Aretha Franklin word wel The Queen of Soul genoemd, maar dan is Candi Staton toch zeker wel de Keizerin.
Candi Staton geboren Canzetta Maria Candi Staton te Hanceville Alabama op 13 maart 1940.
Op 12 jarige leeftijd werd Candi samen met haar zuster Maggie door haar ouders naar The Jewell Christian Academy in Nashville Tennessee gestuurd een christelijke kostschool en daar werden haar zangtalenten van de meisjes Statonal snel ontdekt. De Koster van de school vormde een Gospel Trio met Candi & Maggie Staton en Naomi Harrison en onder de naam The Jewell Gospel Trio kwamen ze in het lokale Gospel circuit terecht. Ze traden op met grootheden als The Soul Stirrers, C. L. Franklin en Mahalia Jackson.
Er werden verschillende singles opgenomen voor de labels Nashbro, Apollo en Savoy Records in de periode 1953-1963 zeer zeldzaam en ware collecters items zijn het geworden.
Haar solocarriere heeft ze te danken aan Clarence Carter die haar in 1968 ontdekte en voorstelde aan (en daar gaan we weer) Rik Hall van The F.A.M.E. Studios waarvoor ze heel veel singles heeft opgenomen de eerste was I'm Just A Prisoner (Of Your Good Lovin') die haar in 1 klap beroemd maakte in de V.S. Haar eerste album Candi Staton - I'm Just a Prisoner (1969) werd ook goed ontvangen en ze stond op het punt om even groot te worden als Aretha en Diana het succes bleef komen met albums als Candi Staton - Stand by Your Man (1971) en Candi Staton - Candi Staton (1972) en ook haar singles bleven scoren.
Ook toe de interesse van de "echte" Soul verminderde en de Funk en Disco hun opmars maakten speelde Candi hier op in met als gevolg de wereldwijde disco knaller Young Harts Run Free. Hierna raakte haar carriere een beetje in het slop en mede door de slechte verstandhouding met haar toenmalige platen maatschappij Warner Bros besloot ze er de brui aan te geven en zich alleen nog maar op Gospel muziek te richten. In eigenbeheer heeft ze een hele berg Gospel albums opgenomen die bij een select publiek zeer in de smaak vielen, maar Candi verdween in de vergetelheid tot aan 1991 toen The Source haar You Got the Love uit 1986 in een remix uitbracht. Candi profiteerde niet echt van deze tijdelijke opleving tot aan 2006 toen eigenlijk uit niets daar ineens Candi Staton - His Hands (2006) uitkwam een soort van come-back album dat insloeg als een bom, ze ging weer touren en er volgden tot op heden nog 3 albums en ze is weer helemaal terug.

Op deze dubbel cd staan 48 opnames uit haar tijd dat ze onder de vleugels van Rick Hall zat. 48 nummers die 48 keer midden in de roos zijn er zit werkelijk waar geen zwakke broeder tussen. Haar schitterende stem leent zich uitermate goed voor de gevoelige Southern Soul en mede de fenomenale productie van Hall zijn het stuk voor stuk klassiekers.

Dit is dan ook weer zo'n lekkere Southern Soul plaat van de dame die zich na de jaren 60 voornamelijk heeft toegelegd op Gospel (uitzondering was de Disco knaller Young Hearts Run Free).

En nu is ze dan weer helemaal terug met die typische 60ties Southern Soul stijl en haar stem is er niets minder om (beter zelfs vind ik) geworden. Dit ligt zeker in het verlengde van Bettye LaVette's I Got My Own Hell To Raise en de eind 2007 uitgekomen comeback plaat van Betty Harris......

Als het aan mij ligt mogen alle Soul diva's van weleer een comeback plaat opnemen als het nivo zo hoog blijft.......

Ps voor iedereen die wil weten hoe Candi in de 60ties klonk check het verzamel album Candi Staton - Candi Staton uit 2004.

En ze flikt het weer, na His Hands (2006) en Who's Hurting Now (2009) is dit wederom een zeer sterk Southern Soul album. Een album met 14 sterke, melodieuze en goed geproduceerde (o.a. door Rick Hall) nummers die met overtuiging en een schitterende stem (met een rauw randje) worden gebracht.
Southern Soul album met soms een bluesy inslag en Candi verloochend ook haar Gospel achtergrond niet.

