Van de nieuwe cd's die ik de afgelopen weken heb aangeschaft is Spirit of Eden (naast Bon Iver's For Emma, Forever Ago en Gazpacho's Tick Tock) tot nu toe het meest indrukwekkende, hoewel die platen onderling erg van elkaar verschillen natuurlijk.

Het drieluik The Rainbow/Eden/Desire heeft tot nu toe de grootste indruk gemaakt. De melancholie past perfect bij mijn toestand die iedere ochtend om kwart voor 7 in de trein meester van me maakt. Ik ben dit niet gewend van Talk Talk, als ik al iets gewend van ze ben, want verder dan Such a Shame, Life's What You Make It en It's My Life ben ik nooit gekomen. De piano kadert perfect het kabbelende drumwerk af; de verre gitaarakkoorden die als intermezzo's tussen de drums zitten geven een wat eenzame sfeer. Heel mooi ook hoe na die korte intermezzo's het drumwerk en de zang direct weer gewoon opkomen en doorgaan alsof er niets aan de hand is. Fantastisch hoe The Rainbow over gaat in Eden; feel good en werkelijk schitterend; troostend en hoopvol.

Lof ook voor de zang, die erg fijn is om naar te luisteren. Opvallende momenten in I Believe in You zijn het engelenkoortje en de zang ("...spirit..."); en het zweverige Wealth heeft ook weer fantastische zang. Alleen Inheritance komt nog niet zo aan bij mij. Sowieso heb ik, over de gehele linie nog niet echt een bepaald besef van deze plaat. Ik kan het nog niet allemaal overzien en in perspectief plaatsen. Daarvoor zijn meer en diepere luisterbeurten voor nodig. Dat mijn beoordeling uiteindelijk of een 4,5 of een 5 is, dat staat buiten kijf. Hemels.

Ik was laats in het oerbos in Oost-Polen, en tijdens het overnachten in een hoogzit zag ik in de mist, 's avonds in de schemer, plotseling drie reeën voorzicht en schichtig de bosrand voorbij lopen, om in het open veld dat voor ons lag te grazen.
Dat was een mooi moment, en ik wenste voor de rest van de week dat ik geen enkele ree meer scherp zou zien (en bizons al helemaal niet). Het was bijna mythisch, en het wazige beeld van deze dieren is veel meer waard dan een scherp plaatje dat op tien meter afstand voor je staat: de suggestie laat veel aan je fantasie over, de onbekendheid van het fenomeen geeft je een mythisch, dromerig beeld dat vele malen mooier is dan de High Definition werkelijkheid.

"Heavy metalband" zegt Wikipedia, en de voorproefjes op MySpace maakten ook al een indruk op me. Hoe anders was het toen ik uiteindelijk Painting on Glass hoorde. Ik moest na enkele minuten toch even kijken of dit wel de band was waar ik me tijdens wat graafwerk in verdiept heb.

Ik ben er uiteindelijk wel overheen gekomen, en grotendeels positief. Dit is wellicht metal voor muziekliefhebbers die niet van metal houden. Sfeer is op Painting on Glass het toverwoord en dat verkrijgen de Noren niet alleen door zware gitaren. Zijn Magma en Commemoration van het kaliber trage, slepende doom, daar slaat Crystal Orchids ineens een heel andere weg in en geeft het me een beeld van een antiek kastje donker met daarop een oud fotolijstje met daarin een half vergaande foto van een mooie vrouw. De muziek lijkt uit een oude grammofoonspeler te komen; bedompt pianospel met een naar het schijnt erg oude vrouw die een eenvoudig, lief liedje zingt.

Persistent and Fleeting heeft duidelijke Arabische invloeden in de zang die door merg en been gaat, terwijl White Waters weer ineens perfect in een kuuroord past waar je je overgeeft aan een heerlijk fris bad, waar mooie vrouwen in witte donzige badjassen je wat warm water komen bijschenken. Aurora Borealis is een volkomen onnodig stukje ambient die volledig in het niet valt als de eerste tonen van Dreamscapes beginnen. Wat een hemelse zang, wat een perfect getimede violen. Alsof je ontwaakt in een paradijs waar de zon opkomt achter een hele rij spitse bergtoppen. Alles tussen 0:43 en 2:20 is de muzikale belichaming van schoonheid, totdat de gitaren je uit die wereld trekken. Jammer, maar desondanks is Dreamscapes het hoogtepunt voor enerzijds het hele album, anderzijds van wat ik qua zang allemaal heb gehoord.

