Dit is waarschijnlijk het makkelijkste album om in te stappen, als je iets wil gaan beluisteren van REM toen ze nog bij IRS zaten.

Michael Stipe is voor het eerst duidelijk te verstaan en de productie is ook lekker helder. Eigenlijk precies het tegenovergestelde van het vorige album Fables of the reconstruction (overigens een album dat ik net zo goed vind).

Allereerst de mindere tracks. Wat mij betreft zijn die er niet, al kan ik me voorstellen dat Just a touch en Underneath the bunker niet aan iedereen besteed zijn.

Het album heeft een aantal lekkere rockers (Begin the begin, These days en Hyena) maar toch zijn het een aantal andere nummers die eruit springen. What if we give it away schijnt uit de oude doos geplukt te zijn, maar erg is het niet want het is gewoon een prima popsong. Cuyahoga is dat ook.

De beste drie zijn I believe, een heerlijke meezinger die eigenlijk niet mee te zingen is. Niet voor niets meldt Michael Stipe aan het eind "My throat hurts". The flowers of Guatemala is een werkelijk prachtige popsong dat op bijna elk ander album het hoogtepunt zou zijn ware het niet dat ook Fall on me op het album staat, een nummer zo mooi dat woorden te kort schieten. Popmuziek in zijn ultieme vorm, zoals dat eigenlijk voor het hele album geldt.

Lekkere R.E.M. verzamelaar met b-kanten, outtakes en coverversies voor verzamelaars van andere artiesten. Niet alles is even goed, maar er staan flink wat goede tracks tussen. De periode loopt van Green t/m Automatic for the People.

Er zijn 4 discs. Disc 1 heet de Vocal Tracks. Met name Fretless en Chance (waarvan ik het origineel niet ken) zijn heerlijke tracks.

Disc 2 heet Instrumental tracks en heeft, jawel, 5 instrumentale nummers. Hier zijn mijn favorieten Fruity Organ (lekker vrolijk) en N.O.I. #2 die totaal niet lijkt op #1 van het album Automatic for the People.

Disc 3 heet Cover Versions. Vreemd genoeg staan Ghost Rider en Funtime niet op deze disc. De andere 4 covers zijn uitstekend uitgevoerd.

Disc 4 heet B-sides en zal wel b-kantjes bevatten (hoewel die op de andere cd's ook staan). Ghostrider is leuk, de rest is niet echt essentieel.

Al met al een leuk allegaartje dat makkelijk op één cd had gepast.

Rod Stewart blijft toch een raar figuur. Hij doet er alles aan om zo jong mogelijk te blijven (vrouwen worden bij de tienjarige apk keuring ingeruild voor een tien jaar jongere versie) maar muzikaal maakt hij tegenwoordig muziek voor negentigplussers.

Eigenlijk was het rond deze tijd al niet zo veel meer, maar dankzij de Unplugged rage die toen woedde kreeg hij er toch weer een beetje zin in. Het album teert wel heel erg op covers. Deze worden echter zo goed uitgevoerd dat je er maar vrede mee moet hebben. Niet iedere artiest is tenslotte een geniale liedjesschrijver.

De keuze die hij heeft gemaakt voor dit album is vrij goed. Hij heeft de wat heiige ballads als Sailing en Every Beat of my Heart achterwege gelaten en daarvoor in de plaats wat oudere ballads als Handbags and Gladrags en Reason to Believe gekozen. Deze twee krijgen een heerlijke uitvoering. Ook goed is de uitvoering van Tom Traubert's Blues hetgeen voor mij vrij verrassend is want Tom Waits covers werken over het algemeen niet zo goed.

Een ballad die achterwege had mogen blijven is Have I Told You Lately. Het origineel vind ik al een ongelofelijke zeikplaat en deze versie van Rod is maar een kleine verbetering.

Tussen de bedrijven door krijgen we voldoende uptempo stukken om het geheel niet te gezapig te maken. Al met al een prima Unplugged cd'tje van de beroepscrooner bij uitstek.

