Accretion doet iets wat maar heel weinig platen voor elkaar krijgen, namelijk bepaalde tracks zodanig plaatsen dat het de kracht van die tracks alleen maar versterkt. Ik vind dat Accretion aardig begint, met een wat weinig zeggende bijdrage van Unterm Rad, maar AtA's Fragments of a Hologram Rose doet zijn voorganger meteen vergeten. Met die typische sound die ik ook al hoorde op diens debuut Oppidan, met die onheilspellende sfeer die je langzaam besluipt en onder je huid kruipt; die sfeer van dystopie, jaren '80 en cyberpunk. Talawaitichqua heeft een uitmuntende opbouw, het ontwikkelt zich volgens een logisch pad. Pasiphae heeft tenslotte een fascinerende melodie, die willekeurig aanvoelt maar toch van alle kanten klopt.

Darkness is, na Pasiphae, inderdaad Falling. Want hier raken ze me een beetje kwijt. Hier en daar enige lichtpuntjes, maar met zoiets als In the Woods kan ik he-le-maal niets. Maar voor mij lijkt Accretion vervolgens toe te werken in de richting van het het meesterlijke Athousandmiles - zelden heeft een track zoveel indruk gemaakt als deze. Die heldere sample die uit de duisternis springt voelt aan als een droom of alsof je net wakker bent - of iets daar tussenin. Die ene gezongen regel gaat perfect samen met de muziek - het versterkt elkaar subliem. Mooi hoe ze tegelijk naar beneden gaan qua toon op precies de juiste momenten. Heel knap, een schot in de roos. Hoe deze dynamische pracht vervolgens vijf en een halve minuut door meandert - ik kan er geen genoeg van krijgen.

Het is niet alleen het nummer zelf, maar ook de plaats die de track op het album kreeg. Athousandmiles vormt, na het wat 'hardere geweld', een rustpunt, tijd voor bezinning, een laatste zucht. Zo'n zelfde uitwerking had ook Peter Gabriels bijdrage aan Fripps Exposure. Iets dat in scherp contrast staat met al het voorgaande, zonder uit de toon te vallen. Dan kun je het al bijna als een buitenaardse (ik vermijd hier even het woordje spirituele) ervaring beschrijven als je midden in de nacht juist tijdens (of 'door'?) dit nummer wakker wordt. (Ik had dat ook met enkele bijdragen van Near the Parenthesis op One Five Zero.) Ga je toch vermoeden dat sommige dingen nou eenmaal zo horen te zijn.

Richard D. James heeft vele gezichten. Dat uit zich in zowel zijn pseudoniemen als zijn diverse electronicageluiden. Op Analogue Bubblebath hoor ik over het algemeen twee gezichten, en degene die mij het meest aanspreekt is het titelnummer. Ik ben gelukkig niet de enige. Hoewel Aphex Twin wordt aanbeden door vele (electronica)liefhebbers, sijpelt de briljantheid van de man nog niet echt tot me door bij deze 12 inch.

Het titelnummer, met die aardige melodie, geeft voor mij het echte "zwembad"gevoel, en dat is de kant van Aphex Twin wat me op dit moment nog het meest aanspreekt. Ik had dat gevoel ook al op Xtal. Die echo, die zachte klank, het geeft me een geborgen en zelfs nostalgisch gevoel, al kan ik dat laatste niet echt plaatsen omdat ik 'm pas een week ken. Het is echter iets dat ik meer in zijn werk heb gehoord; ik benieuwd wat ik nog allemaal tegenkom.

De overige nummers doen me weinig; wellicht dat die wat interessanter zijn als je ze op een enorm goede geluidsinstallatie hoort. Desalniettemin zal het ook dan waarschijnlijk leuk zijn om te horen, maar meer ook niet. De 8bit-achtige geluidjes ten spijt (ik krijg er bijna een Nintendo-gevoel bij), blijft deze dus steken op de niet geheel overtuigende en saaie drie sterren.

Digeridoo vind ik zeer de moeite waard. Fantastisch hoe AFX de sound van een digeridoo kan omvormen tot een groots en hard feest dat nog lang in je hoofd zal blijven. De gedempte bas op de tweede track vind ik nog wel leuk. Lekker tempo ook. De derde titelloze track is aardig, maar beide nummers overstijgen met moeite het openingsnummer. Beetje karig allemaal, maar Digeridoo maakt het een en ander weer goed.

Air was voor mij altijd dat bandje van de singel All I Need, maar sinds enkele jaren is het in mijn muziekwereld meer dan dat. Niet dat Moon Safari zo fantastisch vind, want dat valt wel mee. De onsterfelijke, jaren '70 porno-suggererende melodie van Ce Matin La kreeg een heel nieuw perspectief van beleving tijdens een laat-nachtelijk Kolonisten van Catan spel bij mijn neef, toen Moon Safari gedurende de hele avond op repeat stond en juist op het moment van Ce Matin La een enorme schaal met bittergarnituur op tafel geserveerd werd. Alleen het gebrek aan de grote, gelukkige glimlach van de serveerder en zijn medespelers behoedden dat moment ervan dat ik definitief in een jaren '50 modelgezin terecht was gekomen.

Talkie Walkie is de plaat die wat avontuurlijker en kleurrijker is, maar Moon Safari bevat iets wat Talkie Walkie niet heeft: net-geen schrijnende muziekmomenten die als humoristisch kan worden ervaren wanneer gedraaid op de juiste momenten.

