menu

Hier kun je zien welke berichten Tribal Gathering als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ten Years After - About Time (1989)

3,5
Ik heb dit comeback album destijds lekker goedkoop aangeschaft. Het paste ook precies in mijn straatje. Lekkere ongecompliceerde rock, degelijke composities die een meerwaarde krijgen door het goede gitaarspel van grootmeester Alvin Lee.

Later kwam ik erachter dat er ook nog zoiets bestaat als Recorded Live, een plaat die natuurlijk objectief gezien vele malen beter is.

En toch zijn nummers als I Get All Shook Up, Bad Blood, Working in a Parking Lot, Outside My Window en Waiting for the Judgment Day erg lekkere nummers. Het is alleen allemaal wat simpeler en commercieler als voorheen. 3,5 ster

The Beatles - Past Masters Volume Two (1988)

4,0
Eindelijk eens een Beatles verzameling die wat toevoegt in plaats van louter een manier te zijn om fans nog meer geld afhandig te maken. Deel 1 heb ik bewust laten liggen. De oudere Beatles zijn niet echt mijn ding. De eerste drie tracks van deel 2 harken nog wat terug naar de oudere sound maar zijn niet onaardig.

Het begint dus pas echt bij Rain. Samen met the Inner Light een wat oosters/psychedelisch aandoende track en beide oneindig veel interessanter dan dat wat saaiige stuk op Sgt Pepper. Lady Madonna is Paul McCartney in topvorm. Lekker kort, opbeurend en niet lullig. Hey Jude was vroeger mijn favoriete Beatles nummer maar het lange einde begint me steeds meer op de zenuwen te werken. Het basisgedeelte blijft echter prachtig.

Revolution is een geweldige Lennon rocker en samen met Hey Jude bijna de beste A/A of A/B kant combo in de geschiedenis. Alleen the Byrds Eight Miles High / Why en the Beatles zelf met Strawberry Fields / Penny Lane deden dat beter.

De rest is over het algemeen degelijk. Uitschieters Let it Be, Old Brown Shoe en (vooruit) the Ballad of John and Yoko. Across the Universe is één van hun beste nummers maar dan wel in de Let It Be uitvoering. Deze kan daar niet aan tippen. Get Back is wel aardig, Don't Let Me Down niet zo en You Know My Name is leuk voor een keertje maar niet te vaak.

Als je van de latere periode van The Beatles houdt dan is dit de ideale aanvulling op de studio albums vanaf Revolver. Meer heb je niet nodig.

The Black Crowes - Freak 'n' Roll... into the Fog (2006)

4,5
deek schreef:
5 sterren, meer wil er niet over schrijven

Dan zal ik maar een poging wagen om het gevoel over te brengen dat deze heerlijke live cd mij bezorgd.

Zoals gebruikelijk jammen de heren er weer lekker op los. Nummers duren gemiddeld zo zes / zeven minuten en duiken een enkele keer over de tien minuten heen. Gelukkig weet de band wel hoe ze de spanning in de songs moeten houden, want als je ervan houdt duren ze geen seconde te lang.

De laatste 2 albums komen er wat bekaaid af met ieder één nummer maar helemaal onterecht is dat niet te noemen. Hadden ze maar beter moeten zijn. De eerste vier albums leveren ieder drie of vier nummers en op het debuutalbum na zijn de nummers best verrassend.

5 van de nummers zijn covers. Hard to Handle zal vast bekend zijn en wordt hier lekker uitgerekt naar ruim 8 minuten. Mellow Down Easy stond als bonustrack op Three Snakes en moet echt een heerlijk nummer zijn om live te spelen. Sunday Night Buttermilk Waltz is een erg fraaie akoestische instrumental, Space Captain gewoon een lekker nummertje en het van the Band geleende The Night They Drove Ol' Dixie Down sluit het optreden perfect af.

Andere hoogtepunten : Het altijd erg lekkere Let Me Share the Ride, No Speak No Slave en het langste nummer van de avond My Morning Song. Maar feitelijk is alles gewoon van een erg hoog niveau.

De opname klinkt erg lekker. De band + twee achtergrondzangeressen + vier blazers komen allemaal uitstekend uit de verf. Nu maar hopen dat een optreden als dit gaat leiden tot een nieuw ijzersterk album. Dat is wel nodig na de laatste wat mindere pogingen.

