De eerste keer dat ik het album hoorde was midden in de nacht, toen ik in een nogal melancholische bui was. Een betere timing kon ik me niet wensen. Bij de eerste luisterbeurt had Townsend me al te pakken. Verrassend, want dat gebeurt niet vaak. Lekkere ritmes, warm, rustig maar toch die typische Townsend-touch. Fijne melodieën, vooral op Moon en Ether. Een plaat waar ik de afgelopen week onbewust regelmatig naar heb terug gegrepen - Townsend mag dit wat mij betreft nog vaak blijven doen. (Desondanks kan ik dan ook weer niet wachten op het tweede Ziltoid-album, ginds aan het andere einde van 's mans muzikale spectrum.)

The Dogs klinkt alsof Leatherface himself met zijn kettingzaag in een vervallen, smerig kamertje tekeer gaat. Om onpasselijk van te worden. Clarence Park opent dan wel sterk met het fraaie Pleen 1930s (dat me overigens sterk doet denken aan Aphex Twin's Jynweythek Ylow), maar zodra die moodswing zich aandient verlies ik mijn interesse. En zo heb ik dat met het hele album. Proper Lofi laat me weer opveren, Bricks mag er ook zeker zijn, maar Lord of the Dance is de enige track waar ik echt blij van wordt. Alles wat hier tussenin zit gaat het ene oor in en het andere oor weer uit. Jammer, voor mij werkt de opzet van korte en abrupt afgebroken tracks duidelijk niet.

Geweldig debuutalbum. Niet te snel, maar ook niet te traag, heerlijke gitaarmuren, interessante songstructuren met oog voor herhaling en detail. Qua zang ben ik dit niet gewend, maar vocalen in een andere vorm zouden hier simpelweg misstaan. Overigens lijkt me dit een album om met de koptelefoon op te leren kennen; over de speakers komt het allemaal om een of andere reden niet helemaal aan.

Als het beste van dit achttal nog moet komen, staan er nog mooie luisterbeurten te wachten.