Dit album is toch wel het Billy Joel album. Alleen Turnstiles komt wat mij betreft in de buurt.

Allereerst maar even een vuiltje wegwerken. Geen enkel Billy Joel album bestaat uit louter goede nummers dus ook deze niet. Get it right the first time is met afstand het minste nummer van het album.

Verder niets dan lof over dit album. Het bevat drie prachtige ballads Just the way you are en vooral She's always a woman en Vienna. Met name het laatste nummer is niet zo bekend, maar oh zo mooi.

Verder zijn er nog twee lekkere up-tempo nummers Movin out en Only the good die young, Het heerlijke funky the Stranger en de epic Scenes from an italian restaurant. Het album sluit lekker af met de gospel Everybody has a dream.

Bij Billy Joel is het gelukkig zo dat zijn bekendste en meest verkochte album ook gelijk zijn beste is. Soms bestaat er toch zo iets als gerechtigheid.

Cd 1 is duidelijk beter dan cd 2. Het probleem met Billy Joel is dat hij albums heeft gemaakt waar hij bijna niets fout doet en albums waar bijna niets goeds op staat. Je mist dus een gigantisch aantal goede nummers en krijgt er relatieve zooi voor terug.

Albums als Piano Man, Turnstiles, the Stranger en 52nd Street zijn op een enkele uitzondering na perfect.

- the Ballad of Billy the Kid
- Captain Jack
- Summer, Highland Falls
- Prelude / Angry Young Man
- the Stranger
- Scenes from an Italian Restaurant
- Vienna
- Only the Good Die Young
- Zanzibar
- Stiletto

10 nummers die zonder moeite in mijn denkbeeldige Billy Joel top 20 zouden komen schitteren door afwezigheid. De meeste jaren 80 nummers zijn verre van essentieel. Al met al niet echt een artiest om een verzamelaar van te kopen. Echte aanraders zijn de 4 bovengenoemde albums.

Een erg fijn album van deze singer-songwriter. Zoals gemeld vrij kort maar ook met weinig vulling. Eigenlijk valt alleen All You Wanna Do is Dance in deze categorie. James was het Nederlandse hitje maar is eigenlijk een beetje een heiige ballad. I've Loved These Days en vooral Summer, Highland Falls zijn in deze categorie betere nummers.

In plaats van James lijken Say Goodbye to Hollywood en Miami 2017 beter op hun plaats in de hitparade maar helaas, het mocht niet zo zijn. New York State of Mind is vooral dankzij 9-11 opgeklommen tot de klassiekerstatus en dat is best wel terecht. Een erg mooi nummer.

Maar het prijsnummer (samen met Summer, Highland Falls) is wat mij betreft toch wel Prelude / Angry Young Man.

De hitplaat van Billy Joel is The Stranger maar deze is kwalitatief net zo sterk. Aanradertje.

Dit album is zoveel meer dan alleen Rapture. Voorwaarde is dan wel dat je van eclectische albums houdt.

Naast Rapture staan er nog meer disco tracks op. Live It Up en Do the Dark mogen dan misschien niet zo geniaal zijn als Rapture, het blijven lekkere nummers.

Here's Looking at You en Faces roepen de beginjaren van de vorige eeuw in herinnering. Lekker Jazzy en twee nummers is precies genoeg.

Europa is een mooi instrumentaal begin en verder zijn er nog prima popliedjes als Angels on the Balcony en T-Birds.

Het mag dan geen Parallel Lines zijn, het is ook zeker niet middelmatig. Prima plaatje.

Het is toch vrij vreemd. Van de eerste 5 albums heeft deze de minste stemmen en nog maar één bericht en dat terwijl het toch een uitstekend album is. 12 steengoede nummers (eigenlijk 11 en het compleet van-de-pot-gerukte Victor) op een album dat eigenlijk niets onder doet voor hun klassieker Parallel Lines.

De kritiek is vaak dat het een soort van kopie is van Parallel Lines, maar je hoort toch duidelijk dat de band weer andere richtingen aan het opzoeken is. Ok toegegeven, Atomic en in mindere mate The Hardest Part zijn weer besmet met het disco-virus maar de composities lijken totaal niet op Heart of Glass. Het was waarschijnlijk niet het beste idee om Atomic net als Heart of Glass als negende nummer op het album te zetten. Echter als ze ermee begonnen waren was de kritiek op dat nummer net zo erg geweest.

Het uiterst rustige Sound-a Sleep was waarschijnlijk beter op zijn plaats geweest als afsluiter. Nu zit hij een beetje raar in het midden van kant B. Aan de andere kant is het wel gaaf dat na dit nummer Victor de boel compleet wakker schudt. De compositie klopt van geen kant, maar Debbie Harry krijgt lekker de kans om alle frustaties compleet van zich af te schreeuwen. Een uiterst fascinerend nummer.

Een ander nummer op kant B is de heerlijke reggaepop met de naam Die Young Stay Pretty. Wat mij betreft nog een stuk beter dan The Tide Is High en Island of Lost Souls.

De rest van de nummers zijn heerlijke nummers die zich begeven op het terrein van de Pop of Poprock. Dreaming is natuurlijk een perfecte opener en een van de vele nummers waar Clem Burke de kans krijgt te tonen wat een heerlijke drummer hij is. Net is als Dreaming is Union City Blue een nummer waar het woord supersingle compleet op zijn plaats is. Dit nummer heeft een werkelijk heerlijke melodielijn. De resterende 5 nummers is ook niets op aan te merken. Met name Accidents Never Happen is één van mijn favorieten van het album.

