Het is alweer het 5e studio album van Racoon.

Hun vorige album Before You Leave (2008) is een album dat heel erg door de Beatles beinvloed is, de titel van dit nieuwe album Liverpool Rain en de wetenschap dat een deel van het album is opgenomen in de Abby Road studio's doet vermoeden dat de ingeslagen weg met Before You Leave word door getrokken.
Ja het album bevat zeer zeker weer Beatle invloeden oa Little Down the Upside, maar die zijn op al hun albums terug te horen vn op Another Day en Before You Leave. Op dit album verruimen de heren hun horizon door subtiele strijkarrangementen en blaaspartijen toe te voegen, dit komt vooral tot uiting in de titel track (Liverpool Rain) , de single (No Mercy) en Took A Hit.

Dit album is gewoon heel erg vertrouwd Racoon waar mee ik bedoel dat het zeer vernuftige, melancholische en verfrissende Popmuziek is van een zeer hoog nivo en een sterk eigen geluid.

Ook de bonus cd met 5 unplugged nummers er op bewijst dat de nummers ook in een intieme setting overeind blijven.

4.5*

In 2000 vond ik dit het album van het jaar en nu 11 jaar later vind ik dat nog steeds.

Dit is een zeer degelijk album dat bol staat met lekkere makkelijk in het gehoor liggende popsongs zoals Hilarious, By Your Side, Ice Cream Time en de ultieme zomerplaat Feels Like Flying.
Laten we dan vooral de schitterende ballad Blue Days niet vergeten een van de betere nummers uit de Nederlandse pop geschiedenis (Ja ik weet het, klinkt hoogdravend, maar ik vind dat nu eenmaal).

Dit album klinkt heel spontaan, fris en ongecompliceerd, maar om dat te bereiken is o zo moeilijk.
12 nummers van een zeer hoog nivo en een goede ballans tussen ingetogen, uitbundig, vrolijk en serieus.

Ik vind Racoon altijd wel iets weg hebben van Crowded House ook zo'n band die de kunst van de mooie en goede popsongs maken tot in de finesse beheerst.

In 2000 al een top album en nu nog steeds 5*

Modern Sounds In Country And Westen Music en dat was het in 1962 zeker , Modern in de tijd dat de hitlijsten werden gedomineerd door blanke country zangers als Hank Williams en Don Gibson was daar ineens Ray Charles. Hij kwam niet helemaal als donderslag bij heldere hemel aan het firnament opzetten, want hij is al vanaf 1947 actief in de muziek wereld eerst in het lokale circuit in Florida daarna van af omstreeks 1949 in Seattle waar hij een eigen trio vormt The Maxim Trio. Met dit trio maakt hij voor het Swingtime label een aantal ballads in de stijl van Nat King Cole maar gaande weg evolueert hij zijn eigenstijl met meer blues georienteerde nummers. In 1952 komt hij bij Atlantic Records en begint zijn carriere echt.
In zijn begin periode bij Atlantic neemt hij nummers op die hem later zijn grote bekendheid zullen geven nummers met de specifieke Ray Charles stijl een mix van Country, Doo-Wop, Soul en Gospel. De Gospel invloeden komen vooral door zijn achtergrond koor The Raelettes en Charles klint op nummers als I Got A Woman, Hallelujah en Talkin' Bout You als een priester. Hij begint ook Jazz invloeden in zijn werk toe telaten oa. op de albums The Genius of Ray Charles en Ray Charles & Betty Carter en er was in 1959 natuurlijk al de monster hit What'd Say waardoor hij de aandacht trok van ABC Records.

Voor ABC Records nam hij nog een aantal singles op in zijn tot dan toe bekende stijl oa. Unchain My Heart, Sticks and Stones en het geweldige Hit the Road Jack. Zijn eerste album voor ABC was Modern Sounds in Country and Westren Music Vol 1 een jaar later gevolgd door vol 2.

