Interessante plaat dat echter met z'n 74 minuten veel te lang dreigt te duren. De vergelijking met Sigur Ros ligt voor de hand; de wazige geluidsmuur die veelvuldig op de achtergrond zweeft doet denken aan het beste werk van de IJslanders en Losing You to You lijkt een eerbetoon aan Andvari te zijn.

Hammock is echter meer dan alleen een band die in de voetsporen van Sigur Ros wil treden. Ze verrassen met mooie melodieën (I Can Almost See You) en fijne ambient (God Send Us a Signal). Daar tegenover staat dat dit geen gemakkelijke muziek is. De overdonderende landschappen die worden geschetst worden alleen duidelijk als je er aandachtig naar luistert. En dat valt soms niet mee. Ik heb het gevoel dat het album nergens naartoe gaat. In zekere zin is dat niet negatief, want als je dit in zijn geheel kan bevatten is het juist erg aantrekkelijk om mee te gaan in deze doelloosheid. Maar dat gevoel heb ik nog niet. Daarvoor heeft het tijd nodig.

De neiging dat het allemaal teveel op elkaar gaat lijken is erg sterk aanwezig, maar het feit dat deze plaat de potentie heeft om uit te groeien tot een juweel van een album is zodanig aanwezig dat deze voorlopig nog wel even in mijn rotatielijst zal blijven staan.

Vooral de eerste drie tracks zijn sterk. Hecq begint steeds meer een favoriet van me te worden. Op Rec1 klinkt het nog wat eenzaam en verlaten, met weer dat fascinerende geluid op 3:26 - wat gebeurt hier? Alsof de geluidsgolven worden uitgerekt. Voelt ontregelend en bijna misselijkmakend aan.

Flame is geweldig en klinkt opeens groots. Mooie intro ook, met die warme wave en breaks (denk ik, ik ben nog niet zo goed in de terminologie) die je in de verte hoort opkomen. Mooi vol geluid, die in het derde stuk uitmondt in weer die heerlijke wave en een heerlijk speelse, duizelingwekkende laatste minuut. Hecq op zijn best. Flame II bevat exact datgene wat ik in dit genre fascinerend vind - die sample die iedere keer net wat uit de maat valt, waardoor je hersenen de boel iedere keer weer op het rechte pad proberen te krijgen, terwijl alles gewoon blijft kloppen. Mooi hoe zoiets werkt.

Ik blijf steeds bij deze plaat terugkomen, ook al hebben de tracks ná Flame II niet zo'n grote indruk achtergelaten. Die aantrekkingskracht komt denk ik vooral uit de sterke sound, die geweldige combinatie van warme ambient en gelaagde glitch/IDM. Wat niet is kan nog komen, overigens - de ervaring leert dat sommige dingen zich pas na vele luisterbeurten laten zien.

Op uitnodiging van de Polytechnische Universiteit van Catalonië reisde Ben Lukas Boysen af naar Barcelona om daar, gewapend met dynamische microfoons, opnames te maken in supercomputer MareNostrum.

In feite hoor je dus in vier nauwelijks van elkaar te onderscheiden composities hoe de computer zijn eentjes en nulletjes aan het verwerken is, aangevuld met Boysen's soundscapes. Vooral duistere ambient dus, die met zijn eenzame, elektrische en ruizige atmospheer soms aan het werk van Tim Hecker doet denken. Kan best interessant zijn, maar ik vind het zelf weinig spannend.

Interessant plaatje dat genoeg mooie ideeën bevat om 4,5 sterren binnen te halen.

Meer dan eens doet Hecq me denken aan andere interessante projecten. Zo klinkt Spires Awake als een Lustmord en doet het titelnummer me sterk denken aan dat Untitled-trackje op Gridlock's Formless. Hecq komt er gemakkelijk mee weg omdat hij zijn goede ideeën vormgeeft met erg interessante klanken. Zo bevat het opmerkelijke, beangstigende Typhon die heerlijk warme uitspattingen tussen alle bliepjes door. Alsof er uit een toverhoed in een vochtige torenkamer een hele hoop krankzinnige, mislukte spreuken schieten waar af en toe een duivel tussen zit.

