Madonna zal toch wel altijd een artiest blijven waar ik weinig mee heb. Ze is veel te gecalculeerd bezig en vooral in de jaren tachtig heeft ze een aantal draken van singles uitgebracht (True Blue, Papa Don't Preach en nog vele anderen).

Tijdens de Like a Prayer periode wakkerde mijn belangstelling iets aan om daarna zo rond de uitgave van dat sexboek weer om te slaan in een volledige ongeinteresseerdheid / aversie of iets daar tussenin.

En toen was daar ineens de single Frozen, een werkelijk prachtig nummer. En daarna Ray of Light. En daarna Substitute for Love. Zomaar drie prachtige singles achter elkaar. Toen heb ik toch maar dit album aangeschaft en gelukkig bleken er nog vele andere toppers op het album te staan.

Skin en Sky Fits Heaven zijn twee heerlijke dansnummers, The Power of Goodbye is een heel mooi popliedje en Mer Girl een mooie rustige afsluiter.

Soms worden de lofuitingen aan het adres van haar dochter iets te overheersend en niet alle nummers zijn even goed, maar desondanks is dit een heel goed album.

En toen kwam Music en was het weer over tussen mij en Madonna. Maar dit album blijft prachtig.

Ik zal wel weer helemaal geen gevoel in mijn donder hebben, totaal soulloos zijn en er niets van begrijpen, maar ik vind dit maar een saaie plaat.

What's going on is een mooie track en ook Mercy mercy me is goed maar voor de rest kabbelt het maar wat voort.

Zelfs voortkabbelen kan nog wel mooi zijn, maar bij deze plaat hoor ik het gewoon niet.

Geef me dan maar Otis Redding ; Dat is Soul die ik wel kan waarderen.

Grappig, Bat out of hell doet me, op het titelnummer na dan, niet zoveel.

Maar dit is zo'n grandioos lekker over the top monsteralbum. Alles klinkt naarmate de nummers langer duren steeds vetter, meer over the top en zinnen worden soms tot in den treure herhaalt, maar het geeft allemaal niets. Deze cd kan het hebben.

En toen kwam Welcome to the neighborhood en was het sprookje over.

Het derde prachtalbum van de band op een rij. Het album is zowel muzikaal als tekstueel van een sprookjesachtig gehalte. De donkere glans die nog gedeeltelijk over All is dream hing is op deze plaat verdwenen.

Persoonlijk vind ik dat geen enkel probleem. Er is al veel te weinig opbeurende muziek van hoog niveau.

Een groot pluspunt is opnieuw de produktie van/met Dave Fridmann. Er gebeurt muzikaal weer een hoop op het album en elk instrument komt weer helemaal tot zijn recht.

Hoogtepunten noemen is moeilijk ; Alle tracks zijn weer van een heel hoog niveau, maar de serie van Diamonds tot en met In a funny way is wel erg goed.

Dit album haalt net niet het niveau van Deserter's songs (en blijft dus steken op een 4,5), maar is absoluut een aanrader.

Even een aanvulling op die twee woorden hierboven.

Mostly autumn wordt wel omschreven als een folky Pink Floyd met een zanger en zangeres. Met name op deze compilatie, die bestaat uit nieuwe opnamen van de eerste 4 albums, is deze beschrijving best van toepassing met het verschil dat Mostly Autumn wat behoudender opereert.

Normaal zijn compilaties die bestaan uit nieuwe opnames van oude songs totaal niet aan te raden, maar hier pakt het goed uit. Ze hadden hier de beschikking over een wat ruimer opnamebudget en het is te horen. Ook is Heather Findlay een stuk beter gaan zingen dan in het begin.

Beide cd's verschieten hun kruit niet meteen in het begin, want op beiden is nummer 5 pas voor het eerst een absolute topper. CD 2 heeft dan 7 nummers op rij die zo goed zijn dat het wel eens de beste rij van 7 ooit kan zijn.

Hoogtepunten op deze cd's zijn amper te tellen. Ik denk dat er wel 12 nummers zijn die ik met een negen of hoger zou belonen. De 5 die ik als favoriet heb opgegeven zijn Evergreen, Shrinking violet, Goodbye alone, Porcupine rain en The gap is too wide, maar dan heb ik wel het gevoel dat ik diverse nummers te kort doe.

De wat mindere nummers vind ik Noise in my head, The great blue pearl, Prints in the stone en met name Please waarin Bryan Josh een wel erg vlakke zangpartij laat horen.

Mocht je op zoek zijn naar een lekkere cd met gevarieerde folky rock (folkrock is het niet) met lekkere lange gitaarsolo's bij diverse nummers dan zou dit mijn eerste aanrader zijn. De enige reden dat hij geen 5 sterren heeft is dat het een verzamelaar is.