Oor zegt hierover "Zijn belangrijkste instrument: stilte, een stijlmiddel dat andere geluiden beter tot hun recht laat komen."

Wat mij betreft is het allemaal te ver doorgevoerd en kan alleen Limit To Your Love mij bekoren, als de rest van het album daadwerkelijk stilte zou bevatten was het nog wel aardig.
De vergelijking die Oor maakt met oa Burial's debut ontgaat mij helemaal en de referentie met Soul en Gospel is voor mij ook een raadsel.


Het album staat nu voor de zoveelste x op en het kwartje wil maar niet vallen.
Wellicht is dit te modern / abstract of hoe je het ook wil noemen, het is iig niet aan mij besteed.

Album verdwijnt in de kast bij de sectie over 20 jaar nog eens proberen, voor nu kan ik er niets mee en roept het alleen maar irritaties op.

2* voor de moeite en de redelijke song Limited To Your Love.

Zijn eerste album vond ik niet veel bijzonders (2*) en deze tweede eigenlijk ook niet.

Goed dit album is minder minimalistisch heeft meer structuur en is toegangkelijker dan zijn debuut, maar het weet mij nog steeds niet te overtuigen. Het is mij allemaal te veel "geëxperimenteer" het lijkt net of de nummers nog niet helemaal af zijn. Ik word soms behoorlijk zenuwachtig van al dat geprobeer om met iets "interessants" te komen.

Het album is wel iets beter dan zijn voorganger maar niet veel.

De algemene kritieken over dit album zijn weer behoorlijk lovend, maar ik hoor het niet (zal wel aan mij liggen).
Nee James Blake weet mij met zijn tweede ook niet "te pakken", wellicht met zijn derde al vrees ik van niet.

Wederom 2* afgerond naar beneden dat wel eigenlijk 2.25*

Een Live registratie van een Soul optreden zo als een Soul optreden behoort te zijn.
Energiek, broeierig en opzwepend.

De tot stand koming van dit optreden / album heeft nog heel wat voeten in de aarde gehad. Het was namelijk zo dat de platenbaas van James Brown (Syd Nathan) er helemaal niets voor voelde om een live plaat op te nemen. James heeft toen zelf een behoorlijke duit in het zakje gedaan om dit alles te kunnen realiseren naar men zegt ruim $6.000.

Het werd een spetterende optreden James Brown en zijn muzikale regisseur (Lewis Hamlin) hadden de begeleidingsband tot een vlekkeloos opererende machine gemaakt met een achtkoppige blazers sectie die nauwelijks tijd hadden om adem te halen .
De show gaat involle vaart van start waarbij de eerste 4 nummers in een geweldig tempo voorbij raazden en waarna er even een adem pauze werd ingelast met het gospelachtige Lost Someone net als dit tot een expolsive cliamx lijkt te komen word er een medley van negen hits ten gehore en sluit dan af met een uitmuntende uitvoering van The Night Train. Het publeik is uitzinnig maar het is over.

De 3e keer dat James Brown The Apollo Theater op zijn kop zet voor een concert reeks en wel op 24, 25 en 26 juli 1971 en van die 8 concerten is dit een registratie. Jawel JB gaf in 3 dagen tijd 8 concerten.

Zo als gezegd 3e reeks concerten na 1963 en 1968 kwam hij in 1971 terug en hoe. JB was op zijn hoogte punt in zijn carriere en liet veel meer Funk invloeden in zijn werk toe en zeker live. Ook was hij net gaan samen werken met zijn nieuwe begeleidings band The J.B.'s onderleiding van Fred Wesley een ware funktrein. De nieuwe ingeslagen "Funk" weg noemde JB zelf The Revolution of the Mind vandaar de titel.
Dit album is dus de meest Funky van de 3 en die bevalt mij het best. JB was een ras entertainer en ook hier geeft hij zichzelf weer voor de volle 100% hij speelt met het publiek "makes his moves" en slaakt zijn kenmerkende kreten.
Dit album is een ware adrenaline stoot van JB die nog eens versterkt word door The J.B.'s die ook alles uit de kast halen. Nummers als Sex Machine, Get Up, Get Into It, Get Involved, Soul Power maar in het bijzonder de bijna 13 minuten durende versie van Make it Funky zijn geweldige Funk explosies.
En zo als bekend was hield JB de vaart er behoorlijk in zo ook hier met een razend snelle medley van I Can't Stand it, Mother Popcorn en I Got the Feelin' de Funk / Soul trein dendert in razend tempo voort om af te sluiten met een geweldige jam versie van Hot Pants.

