In het kader van Genres >> Soul, Funk en R&B >> Kent / Ace Essentials hier maar eens een wat uitgebreidere van deze vergeten soul zanger.

Garland Green zal bij velen een naam zijn die laten we zeggen niet echt bekend is (of het moet van zijn enige echte (bescheiden) hitje Jealus Kinda Fellow zijn).
Garland Green geboren in 1942 te Dunleith, Mississippi het gezin verhuisde in 1958 naar Chicago waar Garland na het doorlopen van de Highschool zich stortte op een studie Piano en Zang aan het gerenommeerde Chicago Conservatory of Music. We hebben hier dus nu eens niet te maken met een artiest die al van jongs af aan via de kerk met muziek bezig was, maar met een klassiek geschoolde zanger / pianist. Om in zijn levensonderhoud te voorzien trad hiij op in clubs en deed mee aan talenten jachten, de prijs die hij won bij een van die talenten jachten was dat hij het voorprogramma mocht verzorgen bij een concert van Lou Rawls and Earl Hines in de Sutherland Lounge. Dat optreden van green werd opgemerkt door Joshie Jo Armstead die veel "connecties" had met invloedrijke textschrijvers en producers en goed bevriend was met het duo Nick Ashford en Valerie Simpson (i.d.d. het duo dat jaren later wereldfaam verwierf met Solid) maar in de jaren 60 al een begenadigd songschrijvers duo was. Op uitnodiging van Ashford en Simpson nam Garland het een en ander op in Detroit. Uit die opnames komt zijn eerste single Girl I Love You die bij Gamma Records werd uitgebracht in 1967. Met de single kreeg Green behoorlijk wat locale bekendheid en werd ondergebracht bij Revue Records een sub label van het machtige MCA concern. Via MCA werden 4 singles landelijk uitgebracht, Green verhuisde naar het grotere sub label Uni Records van MCA en daar werd in 1969 Jealus Kinda Fellow uitgebracht dat een landelijke hit werd het nummer reikte tot de 5e positie in de U.S. Billboard R&B Singles en bleef op nummer 20 steken in de U.S. Billboard Hot 100. Helaas bleef in de jaren er na het succes uit en in 1971 verliet Garland noodgedwongen MCA om terecht te komen bij Cotillion Records een sub label van Atlantic Records ook hier zonder enig succses en dus werd Garland ook hier de deur gewezen. In 1973 kwam hij tercht bij Spring Records waarvoor hij 5 singles opnam, wederom een label wissel nu naar RCA geen kleine jongen, maar ook de dames en heren van RCA zegden het vertrouwen al snel op in Garland. In 1979 vertrok Garland naar California en tekende bij het kleine onafhankelijke Ocean-Front Records een contract, voor dit label werd een album opgenomen dat door niemand minder dan Lamont Dozier werd geproduceerd, maar ook hier bleeft erkenning uit. Ocean-Front ging failliet en Green bleef muziek maken en probeerde het ook gereleased te krijgen maar ving overal bot. Jaren later in 2011 vind Garland eindelijk weer onderdak bij een klein en obscuur label te weten CDS Records en zo waar komt er in dat zelfde jaar na bijna 30 jaar radiostilte weer een nieuw album uit van Garland Green getiteld I Should've Been The One.

Op deze verzamelaar hebben ze veel van zijn opnames uit de periode 1969-1983 die hij bij alle verschillende labels en maatschappijen heeft opgenomen verzameld, een heel erg mooi en gedegen carriere overzicht van Garland Green. De man die eind jaren 60 op het punt van doorbreken stond, maar in de loop der tijden steeds verder weg is gezakt in de vergetelheid.
Met deze release en zijn album uit 2011 zal hij wel niet uit de vergetelheid raken, maar voor de liefhebber is zijn nalatenschap nu wel mooi bijeen gebracht.

Dat ik deze nog eens op de site tegen mag komen
Dit is wel de allerbeste techno mix verzamelaar die ik ken......
Dit ramt er vanaf de eerste seconde snoeihard in en alles komt uit de hoogtij dagen (wat mij betreft dan zo tussen 1990 en 1994)

Het zijn natuurlijk allemaal klassiekers en toppers maar mijn favo's zijn als ik dan toch moet kiezen, maar is natuurlijk een bijna schier onmogelijkeopgave, maar goed......
Ramirez - La Musica Termenda Genlog - Mock Moon Phantom - The Abbys

Heb geen flauw idee of dit nog ergens te krijgen is maar ik ben nog steeds ontzettend blij met mijn exemplaar.......