Aurora Australis maakt wat meer indruk dan Aurora Borealis, zij het niet veel, en Azure is een heerlijk stuk ambient die het gevoel van ontwaken op wat voor mooie, geborgen plek dan ook perfect weergeeft. Het is, na Persistent and Fleeting, pas weer bij Veiled Exposure dat The 3rd and the Mortal weer enigszins metal klinkt.

Hoewel de laatste nummers aardig klinken, heeft het album na Azure niet meer mijn aandacht. Hoe interessant en mooi het eerste gedeelte ook is, het kan me niet aan de gedachte onttrekken dat dit album een potpourri is van verschillende stijlen, waardoor de samenhang me een beetje voorbij gaat.

Ondanks dat punt van kritiek is Painting on Glass een welhaast magisch album, dat nog eens extra wordt versterkt door de bekendheid die de band amper kent. Ik moet nu weer terugdenken aan de reeën die ik voorzichtig het bos uit zag lopen in de schemer. In een opzicht verbind ik de status van The Third and the Mortal, zoals ik het zie, aan die van dat wazige beeld van iets moois dat ik zag. Beiden zijn prachtige fenomenen, die weinigen zullen meemaken in wat voor vorm dan ook. Ze laten iets moois achter, maar ze blijven mysterieus en er valt veel te raden over. Waar gaat dit album over? Ik heb geen idee. Maar soms is het beter dat er wat te vragen overblijft.

Heel aardig album dat sterk begint, maar dat me na het geweldige Deadhead met moeite kan boeien. Het opgefokte Depth Charge lijkt inderdaad wat op All Hail the New Flesh. Storm is weer zo'n typisch Townsend-nummer dat in hetzelfde rijtje past als een Life, The Fluke of Stagnant. En Deadhead is fantastisch (check ook de live-versie op de Synchestra-bonus dvd.)

De rest is zeer degelijk, typisch Townsend, maar wil (nog) niet blijven hangen. Alleen van de minutendurende gitaarsolo op Away kan ik blijven genieten.

Het was even tijd voor wat rust en ik wilde me wat meer verdiepen in genres die geen link hadden met werk van een My Dying Bride, Porcupine Tree, Pink Floyd of Gazpacho. Even geen moeilijkdoenerij, en de keuze om eens wat experimentele elektronische folk (Mount Eerie, Radical Face) op te zoeken was snel gemaakt. Ik koos echter ook voor The Velvet Underground, nadat ik vorige week (of was het de week ervoor?) iets van ze hoorde op KinkFM dat me erg aansprak. Het had ongetwijfeld ook te maken met de flarden van de film Woodstock die ik het afgelopen weekend op de nachtelijke BBC had opgevangen. Ik wilde terug naar iets rauwers.

Ik ben erg enthousiast over The Velvet Underground. Zo enthousiast dat het, sinds ik dit album afgelopen zaterdag kocht, vrijwel continu mijn aandacht had. Van het rood verven van onze keuken tot de treinreizen naar mijn werk - het had zo'n grote aantrekkingskracht op me dat ik er nu al een mening over heb, en er een cijfer aan kan hangen. Dat is erg snel voor mijn doen; meestal wil ik een plaat binnenstebuiten keren om er een definitief oordeel over te vellen. Maar ja, niet te moeilijk doen nu.

En als ik dan uiteindelijk iets nuttigs wil zeggen, klap ik dicht. Candy Says is heerlijk rustig, What Goes On een prima tweede nummer, maar Some Kinda Love is het prijsnummer van de hele plaat. Die ietwat onnozele gitaar is fantastisch, maar de zang is werkelijk fenomenaal; nonchalant, sympathiek en met een interessante emotionele lading; ik word hier zelfs vrolijk van en verlang naar meer van dit soort pareltjes. Die komen er niet, maar van Pale Blue Eyes tot en met That's the Story of My Life is het prima toeven op de achtergrond. Totdat ik bij The Murder Mystery kom, dan wordt het ineens wat minder interessant. Dat is raar, voor iemand die niet terug schrikt voor verrassingen en experiment. Wellicht heb ik er na de voorgaande prima liedjes gewoon geen behoefte aan. Daarom, alsof het speciaal voor mij is, nog een lief liedje als afsluiter. Dankjewel After Hours. En die hippiestatus die we na ons busje-avontuur hebben verkregen, daar komen we dus ook niet meer van af als het zo door gaat.