Beste Apollo registratie wat mij betreft mede doordat ik net iets meer hou van de Funky JB dan van de Soul JB.

4.5*

James Carr iedereen kent zijn evergreen At the Drak End of the Street een schoolvoorbeeld van een Deep Southern Soul nummer.
James Carr geboren in 1942 te Coahoma Mississippi en muziek word hem met de paplepel ingegoten, vader Baptisten predikant en moeder lokaal bekend Gospel zangeres. Dus net als bij veel van zijn tijdgenoten liggen Carr's muziekale roots in de kerk. In 1964 tekende hij een contract bij Goldwax waar voor hij 2 albums op nam James Carr - You Got My Mind Messed Up (1967) en James Carr - A Man Needs a Woman (1968) tijdens de opnames van die albums is er best veel opgenomen veel van dat materiaal is al op de extended versies van de albums gezet (beiden ook bij Ace / Kent uitgebracht) als je de albums nog niet hebt, maar van plan bent ze aan te schaffen koop dan zeker de heruitgaves het extra materiaal is zeer de moeite waard.
Carr stortte midden jaren 70 totaal in en raakte zwaar aan de antidepressiva om pas begin jaren 90 weer met nieuw werk te komen, hij heeft echter nooit meer het nivo van de late jaren 60 gehaald.

Deze verzamelaar laat goed horen dat Carr niet alleen een goede Deep Soul zanger was, maar zeker ook met de Bluesy- en Northern Soul overweg kon. Alle opnames op dit album zijn gemaakt voor Goldwax in de periode 1964-1970

5* dubbel en dwars

Als je op zoek bent naar een totaal overzicht van Carr's carriere dan is James Carr - My Soul Is Satisfied: The Rest of James Carr (2004) een aanraader hierop staan veel alt. versies en ook werk uit de jaren 90, ook James Carr - A Man Worth Knowing: The 1990s Goldwax & Soultrax Recordings (2006) is de moeite waard al is het bij deze wel zo dat dit specifiek op zijn latere werk gericht is.

Onbekende Soul zanger uit Memphis die buiten Memphis nooit is doorgebroken.

Alle nummers op dit verzamel albums zijn opgenomen in de befaamde F.A.M.E. Studio's en ademen ook die sfeer uit.
Deep Southern Soul, maar toch ook redelijk wat up-tempo nummers. 12 van de 16 nummers zijn nog nooit eerder in wat voor vorm dan ook uitgebracht dus je kan hier wel spreken van een schatkist die open gaat.
James Govan kan zich meten met de grote heren van de F.A.M.E. Studio's uit die tijd als daar zijn George Jackson, Paul Kelly Dan Penn en Dan Greer (al zal die laatste ook bij velen een vrij onbekende zijn).

Govan zingt lekker losjes alles is strak geinstrumenteerd en de nummers zijn doordrenkt met die typische F.A.M.E. sound.

Wederom een mooie rijke aanvulling op de serie The F.A.M.E. Recordings op het kent label en dat ze daar nog maar lang mee door mogen gaan, want volgens mij liggen er nog bergen interessante opnames verborgen in allerlei archieven die schreeuwen om uitgebracht te worden.

Niet zo goed / bijzonder als het album dat Cullum hiervoor uitbracht Jamie Cullum - Momentum (2013).
Dit album is weer meer lome Jazz en veel minder "moderne" invloeden de 2 nummers waarin hij een samenwerking aangaat met Laura Mvula en Gregory Porter stijgen boven de rest uit, maar tillen het album als geheel niet verder naar boven.
Middelmatige productie van Cullum.

3.5* (afgerond naar boven wel te ver staan)

De man met de immense hoofddeksels Jay Kay levert met Emergency On Planet Earth samen met zijn collectief Jamiroquai een geweldig sterke debuut plaat af.
Funky en dansbaar, maar ook maatschappij en politiek kritisch (o.a. op To Young To Die wat een statement is tegen de eerste Golfoorlog).
Dit debut is gelijk de blauwdruk van alles wat hierna nog zou komen van Jamiroquai, soms wat meer rock / pop invloeden maar de basis is altijd jaren 70 Funk.
Zeer krachtig album.

Al bijna 20 jaar doen Jason Kay en zijn mannen eigenlijk het zelfde kunstje met kleine variaties daar in. Ik ben wel van meening dat ze het kunstje tot in de perfectie beheersen en altijd met een goed album op de proppen komen.