The Descent klinkt dan weer zeer sferisch. Bij het titelnummer proef ik het metaal bijna en dat eindigt uiteindelijk in een aardig diep ambientstukje. Verrassend genoeg bevalt I Will Survive mij. Ook al word ik een beetje uit de sfeer van het voorgaande gehaald, die opklaring halverwege is geweldig. Het meeslepende Untitled, het - inderdaad - ijzige en mysterieuze Frost, die fantastische drum 'n bass uitspattingen op Howler en de overweldigend diepe ambient van de drie Hypnos-tracks; op ieder nummer valt wel wat te beleven en altijd is er iets om naar uit te kijken.

Ik ontdekte de videoclip van Hood's The Lost You toen ik tegelijkertijd de 3VOOR12 digitale zender ontdekte, en tussen al die zo-zo bandjes en dito clips viel deze me het meest op. Slordig gemonteerde beelden van een rennende man, overbelichte opnamen van huizen en niets in het bijzonder vanuit een rijdend voertuig en een roze papiertje dat men tevergeefs op een boom wil plakken; in dit gedemocratiseerde tijdperk van amateurfilmmakers kan iedereen het, doch op een of andere manier is dit een schot in de roos. Wellicht door de bijgevoegde muziek, want dat ene muziekfragmentje die door heel het nummer te horen is en pas in de laatste seconden duidelijk aanwezig is, bleef door mijn hoofd spoken.

Het maakte me vooral nieuwsgierig naar meer. Outside Closer geeft mij een fijn herfstgevoel, met name door het artwork en de Lost You-clip. Electronica dat werkt, maar het gros van het album niet werkt. Een intro waar ik nog niet helemaal over uit ben, en dat over gaat in The Negatives; een mooi begin en voorbode van wat je te wachten staat. Any Hopefull Thoughts Arrive heeft die melancholische melodie die nog wel pakkend is, en gaandeweg steeds chaotischer en slordiger wordt. Een pluspunt, in dit geval. Veel gedoe op de achtergrond, en de zweverige, net-niet monotone zang die in een chaos van ruwe violen verdwijnen. Interessant.

End of One Train Working begint al met een aansprekend gitaarstukje, weet die spanning ook wel vast te houden maar kan niet echt boven de rest uit komen. Winter 72 weet me dan weer helemaal niet te grijpen. The Lost You is het hoogtepuntje van de cd, zoals ik in het begin al heb proberen te beschrijven. Still Rain Fell heeft gitaarwerk dat me doet denken aan een stevige herfstbui, weet me nog niet zo heel sterk vast te houden maar heeft wellicht nog wat tijd nodig om zijn geheimen te openbaren.

1.Fading Hills is mij onlangs opnieuw ter gehore gekomen tijdens een zeldzaam shuffle uitstapje en wist me erg te grijpen. Het gaf me tevens ook een reden om Outside Closer nog eens goed en aandachtig te luisteren. Het gevoel dat ik ook al kreeg bij Any Hopefull Thoughts Arrive is weer terug, ditmaal ook met een begeleidende zang die me weet te boeien.

De laatste twee nummers liggen in hetzelfde straatje als de wat minder interessante nummers van deze cd, en benadrukt het nogal tweestrijdige gevoel dat ik met deze cd heb. The Lost You en Any Hopefull Thoughts Arrive zijn de moeite waard en 1.Fading Hills kan uitgroeien tot het mooiste nummer van de plaat; de min of meer niemendalletjes die er tussen staan hebben tijd genoeg gekregen om te rijpen, maar vergeet ik steeds maar weer opnieuw. Niet goed, zeker niet slecht; ik blijf bij het lekker neutrale drie sterren.