nu het meest bovenuit omdat het een relatief rustig nummer is. Helaas duurde ook deze liefde niet zo heel erg lang ….

BEAU BEAU BEAU ? ????
Ik was al bang dat ze niet meer zouden langskomen maar BEAU BEAU BEAU ? ????

En Findlay ook natuurlijk maar dat was een zekerheidje

One Wing is prachtig! Volgens mij heb ik het leren kennen via het Song van het Jaar-topic ofzo, maar het kwartje is pas gevallen toen ik het hele album ben gaan luisteren. De top 10 van 123poetertjes was daarvoor de trigger.