Eindelijk uitgebracht en gelukkig door Ace Records dan weet je dat het wel goed zit.
Was al jaren bekend dat Sam een jongere broer had en dat die ook verdomd goed kon zingen en sporadisch stond L.C. wel eens op een verzamel cd o.a. op When a Man Cries (1999) (ook een aanrader als je van Sam Cooke's soort muziek houd).
En nu dan eindelijk alle (bekende) opnames op cd. Zo als al vermeld zijn bijna alle nummers geschreven door Sam speciaal voor zijn broer dus de nummers passen L.C. als een maatpak.
L.C. was of is nog steeds (81 jaar ondertussen) en vrolijke vent want de nummers zijn bijna allemaal lekker up-tempo met een positieve vibe.
Alles stond onder productieve leiding van Sam en zijn team van S.A.R. Records.

Na de dood van Sam bleef dit album "op de plank liggen" L.C. had ook even geen zin meer in om nog met muziek bezig te zijn, later heeft hij nog wel geprobeert om de draad weer op te pakken door deel uit te maken van The Upsetters (de vroegere begeleidings band van Little Richard) maar het kwam allemaal niet meer echt van de grond en uiteindelijk vond hij het wel best.
Hij is ook niet van plan om nog op te gaan treden of andere promotionele acties te gaan doen voor zijn debuut album, zo als hij zelf in een interview met Esquire heeft gezegd "don't think I'll be doing anything to promote the album, I'm just glad it's coming out. I'm 81. I have no regrets. I can still remember everything and everyone. All things considered? I know one thing for certain: I'm a very lucky man."

Zie hier het hele interview Exclusive: The Lost Legendary Voice of Sam Cooke's Brother - Esquire er staan een aantal leuke / interressante wetenswaardigheden in.

Zeer essentiële uitgave die weer maar eens bewijst dat er nog ontzettend veel heel erg goed materiaal in allerlei donkere kelders en depots te vinden is.

Wellicht is het maar goed dat dit album niet in die tijd is uitgebracht (door de vroegtijdige dood van Sam) want het zou zo maar eens zo kunnen zijn dat L.C. dan bekender was geworden dan Sam.........

Anyway verplichte kost voor iedere Soul liefhebber. 4.5*

Nou van de vorige 3 posts worden we ook weer heel veel wijzer......

De Man heeft hier in Nederland maar 1 grote hit gehad (Somthing Inside) So Strang was een dikke top 3 hit in 1987..... verder hebben de nummers It Must Be Love, Watch Me, Nothing's Gonna Change en Listen to the Voices ook nog in de Top 40 gestaan....
Vind het jammer dat die laatste 2 hier niet op staan want Listen to the Voices is toch echt wel een van zijn betere nummers.....zal wel met licentie problemen te maken hebben alhoewel bijde nummers staan op het album So Strong waar ook (Somthing Inside) So Strong op staat...... Dus een echte best of is dit niet.

Het is allemaal een beetje soul-pop zeg maar dus behoorlijk vlak geproduceerd alle scherpe randjes zijn er af..... ben hier persoonlijk niet zo'n fan van maar het nummer (Somthing Inside) So Strong is toch wel en erg goed nummer en ook Listen to the Voices maar ja die staat hier dan weer niet op........

Het gebeurt bij mij maar zelden dat mijn waardering voor een album stijgt als er bonus materiaal aan toegevoegd word.
De Deluxe versie van Black Acid Soul is de uitzondering op de regel. Het "normale" album was al een van de betere van de afgelopen jaren (beste album uit 2021), maar door de extra nummers is het bijna een instant klassieker en wellicht zelfs een klassieker (Time wil Tell).
Het bonus materiaal voegt echt iets toe een aantal nieuwe nummers waarvan er ook wat meer uptempo zijn (Woman [Single Version] en Feel It Comin [Single Version] als mede de remixen dit wat meer "pit" hebben als de originele versies.
Nu dus 5*

Op het randje, maar geniaal.