74 en still going strong.

4.5* en goede kanshebber voor de eindejaars Top 10

Na haar fenomenale comback plaat His Hands uit 2006....... is ze nu terug met wederom een geweldig album dat bol staat van zeer mooie en ingetogen soul nummers de meeste van haar zelf maar op dit album staan ook bijdragen van Dan Penn, Sidney Cox en Will Oldham......... Alles weer met een niet op de voorgrond tredende muziekale omlijsting waardoor de rauwe en doorleefde stem van Miss Staton weer perfect tot haar recht komt.........

Wat mij betreft mag ze nog jaren door gaan als ze dit hooge nivo kan vast houden

Candi Staton vormt wat mij betreft samen met Bettye Lavette en Betty Harris het bewijs dat de oud gedienden in het Soul Genre nog zeker niet afgeschreven dienen te worden....... Opvallend is wel dat alle 3 de dames jaren lang bijna niets opgenomen hebben en zich vnl. met Gospel bezig hebben gehouden tijdens die radio stilte........

4.5* dubbel en dwars waard

Kijk hier hebben ze even de archieven van Capitol open getrokken en een wel zeer fijne selectie van de toch wat minder bekende Soul / Funk / Disco nummers op 2 schijfjes gepropt.......

Alle maal lekkere nummers maar Margo Thunder - Expressway to Your Heart is wel de beste van deze 31 nummers, maar de overige 30 mogen er ook zeker wezen.
Het is weer eens wat anders (en wat mij betreft stukken lekkerder) dan de al oude vertrouwde 70ties disco stampers......

Uit de begin periode van de Soul en dat is te horen heerlijk die originele opnames uit begin jaren 60, het liefst hoor ik dit soort opnames van vinyl (inclusief het gekraak is het nog mooier / authentieker), maar helaas je kan niet alles hebben.

Mooie warme Soul plaat met sterke songs gebracht door een zangeres die later furore zou maken samen met Otis.
Dit debuut is mijns inzicht geen klassieker, maar zeer zeker de moeite waard 12 goed gearrangeerde nummers mijn voorkeur gaat uit naar de rustigere nummers met als uitschieters Gee Whiz (Look At His Eyes) en A Love of My Own.
Mooi album dat zeker 4* verdiend.

Niets nieuws onder de zon.
Caro gaat gewoon verder met waar ze in 2010 met het album Deleted Scenes from the Cutting Room Floor is op gehouden.
Nieuw album, maar dus geen nieuw geluid had ik ook niet verwacht Caro doet gewoon wat ze leuk vind om te doen en dat doet ze wel erg goed.
Wederom een lekker zomers album met een heerlijke jaren 20/30 sfeertje maar dan wel in een moderne productie (klinkt lekker vol).

Om kort te gaan goed album van Caro waar niets nieuws te bespeuren is, maar wel erg degelijk en goed gedaan.

4* (net als de vorige)

Alleen al voor Otis Reddings vertolking van het Sam Cooke nummer A Change is Gonna Come zou men dit album moeten aanschaffen.....
Maar er staat nog veel meer moois op oa. Gil Scott-Heron's The revolution Will Not Be Televised & Swamp Dogg's I Was Born Blue en alle nummers verhalen over die rassen discriminatie in de VS. in de jaren 50 en 60...... Het zijn allemaal zeer mooie en gevoelige soul pareltjes.....

Oude rot Charles Walker is op hoge leeftijd productiever dan in het begin van zijn carriere in de 60's was
Dit is na zijn soort van comeback in 1999 alweer zijn 8st album.
Waar zijn vorige albums een blues inslag hadden drijft dit album vnl. op Soul en Funk.
Met zijn rauwe stem en door de geweldige muziekale omlijsting is dit album een zeer geslaagd album van de 72 jarige Walker.
Lekkere Up-tempo soul met veel blazers en een paar Bluesy ballads.Tijdgenoot en andere oude rot in het vak Bettye LaVette komt ook nog even mee zingen op Your's and Mine waar door dat nummer een getuigenis is van het vakmanschap van de oudgedienden.