The Black Crowes - Lions (2001)

3,5
Dit album was de eerste keer een grote vette teleurstelling. Eigenlijk waren alleen Soul Singing en Cosmic Friend een voldoende waard. En dat terwijl het vorige album ook niet echt een hoogvlieger was.

Toch nog maar een aantal keer beluisterd en ik moet toegeven : dit is toch wel een erg aardig album. Waar de wat zompige productie mij eerst wat tegenstond, blijkt het nu de redding van het album. Het songmateriaal blijft wat te magertjes.

Behalve de twee bovengenoemde tracks luisteren Midnight from the Inside Out, Lickin', Greasy Grass River en Young Man Old Man ook lekker weg. De ballads blijven toch wel redelijk ver achter bij pareltjes van de eerste 4 albums als Descending, Girl from a Pawnshop en alle ballads van de eerste 2 albums.

The Black Crowes - The Southern Harmony and Musical Companion (1992)

4,5
Het blijft een vreemd gegeven : Een band die begint als een aftreksel (geen slap aftreksel, maar toch een aftreksel) van een legendarische band als The Rolling Stones slaagt er met hun tweede album in een plaat uit te brengen die beter is dan de beste van diezelfde Rolling Stones.

Nog vreemder is het dat dit meesterwerk hier op Mume een stuk minder gewaardeerd wordt dan het debuutalbum. De band beschikt hier over 9 topcomposities, speelt met een gigantische hoeveelheid soul en een heerlijke groove. De productie van George Drakoulias en de band zelf is optimaal en twee heerlijke achtergrondzangeressen zorgen voor de finishing touch.

De heerlijk groovende rockers Remedy en Hotel Illness zijn bekend, maar de (semi) ballads Thorn in My Pride, Bad Luck Blue Eyes Goodbye en My Morning Song, No Speak No Slave en Sometimes Salvation zijn zover mogelijk nog beter. De Bob Marley cover Time Will Tell is het minste nummer maar sluit deze plaat toch wel lekker loom af.

Het absolute topalbum in dit genre. Waardering tussen 4,5 en 5 sterren.

The Black Crowes - Three Snakes and One Charm (1996)

4,5
Erg lekker en zeer gevarieerd album van The Black Crowes. De tracks zijn een stuk vlotter dan het wat trage en melodieloze Amorica. Een aantal tracks heeft ook wat psychedelische invloeden.

Hoogtepunten zijn de mooie ballad Girl from a pawnshop, de single Good Friday, het flower-powerachtige Bring on en het lekker groovende Let me share the ride maar eigenlijk staat er geen matige track op.

Mijn exemplaar heeft de bonustracks Just say you're sorry en Mellow down easy ; Deze nummers zijn even goed als de rest.

The Byrds - Ballad of Easy Rider (1969)

4,0
Dit is een heerlijk rustig Byrds album. Het is tot stand gekomen tijdens een periode waarin de enige originele Byrd Roger McGuinn eigenlijk met zijn Gene Tryp project bezig was. Dat ging uiteindelijk niet door maar de nummers hiervan kwamen op de twee albums hierna terecht. Het enige nummer dat door McGuinn geschreven is op dit album is de titeltrack.

De rest van de nummers zijn covers of kwamen van de andere bandleden. Het zou dus eigenlijk een van de mindere Byrdsalbums moeten zijn, maar deze komt toch altijd bovendrijven.

De voornaamste kwaliteit is de heerlijke rustieke sfeer die van het album afstraalt. Het begint al goed met Ballad of Easy Rider, een oersimpel nummer, twee minuten lang maar deze twee minuten zijn zo'n beetje de mooiste ooit op plaat vastgelegd.

De rest van de nummers kan hier dan ook niet aan tippen, maar er zijn nog voldoende klassetracks over. Fido mag dan wel weer over een hond gaan, de track is lekker funky en heeft zelfs een korte drumsolo. Tulsa County is een heerlijke countryrock song die een hoogtepunt zou zijn geweest op Sweetheart of the Rodeo.