Modern Sounds in Country and Western Music heeft wat mij betreft na bijna 50 jaar nog steeds niets aan kracht ingeboet vanaf de eerste tonen van het swingende openings nummer Bye Bye Love tot aan de laatste noten van Hey Good Lookin' blijft het album boeien. De ruwe stem van Ray contrasteert mooi met de achtergrond zangereseen op I Can't Stop Loving You en de pijn van Ray is zeer goed te voelen in Born to Loose, maar het word nergens "te" het is allemaal in goed evenwicht. Al dacht Ray daar zelf anders over in eerste instantie wilde hij helemaal niet dat dit album uitgebracht zou worden hij vondt dat de nummers te divers waren en niet als geheel bij elkaar op een album konden, maar door de druk van ABC heeft hij ingestemd met de release van dit album en er gingen er miljoenen van over de toonbank het album stond 14 weken op nummer 1 in de Amerikaanse hitlijsten.

Een absolute must have voor elke Soul, Gospel, R&B liefhebber en een mijlpaal in de muziek geschiedenis net als Vol2 overgins.

5*

In de zelfde stijl als Vol 1. Schitterende Country and Western standards vertolkt door Ray Charles (die zeer goed bij stem is)met degelijke Big Band en Strijkers ondersteuning. En een zwoel klinkende achetgrond zang

Evenals Vol1 zie mijn meening aldaar een waare must voor iedere Soul, Gospel, R&B liefhebber

5*

De Nieuwe van Ray Lamontagne is wederom een zeer lekkere plaat geworden met wat meer uptempo nummers dan ik van hem gewend ben, maar dat vind ik eigenlijk wel een aanvulling...... En zijn stem blijft mij boeien........
Hij weet het nivo van zijn 2 vorige platen moeiteloos vast te houden en je kan dus wel zeggen dat hij een zeer constante waarde begint te worden in het singer song writers genre.......

Wederom net als de vorige 2 albums 4.5*

4e album van Ray Lamontagne en eerste na de breuk met de producer van de vorige 3 Ethan Johns en met nieuwe begeleidingsband.

Het openings nummer Repo Man klint lekker funky en met ray's rauwe soulstem begint het album in iedergeval veel belovend.(zal mijn wens dan uitkomen dat Ray met een Funky Root's / Soul album komt)

Met nummer 2 New York City's Killing Me slaat de stemming van het album gelijk om van funky uptempo gaat het naar lome jaren 70 folk-rock die mij doet denken aan oa The Band, Manassas en ook wel Lynyrd Skynyrd. In de verte hoor ik zelfs invloeden van Ryan Adams en 16 Horsepower door klinken. Het is wel een schitterend nummer waar de "pijn" duidelijk hoorbaar is in de mooie hese stem van Ray.

Die jaren 70 Folk-Rock, Westcoast sound blijft de rest van het album de boventoon voeren. Zo ook op het titel nummer loom gitaar spel op een rustig tempo.
Beg Steal Or Brrow is van een zelfde nivo als zijn voorganger.
Op Are We Really Through word het tempo nog wat terug geschroeft wat een mooie ingetogen ballade oplevert.
This Love Is Over is eveneens een mooie ballade met weer die kenmerkende "pijn" in Ray's stem en zeer gecontroleerde zachte uithalen.
Old Before Your Time heeft zowaar "Country Noir" invloeden en bij For the Summer is er een mooie bij rol weggelgd voor de mondharmonica.
Met diezelfde mondharmonica begint Like Rock and Radio waarbij Ray's stem heel erg goed uit de verf komt in het voor de rest ingetogen gespeelde nummer.
De afsluiter van het album Devil's in the Jukebox is een Blues achtig nummer dat mij beelden van de Mississippi op mijn netvlies doet projecteren.

Het is niet het album geworden wat ik gehoopt had dat het zou worden, maar het is een schitterend Roots album geworden dat geheel de sfeer van de jaren 70 Folk-Rock uitademd.
Ray's rauwe hese stem komt zeer goed tot zijn recht op dit album.
Dit album is wederom een degelijke goed verzorgde en uitgebalanceerde Roots/Folk plaat geworden.