Sterk album van Charles Walker dat volledig in de lijn van de "Odies Soul revival" mee kan net als oa. Charles Walker - Victem of Love, Bettye LaVette - Thankful N' Thoughtful, Lee Fields - Faithfull Man, Nathaniel Mayer - Why Won't You Let Me Black? en Mavis Staples - One True Vine
Dat de Dames en Heren er nog maar lang mee door mogen gaan.

Charlie Whitehead begon als songwriter samen met Jerry Williams Jr. en Garry US Bonds.
In 1970 kwam zijn debuut album Charlie Whitehead - Raw Spitt (1970) uit onder productieve leiding van Jerry Williams (wellicht beter bekend als Swamp Dogg). Een typisch begin jaren 70 Soul album, maar door de productie van Swamp Dogg heeft het wel een heel eigengeluid.
Na nog een paar singles was er in 1973 het album Charlie Whitehead & The Swamp Dogg Band wederom geproduceerd door Swamp Dogg dit album is meer Funk / Jazz.
In 1975 was er dan weer een Soul album Charlie Whitehead at Yellostone dit is een zeer obscure release en zeer moeilijk te vinden.
Op deze verzamelaar staan Raw Spitt en Charlie Whitehead & The Swamp Dogg Band aangevuld met een paar singles en demo's. Alle onder supervisie van Swamp Dogg.
Naast alles wat op deze verzamelaar staat en het album uit 1975 heeft Whitehead niet veel meer opgenomen.
Zo goed als alle nummers zijn met deze release voor het eerst op cd beschikbaar. En dus wederom een mooi eerbetoon aan een vergeten Soulman (72 jaar ondertussen maar still alive).

Zijn snel reizende ster aan het Jazz firnament lijkt niet te stoppen, op zijn 4e reguliere studio album maakt hij wederom een grote stap voorwaarts.
Mede verantwoordelijk hiervoor is de legendarische Rudy van Gelder die Christain Scott's spel naar nog grotere hoogtes weet te stuwen. Van Gelder krijgt het met zijn directe manier van opnemen voor elkaar om ieder klankelement van Scott's trompet en de andere instrumenten op sublime wijze vast te leggen. Dit album bewijst weer maar eens dat van Gelder zijn vak verstaat.

De composities op deze nieuwe plaat van Christian Scott klinken vol en puur, je hoort dat de begeleidingsband zeer goed op elkaar is ingespeeld en Scott durft te expirimenteren.
Scott schreef net als op zijn vorige albums de meeste composities zelf en ook hier in laat hij zien dat hij zich weer verder heeft geëvalueerd.

Dat hij op 26 jarige leeftijd al deze klasse ten toon kan sprijden belooft nog veel voor de toekomst. Zal hem dan ook zeer geintereseerd blijven volgen.

Volledig eens met west, zeer goed overzicht van 's mans werk dat is opgenomen in de F.A.M.E. Studios van Rick Hall, Clarence albums en singles vanaf midden 1967 werden echter uitgebracht bij Atlantic, maar hij nam zijn nummers nog wel steeds op in Muscle Shoals.

Zeer mooie uitgave die alleen op vinyl was te krijgen.
Eigenlijk koop ik alleen originele uitgaves op vinyl (persingen uit de jaren 50, 60 en 70), maar voor dit soort uitgaves maak ik een uitzondering (bij Ace / Kent brengen ze wel vaker zeer interessante releases uit die alleen op vinyl beschikbaar komen). Alleen al voor de niet eerder uitgebrachte nummers is dit een must have.

4.5*

Clarence Carter begiftigd met een zeer warme stem die uitermate geschikt is voor "Southern" Soul.

Op dit album zijn zo goed als al zijn opnames voor het F.A.M.E. Label in de periode 1966-1970 verzameld.
Bij F.A.M.E. onder leiding van Rick Hall wisten ze wel wat ze deden geweldige arragementen met invloeden uit de Gospel / Country en Blues met als basis SOUL ja met hoofdletters geschreven.
De instrumentatie van de nummers past zeer goed bij Clarence zijn stem. Het is niet "echt " Southern Soul in de zin dat het "Deep" Soul is, daar is het allemaal wat te uptempo / opgewekt voor. Om maar eens een hele vreemde omschrijving voor deze opnames van Clarence Carter te geven: Het is bij vlagen Northern-Soul die met de bezieling van Southern-Soul is geproduceert de blazers sectie geeft de up-tempo nummers een drive mee waar je U tegen zegt, maar ook in de "Diepe" nummers komt het koper goed uit de verf.

