Nu het kwartje bij Ocean Cloud definitief is gevallen kan ik hier in het kort wat neerpennen. Wat is Marbles toch een ontzettend goede plaat! Ik heb de dubbelaar en wat de eerste cd betreft krijgt 'ie wat mij betreft vijf sterren. Zelden zoveel emoties gehoord op één plaat.

The Invisible Man bijvoorbeeld. Die dwingende sfeer, dat interessante drumwerk en het mysterieuze gitaarwerk zorgen voor een erg drukkend geluid. Goede timing qua zang (en hoe het koor wordt ingezet). De vocale uithalen zijn hartverscheurend - zeker tegen het einde van deze sequentie (rond de 9,5e minuut). Gebruik van die synthesizer (geen idee of het dat is trouwens) op 8:35 klinkt ook erg goed en maakt het geheel nog meer af. Een van de weinige nummers waar ik ook graag naar de tekst luister.

De plaat wisselt minder toegankelijk werk af met prettig in het gehoor liggende nummers. Genie, Fantastic Place en The Only Unforgettable Thing klinken allemaal toegankelijk en zijn ook welkome afwisselingen met mooie melodieën en een duidelijke sfeer.

Sinds gisteravond is Ocean Cloud definitief tot me doorgedrongen en ik denk zelfs dat dit nummer The Invisible Man overtreft qua... álles. Die heerlijke gitaar op het begin, de fraaie zanglijnen (met name die machtige uithalen na de vijfde minuut!), afgewisseld met lekkere muzikale stukken en toepasselijke ambient (de zee! meeuwen!). Hoop, rust en kalmte worden uiterst merkbaar.

Des te interessanter is het dat halverwege de sfeer plotseling omslaat. Die donkerte vanaf 10:10 bijvoorbeeld, met die duistere drums. Maar de ontwikkeling die zich vanaf 12:10 inzet is wat mij betreft een onovertroffen staaltje muziekmaken. Die donkere wolken die zich ontwikkelen - goed getroffen. En wat een enorme dreiging klinkt er een minuut later - "Watch me/watch me!"

Marbles - en dan vooral Ocean Cloud - bevat een uitgebreid palet aan emoties en Marillion weet dat zo poëtisch en accuraat te brengen dat ik het bijna met niets kan vergelijken. Wat mij betreft is dit het schoolvoorbeeld van hoe muziek hoort te zijn. Maar de tweede cd? Ik durf er mijn vingers niet aan te branden. Vandaar dat ik mijn stem nog even achterwege laat. Tijdens de eerste luisterbeurt vond ik 'm namelijk erg wisselvallig. Maar wat niet is kan nog komen.

Een dansbare Matthew Cooper? Het moet niet veel gekker worden. Onder zijn 'normale' artiestennaam Eluvium had hij onlangs al enige persoonlijke restricties overboord gegooid door op Similes met zang aan te komen, maar dit valt toch wel mijlenver van zijn herkenbare sound. Of toch niet? Gelukkig is alles in de wereld van Cooper relatief. Onder het wat saaie pseudoniem Martin Eden heeft hij terug willen grijpen naar de sound van een Aphex Twin. Kan ik inkomen, hoewel het ook herinnert aan het vroegere werk van Moby. Vlad is nog wel een volbloed Eluvium, maar het betrekkelijk extraverte Short Cut is andere koek. Een prima track overigens. Verions bevat echter een hele kale, magere beat waar ik helemaal niet dol op ben. De boel wordt nog enigszins gered doordat het uit duizenden herkenbare geluid van Eluvium zo halverwege de track tevoorschijn sijpelt - alwaar het nummer weer volledig doodslaat als de welhaast euforische shoegaze-sound weer wordt afgekapt.

Met Static Nocturne en Similes als mijn persoonlijke favorieten vind ik dat Matthew Cooper op het hoogtepunt van zijn creativiteit opereert. De aankomende nieuwe Eluvium-release zal uitwijzen of hij op die positie zal blijven. Het Martin Eden-project voelt wat mij betreft aan als een tussendoortje, waarin nieuwe gronden worden verkend. Dansbaar is dit allerminst, daarvoor speelt Cooper te graag met lang uitgerekte soundscapes zoals in Etc-etc en in het intrigerende Hum. Liefhebbers van Eluvium kunnen hun ding zeker vinden, maar zullen tegelijkertijd reikhalzend uitkijken naar het nieuwe album.

Zelden zulke hoekige muziek gehoord dat me aanspreekt. Meshuggah's obZen bevat veel wat mij afschrikt, maar heeft genoeg interessante dingen om me er verder in te verdiepen. In die zin is de titel aardig gevonden: ik ben volledig zen in het obscene geweld dat Meshuggah op me afvuurt.

