In zekere zin is dit inderdaad niet mijn genre. Vandaar dat ik ook erg voorzichtig ben met stemmen. Aan de andere kant probeer ik graag muziek te beoordelen op hun verdienste binnen het genre, als je begrijpt wat ik bedoel. Als de melodie van wat voor genre dan ook mij aanspreekt, dan ben ik daar gewoon positief over. Natuurlijk. Ik ben geen basher die alles wat niet in zijn straat ligt bij voorbaat al af serveert.

De juiste manier om deze plaat te beoordelen is voor mij een kwestie van bepaalde dingen accepteren. Zoals de zang, die normaal is voor chill wave muziek. Dat zet ik dus even op een zijspoor en zie ik door de vingers en zo.

Blijft voor mij over de melodie en structuur. Van New Theory en Feel It All Around ben ik al overtuigd; tijd om me eens te concentreren op de rest. En dan moet ik bekennen dat die in mijn oren niet het niveau van die nummers halen. Ze staan in de schaduw. Die heerlijke broeierige, down tempo eerste halve minuut van Feel It All Around is zeer prettig; New Theory heeft iets guitigs, iets schattigs. En bij vlagen vind ik Hold Out ook prima. En zie: ik kan al de helft waarderen. Ik verwacht echter dat ik die aspecten ook in de overige drie nummers zal horen, maar dat valt wat tegen.

Alhoewel, 'teleurstellend' is misschien niet de juiste omschrijving. Het is wellicht wat te dansbaar voor me. Ik begrijp overigens wel de positieve reacties, en ik laat 'm voorlopig nog even in mijn persoonlijke rotatielijst staan. Voor nu - ik ben de kwaadste niet - geef ik 'm een krappe drie sterren. En ik geef toe: er is een kans dat er toch zeker nog een half puntje bij kan komen.

Dit doet mij denken aan een project van mijn neef, die enkele jaren geleden het geknor van een stel lelijke hondjes had opgenomen en daar vervolgens een drone op had gezet. William Basinski doet ditzelfde principe: de krekels die je 's nachts hoort zijn op Silent Night in grote getale aanwezig, en daarachter hangt een ijle drone die de natuurlijke geluiden wat romantiek geeft.

Onopgemerkt valt die drone na een minuut of 40 weg, en wat rest is om heerlijk bij in slaap te vallen. Niets meer en niets minder.

In grote lijnen ervaar ik hier hetzelfde als bij het tweede deel, alleen dan wat minder intens. D|p 1.1 bevat weer dat gevoel alsof ik me in een grote stad bevind waar ik me vreemd voel. Verschil met het tweede deel is dat ik hier ook iets bij voel wat ik niet direct onder woorden kan brengen. Iets zwaarwichtig. Iets dieptreurig, zonder enige hoop. Alsof de muziek - of de loop - zich zwaar gewond voortsleept door de grauwe straten van een metropool waar van alles aan de hand is. Van alles tegelijkertijd. Toen ik dit voor het eerst hoorde stond het me tegen; ik kreeg er geen prettig gevoel bij. Toen ik dat gevoel eenmaal kon plaatsen - mede door het luisteren van de hierop volgende Loops - werd het wat vertrouwder.

Verder prefereer ik D|p 2.2 boven de loop op deze plaat, omdat die wat grauwer en korreliger is. Niet dat er met dit fragment (als ik het zo al mag noemen) iets mis is, want dit is en blijft een zeer opvallende en uitdagende luisterervaring.

@devel-hunt

New age kan ik (hoewel met wat fantasie) wel snappen, maar in hoeverre neigt het dan naar trance en klassiek?

Dit is mijn eerste 5-sterren plaat sinds lange, lange tijd. Na enige tijd naar Basinski's muziek te hebben geluisterd, heb ik mij heel lang afgevraagd of dit muziek is dat ik ooit eerder heb gehoord. Dat is van toepassing op The Garden of Brokennes, maar zeker ook op The Disintegration Loops serie. Heb ik dit eerder gehoord? Ik denk het niet. Ik denk dat ik veel soundscapes heb gehoord, lang uitgesponnen geluidsgolven (Steve Roach's Darkest Before Dawn), maar The Disintegration Loops (en ik noem vanaf dit punt alleen nog maar dit album) is toch anders. Dit is Sfeer met hoofdletter S, en die evenaart om het even welke sfeer dan ook die ik in mijn leven heb mogen ervaren.