Zijn reguliere albums uit deze periode hebben ook een zekere Blues inslag die op deze opnames wat verder is terug gedrongen, waardoor de ware soul meer de overhand heeft gekregen.

Kan niet wachten op Vol. 2

4.5*

Tijdens het Jazz Festival Middelburg deze "small" Bigband live gezien en toen speelde ze al veel stukken van deze nieuwe CD.

Het begeeft zich allemaal op de scheidingslijn van Jazz & Klassiek als dar al een scheidingslijn tussen te trekken valt.

Het is een mooi samenhangend geheel geworden met veel ruimte voor de kopersectie.

Alle nummers zijn gecomponeerd door componisten met Zeeuwse wortels Dies le Duc, Dick de Graaf, Friso van Wijck en Douwe Eisenga schreven de stukken in 2009 in het kader van het Class in Zeeland project. De stukken reflecteren de de visie van de componisten op de Zeeuwse Delta.

Mooi en sfeervol album dat laveert tussen Klassieke muziek en Jazz
3.5*

Voor de geintereseerden album staat momenteel op de Radio6 luisterpaal.

Totaal gemist destijds, maar je mist er eigenlijk ook niets aan. Rommelig omschrijft dit album nog het best, komt op mij over als een stelletje bij elkaar geraapte nummers die dan samen maar een album moeten vormen. Als zanger kan ik Cody wel warderen dus 3.5* kan ik er nog wel aan kwijt.

Lieve albums behoren naar mijn bescheiden mening een "meer" waarde te hebben het zij door andere nummers (covers) in de set op te nemen het zij door improvisatie en/of afwijkende versies van studio albums te spelen.
Op deze van Coldplay is niets van dit alles ook maar in de verste verte te bespeuren. Dit is niets meer en niets minder dan het studio album integraal live gespeeld waarbij er wat achtergrond "ruis" is ontstaan door gillend en krijsend publiek. En laat dat publiek nu net de gevaarlijke factor op live albums zijn. Soms werkt het sfeerverhogend, maar soms haalt het ook alle dynamiek uit een live album en laat dat laatste op dit album dan ook nog eens het geval zijn.
Dan kan ik eigenlijk niet anders concluderen dat dit een totaal overbodige uitgave is ook als je helemaal weg bent van het studio album zie ik niet in waarom deze live registratie gerechtvaardigd zou zijn.
De enige reden die ik kan bedenken om deze dan toch aan te schaffen is de DVD (waar op het gehele concert staat), maar we zitten hier op een muziek forum dus.....

Ik geeft geen stem aan dit album omdat ik niet weet waarop ik het moet baseren op de cd (in zijn geheel gehoord)of op de DVD (waarvan ik flarden heb gezien).

Deze geweldige kunstenaar op de tenoor saxofoon, sopraan saxofoon en basklarinet afgelopen zaterdag live aan het werk gezien op het Jazz Festival Middelburg.

Jesus wat kan die toeteren.... haalde echt alles uit zijn instrumenten.
De set die hij zaterdag speelde was dit voledige album en dat spat live echt helemaal van het podium af, maar ook gewoon thuis blijven de nummers ijzer sterk en blijft het geheel zeer goed overeind en het overtuigt de luisteraar van de imense klasse van Courtney Pine.

Zal niet zo heel makkelijk zijn deze plaat in de Nederlandse winkels te vinden maar beetje zoeken op internet en je vind hem wel........
Ik ben iig heel erg blij met mijn gesingeerde exemplaar dat ik zaterdag toch maar even heb aangeschaft......

Tot op heden de jazz plaat van het jaar.

