Aan het aantal berichten en stemmen te zien hoeft Johnny Depp zijn gewone baan als piraat nog niet op te geven. Op dit album zingt hij niet, dus men hoeft zich niet ongerust te maken. Hij speelt wat gitaar en bas.

Eerst maar even de minpunten :

Scrapings from ring is een bijna 8 minuten durende zen-trip die gerust geskipt kan worden. Jon Glenn (Mega mix) is een negen minuut durend reggae/dub achtig iets dat net zo saai is en de cover van Dancing queen is, voornamelijk door de anti-zang van Gibby Haynes (Butthole surfers) ook niet echt geslaagd.

Voor de rest moet ik bekennen dat dit plaatje mij prima bevalt. Zing Splash is net zo'n anti-song als de eerste twee hierboven genoemd, maar door het lekkere geriff en de drie minuten speelduur is het prima aan te horen.

Oklahoma en Mr Officer zijn twee prima uptempo rockers ; White man sings the blues is een goed gekozen titel en de overige 4 nummers zijn prima pop/rock songs.

Al met al een aardig album om (goedkoop) aan te schaffen voor een gezonde Johnny Depp fix tot aan deze zomer wanneer met de release van POTC 3 weer een overdosis krijgen.

Fantastisch live album van de grote kleine man.

Het geraamte bestaat uit nummers van Graceland en The rhythm of the saints met diverse oudere solonummers en vijf nummers van Simon en Garfunkel.

Hij heeft ongeveer 15 man begeleiding dus de nummers klinken lekker uitgebreid ; veel getrommel, blazers , 3 gitaren, een accordeon en een goed klinkende basgitaar.

Mocht je houden van live-albums met goed geschreven en uitgevoerde nummers dan is dit een absolute aanrader.

Ik vind dit toch wel een erg interessant album van Paul Simon. Hij heeft duidelijk zijn best gedaan om een gevarieerd beeld te geven van de Afrikaanse muziek en is er toch in geslaagd een echt Paul Simon album te maken.

Ook voor mij is dit echter net geen 5 of 4,5 sterrenplaat. Ik kan ook moeilijk aangeven waar het aan ligt. You Can Call Me Al was een tijdje uit de gratie, maar deze kan ik ook weer prima horen en de rest van de nummers is gewoon erg goed. Misschien is het dat je bij Afrikaanse muziek net wat meer vuur verwacht.

Toch raad ik iedereen aan Graceland tenminste een kans te geven. Ik ken geen album dat hierop lijkt en elke keer dat je hem beluistert is hij toch weer erg lekker.