Horn smokkelde een recorder in het Indiase Taj Mahal mausoleum, zette de boel op cd en leverde daarmee volgens adepten een van de grootste klassiekers van het new age genre af. Voor mij net wat te new age. Muziek die prima dienst doet als muzak in een nieuwetijds- of Oosters getinte winkel, en voor meditaties en wierooksituaties is dit de ideale soundtrack. Inside (The Taj Mahal) bevat voor mij echter geen spanning of een zodanig emotionele diepte dat het werkelijk beklijft. 2*

Het werd in huize Maiky tijd voor de wat minder bekende uitspattingen van Pink Floyd. De bekende uitspattingen staan voor de periode '73 - '79, de zeven jaar waarin Pink Floyd volgens een groot deel van de muziekliefhebbers hun beste tijd hadden. Er deed zich een bewustwordingsproces voor waarbij de vraag werd gesteld hoe de muziek klinkt van een band buiten hun hoogtepunten om. In plaats van bij het begin te beginnen hebben we besloten om vanaf The Dark Side of the Moon terug te werken naar het begin, en na Animals vooruit te gaan naar het einde. Kwestie van de verkeerde prioriteiten stellen.

En dan kom je er achter dat het instrumentale One of These Days een heel lekker doordenderend nummer is, met de dwingen de basgitaar, dat zo voorbij is gewaaid. Maar bij A Pillow of Winds verdwijnen de donkere wolken en is alles lekker luchtig en helder, met relaxte zang en (relatief) eenvoudig gitaarwerk. Ik krijg hier ook sterk het idee dat de flower power van de jaren '60 hier en daar nog te bespeuren zijn.

Fearless heeft als misser dat er vlagen van You Never Walk Alone voorbij komen, wat hier niet goed is gevallen vanwege de voetbalassociaties. Het heeft iets psychedelisch, en in die uitwerking is het uitermate geslaagd. Ook succesvol is de melodie, die mij gegarandeerd een week heeft achtervolgd. Maar dat zingende koor... Nee. Doet me ook teveel aan Lee Towers denken.

San Tropez is opvallend. Toen mijn vriendin en ik aan het avondeten zaten, merkte ik op dat dit wel heel erg feel good en vrolijk is voor een Pink Floyd. Ik zie een videoclip voor met de Pink Floyd bezetting op een rij kleurige strandbedjes, met grote zonnebrillen op en een levensgrote cocktail in de handen, wiebelend met de voetjes. Dat is niet mijn ding.

Seamus ook niet, maar wellicht dat ze dat expres hebben gedaan zodat de impact van Echoes wat groter is. Het zij ze echter niet vergeven, omdat Echoes een prima op zichzelf staande plaat is. De drie en twintig en een halve minuut gaan wat betreft ook veel sneller voorbij dan de duikbootsfeer doet vermoeden. De eerste minuten heeft Echoes iets statigs, en een gedachte spookt door mijn hoofd die later wordt bevestigd. Daarover straks meer, want er moet nog heel wat gebeuren. Zo is de zang ontzettend interessant, er straalt een bepaalde zelfverzekerdheid uit, en het begeleidend gitaarwerk klink slechts na enkele luisterbeurten al vertrouwd en bekend. Vanaf de zevende minuut wordt door middel van lekker gitaarwerk en ritme de opbouw ingezet naar een minutendurende soundscape, die subtiel wordt ingezet terwijl de opbouw nog voorbij raast. Na tien en een halve minuut wordt het spookachtig en astronomisch. Wind die vreemde geluiden maakt, zeemeeuwen/dolfijngeluiden, en vanaf 14:35 een intrigerende lichte drone. En het is vanaf dat punt dat Echoes interessant wordt. De perfect geplaatste duikboot-plingetjes en de zachte percussie suggereren dat we in een volstrekte leegte zitten, een vaccuum van ongekende schoonheid als we door een universum vliegen op lichtsnelheid, zoals we dat van 2001: A Space Odyssey kennen. Alsof we omhoog gaan, steeds hoger en hoger tot ongekende hoogten. Het opkomende gitaarwerk geeft de reis vaart. Het mooiste van Echoes komt vervolgens met het gitaarwerk op 18:14. Wat een kick! Ik voel een overwinning, to infinity and beyond!, en een ongekende zelfverzekerdheid. Wellicht een van de verste reizen die ik muzikaal gezien heb gemaakt.

