Alles dat zich ook maar enigzins Rock n Roll noemt is schat plichtig aan Fats Domino.

Op 21 jarige leeftijd (1949) schreef hij het nummer The Fat Man en dat nummer kan men zien als het eertse Rock n Roll nummer, een nummer dat de loop van de populaire muziek behoorlijk veranderd heeft. In de jaren 50 was hij na Elvis Presley de best scorende in de hitlijsten in de VS
Met zijn ruim 65 miljoen verkochte platen in de jaren 50 kan je rustig zeggen dat Fats Domino de man was die R&B en de afgelijde vorm Rock n Roll bij het grote publiek heeft geintroduceert en populair heeft gemaakt al zullen somigen hier anders over denken.

This Is Fats is zijn 3e Album en tevens zijn beste. Hij is op zijn hoogtepunt van zijn carriere en dit album is een krachtige getuigennis hiervan. Zijn meesterlijke Boogiewoogietoppers als Blue Monday en Honey Chile en de treurige meesterwerkjes als So Long en Poor Poor Me geven het hoge nivo van dit album aan.
Het openings nummer Blueberry Hill is een standaard in de moderne muziek en tevens zijn grootste hit.

Dit album laat een man horen die tot in zijn botten Rock n Roll is en wist waar hij meebezig was.
Vaak geëvenaard, maar (wat mij betreft) nooit overtroffen.

5* voor deze blauwdruk van de Rock n Roll

Tsja..... Vernieuwend is het zeker niet, maar het is weer wel een lekkere rock plaat van hoog nivo geworden, maar dat waren we natuurlijk wel van de heren gewend.......
En die hoes... Die is echt subliem een van de mooiere hoezen van het afgelopen jaar.

Op mijn versie staan overgins 3 bonus tracks (remixen van Soldiers of Fortune, Kill the Day en The Take).(zal gelijk even een corectie door voeren)
En die hadden ze er dus wat mij betreft beter niet op kunnen zetten..... het zijn gelijk de minste 3 nummers van de cd (die remix versies dan, met de normale uitvoeringen is niets mis mee)......

Al met al toch nu al wel 3.5* wellicht later hoger de tijd zal het moeten uitwijzen.

Sinds een aantal jaren mogen de dames en heren van Ace de donkere kamers van de Motown archieven afstruinen om zorgvuldig samen gestelde verzamelalbums en heruitgaves samen te stellen, geen idee wat voor bedrag ze daarvoor hebben betaald aan Universal (waar tegenwoordig alle Motown rechten liggen), maar ik denk dat het behoorlijk is.
Samen met Satisfaction Guaranteed! (2014) geven deze 2 albums een mooi inkijkje in de donkere kelders van de Motown archieven.
Het overbekende Motown geluid is hier natuurlijk zeer nadrukkelijk aanwezig de hit formule van Holland / Dozier / Holland stond en staat nog steeds als een huis.
Bij Motown werkte het als volgt er werd een nummer geschreven en dat werd door verschillende artiesten onafhankelijk van elkaar opgenomen en een wijze dictator (Berry Gordy) besloot welke opname op single zou worden uitgebracht alle andere opnames werden verwezen naar het archief waar ze soms nog wel eens uitkwamen om op een studio album van de betreffende artiest terecht te komen, maar het over grote deel zag nooit meer het daglicht. Tot nu dan (de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat voordat ze van Ace de kelders in mochten er ook al een aantal mensen van Universal door de krochten hebben gestruind en 4 zeer sterke dubbel cd's hebben samengesteld met niet eerder uitgebrachte nummers)

2 albums die de kwaliteit van het "rest" materiaal blootleggen van wat is opgenomen op 2648 West Grand Boulevard in Detroit.
Mooi om te horen is dat de "kleinere" namen eigenlijk niets onder doen voor de boegbeelden van Motown, op deze 2 albums is er ook een mooi evenwicht gevonden tussen grote en kleine namen.

