Mijn waardering voor het nummer is enorm gegroeid tijdens Pinkpop 2012 en Nijmegen 2013. Ik stond in de pit, de bassen en drums dreunden onder mijn voeten en voelde ik in mijn hele lichaam. Dan ervaar je echt de woede en kracht van Born In The U.S.A.

Born to run.......het derde album van Springsteen en zeker niet het derde album wat ik van hem kocht. Sterker nog, het heeft relatief lang geduurd eer ik Born to run aanschafte. Diverse nummers kende ik natuurlijk wel van de live-uitvoeringen en ik kende de klassieke status maar het heeft 2-3 jaar geduurd (na mijn bekering tot het Bruce-evangelie) eer ik mijn heilige graal aanschafte.

Thunder road
In de loop der jaren is Thunder road uitgegroeid tot mijn meest dierbare song aller tijden. Nog niet zo lang geleden noemde ik ook het beste nummer aller tijden, die kwalificatie durf ik echter geen enkel nummer meer te geven. Meest dierbare song aller tijden dekt wel de lading. Bruce omschreef Thunder road ooit als een invitatie tot de rest van het album, in mijn ogen is het veel meer dan dat. Thunder road is een invitatie tot het complete werk van Bruce. Alles zit hierin: een kwetsbaar, geprezen en zeer herkenbaar intro, een herkenbaar E-Street Band geluid, een ijzersterk outto dat maar door lijkt te gaan en een uitstekende tekst waarvan elk woord raak is. Wat Thunder road voor heeft op andere Bruce songs, is het dat het in elke uitvoering overeind blijft. De studio-versie is de rommeligste en heeft toch een overtuigende zeggingskracht. De diverse live-uitvoeringen zijn even schitterend als legendarisch, de 1975-uitvoering voorop. Als begeleidend filmpje heb ik echter gekozen voor de uitvoering uit 2012. Bruce weet, als gearriveerde mega-ster, de kwetsbaarheid van het nummer hand in hand te laten gaan met een zelfverzekerde uitstraling waarbij het publiek van 60.000 man doodstil uit zijn hand eet. Wat rest, en altijd zal resten, zijn de meest bewaarheid geworden slotzinnen uit rock 'n roll geschiedenis: "It's a town full of losers and I'm pulling out here to win."

Tenth avenue freeze out
Dit nummer, in de livebox uitvoering, liet bij mij de Bruce-vonk over slaan. Daarover meer bij de bespreking van de livebox (en dat duurt nog wel een aantal weken). Bij eerste beluistering was er toch een lichte teleurstelling. Ik miste de passie en het enthousiasme van de mij zo geliefde live-versie en het klonk alsof Bruce onder een wollen deken zat. Eerlijk gezegd vind ik dat nog wel een beetje. Deze studio-opname doet de energie en spontaniteit van de live-versies geen eer. Dit ogenschijnlijk niemendalletje valt echter niet te onderschatten in de Springsteencatalogus: het vertelt het geromantiseerde verhaal van het ontstaan van de E-Street Band en 10th avenue kruist ook daadwerkelijk E-Street.

Night
Night is rock 'n roll in de hoogste versnelling. Eigenlijk het laatste nummer waarop de E-Street Band op deze manier klinkt; snel, pompeus en schaamteloos romantisch. Op later werk wordt het pompeuze geluid naar de achtergrond geschoven. De tekst heeft raakvlakken met de eerste twee albums, alleen dit is veel strakker. Dus zonder de tierelantijntjes en kleurrijke personages. Wat overblijft is de nacht als ontsnappingsinstrument aan de dagelijkse werkelijkheid, een thema wat natuurlijk als een rode draad door het werk van de Baas heen loopt.

Backstreets
De plaat Born to run kent vier ultieme Bruce-klassiekers, vier Bruce-anthems durf ik zelfs te zeggen. Thunder road was de eerste, Backstreets is de tweede. Het piano-intro van Roy Bittan, vanaf dit album de opvolger van David Sancious, is even bekend als fenomenaal. Bruce gromt en grauwt zich een weg door de tekst heen. Die tekst gaat over de vriendschap met Terry en de pijn en verdriet waarmee deze vriendschap ten einde komt. Het is, naar mijn mening, het eerste studio-nummer waarin de emoties van Bruce zo duidelijk voelbaar zijn. Sommigen zeggen dat Terry dezelfde persoon is als Rosalita. Zover wil ik niet gaan, hoewel Diane Lozito een zeer speciale plek in Springsteen leven had. Het zou zeker in mijn top 10 van Bruce-songs komen, mogelijk zelfs top 5. De uitvoeringen in 1978, met het Sad eyes middengedeelte, zijn ook het vermelden waard.

Born to run
Wat valt er te zeggen over wellicht het bekendste nummer van The Boss? Het 6 maanden durende opnameproces, Bruce hang naar perfectie om het ultieme rock and roll-nummer te schrijven, de manier waarop Bruce de bandleden soms tot waanzin dreef; het is allemaal al bekend. De live-uitvoering zoals hierboven is briljant, fenomenaal en heb ik geen superlatieven voor. Die uitvoering is het beste, meest energieke en meest gedreven nummer ooit. De studio-uitvoering blijft daar toch bij achter al moet gezegd worden dat de drum & sax-brug heel bijzonder is. Deze is gespeeld door Ernest "Boom Boom" Carter. Hiervan heeft Max Weinberg (vanaf dit album de vaste drummer) gezegd dat het hem niet lukt om die versnelling te spelen, ik geloof hem op zijn woord. Persoonlijk vind ik het wel grappig dat Born niet altijd deze status had. In 1975 was het nog een gewoon nummer, ergens op plaats vijf of zes in de setlist. Het tempo waarmee men toen Born to run speelde is gaandeweg de jaren naar beneden gegaan. De live-uitvoeringen in 1999-2000 zijn wellicht zelfs de minste. BTR klinkt daarin te log. Desondanks hoort Born to run bij een Springsteen-concert. Wellicht zijn de die-hard fans het beu maar de mening van mijn dochter van 16 is veelzeggend. Zij gaat 14 juni voor het eerst mee naar Bruce en vroeg me, een tikje benauwd: "pap, hij speelt toch zeker wel Born to run he?"

