menu

Hier kun je zien welke berichten Tribal Gathering als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Eels - Shootenanny! (2003)

Alternatieve titel: Everybody Knows These Are Rock Hard Times

4,0
Zeer matig album van E dat in het niet valt bij zijn eerdere 4 pogingen. Vooral muzikaal klinkt het album erg ongeinspireerd en tekstueel kennen we zijn zegje nu wel.

Deze plaat heeft ervoor gezorgd dat ik me er niet toe kan zetten om Blinking Lights te gaan beluisteren (het zogenaamde Kid A effect).

Waarschijnlijk is dat mijn probleem, want Blinking Lights schijnt weer een erg goeie cd te zijn. Misschien moet ik me er toch maar eens overheen gaan zetten.

Iedereen die Eels wil gaan ontdekken raad ik toch aan om deze over te slaan en eventueel als laatste aan te schaffen om je collectie te completeren.

Eels - Souljacker (2001)

Alternatieve titel: You Little Punks Think You Own This Town

4,0
Een beetje wisselvallig album van onze grote vriend E.

That's not really funny, Souljacker part 1 en Jungle telegraph zouden echter zo in mijn Eels top 10 terechtkomen, wat een fantastische nummers !!

Ook Fresh feeling, Woman driving man sleeping en Friendly ghost behoren tot de betere nummers en afsluiter (op de originele cd) What is this note? kan ik zeker ook waarderen.

Dit is waarschijnlijk niet het beste startpunt om Eels te ontdekken, maar zeker een lekker plaatje.

Elton John - Honky Chateau (1972)

4,5
Honky Chateau is een fantastisch album van een artiest die ik eigenlijk dit jaar voor het eerst begin te ontdekken.

De plaat heeft een prachtige begin jaren zeventig productie die de toch al hele goede nummers een meerwaarde geeft. Verder heeft het album een goede balans tussen uptempo en meer balladachtige nummers.

Hoogtepunten zijn behalve bovengenoemde tracks ook Honky cat, Mellow, Salvation en Hercules.

Mensen die Elton John alleen kennen van Nikita en de afschuwelijke remake van Candle in the wind zouden dit album toch eigenlijk eens een kans moeten geven.

Elton John - Tumbleweed Connection (1970)

3,5
Erg goed country/gospel/pianorock album van Elton John. Het is een van zijn wat minder bekende albums met name door het ontbreken van een hitsingle. Toch staat er geen slecht nummer op.

Qua sound is het album enigszins vergelijkbaar met zijn voorganger Elton John.

Hoogtepunten zijn er genoeg : Ballad of a well-known gun, My father's gun, Burn down the mission en de extra track Madman across the water die hier stukken beter is dan op het album hierna.

Het album haalt net niet het niveau van zijn beste album Honky Chateau maar is toch erg goed. 4 sterren.

Elvis Costello - King of America (1986)

5,0
johan de witt schreef:
Erg jammer van Glitter Gulch, Big Light en Eisenhower Blues. Deze stompers verstoren deze cd volledig en MOETEN gewoon overgeslaan worden, terwijl dat tegen mijn principes is (ik draai mijn cd's altijd helemaal, van begin tot eind). Zonder die 3 nummers was dit het ultieme Costello-album geweest en zeker 5 sterren.

Nu moet ik helaas 4 sterren geven, maar als je hem ooit brandt en je laat die 3 nummers weg, heb je wel een vijfsterrenplaat in huis!

Hier ben ik het eigenlijk niet mee eens. Als je het album een aantal keren hebt geluisterd ga je ze vanzelf missen als ze er niet op staan.

King of America is een van Elvis zijn beste albums. Hij had het na Goodbye Cruel World even helemaal gehad met the Attractions inclusief Elvis Costello zelf.

Hier wordt het roer weer helemaal omgegooid en krijgen we Elvis the songwriter met een flinke scheut Americana. Met een heel stel verschillende muzikanten en onder toezicht van de legendarische T-Bone Burnett komen een aantal nummers voorbij die zo ontzettend mooi zijn.