Jesus is Just Allright is de (geflopte) gospelsingle en Bob Dylan´s It´s All Over Now, Baby Blue wordt teruggebracht tot de snelheid van een slak, maar is niettemin prachtig. Het door Gene Parsons geschreven Gunga Din is het een na beste nummer van het album en ook de Woody Guthrie cover Deportee is erg mooi. Armstrong, Aldrin and Collins is de traditionele aparte afsluiter.

De rest van de nummers zijn goed, maar iets minder en alleen Jack Tarr the Sailor skip ik wel eens.

Al met al weer een prima Byrds album, eentje die ideaal is voor een rustige zondagmorgen of voor wanneer het zo warm is dat de mussen dood van het dak vallen.

The Byrds - Byrdmaniax (1971)

3,5
Robo schreef:
Tip: Nu snap ik waarom de bassist van de late Byrds line-up Skip heet met zijn voornaam. Als je zijn nummer overslaat, houd je nog een aardig mini-album over.


Tja, Tunnel of Love, Citizen Kane en Absolute Happiness zijn inderdaad niet het beste dat the Byrds ooit op plaat hebben gezet.

Toch staan ook op dit album nog vele prachtige nummers. Kathleen's Song is zó mooi, I Trust is een heerlijke single en Jamaica Say You Will een zeer goede Jackson Brown cover. De meeste van de rest van de nummers zijn ook prima in orde.

Het is zeker niet het beste Byrds album, maar de reputatie van onluisterbaar prutalbum is ook totaal niet verdiend. Een kleine 3,5 van deze Byrdsfan.

The Byrds - Byrds (1973)

3,5
Het reunie album van de oorspronkelijke Byrds.

Destijds ongenadig de grond in geboord, maar ruim dertig jaar later blijkt het best een lekker album te zijn. De vernieuwing die de band in het begin van hun carriere kenmerkte is weg. Daarvoor in de plaats gekomen is een grotendeels geslaagde songselectie waarbij met name de covers het album een meerwaarde geven.

Joní Mitchell's For free krijgt een mooie uitvoering, maar het zijn met name de twee Neil Young nummers die opvallen. Cowgirl in the sand verliest zijn instrumentale geweld en wordt teruggebracht naar het lieve liedje dat het ooit moet zijn geweest en See the sky about to rain kan wedijveren met Neil Young's versie op On the Beach wat de beste versie is.

Het originele songmateriaal is goed, behalve misschien de twee songs van Roger McGuinn. Als je zijn later dat jaar uitgebrachte solo-album beluisterd, kan je het gevoel niet onderdrukken dat hij de afvallers van dat album voor dit album heeft gebruikt. Gelukkig zijn Sweet Mary en Born to rock & roll niet al te slecht.

The Byrds - Fifth Dimension (1966)

4,5
Wat jammer toch dat ze in de jaren 60 LP's minderwaardig maakten aan singles. In de perfecte wereld was het fantastische Why in plaats van het wat standaard instrumentaaltje Captain Soul of de mislukte closer the Lear Jet song gekomen en had ik dit album met gerust hart een 5 kunnen geven. Twee songs op elf is er echter 1 teveel dus het wordt een 4,5.

Maar wat is dit toch een fantastisch album.

De ultiem zweefsong Eight miles high en I see you spetteren van deze schijf af. 5D, Wild mountain thyme en I come and stand at every door stralen in schoonheid.
De rest van het album doet hier maar een klein beetje voor onder. De bonustracks maken deze cd helemaal af.

Wanneer je iets van de Byrds wilt proberen is dit wat mij betreft het perfecte beginpunt.

The Byrds - Younger Than Yesterday (1967)

4,0
Ik vind deze toch wat minder dan de twee omringende albums. De nummers van Chris Hillman zijn allemaal erg goed maar horen toch niet bij mijn favoriete Byrdsnummers. Why verbleekt bij de versie die stond op de b-kant van Eight Miles High, C.T.A- 102 is een niemendalletje en Mind Gardens is ook niet echt briljant (maar blijkbaar kan ik hem beter hebben dan de gemiddelde luisteraar.

So You Want to Be a Rock 'N' Roll Star en My Back Pages zijn de bekendste nummers, en terecht. Het zijn allebei uitstekende nummers.

Maar het is toch met name David Crosby die dit album aan de 4 sterren helpt. Samen met het later toegevoegde Lady Friend zijn Renaissance Fair en Everybody's Been Burned mijn favoriete Crosby Nummers aller tijden.