Een album dat op het randje ballanceerd tussen genialietijd en hoogmoed.
Led Zeppelin IV is een album dat tot een van de betere vroege jaren 70 hardrock albums mag worden gerekend. Het album bevat invloeden uit Folk, Blues, Rock n Roll en Psychedelica en die stijlen worden perfect samengesmolten tot schitterende composities.

Waar hun vorige album Led Zeppelin III veel bescheidener was getuigd dit album van expirimente driften en de wil om zich definitief te vestigen als leading rockband, klaar om grote stadion concerten te geven en de wereld te veroveren.

Het album was destijds omhult door mistiek, op de hoes geen titel, maar ook geen uitvoerenden en runentekens aan de binnenkant van de hoes. Versterkt door de geruchten dat er verborgen boodschappen van de duivel in Stairway to Heaven zouden zitten als je de plaat achterstevoren draait zorgden er voor dat het album al snel op alle mogelijke manieren onder de aandacht werd gebracht.

Led Zeppelin was begin jaren 70 naar mijn meening op hun creative hoogte punt. Het album steekt zo ontzettend goed inelkaar met stevige rock nummers (Black Dog en Rock n Roll) nummers ondergedompelt in spiritualitijd (Misty Mountain Hop en natuurlijk Stairway to Heaven) en het betoverend mooie Going to California en als afsluiter het in Blues ondergedompelde When the Leaves Break .

Alles aan dit album ademt de perfectie uit van een band op de top van hun kunnen. Niet vreemd dat velen Led Zeppelin als inspiratie bron geven voor hun eigenwerk.

Het was echter wel allemaal op het randje Stairway to Heaven duurt net lang genoeg om niet weg te kwijnen in muzikale experimentatiedrift, de oculte inslag voert nergens de boventoon en When the Leaves break verliest nergens in de ruim 7 minuten zijn kracht.

5*

Lee Fields was langetijd onbekend en dus ook onbemind, maar deze oud gediende is al vanaf de jaren 60 bezig. Des tijds werd hij vooral gezien als James Brown kloon wat hij in zekere zin ook was, maar wat hij deed deed hij wel met veel overtuiging en bezieling. In de jaren 80 storte hij zich op de Southern-Soul een sub genre wat toen niet erg populair was bij het grote publiek met als geviolg dat zijn albums uit die periode niet erg bekend zijn behalve dan in de Zuidelijke staten van de VS waar hij een ware cult status verwerfde.

Door de herontdekking van de pure rauwe jaren 60 soul (Retro-Soul) aan het eind van het eerste decenium van deze eeuw kwam Lee Fields ook weer meer in the picture. Door zijn album My World zette hij zichzelf weer volledig op de kaart en kan je spreken van een rehabilitatie van Lee Fields, zijn album Problems uit 1973 werd opnieuw uitgebracht en was een sucses en hij ging de wereld weer over met een geweldige show (heb het zelf live gezien op North Sea Jazz 2010). Vorige jaar was daar het Album Treacherous dat laat ik het mild uitdrukken niet erg goed was een mengeling van Soul, Dance, Electronicia een album dat alles behalve Lee Fields waardig was.

En dit jaar kwam hij dan gelukkig weer met een album zoals we hem kennen uitmuntende 60ties soul gezongen met die geweldige countertenor stem van hem, zijn begeleidings band The Expressions is wederom net als op My World prominent aanwezig een geven de nummers kracht en expressie mede door de rijke (orchestrale)instrumentatie is dit een album in de beste traditie van de Rauwe, Puure Soul. Soul zoals Soul behoort te klinken.

Lee Fields kan het nog steeds en hopelijk blijft hij het ook nog lang doen, want het is een genot om naar te luisteren en zeker ook om live mee temaken.

4.5*

Waar zijn "come back" plaat My World (2009) een geweldig album was gaat het op dit album een beetje mis.