Favorieten opnoemen heeft eigenlijk geen zin, minstens tien van deze nummers zouden het hoogtepunt van de carriere van vele andere artiesten zijn.

Mocht je een aantal albums van Elvis Costello kennen en er niet kapot van zijn, probeer dan toch deze eens. Hij neemt een hele aparte plaats in in zijn oeuvre.

Elvis Costello - Mighty Like a Rose (1991)

4,0
Mighty like a rose : een album met vele goede nummers, een paar uitzonderlijk goede nummers en een enorme draak.

Eerst maar de draak : Playboy to a man. Ik weet niet wat Elvis en Paul McCartney aan het roken waren, maar om dit geschreeuw vermomd als nummer een plaats te geven op dit album en dan nog wel op de balladzijde, onbegrijpelijk.

Gelukkig zijn de nummers verder dik in orde.

Het begint al goed met de Beach Boys pastiche The other side of summer, een supervrolijk nummer met een dodelijke tekst.

Ook dodelijk is de tirade aan het adres van voormalig en nog even toekomstig bassist Bruce Thomas naar aanleiding van het boek dat hij had geschreven / laten schrijven over zijn jaren in de band. How to be dumb is echter een heerlijke rocker met een heerlijke tekst.

All grown up en Harpies bizarre zijn twee prachtige ballads, maar het mooiste nummer (misschien wel van zijn carriere) bewaart hij voor het laatst. Couldn't call it unexpected no.4. Onder een soort van carnavaleske muzikale begeleiding zet hij zo'n prachtig aangrijpend nummer neer, kippenvel elke keer weer.

Mightly like a rose heeft een redelijk slechte reputatie in het gehele oeuvre van Elvis. Luister echter wat verder en je ontdekt een rijkdom aan mooie en interessante songs.

Elvis Costello - Spike (1989)

Alternatieve titel: The Beloved Entertainer

4,5
Deze zit momenteel in de PC en ik vind dat hij toch nog wel wat aandacht mag krijgen.

Elvis kwam met dit album na een voor hem lange afwezigheid van 2 a 3 jaar. Hij heeft die tijd goed gebruikt want elk nummer klinkt helemaal af.

De grote diversiteit in de nummers wordt nog wel eens tegen dit album gebruikt (vooral door degenen die vinden dat Elvis sinds Armed Forces geen topper meer gemaakt heeft.), maar persoonlijk vindt ik het juist de kracht van dit album.

Persoonlijke favourieten zijn : Deep dark truthful mirror, God's Comic, Baby plays around en Any King's shilling, maar eigenlijk staan hier geen slechte of matige nummers op.

Conclusie : Weer een prachtig album van een van de beste en meest veelzijdige componisten die er op deze aardbol rondloopt.

Elvis Costello - When I Was Cruel (2002)

4,5
Van alle 4 sterren of hoger albums van de heer Costello was de gewenningsperiode van When I Was Cruel het langst. Lange tijd zwerfde hij rond de 3 / 3,5 ster maar langzaam kwam de magie van dit album bovendrijven.

De sound van dit album ligt dicht aan tegen het rauwe Blood & Chocolate maar is iets gepolijster. Ook wordt er meer met andere genres gestoeid dan zuiver rock. Af en toe een toefje R & B, wat samples hier en daar, geregeld wat blazers (hier in tegenstelling tot op Punch the Clock wel goed te verteren.) en het op Arabische leest geschoeide 15 petals.

De iets mindere (maar zeker niet slechte) nummers Daddy Can I Turn This ? en My Little Blue Window zorgen voor de twijfel of dit album 4,5 of 5 sterren waard is. Het matige Oh Well zorgt voor een 4,5

Elvis Costello & The Attractions - All This Useless Beauty (1996)

4,0
Wederom een klasse album van Elvis Costello. Dit is het tweede album dat (mede) geproduceerd werd door de oude rechterhand van the Beatles Geoff Emerick. Waar op Imperial Bedroom de Beatles invloeden duidelijk te horen waren is dit hier niet het geval. Het album heeft een heerlijk warme klank die als een zachte deken over de songs heen valt.