The Cure - The Head on the Door (1985)

4,5
Het blijft toch een apart bandje, the Cure. Het ene album bezorgt me een gigantische koppijn, een ander eerder een gevoel van euforia. Dit album valt zeker in de tweede categorie. Het is een voor Cure begrippen erg lichtvoetig album maar wel lekker gevarieerd. Alle tien de nummers bevallen me uitstekend, zelfs het wat minder gewaardeerde Screw.

Waar ik bij Pornography wel eens gewezen ben op de heerlijke baslijnen komen ze wat mij betreft hier veel beter tot hun recht. Favorieten aangeven is vrij zinloos, bijna alles is hier even goed.

Puik plaatje.

The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

2,5
Een redelijk charmant rammelend gitaarwerkje. De composities zijn echter over het algemeen nog niet van erg hoog niveau, waardoor het album blijft steken op "leuk geprobeerd, maar nog even oefenen jongens".

Omdat het volgende album een totaal andere richting op ging blijft dit een beetje het buitenbeentje van the Cure.

2,5 ster (en op een goede dag 3,0)

The Doors - L.A. Woman (1971)

4,0
Een album met vele goede, een paar fantastische en toch ook een aantal matige tracks. Met name de bluessongs Been Down So Long en Cars Hiss By My Window trekken de waardering toch naar beneden.

Probeersels zoals The Changeling, L'America en the Wasp daarentegen pakken verrassend goed uit. L.A. Woman en Riders on the Storm zijn de prijsnummers.

Ik mijn persoonlijke Doors top zes scoort hij echter maar een vierde plaats. Waiting for the Sun, maar vooral The Doors en Morisson Hotel bevallen me over de gehele linie toch een stukje beter.

The Doors - Morrison Hotel (1970)

Alternatieve titel: Hard Rock Cafe

4,0
Samen met het debuut is dit toch wel mijn favoriete album van the Doors. Een lekkere poppy bluesvariant met prachtige ballades en af en toe een funky track.

Roadhouse blues knalt meteen goed uit de startblokken. Wat een geweldige riff waarom de song is gebouwd. Een nummer dat gewoon gemaakt is om live te spelen.

Waiting for the sun is gewoon een prachtig popliedje (waarschijnlijk een bewerking van een afvaller van hun derde album) en past eigenlijk niet zo goed op het album. Toch ben ik blij dat hij erop staat. Deze is gewoon te goed om ergens als b-kantje te gebruiken.

You make me real is een lekkere piano-stomper.

Peace frog is waarschijnlijk ontstaan op een avond dat Jim te lang aan een opiumpijp zat te lurken. Een erg bloederige track die evenwel tot mijn top tien tracks van de groep behoort. De track loopt dan over in Blue sunday, een ballade (ballad klinkt hier zo banaal) waar Frank Sinatra jaloers op zou zijn geweest.

Ship of fools is dan weer een heerlijke track waarop Jim lekker kan croonen.

De oude kant B begint dan met de dronkemans-op-zee meezinger Land ho! Waar dit soort tracks normaal gesproken de plank volledig misslaan, is het dit keer een hele geslaagde.

The spy is de bluestrack bij uitstek op de cd. Opnieuw heerlijk gezongen door Jim. Queen of the highway is weer een prima song, maar heeft een beetje rare uitvoering meegekregen. Waar het precies aan ligt weet ik niet, maar ik heb altijd het gevoel dat er iets niet klopt. Op de 4 cd boxset staat een rustigere uitvoering die veel beter lijkt te passen.

Indian summer is het kroonjuweel van het album. Een nummer dat eigenlijk schreeuwt om een lange jamuitvoering van minstens 10 minuten. 2 coupletten, 2 refreinen, 2,5 minuut zalige perfectie.

Maggie M'Gill is op zich een prima nummer, maar wel mijn minst favoriete op het album.

Dit album wordt meestal genoemd als het bluesalbum van the Doors, maar eigenlijk staan er maar drie bluestracks op (Roadhouse blues - meer bluesrock-, the Spy en Maggie M'Gill). Zelfs als je niet van blues houdt, zou dat je er niet van moeten weerhouden om deze klassieker in huis te halen. Daarvoor is hij gewoon te goed.

