Zo als jelmer al zegt voor de adepten onder ons "deze Tolbert is ook bekend als Damn Sam the Miracle Man en die naam doet hij op deze verzamelaar eer aan.
Damn wat een stem Rauwer da Rauw zo hoor je ze niet vaak schitterende Deep-Soul en dan gebracht met een imens rauwe stem helemaal mijn ding.
Deze O.C. Tolbert kan met gemak in he rijtje Spencer Wiggins, Geater Davis en Chuck Jackson geplaatst worden.

Hemel tergend mooi.

Een Deep-Soul Treasure die zelfs door Dave Godin op zijn Deep Soul Treasures serie over het hoofd is gezien (al kan dat ook met licentie-rechten te maken hebben).

Hulde voor de dames en heren van Kent dat al dit moois nu eindelijk op cd is verschenen.


Dat is op deze verzamelaar idd het geval, en ook met Soul (Deep-Soul met name) kan hij heel goed uit de voeten.

5* en kanshebber voor verzamel album van het jaar al is de 2cd Evidence van Candi Staton ook een zeer goede kans hebber.

Otis eerste aanraking met muziek kwam al heel vroeg met de Gospel zijn vader was een predikant.

De opnames van dit legendarische album vonden plaats in de studio van het legendarische Stax Records en de begeleidings band waren niemand minder dan de orgineele bezetting van de M.G.'s.
De productie was in handen van Jim Stewart.

Het album heeft een volle rijke sound. Een aantal nummers voor dit album zijn door Otis zelf geschreven (Ole Man Trouble, Respect en I've Been Loving You To Long), maar het gross van de nummers zijn covers, covers die vaak het orgineel evenaren en zelfs overtreffen. Zo is A Change is Gonna Come bijna even mooi en pijnlijk als het orgineel van Sam Cooke en swingt Shake net even meer dan het orgineel van wederom Sam Cooke, gooit hij in Down in the Valley nog wat meer kolen op het vuur als dat Solomon Burke deed, en om over Satisfaction nog maar te zwijgen vergeleken bij Otis zijn uitvoering is Mick Jagger maar een snot-aap (oei hier schop ik waarschijnlijk behoorlijk wat mensen tegen het zere been, het zei zo). My Girl klinkt net even rauwer en doorleefder dan het glade orgineel van The Temptations en Wonderful World wedijvert in mijn beleving nog steeds met Sam Cooke. Op Rock Me Baby flirt hij er vrolijk op los met Blues.

Dit album maakte Otis bekend onder de zwarte bevolking van de VS maar hij wilde meer en kreeg dat 2 jaar later ook met zijn optreden op het Monterey Festival in 1967 waar hij een voornamelijk wit publiek uitzinnig kreeg.
Helaas storte zijn vliegtuig op 10 december van dat zelfde jaar neer in Lake Monona, Wisconsin en was een groot soul artiest veels te vroeg heen gegaan.