She's the one
Ik ga hier niet wijsneuzerig beginnen over het Bo-Diddly ritme. Je leest het overal, maar het zal wel. Ik heb me nooit in Bo Diddly verdiept en eerlijk gezegd interesseert het me ook niet zoveel. She's the one is een zeer fijne combinatie van rock, soul en ja, zelfs up-tempo folk. De 1975 en 1978 uitvoeringen (met Mona) zijn mijn favoriet, de veelzijdigheid van het nummer zorgt ervoor dat het met enige regelmatig op de setlist voort komt.
Tekstueel gaat het, zoals hierboven ook al opgemerkt, over de liefde die slechts van 1 kant komt, over hoe de hoofdpersoon gemanipuleerd wordt. Toch is de hoofdpersoon geen zacht eitje of weerloos slachtoffer want "she can take you, but if she wanna break you, she gonna find out that ain't so easy to do"

Meeting across the river
Laat ik maar met de deur in huis vallen: dit nummer is af zoals een nummer af kan zijn en past perfect op Born to run. Tussen alle bombast is dit een heerlijk rustpunt en de ideale proloog op Jungleland. Tekstueel erg sterk en beeldend, heel knap hoe Bruce in drie minuut zoveel een verhaal met kop en staart weet te schrijven. Het is 1 van de weinige Bruce nummers waar de titel niet terugkomt in de songtekst. Als ik mensen een andere, onbekende kant van Bruce wil laten horen, kies ik regelmatig hiervoor.

Jungleland
Liefde op het eerste gehoor, een waar oorgasme. Dit lied is het slot van het drieluik Lost in the flood- Incident on 57th street-Jungleland waarin het leven in de grote stad wordt bezongen. Als laatste nummer op de plaat markeert het ook nog eens eind van een periode. Nooit meer hierna zou Bruce een Jungleland schrijven, muzikaal en tekstueel kiest Bruce hierna voor een rauwere, realistischer aanpak. Natuurlijk is dit nummer vooral bekend door de wereldberoemde sax-solo, de voorafgaande gitaarsolo van Steven van Zandt mag er toch ook zijn. De afsluitende tekst en gehuil van Bruce lieten mij met stomheid achter. Het heeft lang, veel te lang, geduurd voor ik Jungleland live hoorde. In 2009 was het eindelijk zover, zonder overdrijven 1 van mijn meest emotionele muzikale momenten ooit. Op 500 kilometer afstand (het concert was in Frankfurt, het begeleidende filmpje kan alleen maar die uitvoering zijn) heb ik, via de mobiele telefoon, mijn vrouw mee laten luisteren. Sinds die tijd heeft Jungleland een extra speciale betekenis voor ons, als Jungleland speelt proberen we ook stil te zijn. In 2014 stond dit nummer voor het eerst in de Top 2000. Ergens volledig terecht, aan de andere kant jammer dat dit nummer in competitie moet met een "The Script" of een "Gangnam Style." Er zijn nummers die dit bespaard zou moeten blijven en Jungleland behoort daar toe.

Tussen de plaat Born to run en mij was het geen liefde op het eerste gehoor. Daarvoor klinkt de productie te dof en, zoals ik hierboven ook al schreef, klinkt alsof Bruce onder een wollen deken zingt. Dit is een plaat die langzaam ontdekt moet worden om de schoonheid te horen. Die schoonheid zit hem in de klasse van de songs en vooral het vierluik Thunder road-Backstreets-Born to run-Jungleland die live vaak een extra dimensie krijgen. De schoonheid zit hem in de tomeloze ambitie om de laatste kans te grijpen. De schoonheid zit in de bewust bombastische productie om een Wall of sound te creeëren.
Born to run markeert het einde van een tijdperk. Het zou drie jaar duren voordat Bruce terug zou komen met een behoorlijk ander geluid. Daarnaast is het overigens zo dat in 1975 al niemand meer klonk zoals Born to run of mijn muzikale kennis laat te wensen over. In 1977 zou Meat Loaf dit geluid kopiëren voor zijn Bat out of hell. Niet geheel toevallig werkte de bijna volledige E-Street Band mee aan dat album.

Mijn Bruce-reis brengt me echter naar 'Darkness on the edge of town', een album waar ik op voorhand al tegen op zie om die van een recensie te voorzien....

In dat geval rmoet je deze live opname beluisteren (mocht je die nog niet kennen). Dichter bij perfectie kom je niet:

In 2007 schreef ik al een korte recensie over dit album wat begon met de woorden "de eerste Springsteen". Het recente overlijden van Bowie en vooral Prince heeft me doen beseffen dat het geen vanzelfsprekend is dat grote muzikale helden nog in leven zijn. Om deze reden wordt het nu toch echt tijd om alle platen van mijn idool te voorzien van een uitgebreide recensie. Te beginnen bij een herschrijving van mijn recensie bij zijn debuutplaat.

De aanloop
Eind jaren 80 ontdekte ik The Boss via de livebox. Het duurde lang voordat het kwartje viel. Toen dat eenmaal viel het ook wel goed, laat ik zeggen met de kracht van een 250 euro biljet. Daarover meer bij de bespreking van de livebox.
Door die livebox kocht ik bij V&D een 3 cd-doosje met The Wild, the innocent & The E-Street Shuffle, Darkness on the edge of town en deze dus. Ironisch genoeg sloot V&D gisteren definitief zijn deuren. Een romanticus zou kunnen zeggen dat ook dat een signaal is.

Het album
Me bewust van het feit dat dit zijn debuutplaat was, stopte ik deze destijds, nieuwsgierig en vol verwachting, als eerste in mijn cd-speler.

Blinded by the light
Een heel nerveus nummer, nerveus begin en nerveuze manier van zingen. Springsteen klinkt nog wat dun en zelfs wat onzeker. De tekst is al genoeg over gezegd en laat ik het erop houden dat ik me volledig kan in vinden bij een recensie van destijds: "deze man stopt meer personages en woorden in 1 nummer dan anderen in een heel album".
Ondanks de kritische kanttekeningen bij de tekst, de manier van zingen hoor(de) ik ook een heel enthousiaste Bruce. Ook is deze legendarische zin al kenmerkend voor zoveel sterke songteksten en quotes die we in later werk horen: "Mama always told me not to look into the eye's of the sun, but mama, that's where the fun is". Toch wel mooi dat Manfred Mann de potentiële klasse van dit nummer herkende, het naar zijn eigen hand zette en er een wereldhit mee scoorde.

Growin up
Dit nummer beviel en bevalt me beter. De live-uitvoeringen zijn grandioos en ook op plaat blijft dit nummer overeind. Er is de piano-intro, er is de ouder-kind problematiek, er is de verlossing via rock 'n roll en de auto als manier om weg te komen. Alles zit erin. Puur muzikaal is dit nummer af. Vooral fijn dat het niet eindeloos wordt opgerekt en in 3 minuten is het verhaal precies af.