Ook dit album is weer een geslaagde mix van Funk, Pop en Disco geslaagde beats en degelijke funky arrangementen zijn weer de basis van het Album, aangevuld met Eurodisco invloeden en de bekende mix is weer volledig en werkt weer naar behoren.
Het ligt allemaal weer zeer lekker in het gehoor en met de productie is ook helemaal niets mis.

Dit 7e studio album is helemaal niets nieuws onder de zon, maar een vertrouwd, degelijk en bruisend album.

4*

Robin Albers zat hier achter...... wellicht kent iemand hem nog van het Radio 3 programma For those who like to groove..... het eerste radio programma dat zich voledig op house richte.......

Deze plaat is natuurlijk een klassieker pure-sang de drive die hier in zit is geweldig en blijft maar door gaan...... Heb hier heel wat op staan dansen...... Het was, is en blijft een geweldig nummer.

Eerst was er het boek van Herbert George Wells uit 1898 toen het hoorspel van Orson Welles in 1938 en weer 40 jaar later in 1978 was er de dubbel LP van Jeff Wayne.

The War of the Worlds bevat Richard Burton als de verteller zeer herkenbaar zijn oa Justin Hayward (The Moody Blues) en Phil Lynott (Thin Lizzy) als gast vocalisten.

Het album is een mooie intrigeerende musicale reis door het landschap van Wells en Welles waar in het Jeff Wayne zeer goed gelukt is de beklemmende sfeer van het boek, maar ook van het hoorspel om te zetten in muziek.
Naast de composities van Wayne dragen ook de teksten van Gary Osborne toe aan dit onheilspellende geheel.

Op 24 deceber 1978 heeft Radio Veronica een Nederlandse versie van The War of the Worlds uitgezonden met Jan van Veen als de verteller en met verdere medewerking van Peter Koelewijn, Willem Duyn en Patricia Paay helaas is dit nooit op LP of CD uitgebracht.

En wederom een Soulplaat die de sfeer van de jaren 60 uitademt....... In navolging van oa. Duffy, Joss Stone, The Solution, Amy Winehouse en Rapheal Saadiq is er nu Jesse Dee.

Iets nieuws onder de zon nee niet echt dus, maar het is wel een heel lekker en degelijk Soul album van een zanger die begiftigd is met een lekkere rauwe heese stem. Hij doet mij een beetje denken een een jonge Solomon Burke.......

Het album staat bol van geweldige 60ties Soul in de stijl van Motown en Stax met ook lekkere Gospel en Rythym & Blues invloeden dit alles natuurlijk wel in een eigentijds jasje maar de Roots hoor je heel duidelijk terug.

Zoals al eerder gezegd is zijn rauwe heese stemgeluid is zeer aangenaam en komt naar mijn meening het best tot zijn recht in de uptempo nummers. Zijn 13 kopige band speelt met alle gemak de lekkerste Soul ritmes.

Nog niet zo goed als Raphael Saadiq maar voor een debut plaat zeer verdienstelijk.

4*

Een cover album dan word ik altijd huiverig...... Ben nog steeds het drama van Through the Looking Glass van Toto niet vergeten.... Er zijn ook wel goede cover albums maar dat zijn er helaas niet zo veel oa. 12 van Patti Smith.
En deze is ook helemaal niet slecht het is eigenlijk best wel een lekkere plaat vrij stevig zo af en toe en dan weer mooi ingetogen. beste nummer vind ik wel Everybody's talking van Harry Nilsson en Me and Julio Down By the School Yard in een uptempo versie is ook helemaal geweldig.
Van Sam Cooke's Wonderfull World had hij beter af kunnen blijven.......

Dit is een alleraardigst cover album..... maar hoop wel dat hij binnen kort ook weer met nieuw eigen materiaal komt.

Eigenwijze voetbal connaisseur die 2 x in de week avondvullend over voetbal en aanverwante zaken leutert en een uitgesproken eigen mening heeft die hij ook niet onder stoelen of banken steekt, Derksen is ook een groot kenner en verzamelaar van muziek met een collectie waarvan menigeen hier op de site alleen maar van kan dromen.
Die collectie is wel specifiek en bevat louter Blues(rock), Soul, Folk, Singersongwriter, Americana en Nederbeat.
Voor zijn TV programma "Derksen On The Road" is hij in de geschiedenis van de Nederbeat gedoken en alle afleveringen zijn op de 2 DVD's in deze box te zien.
Ook in deze box 2 cd's met "de pioniers van de Nederbeat" volgens Derksen, natuurlijk The Motions, Johnny Kendall, ZZ & De Maskers en Les Baroques behoren zeker tot de cannon van de Nederlandse muziekgeschiedenis, maar om daar nu ook Specks Hildebrand, Major Dundee en Cargo in op te nemen vind ik wat ver gaan.