The Move - The Very Best Of (2000)

3,0
The Move was een Britse groep die vooral in hun beginjaren (waar deze verzamelcd voor het grootste gedeelte uit bestaat) wel erg standaard jaren 60 gitaarrock maakten. De groep klinkt als een vat waar alle ingredienten van de jaren 60 lekker in werden vermengd. Een snufje Byrds, een beetje Beatles ten tijde van Revolver en andere invloeden van meer vergeten bands als the Hollies, the Flowerpot men en noem ze maar op...

De muziek is op zich best lekker, maar na een tijdje klinkt wel erg blij allemaal. Het absolute hoogtepunt van de eerste elf tracks is wat mij betreft I can hear the grass grow.

Vanaf track twaalf is er wat meer van een eigen sound the horen. Tevens zijn hier de uitspattingen Cherry Blossom Clinic Revisited en Open up said the world at the door te horen, twee gefragmenteerd opgebouwde nummers die typerend voor die tijd waren. Dit is mijn favoriete gedeelte van de cd.

Deze best of is niet echt compleet, want het laatste gedeelte van het bestaan van the Move wordt genegeerd (ongetwijfeld een rechtenkwestie). Dit was de periode waarin Jeff Lynne de groep kwam versterken en ze transformeerden in Electric Light Orchestra.

The Neville Brothers - Fiyo on the Bayou (1981)

4,0
Ik vind het toch wel vrij bizar dat ik de enige ben die op dit album heeft gestemd. Ik had toch altijd wel de indruk dat dit 1 van hun bekendste albums was.

Zoals ook bij andere albums is dit album weer onder te verdelen in heerlijke funky tracks en Aaron Neville ballads. Van die laatste categorie is the Ten Commandments of Love de beste. Mona Lisa is wel erg cheesy. (Ik heb het geprobeerd met kazig, maar dat woord wil echt niet.)

Sitting in Limbo is ook wat rustiger maar toch ook wel swingend, een van de beste nummers van het album. Sweet Honey Dripper heeft wat disco invloeden. De andere 4 tracks zijn zoals je van deze groep mag verwachten.

Als je nog niets kent van deze groep is Yellow Moon de beste instapper. Sla deze echter ook niet over want het is een heerlijk album. Aanradertje !

The Pogues - Peace and Love (1989)

4,0
Van de 4 "grote" Pogues albums is dit toch wel de minste. De helft is net zo goed als de tracks van Rum, Sodomy and the Lash, If I Should Fall... en Hell's Ditch. Het is de andere helft die dat niveau niet helemaal haalt. Toch valt er nog genoeg te genieten.

De instrumentale opener Gridlock en het maniakale Cotton Fields staan in mijn Pogues top 10. Lorelei en White City zijn mooie melodieuze tracks. Misty Morning, Albert Bridge is ook een klein juweeltje en net daarachter zijn ook Young Ned of the Hill en London You're a Lady prima tracks. De rest is wat minder, maar nog steeds goed.

The Pogues - Rum Sodomy & the Lash (1985)

4,5
Een cd waarbij de bonustracks ook echt aanvullingen zijn en kwalitatief even goed als de reguliere nummers. Rainy night in Soho hoort zelfs bij hun allerbeste nummers ooit.

Eigenlijk valt deze cd wel in 1 zin samen te vatten.

Magistrale Ierse folksongs in een smerig jasje die, wanneer je er vatbaar voor bent, je helemaal blij maken, ontroeren en nog lang blijven hangen wanneer de cd is afgelopen.

The Red Devils - King King (1992)

5,0
Geen album voor elk moment van de dag, maar als je even erg veel zin hebt in een potje lekker rockende en af en toe traag zuigende blues is er geen beter album. Deze heeft na 15 jaar nog niets van zijn glans verloren.

The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

4,0
Dit is altijd een van mijn favoriete Stones albums geweest. Waarschijnlijk voornamelijk door Mick Taylor, de beste gitarist die ooit in band heeft gezeten. Luister eens naar Winter en je hoort meteen waarom.

Angie is enigszins kapot gedraaid, maar mag ik nog steeds graag horen.

Mijn persoonlijke hoogtepunten (naast Winter) zijn het afwisselende 100 years ago en de heerlijke rockers Heartbreaker, Silver train en Starf*cker.

