menu

Hier kun je zien welke berichten Tribal Gathering als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Faith No More - King for a Day, Fool for a Lifetime (1995)

4,0
Angel Dust is een album wat ik altijd wel kan draaien ; Voor deze moet ik wat meer in de stemming zijn. Waar Angel Dust al best gevarieerd was, is dit een doldwaze achtbaanrit.

Het al eerder gememoreerde Cuckoo for Caca is een compleet geschift nummer. Mike Patton schreeuwt de longen uit zijn lijf. En Oh wat is hij lekker.

Over geschift gesproken : The Gentle Art of Making Enemies is niet helemaal politiek correct. Maar weer Oh wat is hij lekker.

Andere hoogtepunten zijn Ricochet, Digging the Grave, King for A Day, What a Day en Just a Man.

De enige tracks die mij niet echt veel doen zijn The Last to Know (een beetje nietszeggend nummer, vrij uniek voor Faith No More) en Caralho Voador (kabbelt iets te veel voort). Ook Take This Bottle is iets te veel een herhalingsoefening ; We hadden tenslotte RV al op Angel Dust.

Met het hierna verschenen Album of the Year bleek wel dat de pijp een beetje leeg was bij de band, maar dit album blijft erg goed.

Fleetwood Mac - Fleetwood Mac (1975)

4,0
Samen met Rumours het beste Fleetwood Mac album in deze samenstelling. Met name de Stevie Nicks songs zijn fantastisch. Rhiannon en Landslide zijn zo ongeveer de beste nummers die ze ooit heeft uitgebracht en Crystal is maar een klein beetje minder fantastisch.

Lindsay Buckingham wordt hier nog een beetje in toom gehouden. Alleen in World turning en vooral I'm so afraid hoor je de kant die ze wat later op zouden gaan. Op zich niet zo erg want Monday morning en Blue letter zijn lekkere simpele rockers.

Iets meer jammer is het dat hij zijn stempel niet wat meer op de Christine McVie nummers kon drukken. Over my head en Say you love zijn prima popsongs, maar als dan ook nog Warm ways en Sugar daddy op het album staan heeft het album iets minder pit dan misschien wenselijk was.

Toch is dat laatste maar een klein bezwaar. Dit album is gewoon een ideaal album om te luisteren als je zin hebt in een lekker kwalitatief sterk niets aan de hand album.

Fleetwood Mac - Say You Will (2003)

4,0
Dit is toch wel een erg goed Fleetwood Mac album. Wellicht was hij beter geweest met 4 nummers minder, maar ik ben bang dat dan een paar van mijn favorieten gesneuveld zouden zijn dus eigenlijk is het wel goed zo.

Het algemene peil van de composities is hoog, maar met name een aantal van de Stevie Nicks songs zitten een beetje in dezelfde compositorische hoek. Bij de Lindsay Buckingham songs geldt dat niet. Op de helft van zijn songs is hij zelfs lekker alternatief bezig (zoals op Tusk). Ook zijn gitaarspel is weer om te smullen.

Enige minpuntjes op het album zijn Come en het kinderkoortje op het eind van Say you will.

Het is wellicht een album dat in 2003 redelijk ongemerkt voorbij is gegaan, maar dat zegt niets over kwaliteit. Klein toppertje.

Fleetwood Mac - Then Play On (1969)

4,0
Schitterende composities, schitterende productie en schitterend gitaarwerk.

Fleetwood Mac verbrede hier hun basic bluessound met sfeervolle dromerige stukken en het levert een prima album op. Er kwam een nieuwe gitarist, Danny Kirwan, die gelijk 5 nummers aanleverde die zich prima kunnen meten met de nummers van Peter Green.

Ook John McVie en Mick Fleetwood krijgen ieder een songwriting credit met de twee delen van the Madge jam ; een nummer dat begint als een typische gitaarjam dan af en toe wordt een fade-out krijgt en later een klassiek strijkersstukje voordat het weer eindigt in de gitaarjam. Een raar nummer, absoluut geen topper, maar stiekem best lekker.

Na dit album zou Peter Green de band verlaten en kwam Christine McVie de band versterken. Met Peter Green ging de blues er ook vandoor en kreeg het sfeervolle wat teveel de overhand hetgeen een aantal gezapige platen opleverde.