Mary, queen of Arkansas
Nooit een fan van geweest, toen niet en nu niet. Destijds vond ik niet om doorheen te komen, tegenwoordig overheerst de waardering om een verhalend nummer te schrijven in de stijl van Dylan. Bruce vergaloppeert zich hier, de lichte tempowisselingen doen het nummer geen goed. Ook hier is de vlucht naar andere oorden al aanwezig

Does this bus stop at 82nd street
Voor mij altijd de aanloop naar Lost in the flood. Dat het nummer ook stand-alone overeind blijft bewijzen de diverse live-uitvoeringen. In 1996 werd het frequent gespeeld op "The ghost of Tom Joad" -toernee. Ik verbijsterd toen het in Rotterdam opeens gespeeld werd. Ook ken ik enkele fraaie uitvoeringen uit de 2003 toernee.

Lost in the flood
Hier blijft de verhalende Springsteen wel overeind en toont hij zijn grote klasse. Ogenschijnlijk toonloos en somber wordt hier een beeld geschetst van "that pure american brother" die zondags in Jersey racet. Wat dit nummer zo sterk maakt is de constante dreiging van geweld, van de rauwe stad en het individualisme wat daar bij schijnt te horen. Net zoals in latere nummers als "Incident on 57th street" en "Jungleland" wordt hier een stadsbeeld beschreven wat voor mijn gevoel heel goed past bij de eerste helft van de jaren 70. Net zoals bij de twee genoemde nummers is Springsteen hier de observator. Ik vind deze drie niet voor niets in elkaar verlengde liggen waarbij Lost in the flood deel 1 van een trilogie is.

The angel
Voorbij voor je erg in hebt en daar is veel mee gezegd. Anders dan bij Mary, queen of Arkansas heb ik me nooit geërgerd aan dit nummer. Memorabel is het echter ook niet. Misschien heeft het wel niet voor niets tot 1996 geduurd eer dit nummer live gespeeld werd.

For you
Opnieuw een nummer met heel veel woorden en rijmelarij.In tegenstelling tot bij Blinded werkt het hier een stuk beter uit. For you is fijn up-tempo. Live wordt het nummer meestal solo-piano gespeeld. Ook die versie is erg mooi, alhoewel ik hem heel graag eens full-band zou willen horen. Jaren na de eerste luisterbeurt kwam ik erachter dat For you gaat over een zelfmoord of zelfmoordpoging, daar wil ik van af zijn. Dat gaf wel een extra diepgang en ook een behoorlijk andere betekenis aan de tekst.

Spirit in the night
Op plaat een flauw, jazzy nummer. Het is live dat dit nummer volledig tot zijn recht komt en zich ontpopt tot een 7 minuut/8 minuut durende sensuele, dampende versie. Ontellbare keren gehoord op bootlegs en het verveelt bijna nooit. Spirit in the night hoort erbij.

It's hard to be a saint in the city
The best for last. Alles klopt aan dit nummer. Het opbouwende intro, de bezwerende mompelzang van Springsteen, opnieuw de grote stad als decor. Er zullen weinig artiesten zijn die een sterkere tekst hebben geschreven op hun 21e/22e. Ook hier weer is de live-versie subliem aan de niet misselijke studio-uitvoering.

Samenvattend is Greetings een wat warring, onevenwichtig en nerveus album die bij mij altijd tussen de 3* en 4* sterren pendelt. De diverse live-uitvoeringen zijn subliem aan de studio-versies. Een euvel waarvan iedereen weet dat dat Springsteen eigen is en waarvan ik hoop dat ik bij de besprekingen niet te veel in herhaling val.

Op naar de de tweede plaat: The wild, the innocent & The E-Street shuffle

Vanmiddag voor de eerste keer beluisterd en wat een krachtig + machtig album. Het zou zo maar Bruce' beste sinds Tunnel Of Love kunnen worden. The Rising bijvoorbeeld was te lang en Magic komt pas goed op stoom de tweede helft van dat album.

Los van de openingstrack knalt en beukt The E Street Band er op los als in hun hoogtijdagen. Orgeltjes, piano-riedels, gitaren, sax en mondharmonica zijn allemaal vlijmscherp te horen. Het is alsof Bruce en zijn band in mijn woonkamer staan. Wat een verademing na de lelijke producties van o.a. Brendan O'Brien.
Waar menig artiest op leeftijd de laatste jaren vooral voor een ingetogen, introspectieve sfeer kiest als ze over sterfelijkheid zingen, kiest Springsteen de vlucht naar voren. Hij en The E Street Band klinken vitaal en levendig; dit niveau behaalden ze de afgelopen 20 jaar alleen live. Ja, we zijn sterfelijk en ja, we hebben meer tijd achter ons dan voor ons én JA; we zijn er nog en dat laten we horen ook. Vergelijk dat eens met bijvoorbeeld de laatste Dylan (wat een prima plaat is, daar niet van) die toch koos voor een berustend, beschouwend, album.

De geest van Dylan waart ook rond op Song For Orphans en If I Was The Priest, beiden meer dan 50 jaar oud. Uit de tijd dat Bruce als een wanna-be Dylan werd gezien. Had hij deze nummers destijds uitgebracht, had dat stempel helemaal onuitwisbaar geweest. Nu, in 2020, behoren deze nummers in een E-Street jasje tot de hoogtepunten. Niets ten nadele van de andere nummers, het is daarmee ook het bewijs dat Bruce zijn sterkste nummers in de jaren 70 en 80 schreef.

Nieuwe fans zal dit album Bruce niet opleveren. Wie nooit een liefhebber was van Springsteen, zal dat zeker niet worden door dit album. Het is namelijk veel, heel veel Bruce Springsteen en de E Street Band. Een ieder die zich afvroeg of Bruce het heilige vuur nog had, kan gerust gaan slapen. Het antwoord luidt volmondig ja, wat toch een hele prestatie is gezien de leeftijden van de mannen en zijn meest recente worpen.

Ik onthoud me nog van een cijfer, wel zal deze plaat de komende weken dagelijks op mijn draaitafel liggen. En album van het jaar? Wie weet, wie weet. 2020 kan wel zo'n album gebruiken; energiek, krachtig, hoopvol met een blik naar het verleden.
Bruce Springsteen & The E Street Band. Helden.

Op 18 augustus postte ik dat ik Magic net niet zo sterk vind als de magische 4 van Bruce en als Tunnel of love.
Dat is op zich nog steeds zo, maar potverdikkie wat is dit een sterke cd. Absoluut de sterkste Bruce-cd van de zeroes (en dus de sterkste sinds Tunnel of love).