Dlp 2.2 is beangstigend. Het gevoel dat je in een buitenlandse plaats bent en ligt te luisteren in een hotelkamer of appartement naar het geluid van de stad. Het gevoel dat je vreemd bent in een vreemde wereld.

Maar Dlp 3 is nog effectiever. Voor mij bestaat de loop uit drie lagen: de lichte drone die constant op de achtergrond aanwezig is, de hogere toon, en de lagere toon die op de hogere volgt. (Ik kan het niet anders uitleggen. Misschien een idee om een topic te openen voor hulp en vragen wat betreft het omschrijven van muziekaspecten?)

Dlp 3 geeft een muzikaal gezicht aan de gevoelens die ik had toen ik naar Limburg verhuisde. De lagere toon geeft me een enorm geborgen gevoel, als twee armen die me omsluiten en een zachte muur vormt tegen de buitenwereld. Dat was de situatie voor mijn verhuizen. Als HSP-er was ik erg gehecht aan mijn natuurlijke omgeving waar ik 24 jaar vertoefd heb. De aftakeling van de loop, die ik vooral in de lage, minder gladde toon hoor, symboliseert het begin van mijn relatie met iemand uit Limburg. Langzaam komen er gaten in die veilige muur, en sta je aan het eind compleet naakt in een vreemde wereld. In letterlijke zin is dat het punt dat ik in Limburg woonde.

Een van mijn theorieën over wat muziek mooi en goed kan maken zijn de geuren en kleuren van de geluiden. Ik merkte dat toen ik onlangs na lange tijd weer een specifiek cassettebandje, dat ik zie als het symbool van mijn jaren '90 jeugd, luisterde. Alleen de nummers die mooie geluiden bevatten, hadden op mij de sterkste nostalgische gevoelens. The Disintegration Loops II grossiert in mooie geluiden, waar ik eindeloos naar zou kunnen luisteren. Na lange tijd kan er dus nog iets unieks gebeuren: de toevoeging van een nieuwe plaat in mijn top 10.

Sterke plaat die vooral met D|p 5 indruk maakt. Hoopvoller dan de voorgaande delen, maar er brandt nog steeds iets onderhuids. D|p 4 gaat helemaal tot het randje; het krakerige einde maakt het geheel des te treuriger. Ik vraag me sterk af of D|p 5 gemanipuleerd is: de pauzes die in de loop sluipen vallen op bijna exact de juiste momenten. Dat is niet nadelig, want D|p 5 zet ik bijna op dezelfde hoogte als D|p 3, maar de gedachte spookt wel eens door mijn hoofd. Net zoals er zoveel spoken door mijn hoofd vliegen bij het luisteren naar Basinski's muzikale monumenten.

Het slotstuk van The Disintegration Loops is opnieuw van een indrukwekkende schoonheid. de hele serie, en dan met name II, zorgde voor een nieuwe mijlpaal in mijn muziekbeleving. Het idee, de structuur en het uiterlijk van het geluid zorgden voor een perfecte, sferische samensmelting dat, bewust of onbewust, een standaard zette voor alles wat ik hierna zou horen.

Om IV op waarde te schatten moet ik het Disintegration Loops-project als een geheel zien. Op D|p 1.2 en D|p 1.3 wordt nog even teruggekomen op D|p 1.1 (zoals de titels al aangeven) en als dit album op zichzelf beoordeeld zou moeten worden zou het kunnen zijn dat de score wat omlaag wordt gehaald. Het is mooier om dit in perspectief te zien door eerst de voorgaande delen te beluisteren. Hierdoor zijn de laatste twee tracks geen gemakzuchtige herhaling, maar van wezenlijk belang in het ervaren van deze muziek. Ik weet niet of ik hoop of verslagenheid hoor op D|p6; misschien is dat ook net de bedoeling. Misschien een kwestie van of het glas half vol of half leeg is?