De volle mep 5* meer dan waard.

George Henry Jackson geboren 12 maart 1945 te Indianola, Mississippi. In zijn tienerjaren begon hij al met het schrijven van nummers en hij bracht ze ten gehore op talenten jachten, braderieën en kermissen. In 1963 kreeg Ike Turner lucht van Jackson en die bracht Jackson in contact met Cosimo Matassa zie nr.30, Jackson nam in Cosimo's studio het nummer Nobody Wants to Cha Cha With Me op, maar dat werd geen groot succes.
Jackson trok verder naar Memphis al waar hij in de groep The Ovations terecht kwam. The Ovations kregen een contract bij Goldwax Records. Mede door zijn samenwerking met Dan Greer werden ze opgemerkt door Rik Hall van het befaamde F.A.M.E. Records. Hall was hard opzoek naar een goede songwriter omdat top songwriter Dan Penn had besloten om bij Hall weg te gaan. Hall wilde dat Jackson exclusief voor hem in Muscle Shoals kwam werken en dat zorgde er dus voor dat het Duo gesplits werd, Greer bleef alleen achter bij Goldwax en Jackson vertrok naar F.A.M.E.
Voor F.A.M.E. heeft hij heel veel nummers geschreven en opgenomen een gedeelte daarvan vinden we op dit album. Southern Soul met een karakteristieke, charismatische stem en met een degelijke instumentatie, zeker als je weet dat veel nummers als demo zijn opgenomen.
Van af midden jaren 70 heeft hij voor veel verschillende labels gewerkt en is hij een beetje in de vergetelheid geraakt. Van die periode is er ook niet te vinden (wellicht dat ze bij Ace nog eens goed in de geschiedenis van Jackson duiken).

Mooi overzicht van het werk voor F.A.M.E. Records van dit "vergeten" icoon van de Southern Soul.
Ook George Jackson - Let the Best Man Win: The Fame Recordings Volume 2 (2012) en George Jackson - Let the Best Man Win: The Fame Recordings Volume 2 (2012) zijn zeer de moeite waard even als George Jackson and Dan Greer - At Goldwax (2015) waarop het werk van Jackson samen met Greer voor Goldwax staat.

Na 3 verzamelaars van George Jackson ( Don't Count Me Out: The Fame Recordings Volume 1 (2011), Let the Best Man Win: The Fame Recordings Volume 2 (2012) & Old Friend: The Fame Recordings Volume 3 (2013) en 1 van Dan Greer ( Beale Street Soul Man (2013)) dan nu de vroegste opnames van dit vergeten en miskende duo voor het eerst verzameld.

George Jackson & Dan Greer ontmoeten elkaar in de studio's van Goldwax waar Jackson al "binnen" was als songwriter en artiest en waar Greer zijn eerste single Old Beale Street opnam.
Jackson & Greer gingen samen nummers opnemen en werden een vast songwriters duo voor Goldwax schreven o.a. nummers voor James Carr, Spencer Wiggins en The Ovations (waar Jackson ook zanger van was).

Het duo werd eind jaren 60 abrupt uitelkaar gehaald door Rick Hall (de grote baas van de FAME Studio's) die lucht kreeg van het Duo Jackson & Greer. Hall was hard opzoek naar een goede songwriter omdat top songwriter Dan Penn had besloten om bij Hall weg te gaan. Hall wilde dat Jackson exclusief voor hem in Muscle Shoals kwam werken en dat zorgde er dus voor dat het duo gesplits werd, Greer bleef alleen achter bij Goldwax en Jackson vertrok naar FAME.

Op deze verzamelaar zo goed als alle (bekende) opnames van dit duo tussen 1963-1968 (de meeste uit de opname sessies in 1966 en 1967) met veel nooit eerder uitgebrachte nummers.
Vroege soul in de zuidelijke traditie.
Veel van de opnames zijn demo's die dienden als leidraad voor de "echte" opname. Iets wat Dan Penn ook veel deed (zie Dan Penn - The Fame Recordings (2012) het zijn de oerversies, veelal zonder enige franje en alleen met piano begeleiding nummers als Don't Wake Me Up en vooral de laatste 7 nummers zijn geweldig.