Het is tevens het enige album sinds midden jaren 80 waar the Attractions weer hun naam op de hoes krijgen, maar blijkbaar was de relatie met bassist Bruce Thomas zo verziekt dat Elvis hem hierna niet meer heeft opgeroepen.

Dit album heeft elf (hele) goede tracks en het zeiknummer Why can't a man stand alone. Af en toe zijn er wat lichte dance invloeden en af en toe wordt er flink gerockt, maar over het algemeen is het een vrij rustig album. Verwar dit echter niet met saai, daarvoor is het niveau veel te hoog.

Elvis Costello & The Attractions - Blood & Chocolate (1986)

3,5
Blood and Chocolate is een album dat net wel of net niet in mijn Costello top 10 zou komen. Het ligt een beetje aan mijn stemming. Samen met This Years model en Brutal Youth is het zo'n beetje zijn meest rockende album. I want you is dus totaal niet representatief. Battered Old Bird is de tweede rustige track.

De rest van de tracks zijn allemaal rockers, soms gebouwd om een enkele riff (Uncomplicated en Tokyo Storm Warning) en soms wat meer avontuurlijk.

Op een ding kan je altijd rekenen bij een nieuw Elvis album ; De teksten zijn altijd van hoog niveau. Hoe die teksten zoals die van Tokyo Storm Warning verzint, ik weet het niet, maar goed is het wel.

Alle Elvis Costello albums zijn de afgelopen vijf jaar opnieuw uitgebracht met een bonus cd. Dit levert twee voordelen op : Je hoeft je niet te ergeren aan extra tracks die de flow van het originele album verpesten en, zeker in het geval van Costello, je hebt in ieder geval (meestal) een interessante extra cd. De bonuscd bij dit album is een van de betere.

Elvis Costello & The Attractions - Get Happy!! (1980)

5,0
Geen berichten en nog maar 15 stemmen bij dit fantastische album terwijl bij het laatste matige Coldplay album al 45 pagina's staan. Wat is het soms toch oneerlijk verdeeld.

Na het succesvolle popalbum Armed Forces was Elvis alweer toe aan een nieuw geluid. Na het beluisteren van een aantal oude Stax en Motown singles kwam de ingeving : Een soort eerbetoon zonder natuurlijk de eigen Elvis trekjes te vergeten.

20 nummers in 48 minuten, precies zoals een puur popalbum zou moeten zijn. Geef het publiek geen tijd om op adem te komen.

Ik moet bekennen dat ik tijdens de eerste paar keer luisteren nog niet echt onder de indruk was. Ik heb zowat al zijn albums binnen 6 weken aangeschaft dus er waren genoeg Elvisalbums voorhanden die me wat sneller konden bekoren. Toch bleef deze steeds maar weer terugkomen, de melodieen werden steeds lekkerder, de teksten werden steeds beter en scherper.

Uiteindelijk is hij opgeklommen tot mijn favoriete Costello album en een top 10 notering op Mume. Ik zou hem iedereen willen aanraden die houdt van sprankelijke popnummers.

Mocht je een exemplaar zoeken, zorg dan dat je 2 cd krijgt. Je behoudt het oorspronkelijke album apart op 1 cd en je krijgt een andere met 30 bonustracks, waarvan er 12 niet op het album staan en de rest alternatieve versies, demo versies of live versies zijn.

Elvis Costello & The Attractions - Goodbye Cruel World (1984)

3,5
In het algemeen wordt dit beschouwd als Elvis zijn minste album. (Hij zette zelfs in zijn eigen linernotes "Congratulations! You've just bought our worst record.")

Ik heb eigenlijk geen idee waarom

Nou ja, wel een idee. Het album klinkt als een product uit zijn tijd. Vooral de single The only flame in town met zijn "foute" jaren tachtig saxofoon.