Ter bevestiging van de status die Pink Floyd met Echoes heeft gevestigd komt op 19:11 weer wat zang. Alsof de eerste poging wat onzeker was, maar nu Floyd koning is hoeft hij zich niet meer te schamen. Ze zijn volwassen geworden.

Echoes maakt een reis voor het karakter van Pink Floyd; het pad naar volwassen worden is uitgelopen en het echte werk kan beginnen. Het is de poezie van Echoes dat de voorgaande nummers in een schaduw zet. Ik zal moeten toegeven dat ook ik Echoes verreweg het sterkste van Meddle vind, en daarbij ontkom ik er niet aan de voorgaande nummers in een schaduw te zien. De Dark Side of the Moon is in dit geval dus kant A van Meddle. Ik vind het ook wat jammer dat ik het zo zie. One of These Days is echt de moeite waard, A Pillow of Winds tot en met San Tropez het eenvoudige midden, Seamus een verrassend doch een ietwat verkeerd geplaatst tussendoortje, en Echoes als de koning.

Over het geheel gezien is Meddle zeker geen slechte plaat. Verreweg de meeste kritiek krijgen San Tropez en Seamus, maar ook dat kan in perspectief worden gezet. Noem het ironie, of zoiets. Of ouderwets lol trappen. Opwerken naar een groter geheel. Ik kom tot de slotsom dat het enige echte punt van kritiek mijnerzijds het einde van Fearless is. Toch heel aardig voor een plaat van ruim drie kwartier.

Ik ben over Among Others toch iets minder enthousiast; door het gebrek aan echt opvallende tracks verlies ik teveel mijn aandacht. Een relatief kalm album waar Proem afwisselend warm, scherp en groots klinkt. Het blijft fascinerend hoe een eenvoudige doch briljante melodie zo enorm kan worden verknipt, zonder dat je de grote lijn uit het oog verliest (Fennesz was hier op Endless Summer ook al zo goed in).

Voor mijn gevoel blijft het album wat op de vlakte en werkt het toe naar het fenomenale Three Days Before I Move; een melodie die zichzelf constant blijft herstellen, en vanaf 2:30 een zachte, geborgen en geruststellende sample die het af maakt. Het album houdt zich vervolgens in om weer stevig terug te komen met Crashmap; een scherp opgebouwde, donkere track die serieus en zelfverzekerd aanvoelt. Briljante, grootse melodie die voor mijn gevoel erg old school aanvoelt.

Uiteindelijk blijf ik met dezelfde conclusie achter als met You Shall Have Ever Been; kwalitatief hoogstaand, bij vlagen interessante ideeën en twee memorabele tracks. Een wat nietszeggende 3*, die dankzij de twee uitschieters nog best een halfje erbij mag krijgen.

CD2 komt (nog?) niet zo aan bij me, maar CD1 is erg interessant. De dynamiek spat bij vlagen van de nummers, vooral op tracks waar een fijne melodie in zit (We'll Be Mostly Golden bijvoorbeeld). Ssh/ell Awaits wist me bij de eerste luisterbeurt al te pakken met die fijne nuances. Hoogtepuntje Reddings begint bijna vredig en transformeert zich halverwege tot iets subtiel euforisch om vervolgens weer in alle kalmte weg te zweven.

Daarna komt Proem melodieus niet zo sterk meer uit de hoek, maar weet hij ten alle tijden te intrigeren. Behalve op CD2, maar misschien dat dat nog gaat komen.