De geluidskwaliteit is van een geweldig nivo zeker als je bedenkt dat dit v.n.l. demo's van ruim 45 jaar oud zijn.
Mooi om te horen is ook dat de stemmen van beide heren zeer goed bij elkaar passen en dat die in al die jaren (ook als je deze opnames naast het latere werk van de heren legt) bijna niet zijn veranderd. Al in de vroege jaren 60 hadden de heren een kenmerkend geluid. Het is eigenlijk best wel jammer dat ze maar 4 nummers zelf hebben uitgebracht als George & Greer en dat de rest tot nu toe nooit uit de archieven is geweest.

Wederom een schitterende compilatie van Kent die een mooi en interessant stukje Southern Soul geschiedenis bloot legt (goed gedetailleerd beschreven in het boekwerkje bij het album), van 2 "vergeten" songwriters die in de 2e helft van de jaren 60 een behoorlijke stempel hebben gedrukt op wat er allemaal uit Memphis kwam.

4.5* aanrader voor elke Soul fanaat die de klassieke Southern Soul een warm hart toe draagt.

George Michael en Adrew Ridgeley vormden samen Wham een van de meest succsesvolle tienerpop duo's uit het midden van de jaren 80. In vele tienerkamers hingen posters van Wham en vnl. George Michael ze waren niet uit de tienerbladen weg teslaan in die dagen.
Groot was dan ook de schok die door tienerland ging toen ze in 1986 besloten het voor gezien tehouden. Na hun afscheidsconcert voor ruim 72.0000 uitzinnige tieners in het Wembley Stadion was het gedaan voor de 2 heren.

George Michael was de populairste van de 2 en het was dan ook niet geheel onverwacht dat hij solo verder zou gaan.

Toen Faith uitkwam was duidelijk dat hij niet verderging op de weg waar Wham was gestopt, het tieneridool was volwassen geworden.
Faith is een album dat getuigd van het vakmanschap van een artiest die opzoek is naar een nieuwe weg de combinaties op het album van Pop, Dance en R&B maken duidelijk dat hij meer wil dan aanbeden worden voor zijn "looks and moves" al blijft dat natuurlijk wel een deel van zijn imago. Eind 1987 liepen ineens hele volksstammen met een stoppelbaardje en kruisje in het oor.

De muziek op Faith is van een geheel andere orde dan die van Wham, waar Wham georienteerd was om hits te produceeren ging hij op Faith veel dieper en verfijnder tewerk.
Faith een album dat begint met een referentie aan Wham, het orgel laat de eerste tonen van de Wham hit Freedom horen om daarna over tegaan op een akoestische gitaar en te evalueren tot een zeer goede en voor die tijd eigentijds popnummer. Het album gaat verder met het schitterende en droomerige liefdes nummer Father Figure om daarna met het sexuele I Want Your Sex definitief afterekenen met zijn verleden.

De rest van het album bevat nog een aantal zeer sterke pop-songs ao. One More Try, Hard Day en Monkey. Op Kissing a Fool flirt hij zelfs een beetje met Jazz.
Het album is een cohorent geheel dat geheel op het conto van George Michael kan worden gezet.

George Michael had 1 album nodig om zijn verleden achter zich te laten en zich te voegen bij de groten in de popmuziek van die dagen (Madonna, Prince en Michael Jackson)

Mijlpaal in de jaren 80 en het album staat wat mij betreft nog steeds fier overeind.

4.5*

Best wel een aardig "tussendoortje" van George Michael.
Een cover album in crooner stijl, mede door dat zijn stem zeer op de voorgrond treed en de muzikale omlijsting niets meer dan "begeleiding" is blijkt maar weer eens dat George zijn stem een heel erg goede en krachtige is.
Cover albums zijn over het algemeen "gevaarlijk terrein" soms gaat het helemaal fout en soms gaat het goed, het laatste is hier het geval. Omdat de meeste nummers in een andere (jazzy / bigband) setting zijn gezet worden het eigenlijk bewerkingen van het origineel en dit vind ik beter en inventiever dan een nummer "plat" coveren. De meeste nummers zijn overbekend in hun originele uitvoering, maar George geeft er wel een geheel eigen "twist" aan. Het sfeertje waar in dit album is gezet mag er ook wezen.
Het is een album dat een coherent geheel vormt en zwaar leunt op de jaren 50 crooners en George komt er goed mee weg.