Maar luister even verder en dan blijkt dat hier toch wel weer een flink aantal poppareltjes op staan. The comedians, the deportees club, inch by inch, home truth en I wanna be loved. Verder zijn ook de ballads Love field en Peace in our time mooie tracks.

Deze plaat bevalt me in ieder geval een stuk beter dan zijn voorganger Punch the clock waar het vele koperwerk de songs te veel op elkaar liet lijken.

Elvis Costello & The Attractions - Punch the Clock (1983)

2,5
Een van de minste Costello albums.

De toppers zijn Everyday I Write the Book (een welhaast perfect popnummer) en het prachtige Shipbuilding. Als ik een goede dag heb kan ik Let Them All Talk en The World and His Wife ook nog wel waarderen.

MAAR DE HELE GODGANSE TIJD DIE BLAZERS !!!! Helemaal gek word je ervan. Tel daarbij op het wat mindere niveau van de nummers en je hebt een Costello album wat ik zowat nooit draai.

Vreemd genoeg wordt deze beter gewaardeerd dan opvolger Goodbye Cruel World. Allebei hebben ze een wat foute jaren tachtig productie, maar GCW heeft de variatie in nummers waar dit album een grote brij van monotone blazerarrangementen heeft.

Wat mij betreft eentje om te skippen of je collectie te completeren. Maar begin asjeblieft niet met deze.

Elvis Costello & The Attractions - Trust (1981)

4,5
Een prima album opnieuw van de meest geniale artiest uit de jaren 80. Trust is geen Costello album dat snel als favoriet genoemd zal worden, maar het bevat weer een enorme hoeveelheid prima songs.

In tegenstelling tot zijn eerste vier albums springt dit album van de hak op de tak. Je hoort dat er songs opstaan die al een tijdje op de plank lagen. Maar dit irriteert nergens als de songs zo'n hoge kwaliteit hebben.

Neem nu bijvoorbeeld het countrydeuntje Different finger. Een heerlijk nummer dat nergens op de vorige vier platen had gepast, maar hier na het uitbundige duet From a whisper to a scream met Squeeze zanger Glenn Tilbrook lekker op zijn plaats is.

Ook op dit album staan de dramatische pianoballade Shot with his own gun dat zo heerlijk over the top wordt uitgevoerd, het stuwende Luxembourg waar de band heerlijk doorheen ramt en meer subtielere werkjes als Watch your step en New lace sleeves waar de band op de toppen van hun kunnen musiceert.

Andere hoogtepunten zijn de melodieuze nummers Clubland en Fish 'n' chip paper en de low key afsluiter Big sister's clothes.

Trust is niet een album van Elvis dat ik als eerste zou aanraden, maar als je eenmaal bevangen bent door het Costellovirus is dat weer een prima toevoeging voor de collectie.

Elvis Costello & The Imposters - The Delivery Man (2004)

4,0
Met The Delivery Man levert Elvis een puik countryrockachtig rootsplaatje af. Hij heeft zich weer omringd met een goede collectie muzikanten. 2 van de 3 Attractions zijn aanwezig en aangevuld met een nieuwe bassist noemen ze zich tegenwoordig the Imposters.

Emmylou Harris zingt mee op drie nummers wat natuurlijk altijd o.k. is. Over de zangkwaliteiten van Lucinda Williams op There's a Story in Your Voice zijn de meningen wat meer verdeeld. Helemaal zuiver is het niet, maar persoonlijk vind ik het nummer fantastisch.

Andere toppers zijn de countryballad Country Darkness en het waanzinnige Needle Time. De rest is zonder uitzondering minstens van het niveau goed. Er staat geen matig nummer op.

She's Pulling out the Pin is een nummer dat niet aanwezig was op de Amerikaanse versie. Waarschijnlijk omdat de titel iets teveel 9-11 aandeed. De tekst is weer Elvis in topvorm en muzikaal is het ook een van de betere nummers. Jammer voor de Amerikanen dus.