Kortom leuke verzameling van Nederbeat, maar als je een "echte" Nederbeat verzamelaar zoekt kun je beter Nederbeat 63 - 69: Beat, Bluf & Branie (2001) nemen e.v.t. aangevuld met Nederbeat Singles 63-69 the B-Sides 1 (2002), Nederbeat Singles 63-69 the B-Sides 2 (2002), Nederbeat 63-69 Best Album Tracks 1 (2003), Nederbeat 63-69 Best Album Tracks 2 (2003) en voor de echte schatgravers Nederbeat Dutch Nuggets 1 (2004) & Nederbeat Dutch Nuggets 2 (2004).

Overigens begint dit soort boxen wel een beetje een hype te worden want ook Humberto Tan heeft iets soortgelijks Humberto Tan Presenteert: Let's Dance - Mijn Dance Classics (2014) . Who's next Mart Smeets.......... Mathijs van Nieuwkerk........

John Coltrane schoot in de jaren 50 en 60 van liks naar rechts en weer terug door de Jazz geschiedenis........ midden jaren 50 heeft hij samen gewerkt met Dizzy Gillespie, Earl Bostic, Jimmy Smith en Miles Davis, maar ook weer aan de kant gezet door Miles Davis. Terug in Philladelphia (waar hij zijn tienerjaren doorbracht) is hij van zijn drank en drugs verslaving afgekomen en werd hij gevraagd door Thelonius Monk voor een reeks concerten. Hij speelde niet alleen met Thelonius de heren hebben ook uren lang muzikale gedachten uitgewisseld deze "discussie sessies" hebben er voor gezorgd dat Coltrane grote stappen als solist en componist maakte en Miles Davis er van overtuigd was dat hij weer met Coltrane "moest" samenwerken tijdens de opnames van Kind of Blue.

Door de inpact van Kind of Blue was ook Coltrane's naam gevestigd. De invloed die de Kind of Blue sessies op Coltrane hadden was dat de nummers op dat album modaal waren (op toon ladders gebaseerd en niet op complexe akkoordenschema's). Dit betekend dat er een grote mate van vrijheid is voor de solisten en Coltrane voelde zich hier zeer tot aangetrokken. Vreemd genoeg bracht hij enkele maanden later al Giant Steps uit waarop hij juist niet modaal bezig was maar de Bebop van een nog complexere structuur voorzag.
De ellenlange solo's van Coltrane begonnen een deel van zijn publiek ook te heftig te worden hij was wat je kan noemen een beetje doorgeschoten voor sommigen.
De formatie van zijn eigen groep met McCoy Tyner (piano), Elvin Jones (slagwerk), Jimmy Garrison (bass) en hijzelf (tenor- en sopraansax) bracht de modaliteit terug in de composities van Coltrane.

Op A Love Suprime gooide hij de complexe structuren van de Hardbop en Bebop overboord in plaats daarvan combineerde de groep modale composities met invloeden uit Gospel en Oosterse muziek. Het leide tot een mijlpaal in de Jazz.
Het album is zeer toegangkelijk zonder ergens ook maar een compromis te sluiten de muziek spreekt voor zichzelf.

A Love Suprime is een harmonisch geheel dat je mee voert naar een ongeëvenaard muziekaal landschap dit zich in de loop der jaren heeft gevormd in Coltrane's hoofd. Op A Love Suprime is hij er in geslaagd die gedachten om te zetten in tastbare muziek.

5*

John Coltrane's carriere begint eigenlijk als hij tijdens zijn dienst periode bij een marine kapel speelt, daarna heeft hij in veel bands gespeeld vnl big band music. In 1949 komt hij in aanraking met Dizzy Gillespie waarmee hij 2 jaar rond tourde. In de jaren er na tourde hij nog met Earl Bostic, Johnny Hodges en Jimmy Smith.
In 1955 kwam hij in aanraking met Miles Davis en begon opnames te maken met Davis en Paul Chambers. Na door Davis weer aan de kant gezet te zijn en in 1957 ook eindelijk zijn heroine en alcohol verslaving onder controlle te hebben gekregen, kreeg hij de mogelijkheid om een album op te nemen voor Blue Note.