4*

Vrolijk zomers dat is dit album zeker.

Helaas is het allemaal wat oppvervlakkig en zijn er nergens scherpe randjes te vinden die het album wat meer spanning hadden kunnen gegeven.
Het is allemaal behoorlijk "glad" geproduceert op veilig gespeeld zeg maar.
Ondaks dat is het album zeker niet slecht, maar Giovanca heeft volgens mij veel meer in haar mars.
Hopelijk gaat ze op haar derede album wat meer de randen van het genre opzoeken.

Het klinkt allemaal leuk en aardig is nergens irritant en het kabelt allemaal vrolijk door.

Kortom niets bijzonders wel lekker ongecompliceerd.
3.5*

Wederom een erg degelijk album van Larry en consorten.
The Jam is zeker een erg lekkere funk track en i.d.d. je hoort waar mensen als Prince en ook (in mindere mate) de heren Rogers en Edwards de mosterd vandaan hebben gehaald.
I Can't Stand the Rain is een verdomd goede cover van Ann Peebles.

Eigenlijk is Graham Central Station het vervolg op Sly & The Family Stone (die naar mijn mening) na 1973 toch wel aan ziijn reis berg afwaards begon.

Een schop onder hun ass konden de vaandel dragers in die tijd van American Rock n Roll (zo als Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen) krijgen van bad guy Axl Rose. Rock N Roll was braaf geworden en daar zouden de heren van GnR wel eens even verandering in brengen.
Een charismatisch collectief ruig uitziende heren onder leiding van humeurige Axl Rose en Muppetachtige Slash brachten de ware RnR weer terug in de hitparades. Vuige, Rauwe, Harde en niets ontziende Rock van de bovenste plank gebracht met een attitude van "Fuck It All". Alleen al doordat de originele cover van het album, het schilderij van Robert Williams "Apetite For Distruction" snel na de release van het album werd vervangen door een minder aanstoot gevende afbeelding van een kruis met de 5 bandleden ontworpen door Bill White Jr. als tatoeage de nieuwe cover werd was wel duidelijk dat de platen maatschappij er wel brood in zag. Dit "nieuwe" geluid kon wel eens voor heel wat commercieel succes gaan zorgen.
En een Commercieel succes werd het zeker alleen al in de VS verkocht het album in het eerste jaren meer dan 15 miljoen exemplaren en dat is natuurlijk niet geheel verwonderlijk want het is een krachtig bewijs dat de "echte" RnR nog springlevend was, het vuurtje moest alleen even worden opgestookt.
En dat is precies wat GnR deed met hun overdonderende album Apetite For Distruction een krap uur van de meest vette en strakke RnR nummers met geweldige drumpartijen, magnifieke gitaarriffs en natuurlijk het schreeuwen en krijsen van Axl. Het album dendert als een RnR-Express voort overal dreigt het uit de bocht te vliegen maar behoud steeds zijn koers 12 nummers lang.
Pure klasse een stoot adrenaline waar je U tegen zegt. Prijs nummers allemaal maar in het bijzonder Welcome to the Jungle, Paradise City en het iets "rustigere" Sweet Chil O' Mine.

Tsja....... sinds 94 wachten we er al op en nu hij er dan eenmaal is....... Is het eigenlijk gewoon een lekkere rock plaat maar meer ook niet......... Tis meneer Rose zijn plaat geworden waarbij hij geen rekening hoefde te houden met andere (in zijn ogen vaak infirieure muziekanten) hij kon lekker zijn eigen gang gaan en de wereld jaren lang in spanning houden......... En dat is dan ook net het manko van deze plaat te hooge verwachting geschept die naar mijns inzicht niet bevredigd worden.........

Gewoon een lekker rock album maar niets bijzonders en al helemaal geen 14 jaar wachten waard......
3.5 *