Zoals zovelen hierboven had ik deze na de eerste keer luisteren schromelijk onderschat. Het blijft een beetje raar, Calexico zonder instrumentale nummers en ook de zuidelijke trekjes leken verdwenen te zijn. Maar na steeds meer luisterbeurten kom je er toch achter dat de typische Calexico kenmerken er nog steeds zijn, alleen wat meer verwerkt in de nummers zelf.

Wat echt in het voordeel spreekt van dit album (en voorganger Feast of Wire) is dat Joey Burns zich heeft ontwikkeld tot een geweldige zanger. Wat een prachtige stem heeft die man toch.

Ik denk dat dit album echt een aanrader is voor degenen die Chutes too Narrow van the Shins een fantastisch album vinden. Beide platen vol prachtige liedjes met als verschil dat hier wat meer zuidelijke en exotische accenten in de nummers zitten.

Feast of Wire blijft nog steeds mijn favoriete Calexico album, maar deze is met stip gestegen naar nummer twee.

Samen met San Francisco Days het hoogtepunt van zijn carriere. En als ik moet kiezen tussen de twee albums wint deze het op punten.

Het verschil met zijn eerdere albums is met name de sound, want echt veranderen doet zijn stijl niet.

Het hierna verschenen Baja Sessions deed me niet veel en het studio album Speak of the Devil was wat wisselvallig. De rest wat daarna kwam ken ik niet.

Op Forever Blue zijn alle nummers goed. Er is een goede afwisseling tussen heerlijke lome pareltjes als Changed your Mind en Forever Blue en meer uptempo werk als Go Walking Down There, I Believe en There She Goes.

San Francisco Days is (van zijn normale studio albums) waarschijnlijk de beste om als eerste te proberen. Die heeft wat meer een algemeen popgeluid, maar klinkt nog steeds als een Chris Isaak album. Maar zoals eerder aangehaald, deze vind ik net iets beter.

Cracker werd enigszins bekend met het radiohitje Low van een paar jaar eerder. Een beetje een grunge-achtig rocknummer.

Deze lijn trekken ze niet door op deze cd. Het album neigt over de hele linie meer richting country-rock zonder dat ook echt te zijn.

Er staan nog wel een paar pure rockers op waarvan 100 flower power maximum de lekkerste is, maar het zijn de andere nummers die echt schijnen op dit album.

Het gouden popliedje verkleedt als countrynummer The golden age is er zo een. Sweet Thistle Pie met zijn soulkoortje is een andere. Het lekker lome Big Dipper is weer een andere.

Maar het absolute hoogtepunt van dit album is het ruim 7 minuten durende Dixie Babylon. Wat eindigt dit nummer mooi in een crescendo van strijkers. Werkelijk adembenemend.

Het restjes album van Crowded House. Niet alles is even goed op dit album, maar het algemene peil is toch vrij hoog.

Bij het oudste nummer is het meteen goed raak. Recurring dream is een popjuweeltje. Onbegrijpelijk dat deze niet op debuutalbum is terechtgekomen.

Andere hoogtepunten zijn het oersimpele maar o zo mooie I love you Dawn, het folky Time immemorial, de pure popsong Sacred cow en het geweldig geproduceerde I am in love.

Minpuntjes zijn de Hester song My telly's gone bung en Lester.

De andere nummers zitten er tussenin.

Het enige nummer wat al eerder op een regulier C.H. album is verschenen is Private universe. Deze versie is wat compacter, maar kan de Together Alone versie toch niet benaderen.

Al met al toch een van de betere leftoveralbums.

Het is moeilijk om een hekel aan dit album te krijgen, daarvoor zijn de liedjes te aardig, maar het is toch wel met afstand de minste Crowded House cd.

Het begint al met de produktie van Mitchell Froom. Die schiet gewoon tekort. De meeste nummers klinken alsof er een beginneling achter de knoppen plaats heeft genomen. Gelukkig revancheerde hij zich met Temple of Low Man.

Ook zijn de meeste nummers van Neil Finn te simpel of soms zelf te matig. Toch is het niet allemaal kommer en kwel want met name Don't Dream It's Over, World Where You Live en Hole in the River zijn uitstekende nummers..

Wellicht is het bovenstaande iets overdreven (ik geef het album tenslotte wel 3,5 ster), maar het is toch wel het gevoel wat ik heb. Waarschijnlijk voel ik het zo, omdat ze gewoon zoveel beter kunnen.

De nummer twee van Crowded House net achter het meesterwerk Together Alone. Neil Finn tovert hier weer gewoon tien kleine meesterwerkjes uit zijn pen. Ook helpt het dat Mitchell Froom zijn beste productiewerk van stal haalt. (Dit in tegenstelling tot het debuutalbum van Crowded House dat eigenlijk vrij verrot klonk.)

Ook deelt hij, in tegenstelling tot Woodface, het songwriterschap niet met grote broer Tim. Ik heb Neil toch altijd een stuk hoger zitten dan Tim.

Dan de nummers zelf....

Into Temptation is waarschijnlijk het mooiste overspelnummer ooit geschreven. When You Came en Never be the Same zijn twee heerlijke typische Neil Finn uptempokrakers. Sister Madly is een lekker atypisch swingend nummer. In the Lowlands drijft lekker op het drumtempo van Paul Hester en Better be Home Soon is een heerlijke akoestische afsluiter. De rest is bijna net zo goed.

4,5 ster en alleen overtroffen door Together Alone, een plaat met even goede nummers maar een andere producer (Youth) die de uitmuntende composities van Neil Finn een net even spannender geluid meegaf.

Together alone ; Het Crowded House album voor de fijnproevers. De ijzersterke nummers van de vorige twee albums zijn gebleven, maar het geluid is veranderd.

Producer Youth heeft er voor gezorgd dat het zoete Beatlesque geluid wat naar de achtergrond is verdwenen en daarvoor in de plaats komt een meer atmosferisch geluid, meer aards maar tegelijk ook meer hemels.

Het duurde me een aantal luisterbeurten om de tentoongespreide genialiteit te bevatten, maar toen het eenmaal zover was is het album in een ruk doorgeschoten naar de status van een van mijn topfavorieten.

Het enige iets mindere nummer is Skin feeling, niet geheel toevallig het enige nummer waar Neil Finn bij het schrijven niet bij betrokken was. Maar als daar dan tegenover juweeltjes als Nails in my feet, Private universe en Catherine Wheels staan heb je eigenlijk geen enkele reden tot klagen. Vooral niet omdat het op zich best een aardig nummer is.

Zonder aarzelen : 5 sterren.

Het alom geprezen Woodface is gek genoeg maar nummer drie in de pikorde bij mij. Hij blijft achter bij Temple of low men en vooral Together alone.

Wanneer dit album goed is, is hij ook echt fantastisch. Nummers als Fall at your feet, Four seasons in one day, She goes on en How will you go zijn prachtige popsongs. It's only natural, There goes God, Whispers and moans en Italian plastic daarentegen zou ik bijna kwalificeren als vulling. De rest is gewoon goed.

Wat voor mij echter het meest tegen dit album spreekt is de produktie. Het is allemaal iets te mooi, te zoet, te Beatlesque. Het helpt ook niet dat opvolger Together alone zo'n fantastische aardse productie meekreeg met hemelse trekjes.

Woodface zal voor mij altijd in de schaduw blijven staan van het meesterwerk Together alone, al besef ik heel goed dat de meeste mensen het precies andersom zien.