Gisteren avond de heren eindelijk ook eens live gezien samen met Jules Deelder en Ger Sax....... Geweldige show die bruiste van de energie en de 10 heren konden het pliezer van muciseren zeer goed overbregen op het aanwezige publiek.

Na afloop van het concert dit album aangeschaft een door alle band leden en Ger Sax & Jules Deelder laten signeren.

Vanmiddag het album tot 3 maal toe beluisterd en wat een geweldige live plaat is dit toch....... Dit album neemt je mee naar een live concert, als je je ogen sluit zie je de heren zo weer voor je staan op het podium. De vibe en energie spat uit de luidsprekers, je ziet het plezier en genoegen op de gezichten van de band en het publiek. Het is een dol dwaze rit door het landschap van het New Cool Collective dat gevormd wordt door Jazz, Funk, Afro ritmes en Blues.
De extra demensie van de blazers sectie van de Big Band pakt ook zeer wel uit.

En dan hoor je Herman Benjamin schreeuwen "Wij gaan nog lang niet naar huis" maar de plaat is wel afgelopen en je doet je ogen open en tsja dan zit je tog gewoon thuis....... Gelukkig heeft de cd speler een knopje met het zeer welkome woord REPEAT er op dus nog maar een keer genieten van deze geweldige live registratie van een van de betere Jazz / Funk formaties van de lage landen.

Eensch, ook live blijven de nummers overeind zo ook gisteren in De Spot in Middelburg waar de heren optraden en ze naast een aantal NCC klassiekers ook het hele album intergraal hebben gespeeld.
Leuk ook om te zien dat Benjamin Herman net zo goed met een Flute overweg kan als met een Sax.
Ook opvallend is dat David Rockenfeller (Trompet, Flugelhorn & Trombone) een steeds prominentere rol gaat vervullen.
En na een zoektocht van 2 jaar hebben ze een nieuwe gitarist gevonden in Rory Ronde die de "legendarische"Anton Goudsmit vervangt.

Wederom een sterk album van Jazzikale duizendpoot Benjamin Herman en zijn collectief, zo als gebruikelijk een mooie mix van Latin, Rumba, Jazz, Fusion en Afrikaanse invloeden die opgedaan zijn tijdens een trip naar Dakkar alwaar ook de laatste 2 nummers van het album zijn opgenomen met als gast artiesten Baba M'Bengue (zang), Oumar Sow (gitaar), Mamadou Conare (gitaar) en Alioune Seck (percussie). Verder invloeden uit de Italiaanse Cinema (Cinecitta) en een ode aan Thierno Koite de altsaxofonist van Orchestra Baobab in het nummer Thierno.

Waar NCC vooral bekend staat om zijn geweldige percussie en koper geweld in de up-tempo stukken komt op dit album ook de ingetogen kant van NCC mooi uit de verf. Begrijp mij niet verkeerd dit is alles behalve een "rustig" album het gaat voornamelijk om de rust puntjes in de nummers waarbij Benjamins spel op Flute erg sterk is en het volle geluid van Rockenfellers Trombone maar vooral van zijn Flugelhorn adembenemend mooi zijn. Zo als ik al melde is de nieuwe vaste gitarist van NCC Rory Ronde, maar Anton doet de gitaarpartijen op Thierno (bloed kruipt waar het niet kruipen kan).

Studio album nr. 11 in 22 jaar is wederom een schot in de roos.

4.5*

New Cool Collective Big Band ofwel New Cool Collective aangevuld met een blazers sectie van 10 man en 1 vrouw.

En het zijn nu net die blazers die dit album een exrtra demensie geven ten opzichte van het reguliere werk van New Cool Collective dit klinkt allemaal wat voller .
De energie spat uit je speakers en het is ook allemaal lekker uptempo .

Dit is weer zo'n project van Benjamin Herman en de zijne dat wederom zeer geslaagd is.
Ook live is dit heel erg goed en raad ook iedereen aan om als je van dit soort muziek houd dit zeker live te gaan zien.

4.5*

Na eerst de New Orleans Funk geschiedenis in kaart te hebben gebracht middels New Orleans Funk (2000), New Orleans Funk Volume 2 (2008) en New Orleans Funk Vol. 3 (2013) gaan ze nu verder met de New Orleans Soul geschiedenis, ze zijn daar bij Soul Jazz lekker bezig,

New Orleans Soul dus, is er een Typische New Orleans Sound....???? Tsja New Orleans is natuurlijk een muziekale smelt kroes van van alles en nog wat Blues, Jazz, R&B, Cajun, Latin, Soul, Funk, Dixieland, Voodoo en wat al niet meer, dat hoor je terug op deze verzamelaar met veel grote namen en redelijk bekende nummers. Goede introductie tot de New Orleans Scene hopelijk blijft het niet bij 1 deel, maar de dames en heren van Soul Jazz kennende zal dat wel niet het gaval zijn en zullen er nog wel een paar delen volgen, ik zeg laat maar komen en dan graag een beetje meer obscuur werk er op.