Als dit album niet meteen na de vier vorige was uitgebracht denk ik dat het veel beter gewaardeerd zou worden.

The Rolling Stones - It's Only Rock N Roll (1974)

4,0
Het laatste album met Mick Taylor en hij laat in Time Waits For No One nog even horen hoe dom de heren Richards en Jagger waren om hem te strak aan de riem te houden. Hij had geen zin meer en dat was het laatste dat de wereld van hem vernam. The Stones besloten na een tijdje Ron Wood mee te laten doen en, sorry Ron, zijn gitaarspel staat toch menig treetje lager op de ladder.

Ik vind dit een erg schizofreen album. De opener en tracks 7 t/m 9 halen het gemiddelde omlaag. Vier nummers die mij helemaal niets doen. Daartegenover staan dan wel het eerder genoemde Time Waits For No One en het even fenomenale Fingerprint File. De overgebleven vier tracks zijn ook prima nummers.

3,5 ster dan maar, maar er zat zoveel meer in als ze wat meer tijd hadden genomen.

The Rolling Stones - Some Girls (1978)

3,5
Als er een album van de Stones is dat in aanmerking komt voor de vreselijke term overschat dan vind ik het Some Girls.

Er zijn maar vier nummers die boven de middelmatigheid uitstijgen nl. Far Away Eyes, Respectable, Beast of Burden en Shattered, vreemd genoeg allemaal nummers van de B-kant.

Kant A is totaal oninteressant met als absolute dieptepunt het vreselijke Miss You. Gelukkig bewezen ze met Dance en Emotional Rescue dat ze wel goede disconummers konden maken.

Some Girls wordt vaak genoemd als het beste album sinds Exile on Main Street, maar Goats Head Soup en It's Only Rock 'n' Roll blazen deze met gemak omver.

The Tea Party - Splendor Solis (1993)

4,0
Het "eerste" album van the Tea Party. Hier hoor je al de aanzet tot hun volgende album, het meesterwerk The edges of twilight. Op dit album klinken sommige nummers echter nog wat als blauwdrukken van hun grote inspiratie Led Zeppelin.

Soms is dat niet erg, want Winter Solstice is een bloedmooi akoestisch instrumentaaltje dat misschien zelfs Bron-y-aur wel overtreft. Midsummer day klinkt dan wel meteen als een Tea Party song en wat voor een. Een mini-epic in drie delen dat alles heeft dat een Tea Party song behoort te hebben.

Het iets mindere stuk van het album is van track 5 t/m 8 met uitzondering van het mooie akoestische In this time. De nummers zijn net iets te langdradig en te weinig origineel.

Desondanks is dit een dikke aanrader ; Maar wel nadat je eerst The edges of twilight hebt geprobeerd.

The Tea Party - The Edges of Twilight (1995)

5,0
De band wordt vaak omgeschreven als een moderne Led Zeppelin met Jim Morrison als zanger. Dit is wat kort door de bocht, maar er zijn slechtere omschrijvingen denkbaar.

De cd begint met Fire in the head, een track met licht industriele trekjes. Na the bazaar verdwijnen deze echter.

Wat het meest opvalt is het gebruik van een enorme hoeveelheid (oosterse) instrumenten. Luister bijvoorbeeld naar Sister Awake en Inanna en laat je meevoeren.

Andere hoogtepunten zijn de lange "ballad" Correspondences en het bluesy Drawing down the moon.

Alle andere albums van the Tea Party zijn de moeite waard (met name de eerste 4), maar dit is wat mij betreft hun enige 5 sterren album.

The Tea Party - Triptych (1999)

4,0
Waarschijnlijk de cd met de meeste toegankelijke nummers voor het grote publiek. Hij hangt alleen een beetje als los zand aan elkaar. (Iets waar de andere albums geen last van hebben.)

De oosterse invloeden van The Edges of Twilight en de elektronische invloeden van Transmission hebben op een paar nummers na plaats moeten maken voor grotendeels toegankelijkere structuren in nummers als Heaven coming down , the Messenger en de laatste vier.

Dit maakt het album echter niet slecht. De zes boven genoemde nummers zijn zonder uitzondering erg sterk.

Mijn favoriet van the Tea Party blijft echter the Edges of Twilight waar de integratie van de oosterse invloeden in de nummers volledig volmaakt plaatsvond.