Dit is een legende die met de tijd mee wil gaan helaas werkt het niet helemaal. Pop, Dance en Disco invloeden hoeven helemaal niet slecht uit te pakken, maar dan moet het wel goed gebeuren en dat is hier nu net niet het geval.
Het klinkt allemaal wat geforceerd en overgeproduceert, staan een aantal leuke / interesante nummers op maar het gross van wat er op Treacherous staat is ondermaats zeker voor een geweldenaar als Lee Fields.

Ik weet ook niet wat de beste man bezielde om dit uit te brengen, maar wat mij betreft had hij het beter niet kunnen doen.

Het is nu ook weer niet zo dat dit een bar slecht albums, maar het is absolut niet wat je er van zou verwachten.

Eind conclussie is dat dit wel aardig is maar als je het afzet tegen zijn vorige 3 albums is dit alles behalve Lee Fields waardig.

2.5*

En dat is deze dus niet helaas, ook niet slechter het is van het zelfde nivo als haar vorige 2........

Leela heeft een lekkere rauwe stem, maar ze doet er mijns inzicht teweinig mee het is allemaal een beetje vlak en er word behoorlijk op safe gespeeld. Volgens mij kan deze dame veel meer dan dat we van haar horen op haar reguliere studio werk.

Ook haar derde blijft dus op 3.5* steken.

Hoe het live allemaal klinkt......??? Ik heb geen idee, maar ik vermoed dat het dan een stuk beter te verteren is dan gewoon thuis uit je speakers / koptelefoon.

Studio album nr. 10 van Lenny Kravitz in 25 jaar.

Kravitz carriere tot nu toe is voor mij in drieën te delen;

1. 1989-1994 (eerste 3 albums) zijn 60 retro rock sound
3 sterke albums die zwaar leunen op de 60ties gitaar rock van o.a. Hendrix 3 albums die ik alle 3 zeer hoog heb zitten.

2. 1995-2002 (albums 4, 5 & 6) zijn meer pop georienteerde periode
3 albums waarop hij mijns inzicht een beetje zoekende is en daar door kunnen die albums mij minder bekoren dan zijn eerste 3, begrijp mij niet verkeerd het zijn stuk voor stuk 3 degelijke albums maar ze missen iets.

3. 2004-heden (laatste 4 albums) de wederopstanding van de retro sound maar nu de jaren 70 Funk-Rock.
De terugkeer naar de basis begon al met Baptism (2004) de retro sound was terug vermengd met stevige gitaar rock en een meer funky geluid dan voorheen. De lijn werd op It's Time For a Love Revolution (2008) goed doorgezet nog steeds zwaar ronkende gitaren, maar meer koper. Op Black and White America (2011) is het retro 70ties Funk-Rock op en top Sly Stone of Larry Graham hadden des tijds met het album kunnen komen ook de collaboraties met Jay-Z en Drake pakken goed uit.

En dan is er nu de overtreffende trap van Black and White America, jaren 70 all-over again. Een zeer energieke en gedreven Kravitz aan het werk die zijn gitaar laat knallen, de bass basis ronkt op een zeer aangename vibe door, de drums donderen en het koper blaast lekker stark weg. Nummers als Sex, The Chamber, New York City en Strut zijn geweldig rockende Funk nummers, maar ook de rustigere nummers (geen ballade op Strut of het moet She's a Beats zijn) als The Pleasure and the Pain, Frankenstein en Ooo Baby Baby is de Soul en Funk nooit ver weg. Happy Birthday is een perfect nummer voor 22 april. Neem daarbij de Sound die het album heeft die vol edoch met een rauw randje is omlijst en je hebt een top album in handen. Overigens is niemand minder dan Bob Clearmountain voor die sound verantwoordelijk o.a. bekend van de productie van Springsteen's Born in the U.S.A., Bowie's Let's Dance en The Stones Tattoo You.
Kortom deze 10e worp van Kravitz kan wat mij betreft de boeken in als een zeer sterk album dat zeker niets onder doet voor zijn eerste 2. Eigenlijk durf ik wel te stellen dat dit Kravitz beste is. Waarschijnlijk is het overgrote deel van de lezers van deze mening het hier totaal mee oneens, maar in mijn beleving is het wel degelijk zo.
Strut is een album dat zeer vakkundig is geproduceerd en terug gaat naar de basis van Kravitz muziek carriere waarbij een heel erg sterke Funk inslag is gekomen en juist die funk inbreng maakt dit album zo goed. Dit album heeft volgens mij 25 jaar lang de kans gehad om te rijpen om nu na een kwart eeuw Lenny's piece de recistance te worden. Pure Funk-Rock ontdaan van alle toeters en bellen en dus ook zonder "Flower Power" insteek die op zijn eerste 2 albums wel erg nadrukkelijk aanwezig was.