Het is voor mij wel een groeialbum denk ik, ben er nog niet helemaal over uit of dit nu van een minder, van het zelfde of van een hoger nivo is dan zijn vorige 3 albums.
Voorlopig hou ik het op 4*

Iets later dan gepland, maar door het topic Genres >> Soul, Funk en R&B >> Kent / Ace Essentials weer bij dit album terecht gekomen.

Dus beter laat dan nooit;

Als je de tracklist van deze verzamelaar bekijkt denk je in eerste instantie het is wel van alles wat en de samenhang is ver te zoeken. Als je dan naar de titels kijkt denk je hé er zit een soort van patroon / verbindende factor in. Die verbindende factor is Aretha Franklin alle nummers zijn door "The Queen of Soul" gecoverd. Aretha stond niet echt bekend om haar songschrijvers kwaliteiten en ze heeft bij mijn weten ook niet bijster veel zelf geschreven wel aardig wat nummers in co. writership met anderen, maar helemaal zelfstandig heeft ze maar weinig betekend.
Coveren kon ze als de beste door haar kenmerkende stem gaf ze elk nummer een eigen geluid mee het Aretha geluid.
Op deze verzamelaar dus 24 originele opnames, de meeste bekend (neem ik aan) en een paar wat minder bekende, het album is eigenlijk wel een mooi overzicht van de Soul, R&B & Gospel van begin en midden jaren 60, beetje onsamenhangend dat wel, maar aan de andere kant zorgt de diversiteit er wel voor dat het een mooi inkijkje is waar uit Aretha haar nummers koos.
Wat ik wel heel erg jammer vind is dat het geen dubbel album is met op cd 2 dan de versies van Aretha (zal wel met de rechten van Aretha's werk temaken hebben, ik ken maar 1 nummer van Aretha dat op een album van Ace of Kent staat). Zelf heb ik wel een eigen gebrande cd er bij met de uitvoeringen van Aretha. Je hoort dan heel goed dat Aretha de nummers naar haar hand zet alsof het eigen composities betreft.
De originelen doen in de meeste gevallen niets onder voor de versies van Aretha en in dat opzicht is dit dan ook een meer dan gemiddelde verzamelaar van 60 Soul & R&B aangevuld met wat oudere Blues & Gospel.

Geweldig live album van Richard Bona.

Heb deze kameroenees 2 maal live mogen zien en dat is een waar genot en dit album is een zeer goede weergave van hoe een concert van Bona er aan toe gaat. Veel goede funk met knipogen naar oa Stevie Wonder.

Energieke plaat waar de kwaliteiten van Bona en zijn band goed uit de verf komen.

4.5*

Hoppa.......

Zo als wel bekend is is er een Copyright van 50 jaar zodat rechthebbenden moeten worden betaald voor gebruik van hun nummers in wat voor vorm dan ook. Maar na 50 jaar vervalt dat recht en ondertussen is dus alles van voor 1965 al rechten vrij en dan krijg je dus de mogelijkheid om voor zeer schappelijke prijzen zeer goede albums samen te stellen (moet je wel toegang hebben tot de master tapes).
Er zijn een aantal maatschapijen die van het weg vallen van de copyrights gebruikmaken sommigen om puur financieel gewin te halen en die kan je beter ook maar laten liggen (Not Now Music). Gelukkig zijn er ook een aantal die wel de juiste insteek hebben door in de "vrije" archieven te duiken.

Neem nu deze geweldige 3cd box die (een klein gedeelte) van de Atlantic archieven blootlegt. 86 nummers uit de periode 1948-1962 die bijna allemaal voor het eerst op cd beschikbaar zijn. Een ware schatkamer voor de Soul liefhebber. Gedegen samengesteld van de vroege R&B, Doo-Wop en Blues tot de eerste "echte" vroege Soul uit het begin van de jaren 60.
Zeer acceptabele muziek kwaliteit (zeker als je bedenkt dat de opnames allemaal ruim 50 jaar oud zijn) en een zeer informatief boekwerkje er bij en dat alles onder de €15,00.