Produced by Ted Templeman.

Alle Van Halen fans gewaarschuwd, dit klinkt totaal niet als de band van Eddie, Alex, David en Anthony. Geen hardrock maar pure swing. De oude Frank Sinatra tijden herleven, met als oude bekende de klassieker Beyond the Sea.

Behalve de klassieke bezetting Vocals, Guitar, Bass en Drums tevens een Trumpet, Tenor Sax en Baritone Sax. Ik ben absoluut geen kenner van deze muziek maar dit plaatje klinkt volgens mij zoals hij zou moeten klinken. Af en toe gejaagd, af en toe rustig. De bas klinkt heerlijk. De drums ook. De gitaar valt niet zo op en de zanger klinkt ook precies zoals je van een Swingband zou verwachten. De blazers zorgen voor de finishing touch.

Dit is zeker geen album dat ik dagelijks zal draaien maar er is niets mis mee. Kleine aanrader voor de verbreding van de collectie.

De eerste keer dat ik deze plaat luisterde was het nog wat afwachtend met een paar uitschieters. Vooral opener Cigarettes and Chocolate Milk viel op. De tweede keer raakte het album me als een mokerslag, wat een fantastisch, subliem, prachtig album.

Op dit moment betwijfel ik of er ooit mooiere nummers zijn gemaakt dan the Consort of het titelnummer. Behalve de twee bloedmooie composities zijn het ook de finesses die dit zulke fijne nummers maken. De twee trompetten in the Consort doen magisch werk en net zo magisch is de spaarzame achtergrondzang van Martha in Poses.

En het mooie is.... De rest is gewoon net zo goed.

De speelse opener is de blikvanger en ook California, Greek Song en One Man Guy zijn songs die je het album binnenlokken ; De rest is de slagroom op de taart. De prachtige produktie maakt het helemaal af.

Als er al minpunten zijn dan wellicht het Franse couplet in Rebel Prince of misschien Shadows dat niet helemaal op het album lijkt te passen (maar verder wel een heel mooi nummer is).

Release the Stars lokte me de wereld van Rufus Wainwright in en deze zorgt dat ik er nooit meer afscheid van neem. Superplaat !!!!

Dit album was toch een tijdlang het ondergeschoven kindje van de familie. Ik had hem als laatste ontvangen en met name Poses draaide ik toen wel erg vaak. Echter vanzelf kwam hij aan de beurt en het blijkt weer een echt groeibriljantje te zijn. Hij mag aanschuiven bij de 5 sterrenclub waar hij gezelschap heeft van Poses en Release the Stars.

Het is echt onbeschrijfelijk wat een gevoel deze man heeft voor melodie, timing en het toepassen van de juiste instrumentatie op de juiste plaats (daar zal vast een naam voor zijn).

14 tracks staan erop en er is geen matige bij. Zelfs het "vullertje" Vibrate is prachtig. Natuurlijk zijn er nummers die zelfs bij deze onnoemelijk hoge standaard nog ietsje hoger scoren. Go or Go Ahead wordt vaak genoemd als favoriete track en dat lijkt me volstrekt terecht. Wat bouwt deze track met een fantastische melodie naar een heerlijk crescendo. Puur genieten geblazen.

Net zo goed zijn de mooie ballad Want, het swingende 14th Street en het erg lieve Natasha. Maar net boven alle andere nummers bevindt zich de opener Oh What a World. Het gebruik van de Bolero is hier inderdaad uiterst geslaagd. Het grote verschil met vele andere gebruikers van andermans "samples" is dat het nummer zonder het gebruik van de Bolero ook prima overeind blijft in plaats van dat de "sample" het enige hoogtepunt van het nummer is.

Ik heb op dit moment Poses in mijn persoonlijke top 10 staan, maar ik zou hem zo voor deze kunnen inwisselen. Zo goed is dit album.