Hoewel 'volledig' niet helemaal waar is, want obZen kan me niet de volledige speelduur boeien. Combustion mag het eerste nummer zijn dat ik überhaupt van de Zweden hoor. Dat liet tot me doordringen dat ik dit album met mate moet ondergaan. Anders dan andere geweldenaars als een Cradle of Filth of, ach, Tool kan juist Meshuggah met dit album een manier zijn om mij af te reageren. Dat ligt ten eerste aan het feit dat Meshuggah niet de fout maakt om, in zekere zin, emotionele muziek te maken; het is vooral techniek. Mijn inziens wordt de techniek hier ten volle gebruikt om emotie op te roepen. Een vallende glazen porseleinkast is nog niet muzikaal, maar als de chaos zo geordend op de grond pleurt als op obZen is dat lovenswaardig. Dus, Combustion heeft een heel aardig verloop waarin de gitaren en vooral het drumwerk bij vlagen stuwend, dwingend en onvergeeflijk zijn.

Maar echt interessant wordt het op Electric Red. De terugtrekkende gitaarslagen na de intro. De vlammende riffs vanaf 0:26. De jazzy momenten waarop de gitaren en de drumslagen anderhalve seconden even in de ijle lucht lijken te blijven hangen vanaf 1:10. En zijn de korte, brutale gitaarrifjes vanaf 2:54 een voorbeeld van heerlijke polyritmiek?

Bleed knalt de koptelefoon uit met een razendsnelle riff en verzandt in een heerlijk a-ritmisch samenspel van gitaar en razendsnelle drums alvorens het eerste zenmoment te bereiken. De wat oninteressante intro van Lethargica wordt afgelost met een moddervette, loodzware en dreigende riff vanaf 0:36. Het titelnummer weet vervolgens nog te boeien met de aardige riff.

Daarna lijkt het alsof Meshuggah's leuke ideeën zijn opgeraakt. Dat wil niet per definitie zeggen dat het niveau naar beneden gaat, maar ik kan heel moeilijk echt opvallende momenten opnoemen, al is de slotriff van Pineal Gland Optics weer erg goed. Of het kwartje bij de rest nog moet vallen is een kwestie van tijd, maar het aantal keer dat ik deze plaat heb geluisterd rechtvaardigt een mooie vier sterren beoordeling.

Deze aangeschaft in de tijd waarin ik nog hevig zoekende was naar 'mijn' muziek.

Ik had in 2001/2002 een "chill out"-fase, mede doordat ik indertijd weg was van Moby. Een van de relikwieën uit mijn jeugd, een cassettebandje met ondergrondse rave en techno, was het vertrekpunt van waaruit ik die muzikale zoektocht begon, en in dit soort aan Ibiza gerelateerde brave electronica vond ik alvast wat voorzichtige elementen van wat me op dat bandje zo aansprak: sowieso de elektronische kant ervan, maar ook de zachte, geruststellende soundwaves (die op mijn bandje overigens erg contrasteerde met de rest van de muziek - een element dat me nu nog steeds mateloos fascineert).

Natúúrlijk ligt die chill out house mijlenver van de electronica waar ik nu naar luister, maar bedenk dat dit dan ook slechts het begin was. Veel had ik toen van Napster geplukt en ik had een paar van die (MTV) Chill Out cd'tjes, en die zijn inmiddels allemaal in de vergetelheid geraakt. The Chillout Session komt echter nog regelmatig in mijn playlist voorbij.

De eerste cd begint vreselijk singer-songwriterig met Badly Drawn Boy. Dan is Demons van Fatboy Slim en Macy Gray toch iets interessanter, doch weinig bijzonder. Met Ordinary Morning levert Chicane het eerste pareltje af: alsof je je in bed nog even lekker uitrekt en die warme deken nog even over je heen legt. Ik geloof dat Les Nuits van Nightmares on Wax inmiddels een bescheiden klassieker is, want die kwam je regelmatig tegen op dit soort genreverzamelingen. Nog steeds een fijne track, heerlijk weids en kalmerend met een fijne opbouw. Horizons van LTJ Bukem is een welkome afwisseling: die drum 'n bass zet het broodnodige tempo erin. Natuurlijk mag Moby niet ontbreken, al heeft Natural Blues inmiddels zijn glans al lang geleden verloren. De Soul Hooligan Remix van The Stone Roses' Shoot You Down is ook een fraaie track, en vind ik trouwens interessanter dan de originele versie.

York's The Awakening opent de tweede cd op een prettige manier, met zijn strakke ritme. Van Sasha & Emerson's Scorchio heb ik onlangs de originele versie op Spotify opgezocht, en die prefereer ik boven deze Late Night Dub: het origineel evolueert echt heel mooi en natuurlijk. Cups, de bijdrage van Underworld, vind ik echt enorme klotemuziek. Heb ik echt helemaal niets mee. Heb altijd gevonden dat dit soort funky muziek iets voor mensen is die niet kunnen dansen.