Cosimo Vincent Matassa geboren in New Orleans, arrangeur maar vooral zeer invloedrijk producer waarvan de naam eigenlijk even bekend behoord te zijn als die van Phill Spector of Rick Rubin maar dat om de een of andere vreemde reden helaas niet is.
Al op zijn 18e begon hij in 1945 zijn eigen studio (achter de kruideniers zaak van zijn ouders) aan Rampart Street in The French Quarter (het muzikale en uitgaans Mekka van New Orleans). Niet geheel verwonderlijk dat dan ook vanaf het begin de deur platgelopen werd door toen nog jonge artiesten die later wereld faam zouden krijgen en aan die wereld faam heeft Cosimo zeer zeker bijgedragen Fats Domino (The Fat Man is een productie van Cosimo (een van de vroegste Rock n Roll nummers)), Little Richard (Tutti-Frutti is een productie van Cosimo), Dr. John, Lee Dorsey en Ray Charles kwamen veelvuldig bij Cosimo langs, ook werkte hij veelvuldig samen met collega arrangeurs / producers Dave Bartholomew (de man die Fats Domino zijn wereld hit Blue Berry Hill bezorgde) en Allen Toussaint (de man die voor een groot deel verantwoordelijk is voor de New Orleans Soul Sound). Ik geloof dat we wel kunnen stellen dat er een behoorlijke potentie voor succes daar aan Rampert Street zat.
Cosimo heeft "The New Orleans Sound" eigenhandig bedacht Bluesy / Jazzy (Dixieland) georienteerde R&B en Soul met een prominete rol voor gitaar en piano met een nadrukelijk op de voorgrond tredende zang. Toussaint heeft er wereld faam mee gemaakt Cosimo heeft het bedacht.
Cosimo zat niet alleen in de R&B en Soul hoek maar ook in de Rock n Roll en Rock heeft hij zijn sporen verdiend hiij was o.a manager en vaste producer van Jimmy Clanton (bekend van Just a Dream en Go Jimmy Go beiden van Cosimo's hand)
De rijk mensen waarvoor hij nummers heeft geproduceerd in de periode 1945-1980 is lang heel lang maar een kleine greep uit die lijst laat zien wat een veelzijdige producers Cosimo was Dr. John, Lee Dorsey, Ray Charles, Fats Domino en Little Richard had ik al genoemd, maar ook Eddie Bo, Barbara Lynn en Aaron Neville behoorden tot zijn clientele.
Deze Cracking the Cosimo Code is een mooi overzicht van Cosimo's nalatenschap en een eerbetoon aan zijn werk. Helaas is Cosimo Vincent Matassa eerder dit jaar op 11 september overleden op 88 jarige leeftijd waarmee een essentiele en zeer invloedrijke grondlegger van The New Orleans Sound is heen gegaan.

Curtis zijn beste wat mij betreft..........

Dit is werkelijk waar een geweldig album dat bol staat van de Soul en Funk..... Het spat simpelweg uit je speakers....... Laat je mee voeren door Curtis zijn geweldige aragementen en zijn bijna fluisterende stem en je waant je back in the 70ties met afrokapsels, mooie auto's en een politiek onrustig klimaat...........

Dit hele album heeft een zeer typische jaren 70 funky sound, die ze een paar jaar geleden in Hollywood nog probereden terug te halen denk hier bij maar aan Ocean's 11 / 12 en 13 met die retro sound in die films duidelijk op deze blauwdruk van Curtis geënt........

In muziekaal opzicht zeer invloedrijk, maar ook politiek beladen en een aanklacht tegen drugs gebruik........

Ja en Nee....
De tijd heeft 40 jaar stil gestaan dit album had zo uit 1975 kunnen komen het ligt volledig in de lijn van hun eerste 3 albums Soulvolle Funk met Reggae, Ska en Wereld invloeden het bekende werk van de heren dus. Niets nieuws onder de zon maar wel zeer degelijk gedaan.
Het enige waaraan je hoort dat dit niet 40 jaar geleden is opgenomen is de productie die is wat voller en het is allemaal wat "rustiger", maar dat kan de pret niet drukken de sfeer is zo goed als identiek.

Goede "comeback plaat" en nu maar hopen dat het niet weer 35 jaar duurt alvorens we weer iets van de heren horen.