Fantastic Voyage is al een paar jaar actief met dit soort uitgaves en ze zijn allemaal zeker de moeite waard.

4.5*

Labels die je in de gaten moet houden voor goede en vakkundige verzamelaars (die rechten vrij zijn samengesteld) zijn Fantastic Voyage en History of Soul en natuurlijk Ace en Kent die dit al ruim 25 jaar doen ongeacht de kosten. Soul Jazz is net als Ace / Kent al jaren bezig met zeer sterke verzamelaars uit te brengen van v.n.l. Reggae, Latin en Zuid Amerikaanse muziek, maar ook Funk en Soul komen in hun catalogus voor.

Aller aardigst 2e album van deze Zeeuwse trompetist.
Meer funk/soul gericht dan zijn debut dat komt voornamelijkj door de gast bijdragen van Nate James & Lex Empress.

Het album word nergens echt spannend en kabelt gewoon lekker door zeg maar.

Heb dit hele gezelschap live mogen zien tijdens het Jazz Festival Middelburg en live komt dit toch echt beter uit de verf dan op plaat.

3.5*

's Neerlands beste trompetist Eric Vloeimans heeft er een gedegen concurent bij in de persoon van Rob van de Wouw.

Waar Eric Vloeimans het voornamelijk bij "traditionele" Jazz houdt experimenteerd Rob van der Wouw er op dit album lekker op los, dat is ook niet geheel verwonderlijk als je met Mark de Clive-Lowe (bekend uit de Britse Nu-Jazz / Broken Beats -scene) in zee gaat natuurlijk.

Dit album staat bol van de electronische beats, synthesizers en effecten, maar natuurlijk is de trompet de basis van dit alles. Met de vocale gast bijdragen van Ivar Vermeulen en Sharlene Hector is ook helemaal niets mis en zij geven dit album ook nog een Soul / Pop lading mee.

Rob van der Wouw geeft met dit album zijn visitekaartje af en is zeker iemand waarvan we in de toekomst nog meer van gaan horen.

4*

Een nieuw album van Robbie Robertson, we hebben er 13 jaar op moeten wachten en is het het wachten waard geweest.....????

Om maar gelijk antwoord te geven op die vraag: Een zeer duidelijk NEE.

Robbie werkt op dit album samen met een paar grootheden uit de muziek geschiedenis Eric Clapton, Tom Morello, Robert Randolph, Steve Winwood, Trent Renzor en producer Marius de Vries.

En dan komen ze hier mee, een album dat wel heel erg mat en tam op mij overkomt, zeker die instrumentatie is zeer goed, maar er zit nergens dynamiek in de nummers.
Alle nummers kabbelen maar door en er word nergens een spanningsveld gecreerd.

Net als bij Ray Davis zijn laatste album lijkt het wel of de oudgedienden er niet meer zo veel zin in hebben, ze kunnen volgens mij veel beter, of slaat de ouderdom nu dan echt toe bij die generatie? Is het de bedoeling van de heren dat het allemaal maar rustig aan moet en dat de "jonge honden" maar voor de nodige frisheid moeten zorgen.