In de liner notes geeft producer Mike Chapman aan dat het tijdens de recordingsessies een erg explosieve boel was, maar op het album is dit niet te merken. Meestal is het afwachten wat het resultaat wordt als Mike Chapman aan het roer staat, maar hij heeft hier met de band toch een zeer goed album van weten te maken.

De 2001 versie van dit album heeft nog vier goede liveversies als bonus waaronder covers van Seven Rooms of Gloom, Heroes en Ring of Fire.

Waardering : een zeer welverdiende 4,5 ster.

Tja, Boston. De enige persoon die er langer dan Tom Scholz over doet om zijn albums uit te brengen is Axl Rose.

Toch een pluimpje voor Tom want de cd klinkt fantastisch. Alleen is het dan jammer dat hij niet wat meer aandacht aan een aantal van de 7 composities kon schenken. Met name de teksten zijn van een zeer bedenkelijk niveau.

Op Walk on zingen drie (DRIE) zangers die het allemaal goed zouden doen in de Brad Delp hearalike contest. Je hebt haast niet door dat er meerdere zangers zijn. De meeste instrumenten worden bespeeld door Tom Scholz zelf.

Het album zelf klinkt lekker. De meeste composities zijn vrij standaard van opzet met erg simpele teksten en de orgelsolo wordt ook niet vergeten.

Geen hoogvlieger dus, maar ik draai hem geregeld. 3 sterren.

Niet echt een wereldschokkend album van Brian May. Zijn songschrijverskwaliteiten zijn in de loop van de jaren steeds minder geworden en dat blijkt duidelijk op dit album.

Allereerst zijn er maar liefst drie covers. Slow Down, One Rainy Wish en All the Way to Memphis krijgen een goede uitvoering mee dus vooruit maar weer.

Problematischer is het dat zijn eigen nummers niet allemaal goed door de keuring komen. Wilderness is de uitschieter ; een klasse compositie. Ook Another World, On My Way Up en Business zijn redelijk goede nummers. Cyborg is dat eigenlijk niet, maar ik heb toch wel een zwak voor dit experiment.

De rest is echter vrij matig voor een man met zijn achtergrond. Waar hij in de jaren 70 de ene klassieker na de andere uit zijn mouw schudde, blijft hij hier toch aardig in gebreke. Natuurlijk schreven er nog drie mensen nummers voor Queen, maar als je er jaren over doet om een album uit te brengen mag het resultaat wel wat beter zijn dan hij hier laat zien.

Dit is echt een album met fantastische songs, maar een wat mindere uitwerking. Thunder road is in de rustige uitvoering van het live album 75 -85 een heel stuk beter.

Eigenlijk is het best treurig als je in de documentaire bij deze box hoort dat ze een jaar hebben gedaan over het op plaat zetten van deze 8 songs. In dezelfde box zit dan een live DVD van een concert in het Hammersmith Odeon in London waar ze op een avond de studioversies van een aantal van de nummers compleet overtreffen.
En dan ben ik normaal gesproken geeneens een echte liefhebber van live albums, maar wat Bruce met de E-street band hier laat zien ; Werkelijk waar fantastisch.

Als je deze box voor 15 euro ziet liggen, moet je natuurlijk geen moment twijfelen. Je krijgt een goede documentaire, een heel goed studio album en een fenomenaal concert op DVD. Er zijn slechtere dingen om je geld aan uit te geven.

Tja....de eerste Springsteen (deel II)

Dit is een raar album. Bruce probeert af en toe het wereldrecord "prop zoveel mogelijk woorden in een song" te verbeteren. De muziek klinkt ook een beetje bleu. De potentie die deze groep muzikanten had, kwam er nog niet helemaal uit.

en toch....

Op Mary Queen of Arkansas en The Angel na zijn alle composities toch wel van een hoog niveau. De covers van Blinded by the Light en For You van Manfred Mann werken namelijk wel. Ook liveversies van nummers Lost in the Flood, Spirit in the Night en It's Hard to be a Saint in the City behoren vaak de beste uitvoeringen van de avond.

Net als mijn bovenganger kom ik ook op 3 sterren uit. Het is een prima album om af en toe op te zetten. Verwacht echter geen vergeten klassieker.

Ik doe mee met de lofuitingen. Dit concert bevat zoveel kippenvelmomenten. De band was werkelijk geweldig in vorm. De songkeuze is geweldig. Alles wat goed kan zijn is ook goed.

Het begint al met Thunder Road. Sowieso al een goed nummer maar in de kale live-uitvoering is het helemaal een parel. Ook het moment dat She's the One daadwerkelijk los gaat is heerlijk en dan is er ook nog dat fantastische gitaarduel aan het eind van It's Hard to Be a Saint in the City. Je weet eigenlijk al dat het dik in orde is als het ultieme Springsteennummer Born to Run er geeneens bovenuit steekt.

Ook de twee lang uitgesponnen nummers, Kitty's Back en The E Street Shuffle duren geen seconde te lang. Wellicht dat de Detroit Medley vervangen had kunnen worden door Incident on 57th Street en was het geheel nog beter geweest, maar ook die Medley is prima.

Ik heb het al vaker gezegd maar het blijft een feit : Deze man was live zoveel beter als op plaat. Zelfs als je denkt dat Bruce Springsteen wel een aardige artiest is maar niet echt bijzonder dan zou je eerst dit live-album moeten luisteren voordat je die conclusie echt kan trekken.

En nu op naar de 30th Anniversary Edition van Darkness on the Edge of Town met bijbehorend concert. De legende wil dat Bruce toen echt op zijn hoogtepunt was. Na beluistering van dit concert kan ik het me niet voorstellen. Ik laat me echter graag verrassen.