De cd knalt erin met opener Radio nowhere. Een recht-toe, recht-aan rocker maar wat voor 1. Vol bezieling zingt Bruce dat hij pounding guitars wilt en a hundred different voices speaking in tongues. Maar is het wel Bruce die ons toe zingt, of zijn wij (de kritische Bruce luisteraar) het die Bruce oproepen terug te gaan naar een steviger ESB-geluid?
You'll be coming down lijkt obligaat, inclusief verplichte saxsolo. Wie beter luistert, hoort een tekstuele diepgang, die bij eerste beluistering niet opvalt
Datzelfde geldt voor Living in the future, wat muzikaal iets terug grijpt op Tenth avenue freeze out. Maar dan wel van een iets minder niveau.
Your own worst enemy klinkt wat stroperig, breierig maar in de tekst hoor ik (al of niet terecht) een ironische knipoog naar het amerika onder George Bush, waarbij de strekking vooral is hoogmoed komt voor de val.
Van de ironische knipoog naar het persoonlijke leed, de plek waar Bruce op zijn best is. Het intro van Gypsy biker doet denken aan The river, maar daarna gaat het gaspedaal open en zijn we getuige van de thuiskomst van Gypsy biker, getroffen in woorden en beelden zo treffend, zo mooi. 1 van de mooiste zinsneden: To the dead it don't matter much/'Bout who's wrong or right/
You asked me that question I didn't get it right
Het geluid van Girls in their summer clothes is een voorbode van het geluid wat we vaker gaan terug gaan horen op Working on a dream: rijk georkestreerd, wat Beach Boys invloeden, erg poppy. Niet mijn favoriete nummer, maar ik betrap mezelf erop dat ik dit iedere keer mee neurie.
I'll work for your love grijpt weer terug naar de cd Born to run, luister maar eens naar dat piano-intro en vervolgens Bruce die vol overgave inzet.
De 4 nummers die nu komen zijn van fenomenaal hoog niveau, zowel muzikaal als tekstueel.
Magic doet precies wat het moet doen: betoveren, rookgordijnen optrekken, eerst onschuldig maar je voelt dat er iets mis is. In het laatste couplet trekt Bruce het rookgordijn weg en slaat ons in het gezicht met een verbijsterende waarheid: There's bodies hangin' in the trees
This is what will be, this is what will be
De thematiek van Last to die is gelijk aan die van eerdere nummers als Seeds en Roulette: je boel en je gezin oppakken en op de vlucht voor deze maatschappij op zoek naar betere tijden. En ook hier vloeit het bloed van het amerika onder Bush en lijkt er afstomping van het geweld: We don't measure the blood we've drawn anymore/We just stack the bodies outside the door
Ergens heb ik gelezen dat Bruce geen klassiekers meer schrijft, maar die mensen schatten Long walk home dan toch niet op waarde. Long walk home is 1 van de sleutelnummers van de cd en van zijn hele oeuvre. Na van huis te zijn gevlucht in Born to run, na 10 years burning down the road in Born in the USA, na perhaps maybe heading south van My hometown is het tijd om naar huis te gaan. Het is een lange weg, maar we komen er wel en nee, je hoeft niet op me te wachten. Ook kan Long walk home gezien worden als een hommage aan de traditionele amerikaanse normen en waarden (that flag over the court house). Amerikaanse normen en waarden die volgens Bruce verkwanseld zijn door Bush en co.
Na het brede Long walk home gaan we weer terug naar de menselijke standaard in het mooiste nummer: Devil's arcade. Schitterend, sfeervol, beeldend en ook hier weer die tekst he: You said heroes are needed, so heroes get made
Terry's song is een mooie hommage aan de overleden vriend en roadie van Bruce, Terry McGovern. Mooi nummer, maar kwa thematiek valt het buiten de toon.

Met Magic heeft Bruce zichzelf overtroffen. De eerdere cd's The Rising en Devils & Dust waren of te lang in het geval van de eerste of boeiden niet genoeg in het geval van de tweede. Bij Magic is de lengte precies goed, de stem van Bruce klinkt beter dan ooit (gechargeerd) en de E-Street Band is in topvorm. De productie is wat breierig, maar laat desondanks genoeg ruimte voor subtiliteiten (belletjes, piano, harmonica). Daarnaast is er diepe, diepe waardering voor de teksten, waarin Bruce zijn beeld schetst van het Amerika onder de 2e ambts-termijn van George Bush.

Nee, Magic is niet zo sterk als Born to run, Darkness on the edge of town, The river, Nebraska of Tunnel of love, maar die dagen keren niet meer terug. Daarom, vanwege het diepe respect en vanwege het feit dat ik op dit moment meer luisterplezier beleef aan Magic een welverdiende (voorlopige?) eerste plaats in mijn top 10.

Bruce leerde ik, zoals zovelen van mijn generatie, in 1985 kennen dankzij de hits Dancing in the dark, I'm on fire en Born in the USA. Nummers die me in ieder geval destijds niet zo boeiden.

Door deze hits realiseerden mijn ouders zich dat ze ergens nog een elpee van deze Bruce Springsteen hadden. Deze elpee was dus The river en die hadden ze ooit kado gekregen van een vriend. Jarenlang hebben ze die plaat niet gedraaid maar met de Bossmania in 1985 een mooie gelegenheid voor ze om The river weer eens te beluisteren.
Daarmee werd het ook de eerste volledige plaat van Bruce die ik hoorde.

Wat me destijds gelijk opviel was de luchtigheid, de vrolijkheid van de eerste paar nummers. Wie The river opzet ziet gelijk de zon door de wolken breken, het wordt spontaan zomer. Pas heel veel jaren later zou ik ontdekken dat vooral The ties that bind en Jackson Cage een diepere, serieuze tekstuele laag. Dat maakt mijn waardering voor deze nummers alleen nog maar groter.
Vooral rondom The River box van iets meer dan een jaar geleden is er heel veel gezegd en geschreven: Bruce wilde zowel de donkere als de luchtige kant van zijn concerten overbrengen en gaf de relatie en het wel en wee van de "gewone" man en vrouw een nog nadrukkelijker stem dan in eerder werk.