Neuh, doe mij dan maar het licht hypnotiserende Falling, of het sensuele Sexual. Beautiful Strange is ook weer zo'n track die zich heerlijk ontwikkelt, en Melt van Leftfield blijft een heel apart nummer. En tot slot zijn de Michael Woods Remix van Café Del Mar en Barber's Adagio for Strings twee perfecte afsluiters. Het is dus vooral een hit & miss, waarin ik de jazzy en pop-achtige tracks het minst interessant vind, en de warme, kalme sound van een Chicane of Amber het meest kan waarderen. Dit soort muziek ben ik inmiddels al lang ontgroeid, maar desalniettemin mag ik dit specifieke plaatje nog graag eens opzetten.

18 kwam op de hoogtijdagen van mijn Moby fantijd, en leidde via de aankoop van deze cd ook naar mijn eerste concert ooit. Moby was helemaal hot op een of andere manier. Toen ik single We Are All Made of Stars op televisie zag, was ik sceptisch, maar ik kon het toch wel waarderen.

Verreweg het meest verrassende aan deze cd was de videoclip van In This World. Die zei me heel veel, het raakte me, en ik was er opgewonden over. In My Heart vond ik ook erg goed, vooral het einde dat bijna een hele minuut volgehouden wordt maakte een indruk op me, omdat ik niet gewend was dat er nog zoiets moois bestand als het uitrekken van muziek (ik kende Sigur Ros in die tijd nog niet, stond sowieso aan het begin van een serieuze muziekontwikkeling).

Great Escape heb ik dan weer nooit interessant gevonden, daar mis ik een spanningsopbouw of in ieder geval een interessant verloop. One of These Mornings heeft mooie zang, Another Woman een fluffy zacht, heerlijk jazzy sfeertje en Fireworks doet het goed als nietszeggende ontspanmuziek in een masseersalon.

Het volgende lichtpunt komt pas weer met Sunday, over Moby's ervaring met 9/11 dat op zijn verjaardag plaats vond. Mij viel vooral het pianospel op, dat heerlijk soepel is. Look Back in past ontzettend goed tijdens de outro van een Moby documentaire (ik geloof dat ze die daarvoor zelfs ook gebruikt hebben ooit), maar het hoogtepunt is toch wel I'm Not Worried At All, waar een emotie in zit die Moby voor mijn gevoel zelden heeft gehaald.

En het is uiteindelijk dat laatste nummer die mij nu nog weet te boeien. De rest is inmiddels een beetje op een standaardniveau blijven hangen; leuk om op te zetten, maar meer ook niet.

Heerlijk sfeervol. Perfect om 's nachts mee in slaap te vallen, of 's ochtends wakker te worden in een krakend, houten strandhuisje op een piepklein zoldertje in het hart van de winter. De krakende, spookachtige intro zet de toon, de eerste klanken van de zangeres machtig en lief tegelijk. Fluisterende kinderliedjes voor volwassenen; van begin tot eind wordt een bont en donker gekleurde lapjesdeken van geluiden gecreëerd die je het idee geeft dat de muzikanten "zomaar" wat doen met allerhande (speelgoed)instrumenten, maar er toch op een of andere manier een lijn in weten te krijgen. Of zoiets. Vier sterren!

Pfff, het regent vijf sterren beoordelingen hier! Niets mis mee. Ik wil hier echter niet zo' n hoge score aan hangen. Een van de belangrijkste aspecten die muziek voor mij persoonlijk moet hebben om geinteresseerd te raken, is een bepaald soort opbouw die ik bij My Bloody Valentine mis. Alleen bij Sometimes voel ik een bepaalde vooruitgang, een soort van besluit dat in de laatste seconden genomen wordt. Dat nummer heeft ook een magistrale opening op een of andere manier; alsof het hele album opbouwt naar dat moment. Groots en meeslepend; ik durf bijna te zeggen dat het meesterlijk is.

Deze muziekstijl is te vergelijken met de gedachten in mijn hoofd; veel geruis, maar als je daar doorheen prikt, hoor je mooie stemmen en melodieen. Perfect voer voor mijn psycholoog. Het is denk ik daarom dat dit me toch zo weet te boeien. I Only Said heeft niet die zware gitaren van Sometimes, maar heeft een wazige sample dat (al dan niet onbewust) door je hoofd blijft spoken. Blown a Wish lijkt wel het einde van het album aan te kondigen, maar die eer valt toch echt te beurt aan Soon; op een of andere manier zie ik bij dit nummer steevast blije, hippe, jonge vrouwen vooraan bij het podium uit hun dak gaan op de lawaai van Shields en co..

Ik roem Loveless voor zijn aparte sfeer die ik zelden heb ervaren bij andere bands. Ik vind het jammer dat het gros van de nummers me niet weten mee te slepen omdat ik moeilijk een gevoel van ontwikkeling ervaar. Een veilige haven van 3,5 ster dus, die wellicht, ooit, (ver) in de toekomst, de 4 sterren voorbij zal varen.