De vergelijking met Lilly Allen is snel gemaakt bij deze Eliza Doolittle. Bijden maken ze makkelijk in het gehoor liggende pop, van die nummers die na 1 of 2 keer luisteren niet meer uit je hoofd gaan, allemaal hebben ze zo'n refreintje en tempo dat gelijk aanslaat.
Bij mij werkt dat echter alleen als het zonnetje schijnt.
Voor mij is dit typisch zo'n album wat het goed doet in het voorjaar als de dag begint met een waterig zonnetje en je weet al dat het een mooie dag gaat worden.

Het zijn allemaal wel aardige nummers die simpel in elkaar zitten met een catchy geluid en af en toe een beetje eazylistening / jazzy sausje. Helaas gaat het nergens eens wat dieper of vliegt het eens uit de bocht.

Op een mooi lentedag geef ik het 3.5* in het najaar (zo als nu) 2.75*
Laat ik het dan maar afronden op 3*

Alle nummers op dit album zijn afkomstig van dezelfde opname sessies als voor het album From Elvis in Memphis en het betreft hier zeker geen "rest materiaal" dit is gewoon even goed als From Elvis in Memphis.

Nummers als A Little Bit of Green, From a Jack to a King, The Fair is Moving On en You'll Think of Me behoren tot het beste van wat hij heeft gemaakt. Schitterende Soul, Gospel en Country.

De 2 albums samen geven een heel goed beeld van wat Elvis allemaal nog meer te bieden had naast de Rock n Roll uit zijn jeugd. Neem daarbij dan ook nog de NBC TV Special uit 1968 en je hebt het beste van de King in huis.

Velen vinden dit album iets minder dan From Elvis in Memphis, ik niet ze zijn beiden van een ongekende klasse, ook deze is dus zijn 5* dubbel en dwars waard.

Elvis in Topvorm, na de mindere muziekaleperiode van de jaren 60 is komt Elvis met de albums From Elvis in Memphis (1969) en Back in Memphis (1970) terug in al zijn grootsheid en ook deze Elvis Country is fenomenaal.

Ik ben van meening dat hij eind jaren 60 begin jaren 70 op zijn muziekalehoogte punt was.
Hij had er weer zin in, was zeer goed bij stem en zong met bezieling.
Elvis was bezig met verschillende stijlen Soul, R&B, Rock n Roll, Country en Gospel in deze periode komt het allemaal voorbij en alles klint geweldig en word zeer goed uitgevoerd de instrumentatie is eveneens van een zeer grote klasse.

Voor iedereen die bij Elvis Presley denkt Rock n Roll en slechte film muziek luister de 3 boven genoemde albums eens en je beeld van The King zal nooit meer het zelfde zijn.

Elvis op zijn best.

Nog steeds is het zo dat wie Elvis Presley denkt aan Rock n Roll, maar de beste man had zo veel meer in zijn mars.

Het overtuigende bewijs van al zijn kunnen zijn wel de opname sessies die hij in 1969 bij de American Sound Studios in Memphis maakte, van die sessies 2 albums verschenen deze en Back in Memphis. Tijdens deze sessies werkte Elvis met een keur aan grote namen uit de muziek geschiedenis oa. producer Chips Moman en sessie muziekanten Tommy Cogbill en Dawn Penn.

Het resultaat is een album dat van begin tot het eind bol staat van de Soul, Country, Gospel, Blues en R&B. Elvis had het plezier in musieceeren terug gevonden en dat hoor je. Alle nummers zijn met bezieling en overtuiging gezongen hij is zeer goed bij stem. Nummers als Onley the Strong Survive, I'm Moving On, After Loving You en Long Black Limousine behoren tot het beste wat hij gemaakt heeft.

Het proces dat met de NBC TV Special in gang was gezet (de rehabilitering van The King) word met de Memphis Sessies groots afgesloten.
Wat mij betreft is dit Elvis Zijn beste album, Puur in al zijn grootsheid en een Muziekant van een Nivo dat maar weinig is geëvenaard.

5* dubbel en dwars waard.

Na een berg soundtracks (van een bedenkelijk allooi) kreeg Elvis in 1967 weer de geest (letterlijk en figuurlijk).
Een Gospel album met mede werking van The Imoerials Quartet en The Jordanaires en je hoort gewoon dat dit Elvis gewoon goed past. Vele malen beter dan die soundtracks.

How Great Thou Art is een zeer goed album van The King mede door de geweldige inbreng van The Imoerials Quartet en The Jordanaires is dit een heel erg sfeervol album geworden. Je hoort dat Elvis er weer zin in heeft in is erg goed bij stem en met de instrumentatie is ook helemaal niks mis.

Dit album is samen met Elvis Presley - NBC-TV Special (1968) eigenlijk gewoon het begin van de weder opstanding van The King die met de albums Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969) en Elvis Presley - Back in Memphis (1970) werd bevestigd.