Wat mij betreft is hij in alles geslaagd. De eerste vier nummers sprankelen en geven inderdaad het gevoel alsof de band in de woonkamer staat te spelen. Independence day sluit kant A van de elpee af en is wellicht het mooiste vader-zoon lied ooit geschreven.
Kant B opent met Hungry heart, zijn eerste top 10 hit in de Verenigde Staten. Bijna weggegeven aan The Ramones en in een versnelde versie op plaat gezet. Niet mijn persoonlijke favoriet alhoewel ik de dubbele bodem in de tekst kan waarderen. Out in The Street is mijn ultieme feelgood nummer. Vooral in de live-uitvoering(en) weet het me altijd op te vrolijken.
Crush on you heb ik heel weinig mee en, zoals voor zovelen is het ook mij een raadsel waarom dit op plaat is gekomen en niet 1 van de vele, uitstekende outtakes. You can look is vooral in de diverse live-uitvoeringen leuk maar toch ook wel inwisselbaar voor 1 van de outtakes. I wanna marry you is ofwel een draak of romantisch sentiment in een jaren 50 sausje. Ik behoor tot de tweede categorie. Heerlijk nummer en perfect op zijn plek voor het titelnummer.
Er zijn van die nummers in pophistorie die opgaan voor de status van megaklassieker. Bepaalde elementen zorgen dat dit nummer boven het oeuvre van de artiest uitstijgt en een soort universeel karakter krijgt. Denk aan Hotel California, Piano Man, Nothing else matters. In dat rijtje past The river ook wonderwel en ik heb me vaak afgevraagd waarom. In weze is het een vrij standaard ballad volgens geijkt couplet-refrein-brug patroon. De zeggingskracht en herkenbaarheid van het nummer is echter fenomenaal. Het intro is met Supertramp's School het bekendste mondharmonica-intro ooit en tekstueel gaat het het tot op het bot. Ontroerend om veel later te lezen dat het geschreven is voor en over zijn zus die letterlijk moest huilen toen ze dit nummer voor het eerste hoorde.

Op plaat 1 is er vooral ruimte voor de zon met af en toe een wolkje die ervoor schuift. Aan het eind van die plaat raakt het echter al bewolkter en de zon laat zich daarna nog maar sporadisch zien. In ieder geval zien we die niet op de opener van plaat 2, Point blank. Spookachtig, somber, huiveringwekkend. Och, wat ben ik dol op Point blank. Waarschijnlijk komt dit nummer in mijn Springsteen 10 en ook één van de weinige nummers die ik op plaat beter vind dan live. Daar wordt de subtiliteit van dit nummer niet geëvenaard wat niet weg neemt dat ik heel blij ben dit nummer in 2009 gehoord te hebben. Cadillac ranch en I'm a rocker zijn dan wel weer party nummers en toch wordt de vrolijkheid van kant A niet gehaald. De productie klinkt hier wat somberder, wat donkerder. Daarbij heeft I'm A rocker ook nog een behoorlijk infantiele tekst. Fade away is een melancholisch meesterwerkje met een hoogtepunt voor de orgel. Stolen Car heeft twee bekende uitvoeringen; deze en een uitvoering die later op Tracks verscheen en die tekstueel iets afwijkt. Beiden zijn me even lief hoewel ik in Stolen Car nooit de beauty heb gehoord die andere Springsteenliefhebbers er wel in horen.
Dit in tegenstelling tot The price you pay. Schitterend nummer waarbij de weidse productie heel erg opvalt, het hele nummer doet me denken aan The promised land. Tussendoor staat ook nog Ramrod, een wat typisch rock 'n roll nummer zonder echt refrein. Live is dit wel een party nummer bij uitstek en zowel live als op plaat mag ik het graag horen.
Alles aan Drive all night is mooi, de zang, de muzikale omlijsting, 1 van Clarence' mooiste saxsolo's, Alles is mooi, behalve de tekst van het refrein. Metafoor of niet, een nacht rijden voor een paar schoenen kan ik met mijn verstand niet bij.
Met het sobere Wreck on the higway wordt The river afgesloten. Een mooie afsluiter waarin opnieuw de waarde van de relatie tussen man en vrouw centraal staat.

The river is misschien niet de beste plaat van Bruce maar wel zijn meest uitgebalanceerde. Alles klopt aan deze plaat: er is ruimte voor plezier en licht en er zijn genoeg sombere,stemmige nummers die zorgen voor reflectie op de wereld om ons heen en op de relatie die we met onze dierbaren hebben. Muzikaal bezien voelt het als een reis langs rock 'n roll geschiedenis, in dat opzicht kan ik de vele recensenten die dat hebben opgemerkt alleen maar beamen. Wat ook fijn is, is dat de nummers op hun plaats staan. Ik heb The river wel eens op random gedraaid maar dat werkt niet, het is dan toch alsof de reis niet volledig is. Complimenten over ook voor de productie. Ik ken geen Springsteen album die zo tijdloos, open en mooi is geproduceerd als The River. Ook in dat opzicht maakt dit een fijner album om naar te luisteren dan naar bijvoorbeeld "Born In The USA" of "Born to run" , al is het songmateriaal op die laatste wel wat sterker.
Met The River en vooral de bijbehorende tournee zette Springsteen weer een stap vooruit richting stardom, de laatste stap naar de muzikale Champions League zou vier jaar later volgen.

PS.
Onvoorstelbaar dat deze 20 nummers slechts een topje van de ijsberg zijn. Op de boxen Tracks en The ties that bind staan nog wel meer Rivernummers. Sommige nummers hadden zomaar op het album mogen komen i.p.v. Crush on you, I'm a rocker of Hungry heart (al hoort die laatste er inmiddels wel bij)

Begin jaren 90 gekocht in een drie cd box waarin ook '"Greeting from Asbury Park, NJ" en "Darkness on the edge of town" zaten. Dit boxje was mijn eerste echte kennismaking met het studiowerk van The Boss.

Vooraf kende ik 4th of July, Asbury Park en Rosalita (come out tonight) al. Deze staan én op de livebox én zijn de bekendste nummers van de jonge Springsteen.

The E-Street Shuffle
De plaat begint met The E-Street Shuffle, het nummer wat muzikaal en tekstueel nog het meest lijkt op de debuutplaat. Toch waaiert het muzikaal al veel meer uit en klinkt het jazzy. Ook de zang van Bruce klinkt overtuigender als op "Greetings". Live werd het nummer begin jaren 70 uitgebouwd tot een dikke 18-20 minuten; het arrangement van die live-versie is compleet anders en daarnaast wordt het verhaal van de ontmoeting tussen Bruce en Clarence verteld.

