menu

Hier kun je zien welke berichten Tribal Gathering als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Opeth - Ghost Reveries (2005)

4,5
Van de 4 Opeth albums die ik ken is dit met afstand de beste. Still Life heeft wat teveel die typische metalsound. Damnation en Blackwater Park zijn prima albums, maar missen de variatie en het geluid van dit album. Tevens was dit mijn eerste kennismaking met Opeth en die albums zijn altijd wat specialer.

Het begint meteen al goed met Ghost of Perdition. Na zo'n 8 seconden wordt er meteen zwaar gebeukt voordat er diverse passages komen waar de druk wat van de ketel wordt gehaald. Vooral het gedeelte waarin gezongen wordt "Devil cracked the earthly shell" is meesterlijk. Kort samengevat een supernummer ; hun een-na-beste na Hours of Wealth.

Daarna het swingende Baying of the Hounds met zijn Deep Purple invloed. De nieuwe toetsenist Per Wiberg kan zich hier heerlijk uitleven. Sowieso is hij een verrijking voor het geluid van de band. Wederom een supernummer.

Beneath the Mire vond ik altijd het wat mindere nummer van het album, maar deze heeft zich toch steeds verder omhooggewerkt. Het is een apart nummer dat alle kanten op zwalkt met soms een wat cheesy toetsengeluid. Maar nu ik er aan gewend ben zou ik het niet anders meer willen.

Atonement leek bij de eerste beluistering een wat saaie plaat die zes minuten doorkabbelde. Dat saaie ging er al snel af en nu is het 1 van de 8 hoogtepunten van deze cd. Er wordt hier een hele mooie oosterse sfeer gecreëerd.

Reverie / Harlequin Forest is het langste nummer van het album, maar dankt dit door een twee minuten durend repeterend einde. Dit is het enige smetje op het album en eigenlijk totaal onnodig. De rest van het nummer is wederom erg goed.

Hours of Wealth is voor Opeth wat Silent Lucidity is voor Queensrÿche namelijk een fenomenale aparte ballad. Het bestaat uit drie wonderschone delen en is wat mij betreft een van de mooiste nummers allertijden.

Toen ik dit album de eerste paar keer luisterde leek het altijd of The Grand Conjuration twee keer zo lang duurde als nodig was. Inmiddels is de ruim 10 minuten die de song duurt om voordat je het weet. Het blijft echter een vreemde eend in de bijt op het album, wellicht iets te veel nu-metal invloeden, maar dan wel the Opeth way. Zolang ze niet een heel album zoals dit nummer maken is het een prima experiment.

Het korte rustige afsluitende Isolation Years wordt veelal als mindere song beschouwd, maar ik snap eigenlijk niet waarom. Het is gewoon een bloedmooi nummer.

Voorlopig staat deze nog op 4,5 ster, maar ik neig steeds meer naar 5 sterren.

Opeth - Still Life (1999)

3,0
Tja, Still Life......

Mijn eerste kennismaking met Opeth was Ghost Reveries, nadat ik de zanger had gehoord op Ayreon's the Human Equation. Ik ben niet echt een fan van grunts dus het was een beetje een gok, maar Ghost Reveries pakte me gelijk en heeft me nooit meer losgelaten. Het is een werkelijk fantastisch gevarieerd album.

Een maand later wilde ik een ander album luisteren en na het lezen van diverse positieve recensies is het deze maar geworden. Na een keer of zes luisteren moet ik echter bekennen dat ik het een redelijk saaie plaat vind.

Alle vergelijkingen met Ghost Reveries pakken uit in het nadeel van Still Life. De productie, de zang, de composities en de variatie. Wat waarschijnlijk ook meespeelt is dat ik niet zo'n fan ben van de traditionele metalsound, iets wat buiten de akoestische intermezzo's duidelijk aanwezig is.

Al met al een wat tegenvallende maar zeker geen slechte plaat.