Van de levertijd werd ik niet vrolijk inderdaad, maar in de wetenschap dat ik er redelijk lang op heb moeten wachten, ging het nog best snel. (Ik heb 'm overigens alweer een hele tijd.)

Dacht ik dat ik met My Dying Bride al de meest duistere hoeken van de doom had gehoord, Virgin Black gaat zelfs nog wat dieper. (Dat het nog erger kan, bewees Disembowelment mij al een tijdje geleden, en dat geeft aan hoe groen ik nog ben op dit gebied.) The Fragile Breath doet precies hetzelfde wat Requiem, Kyrie op Mezzo, Forte al deed: een ijzersterke aftrap vormen. Vanaf de eerste seconde is het gas erop en vlammen de zware gitaren als bliksemsnelle scheurijzers door de speakers. Die snelheid gaat al na een paar seconden verloren en komen de doom onderdelen wat naar voren; enorme traagheid en een gegrom dat inderdaad vanuit hele diepe diepten wordt gehaald.

Het is een heerlijk moment om na die enorm diepe grunt en ruizige gitaren een vrouwelijke stem te horen; een contrast van hier tot ginder, briljant gedaan. En met op 4:52 een agressieve en ook een wat krankzinnige opbouw naar een briljante climax is dit het begin van een hele fijne plaat waar je maar weinig mensen echt plezier mee doet.

In Winter's Ash wordt de, filmisch aanvoelende, eerste halve minuut wat verpest door de plotselinge inval van gitaren en drum, wat heel erg jammer is. Een van de weinige minpunten, buiten het feit dat het voor mij allemaal wat eentonig overkomt. Wat mij vooral fascineert aan deze Virgin Black zijn de opmerkelijke contrasten. Een band die hemels mooie opera (Requiem, Kyrie) en heldere zanglijnen kan afwisselen met kenmerkende gruizige gitaren en ultieme grunts, zoals op Fortissimo, en dat ook nog eens enorm overtuigend en naadloos kan doen, is iets om respect voor te hebben. Een geweldige afsluiter van een indrukwekkend project.