Bovengemiddeld goede plaat, die wellicht iets te lang duurt. Zware en slepende rock met een fijne zang; van Motorhead tot het grootse Airborne, via het opzwepende Panzer naar On/Off. Wat mij betreft had het daar op mogen houden. Het tweede deel van de plaat komt niet zo hard aan, waardoor het in de schaduw staat van het eerste gedeelte. Misschien dat dat nog moet komen, maar vooralsnog vind ik het vermoeiend om 'm in een keer uit te zitten.

Na een maand of vier durf ik hier wel iets over te zeggen. Het debuut van Amplifier vond ik erg de moeite waard, maar duurde wat te lang. De tweede plaat heb ik (nog) niet gehoord.

The Octopus vind ik ook erg de moeite waard. De speelduur staat me niet zo tegen, maar ik heb dit wel in etappes moeten luisteren. De hele plaat achter elkaar luisteren vind ik wat teveel van het goede. Uiteindelijk kun je op deze manier wel alle puzzelstukjes in elkaar leggen en vervolgens de plaat in zijn geheel luisteren. Dan lijkt alles goed aan te komen.

Bovengemiddeld goed album, met enkele mooie momenten en goede gitaarriffs. Met name de eerste cd is erg goed. Jammer alleen dat ik het theatrale van The Minion's Song niet meer zo duidelijk naar voren hoor komen in de rest van het album - zoiets mag ik wel. Maar toch - een prima album dat hier en daar wat treuzelend en onopvallend overkomt maar ook enkele sterke songs kent.

Ik vind het moeilijk om deze op een juiste waarde te schatten. Het is over de gehele linie een goed album. Kijk, dat is al een begin. Het heeft me dermate geboeid dat ik 'm in korte periode bijna twintig keer in zijn geheel heb beluisterd. De hele plaat geeft je precies wat je verwacht en wilt horen, zowel van Anathema als het genre. Dit rechtvaardigt op zijn minst al drie sterren.

De vraag die gesteld kan worden, is of de nummers momenten bevatten die mijn beoordeling naar een hoger niveau brengen. Thin Air bevat aardig drumwerk, maar bevat zang dat ik vaak opvat als slepend, om niet te zeggen zeurderig. Dat is echter de stijl van Anathema, dus ik neem dat ook voor de rest van het album voor lief. Opmerkelijk wordt het pas echt bij Summer Night Horizon, dat een lekker stuwend ritme heeft. Ook de gitaar die op 2:30 de hoogte in gaat en het foefje direct daarna dat de muziek even blijft hangen geeft wat extra snelheid aan het geheel. Leuk leuk leuk.

Dreaming Light wist me de eerste luisterbeurten te raken, om daarna wat weg te zakken in 'gewoon mooi', hoewel nog steeds bovengemiddeld. Het nummer voldoet aan mijn verwachtingen van een ballad en dan heb je me al snel, of Anathema het nou doet of My Dying Bride. De herhaling van de tekst ("...like the sunrise/Dreaming light of the sunrise") maakt het bovendien toegankelijk en gemakkelijk in het oor liggend, dat bij tijd en wijlen ook wel eens prettig kan zijn. Het doet me overigens niet denken aan Sigur Ros.

Everything is dezelfde achtbaanrit als Summer Night Horizon, met hetzelfde stuwende ritme en een geslaagde samenzang. Na dit moment kent het album een relatieve dip. Angels Walk Among Us is degelijk en Presence is door het gesproken woord een aardig idee dat niet in de lijn van mijn steeds nuchterder wordende houding ligt. De zang op het einde had van mij weggelaten worden, de violen hadden direct mogen overlopen in het volgende nummer, maar ach, als Anathema dat leuk vindt dan hebben ze mijn zegen. Bij A Simple Mistake vind ik de zang echter te zeurderig om te negeren; maar vanaf ongeveer vier en een halve minuut wordt het wat harder en interessanter.

De hierop volgende nummers kunnen het hoofd niet boven het maaiveld dat We're Here Because We're Here is steken, maar herneemt een koppositie met Hindsight, het hoogtepunt van het album. Vind ik muzikale slotnummers vaak moeilijk om te waarderen omdat ik het idee krijg dat alle goede ideeën tegen die tijd op zijn, daar lijkt Anathema het mooiste voor het laatst bewaard te hebben. Het is een sluitstuk dat 'af' is. Om te beginnen de radiosignalen als opwarmertje en het voorzichtige gitaarspel als inleiding. Dit is opbouwen volgens het boekje en met deze melodie is dat fantastisch. De ontlading op 3:18 is er een om je op een vroege ochtend uit te strekken; een perfecte muzikale interpretatie van wakker worden in een weids landschap. Overzichtelijk en duidelijk; op 4:54 rockt het als vanouds en mag het volume ook wat hoger. Kippenvel van hier tot ginder, en voor Anathema is ginder heel ver weg.

Met een zucht eindigt het album en wordt het tijd voor een voorzichtige beoordeling. Drie sterren is absoluut te weinig; mijn oordeel schippert tussen 3,5 en 4*. De spaarzame interessante momenten en het machtige Hindsight hebben er echter wel voor gezorgd dat ik geboeid bleef en blijf, wat het eindoordeel voorlopig op een verdiende 4* zet.