2.5*

George Michael deed het in 1999 al op zijn album George Michael - Songs from the Last Century (1999) en kwam er wat mij betreft goed mee weg.
Ook Robbie doet het aardig, maar waar George koos voor nummers uit v.n.l. de pop / soul hoek en die in een crooner / jazzy / bigband stijl neerzette en dus niet gewoon simpelweg de nummers coverde, maar ze meer naar zijn hand zette blijft Robbie heel dicht bij de originelen en dat is jammer.
Op die manier leg je de lat wel erg hoog want het is natuurlijk niet eenvoudig om het nivo van Frank Sinatra, Tony Bennett, Dean Martin of Sammy Davis Jr. te halen en ik geloof ook niet dat dat de bedoeling was van Robbie.
Als tussendoor project is het zeker wel geslaagd hij is zeer dicht bij de originelen gebleven en dat geeft het album wel een authentiek sfeertje mee. Het is wel een beetje te vergelijken met Michael Buble.
De gekozen nummers zijn natuurlijk stuk voor stuk geweldige composities in de originele uitvoering, maar de van Robbie mogen er ook best zijn.
Aardig cover album van Robbie Williams, maar ik hoor liever de originelen, van Robbie hoor ik liever zijn eigenwerk.

3.5*

Toen Robert Miles nog "dream-house" produceerde was het best wel redelijk een nummer als Children is nog steeds goed genietbaar, maar dat was vroeger. Zijn eerste 2 albums zijn redelijk goed te noemen. Daar na ging het mis.

Tegenwoordig is het naar mijn mening allemaal wat te expirimenteel en te rommelig, muziek zonder duidelijke richting of consistentie. The Orb heeft hier tegen woordig ook last van getuige het album Metallic Spheres.

Voor mij geen overtuigend album deze nieuwe van Robert Miles net als zijn vorige (Organik dat alweer 10 jaar oud is) is dit wederom niet veel bijzonders.

1.5*

Roberta Flack componist van wereldhits als Killing Me Softly, Feel Like Making Love en natuurlijk You've Got a Friend, 75 is ze ondertussen en nu gaat ze de heren Lennon & McCartney coveren.

Wat is het toch met de Soul diva's van weleer hebben ze geen inspiratie meer voor eigen werk Bettye Lavette deed het een paar jaar geleden ook met het album The British Song Book en dat is zeker geen onaardig album, maar had liever een album met bnieuw werk van haar gezien.
Zo ook met deze van Roberta het is niet slecht maar ook niet echt hoogstaand, en haar stem is ook niet meer je van het, ze "piept en "kraakt" en is behoorlijk hees geworden, nu ben ik wel iemand die heese stemmen kan wardeeren maar bij Roberta werkt het niet echt, het is niet irritant maar oorstrelend is het zeker niet. Bij vlagen heeft ze wel its weg van Macy Gray die hoe toevallig ook net een cover album heeft uitgebracht.

Kort om dit album is niet goed en ook niet slecht, aan de ene kant heeft het wel wat maar aan de andere kant is het ook allemaal wel vlak (productie). Laat ik er 3.5* van maken eigenlijk 3.25* maar dat kan hier helaas niet, dus afgerond naar boven we hebben het wel over Roberta Flack natuurlijk.

Wil je een goede Beatle cover plaat door soul artiesten dan kan ik Come Together zeer aanbevelen.

Het perfecte Duo Donny Hathaway & Roberta Flack, 2 schitterende stemmen die zo ontzettend goed bij elkaar passen dat het simpel weg magistraal is.
Natuurlijk zijn er in de Soul muziek vele duo's, maar nooit pasten de stemmen zo goed bij elkaar als bij Donny & Roberta.
10 nummers waar het gevoel en de emotie vanaf druipen, neem nu gelijk de eerste 2 nummers I (Who Have Nothing) en You've Got a Friend adembenemend mooi. Het meer uptempo nummer Baby I Love You waarin je het plezier van Donny & Roberta terug hoort in hun zang begeleid met een lekker swingende piano.
De epische versie van You've Lost That Loving Feeling is net zo sterk als het origineel van The Righteous Brothers (ook een geweldig duo maar dan uit de Pop historie)
En zo gaat het verder eigenlijk alleen maar hoogte punten op dit album zo als Where Is the Love en de afsluiter Mood.
De instrumentatie is bij de meeste nummers naar de achtergrond geschoven en niet te uitbundig zodat de 2 stemmen zeer goed tot hun recht komen.