4.5*

Voor de volledigheid de 4 albums die door Universal zijn uitgebracht zijn A Cellarful of Motown! (2002), A Cellarful of Motown! Volume 2 (2005), A Cellarful of Motown! Volume 3 (2007) en A Cellarful of Motown! Vol.4 (2010)

Note dit is een gedeelte van een bericht in het topic Genres >> Soul, Funk en R&B >> Kent / Ace Essentials zie hier het volledige bericht

Opus Magnum van een getergde Band.

Opgericht in juli 1967 door Peter Green en Mick Fleetwood in London als Bluesband. In de jaren 70 ontzettend veel bezettings wisselingen ondergaan waardoor er ten tijde van de opnames van dit album alleen Mick Fleetwood en John McVie nog over zijn gebleven van de orgineele bezetting.
En van de Blues sound uit het begin is niets meer over gebleven de band is getransformeerd tot een typische "American West coast band".

Het Groote sucses kwam al met het album Fleetwood Mac en werd door dit album nog eens versterkt. De luchtige West-Coastharmonieën het onbekommerde geluid en de schitterende samenzang van Stevie Nicks & Christine McVie maken van dit album een schitterend voorbeeld en ijkpunt in de West-Coastpop.

Maar zo onbezorgd en luchtig als dit album klinkt zo duister is het eigenlijk allemaal. Tijdens de opnames van dit album lag de band geheel in scheiding John en Christine McVie hadden echtelijke twisten en ook tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks boterde het niet echt meer, voeg daar een hele berg cocaine bij en het is eigenlijk een klein wonder dat dit album het levenslicht heeft gezien.

Ondanks alle twisten en meeningsverschillen is dit album een schitterend consistent geheel geworden waar het vakmanschap van afdruipt zowel de texten als de melodieën zijn van een geweldig hoog nivo en ook op de productie is weinig aan temerken het is allemaal even mooi en glad, voor sommigen wellicht iets te glad maar dat doet aan de schoonheid van dit album niets af.

Rumours is een mijlpaal in de muziek geschiedenis en verdient daarom 5*

Dit album is volgens mij des tijds totaal aan alles en iedereen voorbij gegaan..........ja ik weet wel het album drijft ontzetend op de grunge erfenis van half de jaren 90 dus in dat opzicht had het beter 7 jaar eerder gemaakt kunnen worden...... maar het is wel een ijzersterk album van deze Utrechtse heren..... alleen jammer dat ik later nooit meer iets van deze band vernomen heb........
Weet iemand of ze uberhaupt nog bestaan.....????

Het eerste concept album allertijden zegt men wel.......

Het album staat idd geheel in het teken van de scheiding van Frank Sinatra en Ava Gardner.

Frank laat zichzelf op dit album van een geheel andere kant zien dan men tot dan toe gewend was, nix geen swingende / vrolijke arragementen, maar donker en duister vol pijn, een album van een eenzame ziel.
Hart verscheurende uitvoering van oa Cole Porters What is This Thing Called Love, Duke Ellingtons Mood Indigo had nog nooit zo duister en bevreemdend geklonken.
De persoon die hier allemaal verantwoordelijk voor was is Nelson Riddle een jonge arrangeur waarmee Sinatra in aanraking kwam via zijn platen maatschappij en waar van hij in eerste instantie niet veel moest hebben, maar door druk van boven af zijn de heren toch een samenwerking aangegaan met als rezultaat dit prachtige neerslachtige album.

Interesante bijkomstigheid is nog dat het album aanvakelijk werd uitgebracht op 2 10" platen, het werd snel na de eerste release uitgebracht op12" formaat (normaal LP formaat) waarmee dit album wellicht wel eens gezien kan worden als de eerste of een van de eerste LP's.

4.5* voor dit wonder schone album van een van de grootste crooners uit de geschiedenis.

Rock, Funk, Hip-Hop, Rap, Jazz en een hele grote berg humor. Dat is Come Find Yourself.
Zeer aanstekelijk album dat lekker in het gehoorlicht en waarbij je jezelf zo op een warme zomerse dag in New York waant.
De nummers drijven allemaal op een lekkere funky bassline waarover de nodige gitaaren heen denderen neem daar bij nog de nodige samples uit de Tarantino films Reservoir dogs en Pulp Fiction en je hebt een zeer divers maar toch coherent geheel.