Aardige plaat die ik direct bij de release aanschafte in mijn zoektocht naar trip hop. Maakte in die tijd aardig wat indruk, maar nu valt het op hoe karig de interessante momenten zijn. Intro Darkness mag er nog steeds zijn, Please heeft ook wel iets en Hearts and Flowers torent boven de rest uit. Ik heb helemaal niets met de vrolijke noten; Sun vind ik bijvoorbeeld belachelijk. Dan heb ik toch liever de relatief kalme nummers zoals Till the Clouds Clear.

Erg duister plaatje met twee opvallende nummers. Immersion bestaat uit doffe, verre knallen die opwerken naar zo'n gigantische, bevrijdende climax... Heerlijk! De tweede is Born of Cold Light. De eerste helft een duistere, weinig zeggende sleeptocht door zieke, ijle landschappen, vervolgens gaat het over een schrapende grens en uiteindelijk ben je in een hemel vol licht waarin mannen met hoge stemmen in koren zingen.

En dat dan halverwege dat hemelse genot doorbroken wordt door een drillboor die in de verte af en toe wat gaten in de vrijheid boort, dat maakt het dan allemaal weer heel erg apart