4th Of July, Asbury Park (Sandy)
Een echte Springsteenklassieker en daarnaast een ode aan Asbury Park. Een afscheidsode, dat wel want Bruce vertelt dat het boardwalk-leven over is en dat Sandy ook maar beter de scene kan verlaten.
4th Of July Asbury Park is niet direct mijn favoriet maar wel een monumentale song. Het nummer is schaamteloos romantisch, zelfs erotisch te noemen. Ook is er een hoofdrol voor de accordion van Danny Federici. (Het nummer kreeg een prominente plaats vlak voor en vlak na het overlijden van dit E-Street lid van het eerste uur, op YouTube circuleren genoeg emotionele opnames van deze momenten). Sandy klinkt totaal anders dan de nummers op de vorige plaat, veel voller, veel zwieriger. Het hele lied klinkt als een allerlaatste mooie zomerdag, zo'n dag in september vlak voordat de herfst begint. The Hollies zouden er ook nog een dikke hit mee scoren.

Kitty's back
Van Sandy naar Kitty. Waar de eerste het advies kreeg weg te gaan, wordt de terugkeer van de tweede juist luid toegezongen. Het nummer begint met een snerpende gitaarintro en heeft een zeer jazzy en funky geluid. Op plaat is er een groot instrumentaal middenstuk waar vooral David Sancious mag glorieren, live duurt dit nummer 18-20 minuten en heeft elke lid van de E-Street Band de ruimte om te improviseren. Zeer opzwepend en persoonlijk kan dit nummer me niet hard genoeg staan.

Wild Billy's Circus story
Al een oud nummer wat diverse keren onder de naam Circus Song is gespeeld, de geruchten gaan dan ook dat het oorspronkelijk bedoeld was voor Greetings. In deze versie had het op dat album niet gepast want opnieuw laat Springsteen een afwijkend, ietwat jazzy geluid horen. Zo horen we wederom een accordion maar ook een tuba die een olifantengeluid nabootst. Bij het horen van het intro waan ik me inderdaad in de schimmige wereld van een circus. Ook gaan de geruchten dat de tekst gaat over een homo-vriendschap maar dat heb ik er nooit uitgehaald. In 2009 kreeg Wild Billy een zeer waardig en zeer aardig vervolg in "The Last Carnival", het afscheidsnummer ter ere van Danny Federici.

Incident on 57th street
Een verhaal zo groot en zo mooi dat er met een gemak een speelfilm of een musical van zou kunnen worden gemaakt. Sterker nog, volgens mij was er ooit sprake van een musical. Gelukkig is dat er nooit van gekomen, het verhaal van Spanish Johnny mag niet misbruikt worden in zoiets verschrikkelijks als een musical. Hoe dan ook, Incident is een pracht van een song. Opnieuw hoofdrollen voor Danny Federici en David Sancious. De tekst is de jonge Springsteen op zijn sterkst met kruimelcrimineel 'Spanish Johnny' en zijn beloftes aan 'Puerto Rican Jane'. Of deze beloftes uitkomen wordt, zoals in veel Springsteenteksten, nooit duidelijk. Het gaat om de belofte en niet om de uitkomst. Muzikaal vallen het piano-intro op en het outtro is hemels met een achtergrondkoor en wederom een piano. Aan te raden zijn ook de diverse live-uitvoeringen op YouTube, deze zijn vaak nog mooier.
Het zachte piano-outtro loopt naadloos over in......

Rosalita (come out tonight)
Onvervalste pure, uitbundige rock 'n roll. Rosalita klinkt behoorlijk anders dan de overige nummers op dit album en past er toch heel goed bij. Geschreven als showstopper en er is geen lied van Springsteen wat beter die rol vervult of vervult heeft dan Rosalita. Tot 1985 was het de vaste afsluiter voor de toegiften en ook het nummer waarin de bandintroductie werd gedaan. Omdat het dus op talloze bootlegs staat, is het onder veel Springsteenfans ook een skipnummer geworden. In mijn ogen onterecht; Rosalita is energie, klinkt al als een voorbode van Born to run en swingt aan alle kanten. Het is niet alleen een voorbode van Born to run, ik vind het zelfs de voorloper van dat nummer.
Tekstueel zijn er nog steeds genoeg personages en is er geen diepgang, toch is dit zijn meest concrete tekst totnogtoe. De rijmelarij van het debuutalbum is hier definitief achterwege gelaten. Wellicht leuk om op te merken is dat Springsteen dit nummer autobiografisch noemt en dat Rosalita echt bestaat: haar naam is Diane Lozito en zij is niet alleen Rosalita maar zij is ook "Crazey Janey" in Spirit in the night, ze is het meisje in Thundercrack en ze schijnt ook "Terry" in Backstreets te zijn en zelfs Bobby Jean. Die laatste twee neem ik zelf met een korreltje zout

New York City Serenade
Springsteen's langste nummer totnogtoe. Een nummer dat klinkt als een nachtclub en wat een hele mooie, rustige, afsluiter is. De opbouw in dit nummer is het mooiste aspect en ook nu is er weer een keur aan instrumenten te horen: een conga, een mellotron om het violeneffect te benaderen, een tambourine, een triangel. Muzikaal bezien heeft Bruce hierna nooit meer zo rijk en veelzijdig geklonken.

The Wild, The Innocent & The E-Street-Shuffle is Springsteen meest veelzijdige, meest gevarieerde, meest jazzy, meest funky, meest onderschatte en ook meest vooruitstrevende plaat. Alles is rijk aan deze plaat die toch slechts 7 nummers telt. Persoonlijk vind ik het jammer dat Bruce verder nooit deze kant is uitgegaan en outtakes als Thundercrack en vooral Zero And Blind Terry behoren tot mijn favorieten. Ook is heel goed te horen dat ook soul tot de muzikale roots van Springsteen behoort. Het geluid van deze plaat schijnt een poging te zijn om in de buurt te komen van Van Morrison. Dat wist ik begin jaren 90 totaal nog niet, dat las ik pas een aantal jaar geleden in de biografie van Bruce. Het geluid vertoont inderdaad wel overeenkomsten en vooral "New York City Serenade" klinkt als een Van Morrison nummer, ik meen Madame George.

De plaat verkocht voor geen meter en dat zal een reden zijn dat er geen WIESS II is gekomen. Hierna verliet David Sancious de band en werd Vini Lopez eruit gezet. De opvolgers heetten Roy Bittan en Max Weinberg. De volgende plaat zou alles veranderen...

Bovenstaande discussie grijp ik maar gelijk aan om ook mijn recensie te geven.

Net zoals een aantal posters boven me, behoor ik tot de die-hard Springsteen fans. Ik volg de man sinds 1990 en heb sindsdien 10/11 concerten bezocht. Onnodig om te zeggen dat ik alle cd's heb. WOAD behoort zeker niet tot zijn beste werk, maar ook zeker niet tot zijn slechtste. De sound is soms bijna on-springsteeniaans en daarnaast is de cd wel wat wisselvallig.