Blue Train is zijn eerste album voor het roemruchte Jazz label.

Op dit album werkt Coltrane samen met oa. Lee Morgan (Trompet), Curtis Fuller (Trombone) en Philly Joe Jones (Slagwerk), de productie is in handen van Alfred Lion en alles word opgenomen in de studio van Rudy van Gelder (die naar men zegt "ook nog wat aan de knoppen heeft gedraaid"). Hoewel de regerende Jazz stijl Hardbop was in die dagen begint coltrane op dit album al variaties aan te brengen in de Hardbop. Hij geeft het allemaal wat meer harmonie en samenhang mee.
De composities zijn allemaal erg ritmisch en up-tempo en nog steeds diep geworteld in de Hardbop en Bebop, maar de eerste tekenen van "verlichting" zijn hier aanwezig.

Met dit Album baant hij voor zichzelf de weg naar zijn grote meesterwerk A Love Suprime.

Niet zijn beste werk, maar zeker een zeer interesante opmaak voor wat er de jaren er na nog ging komen.

John Legend en The Roots samen op een album dat kan bijna niet mis gaan dacht ik. John Legend een van de betere hedendaagse Soul artiesten en The Roots een top hip/hop - funk formatie. Toen bleek het en cover album te betreffen dacht ik ai aangezien ik niet zo veel echt goede cover albums ken, maar daar integen een hele waslijst hier neer kan tikken die mij totaal niet kunnen bekoren.

Gelukkig hebben de heren een heel erg degelijk album afgeleverd zo degelijk zelfs dat dit album tot nu toe het beste is van wat er dit jaar is uitgekomen.

Het is een album geworden met meesterlijke versies van niet al te bekende en onbekende soul nummers die de heren naar eigen inzicht hebben aangepast waardoor de nummers een eigen geluid hebben gekregen en het dus niet naagspeelde uitvoering van het orgineel zijn geworden.

Het Album bruist van de energie de stem van John Legend is in topvorm en The Roots spelen er vrolijk op los. Openings nummer Hard Times blaast lekker uit de speakers en vind ik beter dan het orgineel van Baby Huey.
De Single Wake Up Everybody met zangeres Melanie Fiona is een aardig nummer maar meer ook niet doet het orgineel geen eer aan.
De overige nummers kunnen zich zeer zeker meten met de orgineelen.
Vooral Hang on In There is een geweldige versie die naar mijn meening ook weer beter is dan die iet wat softe orginele versie van Mike James Kirkland.
En dan Wholy Holy van Marvin Gaye tsja lastig geval John Legend mag dan vocaal goed uit de voeten kunnen maar iest van Marvin Gaye coveren is toch niet echt voor hem weggelegd er mist pijn in zijn stem.
De epische cover van het Bill Wihters nummer I Can´t Write Lefthanded is een meesterlijke ruim 11 minuten durende vocale en muziekale rijs door de zwarte amerikaanse muziek.
De afsluiter van het album Shine is gelukkig geen cover van de Toppers, maar het enige orginele nummer van het Album een mooie ballad die goed bij de andere nummers van het album past.

Dit is een coveralbum zo als een cover album behoort te klinken geen eigen nummers maar zeer zeker wel een eigengeluid en hoe wel het een bij elkaar geraapte tracklist is, is het album wel een erg mooi en consistent geheel geworden.

5* en een zeer goede kanshebber om mijn album van 2010 te worden.

Johnny Copeland niet geheel onbekend bij de blues liefhebber waarschijnlijk voornamelijk als gerenomeerd gitarist.

Bij dit album staat als genre aanduiding Soul en dat is ook wat het is. Deep Soul heel erg diepe Deep Soul kan ik wel stellen. Voordat Copeland zich toelegde op de Blues was het een Soulzanger die de pijn en emotie zo ontzettend goed om kon zetten in klanken dat zijn soul zo onwaarschijnlijk diep en emotievol klinkt dat je zeker weet dat wat hij zingt ook echt meent.
Otis Redding, James Carr of Geater Davis om er maar eens een paar bij te halen waren ook begiftigd met dit talent.
Op deze dubbel cd staan al zijn 35 singles en nog wat demo's die hij in zijn vroege jaren heeft opgenomen en je hoort goed de evolutie van rauwe Deep Soul in het begin naar de meer Blues / R&B georienteerde Soul van begin jaren 70. Veel opnames op dit album zijn zeer moeilijk te verkrijgen op de originele 45rpm's en voor de Soul liefhebber een ware schatkist.

