Normaal hou ik niet zo van samenwerkingen, omdat het betse van beide werelden in mijn ogen vaak vloeken. Je voelt misschien de 'maar' al aankomen, en die krijg je dan ook. De samenwerking tussen Biosphere en Higher Intelligence Agency (geweldige naam) is een schot in de roos.

Cimmerian Shaft heeft door de regenachtige effecten en uitgestrekte alarmgeluiden al iets van een zekere dreiging in zich. Toch is dit geen sterk begin van het album omdat het die spanning niet vast kan blijven houden.

Ze revancheren zich met Snapshot Survey, dat begint met een ijskoude wind en diepe, zware activiteiten, als je diep onder water bent en er een gigantisch schip boven je vaart. En he, dat is leuk; daar heb je dat aparte effect weer. Stemmen die zo zijn gemanipuleerd dat het net lijkt alsof je ze hoort als je net wakker bent of in slaap aan het doezelen bent (Sofia Coppola gebruikte dat effect ook al op haar Lost in Translation soundtrack). Geen idee waar die mensen het over hebben, maar ik heb het idee dat het over meteorologische zaken gaat.
Het dient slechts als intro, want ritmisch worden er met ijspegels op ijselijke trommels geslagen (en op de juiste momenten ook op metalen vaten waarvan de klank door de ruimte echoën. Opvallend vind ik de onderliggende drone, die heel subtiel aanwezig is, maar op de juiste momenten dieper en intenser worden. Heel even maar, alsof het je naar de oneindige diepten van de oceaan voert.

White Lightning lijkt je op het begin naar lucht te laten happen. Snelle flitsen van mysterieuze klanken geven het gevoel van een buitenaardse aanwezigheid. Zo rond de drie en een halve minuut valt mij de elektrische waaier op, die in slow motion lijkt te draaien, en een lichte drone die je het gevoel geven dat je in een andere wereld terecht bent gekomen. Het is juist datgene wat me zo aanspreekt in dit nummer.

Countdown to Darkness borduurt een beetje voort op het vorige nummer, maar ditmaal met een aardige beat eronder. Ook dit keer, net als bij Cimmerian Shaft, weinig de moeite waard. (Ik ben geen liefhebber van beats wat dit genre betreft, heb ik gemerkt.)

Polar Sequences sluit af met twee bovengemiddeld goede tracks. Weer die stemmen in Corona, weer een lichte drone. Hypnotiserend is misschien niet het goede woord, psychedelisch al helemaal niet, maar... Dromerig, dat is het misschien. Vervolgens krijg je bijna negen minuten lang een stuwend geheel van geluiden; die typische sfeer die in de voorgaande nummers ook al aanwezig was, mysterieuze geluiden die buitenaards aandoen, een apart geluid dat ik niet anders kan omschrijven als een verknipt alarm, en continu die drone waar alle geluiden op lijken te zweven.

Meltwater is exact wat de titel al aangeeft. De grapjas zal zeggen dat 'ie er ontzettend van naar het toilet moet, maar de dromer hoort meer dan alleen smeltend water. Stukken ijs die afbrokkelen van ijsschotsen, water dat in kleine riviertjes over de vlakten stroomt en in ijskoud, kraakhelder water valt. En dit alles in een gitzwarte omgeving, al dan niet een grot als we de echoe serieus nemen, waar de ijsblauwe kleur van ijs wordt overspoeld met het heldere water dat glinstert in het licht van een onzichtbare maan en duizenden sterren. Het definitieve muziekstuk dat me doet beseffen dat mijn ideale plaats in de wereld er een is van mysterie, rust en arctische schoonheid.

Het stond bij de eerste luisterbeurt al vast dat deze Bon Iver, Bon Iver me meer aan ging spreken dan debuut For Emma, Forever Ago. Die piekte wat mij betreft op het begin, waarna ik mijn aandacht regelmatig liet varen.

Niet dat ik het slecht vond, maar je hebt dat wel eens. Voor mijn gevoel is de opvolger wat consistenter, piekt het nergens maar zakt het ook nergens echt in. Een heerlijk melancholisch sfeertje, gebrouwen middels tien prachtige liedjes. Mooi, mooier, mooist. Het voorzichtig bombastische Perth (heerlijk drumwerk, overtuigende songstructuur) en Holocene met eveneens heel fijn drumwerk, om maar eens wat te noemen. Het trekt zich af en toe wat naar de achtergrond, om af en toe op te vallen met leuke details, maar met een sfeer als deze mag dat geen nadeel zijn.

Hoogtepuntje Beth/Rest is een geweldige afsluiter. Heerlijke jaren '80 sfeer. Ik strek me uit en draai de plaat opnieuw. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw.