Indrukwekkende plaat van Cave. Na het wisselvallige Let Love In en het aardige The Boatman's Call (naar mijn eigen subjectieve oordeel dan) weet The Good Son me keihard te raken na slechts een paar luisterbeurten. En die 4,5 die ik er in eerste instantie aan gaf... Ach, dat mag best vijf sterren worden.

Werkelijk geen enkel nummer op deze plaat valt in het niet. Ieder nummer heeft iets moois waar ik bij ieder nummer weer naar uitkijk. De cover kan wat mij betreft niet beter gekozen zijn - hierdoor zie ik Cave heel de tijd achter z'n piano zitten in een wat huiselijke sfeer. En zo heb ik 'm het liefst. Dat zachte geluid wordt in Foi Na Cruz al direct ingezet en wordt vrijwel de hele plaat aangehouden. De verslagenheid die ik in het titelnummer hoor, dat hele fijne pianowerk van Sorrow's Child (ik kan daar uren naar luisteren), de mooie refreinen van The Ship's Song en Lament... Het uptempo nummer The Witness Song mag zich een persoonlijke favoriet noemen. Die emotionele uithalen van Cave (niet alleen in The Witness Song overigens!) en die grote overgave die ik erin hoor... Die intermezzo vanaf 1:47 is fan-tas-tisch. Ik krijg daarbij sterk de neiging helemaal met Cave mee te gaan. De nasleep van Lucy ten slotte is schitterend.

Ik ga in de toekomst nog meer van Cave uitproberen, maar ik kan me niet voorstellen dat hij dit nog kan overtreffen of - laten we wel wezen - benaderen. Ik ben zeer benieuwd.