Opener Outlaw Pete is een goed nummer, maar live komt dit nummer nog veel beter tot zijn recht. Het krijgt dan epische proporties, zo heb ik in Frankfurt en op Pinkpop mogen ervaren. Kippenvel als Bruce live zingt "can you hear me?"
My Lucky day is aardig; een nummer zoals Springsteen er zoveel heeft geschreven: up-tempo, coupletje, refreintje, brug, sax. Dit soort nummers schrijft hij nog in zijn slaap. Het is aardig, maar er zijn geslaagdere nummers volgens dit recept.
Working on a dream is ook al zo'n nummer wat live veel beter tot zijn recht komt. Velen vinden dat Springsteens stem live niet meer geschikt is voor dit soort nummers, maar ik geniet van elke seconde, inclusief de speech die hij live houdt.
Queen of the supermarket: you love it or you hate it. Ik behoor tot de 2e categorie. Waar was Bruce met zijn gedachten toen hij dit nummer schreef? Muzikaal bezien gaat het nog wel, maar die tekst....verschrikkelijk. Nooit gedacht dat ik Bruce zoveel keer groceries (vergeef de spelfouten) zou horen zingen. Het komt bij mij niet over.
What love can do is 1 van mijn favorieten: lekkere drive, mooie stem, niets aan toe te voegen.
Met This life heb ik een haat-liefde verhouding. Het begin is mooi, de tekst is mooi, maar het middenstuk verveelt me. Die Beach Boys-sound past Bruce niet. Daarentegen is dat outtro wel heel erg mooi.
Good eye behoorde in het begin tot mijn favorieten, maar gaat toch wel erg snel vervelen, naarmate je het vaker hebt gehoord.
Tomorrow never knows idem dito. De tekst doet mij denken aan Blowin' in the wind van Bob Dylan, maar ai ai ai wat een gezapig nummer is dit. En nee, dit is geen cover, maar wat wisten The Beatles in 1966 al een onvoorstelbaar spannender nummer te maken met dezelfde titel.
Het venijn en de pracht zit hem in het 2e gedeelte van de cd. Life itself en Kingdom of days kennen eigenlijk allebei dezelfde thematiek, maar wat een prachtige nummers. Het is geen rock meer, maar schitterende rock-pop over vergangelijkheid en ouder worden. Met deze 2 nummers bewijst Bruce voor mij zeer waardig oud te worden. Gelukkig is hij geen Born in the USA II, III en IV blijven schrijven met nummers over auto;s, meiden, etc, etc...
Surprise, surprise; ik snap waarom mensen het niets vinden, maar ik vind het leuk, het maakt me vrolijk. Een heerlijk nietszeggend niemendalletje.
The last carnival: woorden schieten hier tekort, wat een ontzettend mooi eerbetoon aan Danny Federici.
De cd sluit af met "bonustrack" The wrestler. Mooi nummer, maar toch op een wat rare plaats op de cd. Afsluiten met The last carnival had mooier en toepasselijker geweest.

Dan is er nog wat "raars" met deze cd. Iedereen heeft het over vrolijk, opbeurend, maar wel beschouwd gaat dat maar voor weinig nummers op. Natuurlijk is de muzikale toonzetting van de meeste nummers licht en gloort er hoop door de teksten, maar WOAD is vooral een herfst cd. Life itself, This life, Kingdom of days, What love can do en The last carnival gaan over ouder worden, vergangelijkheid en de dood. De nummers die dan overblijven vormen een gevarieerd mengelmoesje.

Al samenvattend: niet zo sterk als Magic, maar dankzij een aantal zeer sterke nummers toch nog 4*

In 1992 twijfelde ik tussen deel 1 en deel 2. Dankzij You could be mine gekozen voor deel 2 en bijna 20 jaar na dato (en deel 1 ook al weer vele jaren in bezit) vind ik dit nog steeds de beste Use your illusion. Er zit meer variatie in, terwijl er op deel 1 wel erg veel speedrockers staan.

Civil War als opener vond ik altijd een vreemde eend in de bijt. Wie opent er nu met een nummer van meer dan 7 minuten? Gewenning of niet, inmiddels kan ik me geen andere opener meer bedenken. Civil War haalt niet het niveau van andere lange nummers zoals Estranged, Coma of November rain, maar slecht is het natuurlijk niet.
14 years en Yesterdays zijn 2 goede rechttoe-rechtaan (classic-) rockers, die later ook nog hits werden.
Een van de zwakkere nummers heb ik altijd Knockin' on heavens door gevonden. Overdreven pseudo-rockballad, een gevoel wat alleen maar versterkt werd toen ze er een wereldhit mee scoorden.
Get in the ring en Shotgun blues liggen weer in elkaars verlengde, een trucje wat GNR op deze cd vaker uithaalt. Beiden vallen in de categorie opwindende, snelle, puber speedrock en dat konden de heren als de beste. Een hele cd trek ik niet, maar deze 2 nummers vind ik erg goed.
In de categorie blueshardrock vallen Pretty Tied Up en Breakdown, het tempo gaat hier wat omlaag en dat bevalt mij wel goed na het voorgaande geweld.
Locomotive is een wat vreemd nummer. Het is niet slecht, maar wel wat aan de lange kant. Het houdt maar niet op en dat is geen compliment in dit geval.
So fine zie ik niet als losse compositite, het is de proloog van Estranged, het mooiste nummer van de cd. Schitterende opbouw en zeker mooier dan de grote broer op deel 1, November rain.
Zijn er ooit betere rocksingles gemaakt dan You could be mine? Fantastische drumwerk, gitaarwerk, opzwepend, uitdagend en verschrikkelijk adrenalineverhogend. En dan ook nog eens met een (voor 1992-begrippen) goed bijpassende videoclip.
Don't cry (alt) is niet slecht maar voegt niets toe.
Over het verschrikkelijke My world is al genoeg gezegd. Onbegrijpelijke afsluiter van een zeer goede cd.

Ondanks dat ik hem vandaag in mijn top 10 zet, haal ik er toch ook een half puntje vanaf. De eerdere 5* zijn ook heel erg lang geleden gegeven (toen ik bijna alles 5* gaf)

Begin jaren 90 was ik bijna niet bezig met Nirvana (Smells like teen spirit vond ik maar herrie). Nevermind heb ik pas aan het begin van de zeroes ontdekt. Sinds die tijd beland de cd zeer regelmatig in de cd speler.