Lenny is volgens mij Better than Ever niet alleen in de studio, maar ook Live. Gisteren Lenny weer eens live mogen aanschouwen in het Sportpaleis in Antwerpen en het was een zeer vette dampende en stampende Funk-Rock show meet veel improvisatie en Solo's.

4.5* voor Strut, maar ik sluit niet uit dat het voor het eind van het jaar 5* zijn.

Note dat ik zo lovend ben heeft niets te maken met het feit dat ik het gisteren live heb gezien en nu nog in een soort van jubel stemming ben over wat ik gisteren gezien en gehoord heb. Een zeer positieve mening over Strut zat al langer in mijn hoofd, het concert van gisteren is alleen een bevestiging van het feit dat Lenny momenteel in top vorm is.

Edit 15.18 uur het album wederom gedraaid en ja het is zijn beste basta 5* en album van het jaar !!!!!

Kijk eens aan waar een topic op deze site al niet goed voor is, omdat ik dit album nu al een paar keer in lijstjes in het topic De MuMe "Zwarte" Album Lijst Deel 5 de jaren 90) ben tegen gekomen het album zelf ook maar eens aan een luisterbeurt onderworpen. (Spotify is in dit soort gevallen best handig, zeker als je het gewoon over de "normale" stereo installatie kunt laten spelen).

Dit album was mij tot op de dag van vandaag totaal onbekend, de naam Lewis Taylor zweeft nog ergens heel vaag in mijn hoofd, maar had er totaal geen associaties bij. Nu dus wel een mijn eerste associaties zijn Maxwell, D'Angelo, R. Kelly (in zijn beste dageen), een vleugje Prince en Massive Attack op de achtergrond niet de minsten zou ik zo zeggen.
Vreemd dat ik het album nooit eerder op het spoor ben gekomen want het past zeer zeker wel in mijn straatje. Vind het een buitengewoon sterk album dat laveert tussen de des tijds populaire Nu-Soul en Trip-Hop aan de ene kant en de Funk/Rock aan de andere kant. Zeer krachtige en kundige getuigenis van 's mans kunnen. Lewis Taylor is (of moet ik zeggen was) een multi talent dat des tijds niet op waarde is geschat en ook heden ten dagen gebeurt dat dus nog niet, (blijkbaar geliefd en bekend bij een zeer select gezelschap dat zich rijk mag prijzen dat ze hem wel kennen en op waarde schatten).

Hoewel dit album dus al bijna 20 jaar oud is klinkt het helemaal niet gedateerd, als het vandaag de dag uitgekomen zou zijn zou het zeker niet misstaan tussen die recente albums van o.a. D'Angelo, Curtis Harding, Prince en Anthony Hamilton om er maar eens een paar te noemen.

4.5* voor deze ontdekking, ga mij maar eens wat verder in deze Lewis Taylor verdiepen de komende tijd, en snel ergens een fysiek exemplaar van dit album zien op te snorren voor in de platenkast.

Zeer goed en met zorg samengestelde overzichts box van Los Lobos.

Los Lobos de band die Rock, Tex-Mex, Blues, Country door elkaar gooid en met een erg herkenbaar en eigengeluid al ruim 30 jaar sucsesvol is.