The Walkabouts - Death Valley Days (1996)

Alternatieve titel: Lost Songs and Rarities, 1985-1995

3,5
Zoals de ondertitel al aangeeft is dit een samenraapsel van afgevallen eigen songs, covers en live-tracks van deze uitstekende band.

Hoewel dit uiteraard niet het kennismakingsalbum moet zijn, staan er toch genoeg uitstekende tracks op voor de Chris & Carla / Walkabouts kenner om een aanschaf te overwegen.

Persoonlijke favorieten zijn de eigen nummers Big Black Car en Inauguration Day (waarom deze nooit op een regulier album zijn verschenen is onbegrijpelijk). Van de covers zijn vooral Neil Young's On the Beach en de op de vinylversie van New West Motel verschenen Yesterday is Here (Tom Waits) en Prisoner of Texas (?) erg goed.

In zijn soort is dit toch wel een aanrader, maar alleen voor de liefhebber.

The Walkabouts - Devil's Road (1996)

4,0
Het Walkaboutsalbum waar de rock een beetje uit het repertoire van de band verdween. Alleen op the Stopping-off place en Fairground blues hoor je nog het echte rockgeluid. Ook All for this en Rebecca Wild zijn nog enigszins uptempo, maar voor de rest is het ballads wat de klok slaat.

Toch vind ik dit, in tegenstelling tot een aantal albums van na de eeuwwisseling, nog erg goed. Het zal er wel mee te maken hebben dat de band nog met de traditionele instrumenten werkte, maar de composities lijken allemaal wat melodieuzer dan hun latere werk.

Het eerste nummer The light will stay on is het nummer dat het dichtst tegen de hitstatus heeft aangezeten in Nederland. Ik heb het in ieder geval een aantal malen op 3FM gehoord en dat kan ik van geen ander nummer van de band zeggen. Het zal waarschijnlijk wel te mooi voor de hitparade zijn geweest.

Net zo mooi is de afsluiter Forgiveness Song. Een ballad van ruim zeven minuten die die lengte meer dan waard is.

Eigenlijk zijn bijna alle nummers prachtig, maar op een gegeven moment zou je wel wensen dat twee van de ballad(achtige) nummers waren ingewisseld voor wat meer uptempo werk.

The Walkabouts - New West Motel (1993)

5,0
New west motel ; een album uit de tijd dat deze groep nog rockte en tevens het absolute hoogtepunt uit hun carriere.

Verhalen over moord, sex, wraak, drugsdealers en gokken. Verpakt in een smerige mix van rock en folk met toefjes gospel en punk.

Een prachtig rauw geproduceerde cd. Luister naar de cover Snake mountain blues van Townes van Zandt die zo heerlijk explodeert naar het einde toe. Luister naar de prachtige opbouw van Findlay's motel waarin het strijkerskwartet de song fantastisch ondersteunt. Luister naar het rauw swingende Jack Candy waarin de drums en bas de hoofdrol opeisen.

Dit album was mijn eerste kennismaking met de band en ik vind het nog steeds hun beste album. Jammer dat niet meer mensen de band kennen.

The Walkabouts - Satisfied Mind (1993)

4,5
Echt goede coveralbums kom je maar weinig tegen in de muziek, maar ik vind dat deze omschrijving zeker van toepassing is op dit album van de Walkabouts.

Het geheim zit hem denk in het kiezen van een aantal melodieuze, gevarieerde en niet al te bekende nummers.

De stijl van dit album valt voornamelijk in de acoustische (country) rock met af en toe een electrische (steel)gitaar.

Een paar van de bekendste artiesten die hier gecoverd worden zijn Nick Cave, John Cale, Gene Clark en Patti Smith.

Voor degenen die de walkbouts niet kennen hier een kleine introductie. Er is zowel een zangeres (zeer goede stem) als een zanger (kwalitatief wat minder, maar ik hoor hem graag). De albums varieren van pure rock (Setting the woods on fire, New West Motel) naar wat meer georchestreerde poprock (Devil's road en Night town) tot wel erg trage muziek (De albums hierna).

Aanraders zijn alle platen vanaf New West motel tot Nighttown + Train leaves at eight (hun coveralbum met europese nummers).