Elvis die helemaal terug was zowel op plaat als ook live.

Dit album behoort tot zijn beste 10 en samen met Elvis Presley - He Touched Me (1972) heb je 2 schitterende Gospel albums die eigenlijk niets onder doen voor de "echte" (afro-amerikaanse) Gospel.

Als je dit album "oppervlakkig" luistert is het gewoon een sterke plaat van Elvis. Hij is goed bij stem en het orkest behandeld de nummers met respect. So far so good dus, maar als je weet dat dit dus oude opnames van Elvis zijn stem zijn met nieuw gearrangeerde en gespeelde muziek er onder en je gaat wat beter luisteren hoor je dat dus.
Het plak en knip werk is vakkundig uitgevoerd, maar kan niet overal de schijn doen ophouden dat de nummers een geheel zijn.
De kleine "schoonheids" foutjes in de montage vallen pas op als je er op gaat letten, maar als je ze eenmaal hebt gehoord hoor je ze altijd weer als je het album opzet en dan wekt het een soort van irritatie op.
Het duet met Michael Bublé had voor mij helemaal niet gehoeven.
Ik zie dit album dan ook maar als "leuke" aanvulling op Elvis zijn discografie maar meer ook niet.
Ik sluit mij dan ook aan bij een aantal van de vorige sprekers dat ook ik liever de originele opnames op zet en dat deze vulling in de kast is.

Nogmaals; het is geen slecht album en een gemiste kans is het ook niet echt (op het duet met Bublé na dan), maar een aanvulling op zijn oeuvre is het ook niet. Leuk en aardig om zo nu en dan eens op te zetten en dan moet je er vooral niet te aandachtig naar luisteren.

3.5*

In mijn zoektocht voor mijn Top 25 in het kader van De MuMe "Zwarte" Album Lijst (de jaren 90) kwam ik deze verborgen parel tegen in mijn collectie.

Dit is gewoon een heel erg sterk R&B album en verdient zeker meer aandacht (slechts 4 stemmers).
Eric Benét is gezegend met een zeer warm stemgeluid waar mee hij goed overweg kan. Het album is een zwoele R&B trip met een lichte jaren 70 inslag en laveert tussen het spanningsveld van Pop & R&B. De eigen nummers zijn al zeer sterk, maar de covers Georgy Porgy (met een geweldige Faith Evans) en Dust in the Wind zijn wel de top stukken op dit album. Ook de gast bijdragen van Me'shell Ndegeocello en Roy Ayers zijn een goede aanvulling op het toch al sterke geheel.

Heel erg goed jaren 90 R&B album, van latere datum maar erg vergelijkbaar vind ik het werk van Anthony Hamilton of het betere werk van R Kelly die toch redelijk bekend zijn in tegen stelling tot deze Eric Benét. Dit is overigens wel zijn beste album de rest van zijn oeuvre is van een beduidend mindere kwaliteit.

4.5*

Eric Vloeimans Gatecrash hun eerste studio album.

Een album dat bol staat van de muziekale sferen het album is eigenlijk gewoon een trip door de tijd. Met jaren 70 jazzrock, oosterse invloeden een funky ode aan Maceo Parker en schitterend trompet werk van Vloeimans zelf.
Het album vormt op het eerste gehoor geen geheel het lijkt van hot naar her te springen, maar dat maakt dit album nu juist zo goed na meerder luisterbeurten blijkt het allemaal wel een coherent geheel te zijn.

Zowel in de uptempo nummers als ook in de ballades is er gezorgd voor een mooi spanningsveld en het is allemaal weer zeer gelaagd wat we van de heren gewend zijn.

Op North Sea Jazz heb ik al een aantal composities van de heren live mogen horen en toen was mijn interesse al gewekt in de toen nog uit te komen eerste studio plaat van dit kwartet........

De Soul is terug, waren het op haar vorige 2 albums de hiphop beats die de overhand hadden, op deze is het weer veel meer Soul en Funk dat de klok slaat en dat vind ik persoonlijk een hele verbetering (was niet echt onder de indruk van de vorige 2).

Maar is dit nu de Badu zo als ik haar wil horen?
Ja en nee.
Ja omdat ik deze melodieën en sound meer kan warderen en Nee omdat het tog niet is wat ik gehoopt had dat het zou zijn. Had de verwachting en stille hoop dat ze terug zou grijpen op haar begin periode, maar helaas is dit album een soort van mengelmoes van van alles en nog wat. Vind het zelf een beetje rommelig.

Ze is weer opweg richting haar betere werk uit het begin van haar carriere, maar om de een of andere reden weet ze de juiste "touch" op dit album nog niet te kunnen vinden.

Ze is in iedergeval wel weer op de goede weg naar het maken van de betere Neo-Soul. Ik zie dit album dan ook als een nieuw begin.

3.5*