Jammer van het hoesje van Frames, die ik in licht gehavende staat van bol.com opgestuurd kreeg. Dat was al de derde cd op rij die eigszins beschadigd was. Maar het gaat om het innerlijk, om maar even met een cliché dit geklaag te beëindigen.

Over het algemeen denk ik hetzelfde als bij de voorgaande twee albums. Het verschil tussen die en Frames is echter dat ik iets enthousiaster ben over die laatste. Commemorative _____ T-Shirt had niet zo heel veel tijd nodig om door te dringen; een herkenbare melodie, de herkenbare zang en het enigszins verwarrende gitaar- en drumwerk, waar je niet direct (en ook niet na een aantal intensieve luisterbeurten) een lijn in zal kunnen vinden. Geen probleem overigens.

De overgang van dit nummer naar Unfamiliar is subliem; vanaf dit punt gaat de band pas echt de diepte in en kan het feest beginnen. Een vol geluid en opmerkelijke vertragingen maken het interessant. Trail of Fire blijft boeien door dat gitaarriedeltje op de achtergrond en de piano... (?) Savant is een relatief rustpuntje dat afgesloten wordt met violen. Ook over Only Twin heb ik weinig te vertellen. An Old Friend Of The Christy's is een opmerkelijk nummer; ik las in een recensie dat het iets van Dire Straits' Private Investigations weg heeft. Hoe dan ook, deze ontwikkeling vind ik interessant, commercieel gezien gewaagd (het zal niet iedereen bekoren, meen ik), maar het is weeral een fijn rustpuntje.

Sleeping Dogs And Dead Lions komt, met zijn zware gitaren, in de buurt van metal (en tegen het einde is het gewoon metal). Het hardste, zwaarste nummer tot nu toe. En dat zal het altijd wel blijven.

Want dan komen we bij The Frame. Effloresce had Women Who Love Men Who Love Drugs, Everyone into Position had Music for a Nurse, en Frames heeft The Frame. Wat een subliem nummer. Een ballad op de Oceansize manier, met enkele gitaarakkoorden om mee te beginnen (afgewisseld met een romantische rode pianoroos) en een opvallend subtiele zang. Het gaat maar door en door. Wat een refrein, zo warm; wat een grootsheid. Hoe romantisch! En dan die ontwikkeling zo rond de zes minuten; een opbouw naar een ontlading die maar niet komen wil, en dat anderhalve minuut lang (dat is erg lang). Totdat je op het einde geen adem meer over hebt. Dat die ontlading dan voor de hand ligt en wellicht ook een tikkeltje voorspelbaar is, is het ze vergeven; als je zo'n sterk nummer kan maken, dan mag je dat. Kippenvel; The Frame is het mooiste (maar absoluut het gevoeligste) nummer dat Oceansize ooit heeft gemaakt.

(Totdat het vierde album van hen verschijnt waarschijnlijk.)

Hadden Effloresce en Everyone into Position aan de ene kant enkele sterke nummers, en een merendeel aan interessante doch weinig opvallende nummers, zo heeft Frames alles op een wat gelijkwaardig niveau. Onregelmatig drum- en gitaarwerk zorgt er weer voor dat het moeilijk is om uberhaupt lekker in het album te komen. De totaal verloren weg die enkele nummers muzikaal gezien opgaan is, zoals enkelen al hadden geconstateerd, niet als een positief punt aan te merken, maar het stoort mij niet en geeft me vooral een gevoel om er in verloren te raken. Met als hoogtepunt The Frame (bonustrack Voorhees valt sowieso al erg in de schaduw na al deze pracht en praal), heb ik het idee dat Oceansize hier een erg sterk album heeft afgeleverd die aan de ene kant wat meer duidelijkheid schept, maar tegelijkertijd ook de gevorderde (Oceansize)luisteraar op zijn/haar wenken bedient. En dat verdient vier en een halve ster.

Ik vind het erg moeilijk om in het album te komen. Misschien heeft Oceansize de pech dat ik Frames zo goed vond. Maar misschien heeft de band ook de pech dat ik mijn eisen zo hoog heb opgeschroefd en mijn smaak lichtjes verschoven is. Desondanks geloof ik erin dat Oceansize mij kan boeien met goed materiaal; dat is echter niet op dit album te vinden voor mij. Het zal wel weer tijd nodig hebben.

Dit gezegd te hebben, moet ik wel kwijt dat de eerste vier nummers me voorzichtig weten te interesseren. De metal-light van Part Cardiac is heerlijk slepend en bevat fijne riffs. Op Superimposed wordt ook erg fijn op de drums geslagen, iets dat op Build Us a Rocket Then wordt voortgezet.

Oscar Acceptance Speech is interessant door het einde. Een lang uitgesponnen einde, ingevuld door violen: je kan me er 's nachts voor wakker maken. Toch een 'maar': het voelt aan alsof het er met de haren bijgesleept is. De overgang had wat meer geleidelijk mogen gebeuren, nu komt het wat abrupt. Desondanks vind ik dit wel een van de mooiste muzikale slotstukken die ik in lange tijd heb gehoord - zo niet het mooiste.

Met in het achterhoofd de terechte opmerking van Pinsnider ("Daarnaast klinkt alles zo ongelofelijk "oprecht". Je blijft de liefde voor de muziek horen bij deze mannen.") heb ik dit positiever kunnen zien dan bij de eerste luisterbeurten. Misschien hoor ik deze plaat niet op het juiste moment in mijn leven en moet het rijpen. Ik laat 'm even voor wat 'ie is. Wellicht dat ik hier in de toekomst op terug kom.