Fijn, erg fijn plaatje. Ik heb gemerkt dat ik vooral Gary Lightbody wel mag, zowel met zijn Snow Patrol als bij dit plaatje. Hij weet me toch opvallend vaak te interesseren met mooie melodieën en over het algemeen gewoon opvallende liedjes.

Tired Pony is verrassend genoeg erg in de smaak gevallen bij me. Dit soort supergroepen (of samenwerkingen, voor mijn part) interesseren me zelden. Maar The Place We Ran From is anders. Het pakt me met mooie melodieën en blijft erg lang interessant. Ik hou van dat on-the-road gevoel; de plaat heeft bovendien iets positiefs en hoopvol terwijl het toch ingetogen blijft. Ook vind ik dit hier en daar bijna aandoenlijk en schattig: I Am a Landslide bijvoorbeeld. Heerlijk, die onschuld. Zou zo op een Cameron Crowe soundtrack kunnen staan. Juist het feit dat dit amper boven de middelmaat uit (wil?) steken geeft de plaat kracht: een goedbedoeld project met gewoon leuke liedjes waar ik niet al te gewichtig over wil (en kan?) doen.

Om me voorzichtig te laten wennen aan het wat 'stevigere' muziekwerk stuurde een goede internetvriendin mij in 2006 Intension. Die duisternis kwam niet helemaal bij me aan. Voor iemand die toen de zware gitaren van Within Temptation al teveel vond was Tool verre van aantrekkelijk.

Ze moest eens weten wat ik nu allemaal ken. Ik zou haar gezicht... ehm... reactie wel eens willen zien nu ik een Devin Townsend of zelfs een Meshuggah hoog kan waarderen. Tool's 10,000 Days markeerde een rigoureuze omslag in mijn muziekbeleving. Was dat voorheen nog wat voorzichtig, met relatief rustige muziek als die van Sigur Rós, daar stelde Tool me echt voor aan het wat zwaardere werk. En voor ik het wist - ik had dit album nog geen week - stond ik vooraan bij het podium te wachten op Within Temptation.

Natuurlijk kwamen daar nog Ænima en Lateralus bij, en zodoende evolueerde mijn smaak tot een alleseter die eindigde bij My Dying Bride, Meshuggah en recent Devin Townsend. Het kan soms raar lopen. 10,000 Days was tot die tijd het meest complexe album dat ik kende, zelfs een van de eerste groeiplaten waar ik heel bewust naar luisterde. Ik was over de gehele linie onder de indruk van het drumwerk en het samenspel met de gitaren. Jambi met zijn geweldige opbouw - wat een agressie, wat een duisternis op het einde! Nu ik het weer terug luister heeft het amper aan kracht ingeboet.

Maar ook het tweeluik Wings for Mary en 10,000 Days maakte een enorme indruk op me. Vooral omdat in die tijd mijn opa overleed. Het waren die twee specifieke nummers die mij door die tijd hebben gesleept. Rosetta Stoned, aan de andere kant, was van het melige type dat ik erg kon waarderen - leuke riffs, heel aardige teksten en een fantastische opbouw.

Je zou kunnen zeggen dat 10,000 Days een revelatie was. Het was de blauwdruk van wat ik ook nu nog kan waarderen (duisternis, die complexiteit zonder aan emotie in te boeten). Het zou zomaar eens kunnen zijn dat ik zonder Tool niet bij een Oceansize was gekomen. Maar goed, ik denk dat er vast wel een andere band voor zou hebben gezorgd. Maar het is toch mooi hoe die dingen gaan - ik ben erg blij dat m'n vriendin mij toen aan Tool voorstelde. Ik had die weg naar volwassenheid niet willen missen.