Natuurlijk is de geluidskwaliteit van een zeer hoog nivo, maar dat is bijna altijd het geval bij een release van kent, en ook het zeer informatieve boekwerkje ontbreekt natuurlijk niet.
Wederom een zeer goede release van de dames en heren van kent die de geschiedenis van de Soul weer iets meer toegangkelijk heeft gemaakt.

Zijn debuutplaat The Dreamer was en is nog steeds een geweldig album met dit album evenaard hij de standaard van zijn debuut met gemak of is deze zelfs beter?

Dit album is een mix van Soul, Jazz, en Dance dat is ook niet zo verwonderlijk hij is terug gegaan naar zijn eigen roots die voor de Soul zorgen. Voor Jazz heeft hij zelf een grote voorliefde dus is het ook niet zo vreemd dat dat in zijn muziek is terug te horen en de Dance invloeden komen voornamelijk door de samenwerking met Dj's en Dance acts.
Black Magic is een bonte uitgebalanceerde mix geworden van dit alles, maar het is wel één geheel gebleven die blijft boeien tot het einde.

Jose James zijn stem is nog steeds mooi ingetogen en de muziekale begeleiding degelijjk. Dit album is wel meer geproduceerd (voller) dan zijn voorganger, maar het is nergens over de top of te nadrukkelijk aanwezig. Ook over de kwaliteit van de musici niets dan lof.
Het hele album ademt sfeer uit en alles is mooi in ballans.

Dit album evenaard zijn voorganger zeker wel en omdat dit album een diverser aanbod aan musicale variatie aanbied ben ik geneigd om Black Magic iets beter te wardeeren als Dreamer.

Joss Stone is vrij weg bij EMI / Virgin waar ze haar het liefst strak bij de teugels hielden en muziek lieten maken die wel goed was, maar nergens echt uit de bocht vloog en Miss Stone had maar te doen wat men wilde.

Nu een nieuwe start op haar eigen label Stone'd en wat voor start.

Nu ze Kapitein is op haar eigen schip heeft ze alles zelf kunnen bepaalen, ze trok naar Nashville nam David E Stewart mee en in 6 dagen namen ze LP1 op.

10 Nummers die schitterend en doordrenkt van frustratie en emotie zijn, waarmee ze haar periode bij Virgin achter zich laat en met open vizier de toekomst in gaat.
Het is Soul met mede door het subtiele gitaarspel van David een bluesy inslag.
Haar stem klinkt vol soms met de kracht van een Leeuw dan weer breekbaar als een stuk papierus, maar altijd vol passie en emotie.

Zeer sterke en overtuigende hernieuwde kennis making van Joss Stone ze doet wat ze zelf wil en dat doet ze zeer goed.

Een van de betere albums van 2011 tot nu toe 5*

Jaren geleden heb ik deze jongens (toen nog jongetjes) gezien in het voorprogramma van John Legend & The Roots in de HMH en was er toen nu niet bepaald van gecharmeerd.

Hun debuut album was al aardig Jungle by Night - Hidden (2012), maar met deze opvolger laten ze wel horen dat ze progressie hebben gemaakt de nummers zijn beter uitgewerkt en het blijft niet allemaal meer zo strak binnen de lijntjes het is allemaal wat dynamischer. De "Afro" en "Voodoo" gecombineerd met strakke funkritmes werkt aanstekelijk en nee het dondert nog niet als een wervelstorm uit je speakers, maar er zit zeker progressie in wat dit collectief brengt. Namen als Kuti, Allen, NCC en Orchestre Poly Ritmo worden er nog wel eens bij gehaald als het gaat om vergelijkingen, maar daar is het toch nog wel even iets te vroeg voor. Neemt niet weg dat de invloeden van deze heren zeer duidelijk aanwezig zijn en dat ze wellicht in de toekomst zich met deze groot heden kunnen meten.

4* maar schuurt tegen de 4.25* aan en dan zou het afgerond neer komen op 4.5* (wellicht haalbaar voor hun volgende worp).

Live zijn ze nog veel sterker gegroeid. Tijdens het Jazz Festival Middelburg was ik zeer blij verrast door hun optreden. Geweldige set gaven ze weg en het publiek (vnl. stugge Zeeuwen) kregen ze ook zonder moeite mee om lekker los te gaan op hun Afro-Funk. De nummers lekker lang uitgesponnen en vrij geinterpreteerd, met veel ruimte voor solo's.