Deze box beslaat de periode 1977 t/m 2000 en geeft een zeer representatief overzicht van wat de heren in die periode allemaal hebben gedaan.
Alle alle albums vanaf Los Lobos Del Este De Los Angeles (1978) t/m This Time (1999) zijn ruim vertegenwoordigd aangevuld met nummers die op verzamelalbums en soundtracks zijn verschenen. Tevens zijn de neven projecten van de heren zo als The Latin Playboys, Los Super Seven en Houndog vertegenwoordigd en ook solowerk van Cesar Rosas.

Geheel chronologisch van opzet dus je hoort de evolutie van de Band en de neven projecten. En voor mij niet geheel onbelangrijk bij dit soort boxen ook een aantal niet eerder uitgebrachte versies en live opname's. En een zeer informatief boekwerk er bij.

Al met al een overzicht's box zo als een overzicht's box behoord te zijn.

5* en hoop ergens rond 2020 een mooie deel 2 die dan de periode 2000-2020 beslaat.

Kijk bij Rhino weten ze al heel lang hoe ze goede Boxen samen moeten stellen..........

Men neme een thema (in dit geval 60ties Westcoast pop).
Men neme voor elke cd nog een sub thema.
Men zetten daar dan heel bekende, minder bekende, totaal niet bekende en heel obscure nummers op.
Men verpakken het in een mooie doos.
Men stopt er een zeer goed gedocumenteerd en informatief boekwerk bij.
In het geval van deze box dus een mooi boek met daarin de 4cd's.
Men bieden het te koop aan voor een respectabele prijs......

En dan val je dus van de ene verbazing in de andere tijdens het luisteren van deze zeer uitgeballanceerde selectie van nummers........
Het is een soort van verrassings tocht door de rijke historie van de Westcoast jaren 60 muziek......

Hulde voor de samenstellers van dit pareltje...........

Mooie verzamel box van de Philly-sound....... Alle bekende artiesten en nummers staan hier wel zo'n beetje op........

Alleen vind ik het wel jammer dat er bijna geen onbekend werk op deze box staat......... er is hier duidelijk gekozen om op "safe" te spelen het zijn allemaal stuk voor stuk klassiekers in het genre, maar wel veel van het zelfde de Philly-sound behelsde noch zo veel meer dan The O'Jays, Harold Melvin & The Blue Notes, The Manhattens, MFSB, Lou Rawls.......... Het is voornamelijk gladde Soul / Disco waar de scherpe randjes van af zijn gehaald......

Als verzamelaar van bekend Philly werk is deze box zeker de moeite waard, maar als je wat diepgang wil in de Philly-sound dan kan ik van harte aanraden Philadelphia Roots en The Sound Of Philadelphia 2 zeer goede verzamelaars op het Soul Jazz label.........

De 4* is gebaseerd op de volledigheid van bekend werk en niet op het geven van een totaal overzicht want dat doet deze box dus alles behalve.......

Vind deze verzamelaar van Lyn Collins beter dan haar debut album..... hier op staat zo goed als het hele debut album en een groot deel van haar 2de album + een aantal van haar singles en b-kantjes...... En het is allemaal lekkere funky soul en die James Brown invloeden zijn zeer goed hoorbaar.
Dit is een zeer compleet over zicht van haar ouvre......
En aan gezien haar debut plaat niet meer in de winkel tekrijgen is en het toch wel een colectable is geworden is dit een zeer goede vervanger er voor. En kost ook nog eens geen €10,00 als je geluk hebt zelfs nog geen €5,00.....

Zo goed als het openings nummer wordt het nergens meer op dit album...... Maar ja wat wil je ook Think (About it) is natuurlijk ook gewoon een geweldig nummer met een gigantische drive in het nummer en hoe vaak het nummer wel niet gesamepld is ik ben de tel in iedergeval al lang geleden kwijt geraakt......

Dus als we het openings nummer even buiten beschouwing laten wat blijft er dan nog over...???
Opzich nog best wel een lekker funky album vind ik zelf, beetje uptempo en een beetje downtempo.... al met al best te pruimen en de stem van Lyn is ook zereker niet slecht.

Al met al toch nog 4,5* maar zonder Think (About it) hadden het er hooguit 3.5* geweest.