Smells like teen spirit vind ik nog steeds niet heel bijzonder, al zal ik niet de klassieker status van dit nummer betwisten.
In bloom bevalt mij heel veel beter, waarom is moeilijk uit te leggen. Ik denk dat het komt omdat dat nummer wat melodieuzer is.
Come as you are is natuurlijk niet verkeerd, maar de unplugged versie vind ik wel mooier.
Aan Breed heb ik erg moeten wennen. De coupletten vind ik niet veel aan, maar de refreinen zijn goed en wat wordt er snel gespeeld zeg. Ook de gitaren scheuren lekker.
Van de "grote" 3 (Smells like teen spirit, Come as you are, Lithium) bevalt Lithium mij het best. Wereldtekst, muzikaal interessant, fijn baswerk zo op de achtergrond. Kortom: uitstekend nummer.
Polly zorgt dan wel voor het broodnodige rustpuntje op de cd, maar desondanks kan het mij niet overtuigen. Ik vind het maar wat geneuzel.
Het tegenovergestelde van een rustpuntje komt daarna. Territorial Pissings begint heel aardig, maar ontaardt in chaos. Leuk, goed om je buren of vrouw te verjagen, maar heel bijzonder is het niet.
Ik ben geen punk-kenner maar Drain you vind ik wel een punk-achtig begin hebben, het begint wat puntig. Daarna hoor ik het niet meer terug. Goed nummer.
Lounge act is opnieuw een nummer wat niet slecht is, maar wat ook het ene oor in en het andere uit gaat.
Stay away is eigenlijk het 3e opeenvolgende nummer wat me weinig doet. Het is aardig, het rockt lekker, ook hier weer heel lekker baswerk, maar niet meer dan dat.
In tegenstelling tot Come as you are is deze versie van On a plain
beter dan die op MTV unplugged. Deze is spannender. Daarnaast is On a plain beter en afwisselender dan de 3 nummers daarvoor
1 van de sterkste nummers staat op het laatst: Something in the way. (endless nameless laat ik buiten beschouwing). Een zeer mooie rustige afsluiter na al het gitaatgeweld.

De nummers 6 t/m 9 zorgen ervoor dat dit album net niet de volle mep krijgt. De rest is zeer goed tot uitstekend. Om deze reden verdient Nevermind op dit moment wel een plek in mijn top 10.

Tot 10 jaar geleden was The Who voor mij vooral een onbekende echo uit de jaren 60. Als 12 jarige had mijn vader mij wel eens Tommy laten horen, maar dat trok ik toen niet zo goed. Teveel hippie-achtig gedoe, naar de mening van een 12 jarige Cosmic Kid.

Jaren en jaren later leerde ik via Arrow Classic Rock nummers kennen zoals Won't get fooled again en Baba O'Riley en dat vond ik al veel beter. Het zou weer jaren duren voor ik mijn tanden zou zetten in een complete cd van The Who. Geholpen door de goede recensies op deze site viel mijn oor al snel op Who's next.

Al gauw groeide dit album uit tot 1 van mijn favoriete cd's aller tijden, 1 van die albums die ik mijn leven lang zal koesteren. De diverse nummers beschrijven is hierboven al veel beter en met meer kennis van zaken gedaan, dus daar zal ik niet snel mijn handen aan branden. Wel wil ik vermelden dat dit album een ongekende energie bevat, zeker voor een studio-cd. Er zijn weinig cd's die zo tijdloos en energiek klinken als deze Who's next. De 3 bekende nummers zijn natuurlijk terechte rockklassiekers maar elk nummer is eigenlijk raak. De opbouw en het veelvuldige en gevarieerde gebruik van de synthesizer zijn diverse schoten in de roos. Ik heb de versie met de 7 bonustracks en die voelen als 7 zeer goede toegiften na een uitstekend concert.

2/3 jaar geleden heb ik alsnog Tommy aangeschaft. De mening van de 12 jarige Cosmic Kid moet ik wel bijstellen, maar deze Who's next vind ik nog steeds 2 klasse beter

Deze cd wedijvert samen met Achtung Baby om de titel beste U2-cd ooit.

The Joshua Tree is voor mij de afsluiter van het trio War- The unforgettable fire- The Joshua Tree. Het mystieke, warme geluid van TUF is verder uitgekristalliseerd en daarnaast ging U2 de kunst beheersen van het schrijven van hits. Hiervoor hadden ze natuurlijk ook al hits gehad, maar met de eerste 3 singles scoorden ze hit na hit en traden ze toe tot de eredivisie van de rockmuziek.

Deze 3 singles zijn onderhand grijs gedraaid, maar objectief beluisterd blijven het prima nummers. Where the streets have no name behoorde, met dat fantastische intro, lange tijd tot mijn favoriete nummer van dit album. I still haven't found what I'm looking for is een prima gospel-achtig nummer en With or without you was de perfecte lancering voor deze cd. Onderhuidse spanning en U2, zoals ze nog niet geklonken hadden.
De mooiste nummers staan echter na deze 3 welbekende openingstracks. Bullet the blue sky is live inderdaad beter, maar blijft toch ook op de plaat prima overeind en Running to stand still is de perfecte afsluiter van kant 1. Dit nummer is zeker 1 van de mooiste U2-ballads.
Kant 2 is van buitenaardse schoonheid. Ik ken weinig 2e kanten die zo goed zijn als de 2e helft van The Joshua Tree.
Red Hill Mining Town kent een fantastisch en ietwat betoverend intro, In God's Country is typisch U2, typisch The Edge in topvorm. De mondharmonica waarmee Trip your wires begint, gaat door merg en been en One tree hill heeft dan weer de mystieke sfeer die ook zo kenmerkend is voor TUF.
De laatste 2 nummers drijven ook vooral op sfeer, maar dan wel perfect uitgevoerd. Wat verder erg prettig is aan deze cd, is de productie. Die voelt erg fijn en wijds aan en daardoor klinkt The Joshua Tree zeker niet gedateerd. Na The Joshua Tree zou alles anders worden. Rattle and Hum was een zeer prima tussendoortje en met Achtung Baby vond de band zichzelf opnieuw uit, en hoe!
Na Achtung Baby bleef U2 voor mij nog wel interessant met Pop en Zooropa, maar na How to dismantle an atomic bomb ben ik afgehaakt. Heden ten dage is het ook erg in om U2 te bashen, maar wie oa. naar deze cd luistert hoort een uiterst gedreven, emotionele en zeer oprechte band die de wereld wilde gaan bestormen. Dat is ze gelukt en de rest is geschiedenis.