4 * voor deze goede introductie verzamelaar

Toch wel de Beste van deze heren.......

Het album zuigt je aan alle kanten het zuiden van de VS. in ontzettend lekkere Blues / Southern Rock...... met geweldige slow gitaar riffs.......

Beste nummers van het album..........???? Allemaal en 51 Phanton, Snakes in My Bushes en Lord Have Mercy overstijgen zelfs het hoge nivo van dit album....

10e album van de heren. Helaas gaan ze steeds meer de kant op van de Roots en steeds minder Blues invloeden. Het is een lijn die al vanaf Keys to the Kingdom (2011) word gevaren.

Had de hoop dat ze na hun vorige, waarop weer meer blues invloeden te vinden waren (Up and Rolling (2019)) weer terug richting de blues zouden gaan, maar helaas was dat waarschijnlijk een eenmalige opleving.

Dit album is weer behoorlijk Roots gericht en zelfs R&B invloeden doen hun intrede met een gast bijdrage van William Bell is dat eigenlijk ook niet zo verwonderlijk. Album kabbelt maar wat voort en schiet nergens uit de bocht. Klinkt allemaal wel lekker, maar haalt het niet bij hun eerste 5 albums.

OOR oppert het idee om een heel album met William Bell op te nemen, lijkt mij ook wel wat, maar dan wel met een blazers sectie erbij en lekker stevig.

Deze van Novastar blijft mij boeien, het is een mooi evenwichtig album dat het altijd goed doet in welke stemming ik ook ben. Of het nu zomer, winter, voorjaar of najaar is deze plaat komt altijd goed tot zijn recht.

Nummers als Wrong, The Best Has Yet to Come of Moreau, maar zeker ook Lost and Blow Away geven mij altijd een goed gevoel.
Het hele album heeft een sfeer die zich automatisch aanpast aan de omstandig heden, op een mooie zomerse middag terwijl ik vanaf mijn balkon uitkijk over Vlissingen en de Westerschelde past deze muziek net zo goed als tijdens een donkere, druilerige herfst avond.

Dit album is een soort Kameleon die zich aanpast aan de omstandigheden net als zijn andere 2 albums, maar deze vind ik persoonlijk de beste.

4.5* maar het zit dicht tegen de 5* aan.

p.s. Word wel weer eens tijd voor nieuw werk van Joost Zweegers

Side project van Masters at Work ('Little Louie' Vega & Kenny 'Dope' Gonzalez), Producers duo uit New York dat begin jaren 90 furore maakte met hun mix van House, Funk en Latin. Mede door het gebruik van "echte" instrumenten (Piano, Blazers) en de sterke melodieën in hun composities hadden de heren een zeer kenmerkend eigen geluid.
Veel producties van de heren voor anderen werden immense clubkrakers velen hier van zijn verzameld op Masters at Work - The Tenth Anniversary Collection Part One: 1990 - 1995 (2000) en Masters at Work - The Tenth Anniversary Collection Part Two: 1996 - 2000 (2000) 2 schitterende 4cd boxen die een zeer goed beeld geven van de productionele kwaliteiten van de heren.

Dit album is eigenlijk de blauwdruk van hun werk, alle mogelijke invloeden waaruit de heren putten voor de producties / remixen voor anderen zijn op dit album terug te vinden de eerder genoemden (House, Funk, Latin), maar ook Soul, Jazz, Salsa en Hip-Hop).
Is dit album dan een totaal onsamenhangend geheel? Neen alles behalve zelfs, juist door die typische "MAW Sound" is dit album een zeer coherent album dat word gedragen door de sound van de heren die voor de vocale tracks precies de juiste vocalisten wisten te strikken.
Jocelyn Brown geeft de tracks I Am the Black Gold of the Sun en It's Allright, I Feel It! net even dat beetje extra en door de zang van India op Runaway is het een wereldwijde clubhit geworden.
Roy Ayers arrangementen en vocalen en ook zijn scat's op Roy's Scat en Sweet Tears passen zeer goed in de MAW setting en de zwoele stem van Gerge Benson geven het nummer You Can Do It (Baby) een zeer relaxte soulfull lading mee. De percussie op de meeste nummers word overigens verzorgd door niemand minder dan Tito Puente

Moeilijk om het album in 1 genre te stoppen en dat is eigenlijk ook helemaal niet nodig want kwaliteitsmuziek hoeft niet afgebakend te worden.

4.5* voor deze moderne klassieker. (ach modern toch ook alweer 16 jaar oud)