Kortom 10 Duetten van Donny & Roberta die alle 10 even goed zijn, ijzersterk album dus kan er dan ook niet minder dan 5* voor geven en zo als anderen al aangegeven hebben een "must have" voor elke soul fanaat.

Ook een zeer aangenaam duetten album is Diana Ross & Marvin Gaye - Diana & Marvin (1973) niet zo sterk als deze, maar ook zeer zeker de moeite waard (ook 2 stemmen die zeer goed samen gaan).

Tsja wat is dit nu eigenlijk.........?????

Dit is gewoon geweldig
Een bonte mix van stijlen van Rock n Roll tot soul en van rock tot pop. Dit alles uit de jaren 50, 60 en 70.......

Deze cd is gelieëerd aan de Rock on Platen zaak in London waarvan wordt beweerd dat het de eerste verzamelaars platenwinkel was ter wereld hun assortiment besloeg het hele scala aan stijlen...... en dat is dus ook het geval op deze cd......

Het is één lange musicale ontdekkings reis via 28 nummers door de krochten van de obscuriteit....... Het zijn allemaal paareltjes die hier op staan
Maar absoluut hoogte punt is wel Koko Taylor - What Came First (The Egg Or the Hen?) een rauwe dampende funk track uit 1967 waar een ontzettende drive en vibe in zit geweldig nummer...... maar zoals gezegd de andere 27 zijn ook schitterend.........

Hoop dat hier snel een deel 2 enz.... van komt

Soullabels er waren er heel erg veel in de 60ties en 70ties en bij Kent pikken ze er zo af en toe een uit om daar wat verder in te duiken. Soms bekend en soms obscuur.
Deze compilatie van Romark kan je rustig onder de laatste scharen, niet alleen het label, maar ook de artiesten zijn behoorlijk onbekend.
Romark Records is op gericht in 1963 door Kent Harris (wellicht dat iemand hem kent van Boogaloo & His Gallant Crew waar mee hij 2 singles uitbracht in de jaren 50 Big Fat Lie en Cops and Robbers, maar ik vrees van niet).
Kent Harris ging zich hierna toeleggen op het schrijven en produceren van nummers eerst bij het Crest label maar vanaf 1963 voor zijn eigen label Romark.
Romark is een typisch West-Coast label en was gevestigd in L.A.
Op de compilatie zijn 16 singles uit de jaren 60 verzameld aangevuld met niet eerder uitgebracht materiaal uit de jaren 60 en 70 en 2 nummers uit begin jaren 80.
Het lijkt op het eerste gezicht een mengelmoes van van alles en nog wat (Soul, Funk, Ballades), maar op de achtergrond hoor je toch een bepaalde vibe die bij alle nummers terug komt. Soms zijn er van die producers die dat hebben noem het maar een soort van eigen geluid (Phil Spector had zijn "Wall Of Sound") Harris had dit ook minderduidelijk maar zeker wel aanwezig.

Mooi overzicht van dit obscure label waarbij die nadruk ligt op het jaren 60 werk.

4*

Heb altijd al een zwak voor Roy Orbison gehad.....

Dit album krijgt door zijn dood vlak voor de release van dit album toch wel een erg zware lading mee......
Des al niet te min is dit wel een geweldig mooi album geworden vooral de nummers She's a Mystery to Me, Wind Surfer, In the Real World en vooral A Love So Beautiful zijn De grootste hit You Got it vind ik dan weer het minste nummer van dit album....

Dit album is zijn 5* meer dan waard dit is elke keer weer kippevel als ik het draai.

Carriere Overzichts Box die The Big O recht toe doet.

Deze geweldige box omspant zijn hele carriere van af zijn eerste opnames met The Wink Westerners en The Teen Kings tot aan zijn laatste album Mystery Girl uit 1988 en zelfs een nummer van zijn laatste concert op 4 December 1988 in Akron Ohio 2 dagen voor zijn tragische hartaanval die The Big O definitief deed zwijgen.

Om zijn hele carriere hier te gaan beschrijven is wat veel van het goede, maar op deze box is zeer goed de ontwikkeling van Roy te horen van de vroege Boogie Woogie en Rock 'n' Roll via Country en Gospel tot de glade Jeff Lyn producties uit de laatste jaren van zijn carriere.
Ook de tragische wendingen in zijn prive leven midden jaren 60 weet hij goed via zijn muziek te laten spreken ik heb het hier over het verlies van zijn eerste vrouw Claudette in 1966 bij een motor ongeluk en 2 van zijn kinderen bij een brand in 1968.

Wat ik ook erg kan waardeeren aan deze box is dat er ook zeer veel niet eerder uitgebracht materiaal opstaat in de vorm van Demo's, Out-Takes en Live opnames.

Als je nog niets van Roy Orbison in de collectie hebt dan is deze zeker een zeer goede introductie, maar als je ook al veel, heel veel of zelf alles op 1 na in de collectie hebt ook dan is deze zeer zeker een aanvulling.

5*

Studio album nummer 7 van Rufus geproduceerd door Mark Ronson en dat is te horen ook. Het is wellicht Rufus zijn meest "poppy" / toegangkelijke album.
Waar zijn voorganger All Days Are Night: Songs For Lulu uit 2010 sober en ingetogen was is dit album juist vol en rijkelijk georkesteerd Rufus zijn stem word goed ondersteund door soulvolle vrouwenkoortjes het geheel komt ontspannen en geinspireerd over.

Het album is een weerspiegeling van Rufus zijn laatste jaren op prive gebied. De geboorte van zijn dochter Viva bezongen in Montauk, de dood van zijn moeder (Kate McGarrigle) 2 jaar geleden word herdacht in Candles.
Out of the Game is een wel overwogen combinatie van Rufus als de ingetogen singer/songwriter en de "nieuwe" Rufus die uitdagingen ziet in zijn prive leven zowel triest (overleiden van zijn moeder) als hoopvol (geboorte van zijn dochter en zijn huwelijk) en mede door de productie van Mark Ronson klinkt dit album opgewekt en vol inspiratie.
Feit blijft wel dat je van zijn manier van zingen (zeurderig) moet houden bij Rufus heb ik er weinig moeite mee, maar bij oa. Kate Bush vind ik het een drama.

Out of the Game is een van de betere albums van Rufus.

4.5*

3e album van Ryan Shaw en wederom een album dat overtuigd en bruist van de eerste tot de laatste toon.

Ryan's soulvolle, gierende en brullende enorstem tilt de nummers naar een zeer respectabel nivo zowel zijn eigen composities als ook de covers die op dit album staan vormen een mooi en consistent geheel van ruim een halfuur onversneden rauwe, pure en energieke Soul. Zelfs de Lennon & McCartney cover Yesterday is goed gedaan (altijd lastig de Beatles coveren).

Kort om wederom een album van Ryan dat goed uit de verf is gekomen en zijn status van jonge soul held zeker weet te bevestigen, samen met oa Raphael Saadiq de vaandel dragers van een nieuwe lichtig die de Soul alive houden.

4*

Wat dames als Joss Stone, Amie Winehouse en Duffy kunnen..... Kan deze Ryan Shaw dus ook heel erg goed..... Lekker pakkende soul met een behoorlijke dosis 60ties invloeden....... Het heeft wel wat weg van The Solution die dit kunstje ook tot in de perfectie beheersen....... Zijn eenigzins rauwe stem heeft ook wel wat w\g van Ellis Hooks..... maar Ryan's music is meer Soul gericht waar Ellis nogal vaak met Blues flirt.......

Wat Ryan doet licht regelrecht in het verlengde van legendes van de Uptempo Soul uit de jaren 60.......

Geweldig debuut van Ryan Shaw hopelijk gaat hij nog veel van dit moois uitbrengen in de toekomst.........

4.5* dubbel en dwars waard.....!!!!