De zus van Motown ster Brenda Holloway en ze heeft een even zo goede stem.
Patrice heeft voor het Motown label ook een aantal nummers opgenomen waarvan er maar een paar op single zijn verschenen, maar het meerendeel van haar werk is uitgebracht door Capitol Records.

Op deze verzamelaar een mooi overzicht van wat deze dame allemaal heeft opgenomen voor Capitol & Motown en natuurlijk ook weer een aantal niet eerder verschenen nummers.

Northern Soul van een zeer hoog nivo met ook een paar schitterende ballades.

Mooie introductie voor degenen die deze dame nog niet kennen.

Paul Kelly geboren 1940 Miami, Florida zette zijn eerste stappen op het muzikale podium in 1956 toen hij de leadzanger werd van het groepje van zijn broer Henry, Henry vertrok uit Miami voor zijn studie en Paul richtte met wat highschool vrienden de groep The Spades op. In 1960 verliet hij de The Spades die toen al The Valadeers heten om solo verder te gaan. Hij vond onderdak bij Dade Records waar hij het nummer I'll Sing Along With You opnam, maar dit werd echter nooit uitgebracht op single waardoor er een ruzie ontstond tussen Kelly en Dade Records met als gevold dat Kelly vertrok zonder contract en label. Hij werd opgemerkt door Clarence Reid en Kelly werd de leadzanger van diens groep The Delmiros waar mee hij meerdere opnames heeft gemaakt en ook veel live optredens heeft gedaan.
In 1965 ging hij weer solo, vond onderdak bij Lloyd Records daar werd zijn eerste solo single It's My Baby uitgebracht, zijn 2e single Chills and Fever werd opgemerkt door Atlantic en via via en met een berg omzwervingen kwam Kelly uiteindelijk in dat zelfde jaar in contact met Jerry Williams (a.k.a. Swamp Dogg) die hem mee nam naar "The Shoals" de drie hoek Memphis, Atlanta, Nashville waar hij natuurlijk bij de F.A.M.E. Studio's uit zou komen.
Voor F.A.M.E. heeft hij veel geschreven en ook wel het één en ander opgenomen.

Deze verzamelaar verzameld al zijn eigen opnames voor het F.A.M.E. Label. Het is duidelijke Southern Soul met een sterke instrumentatie die de typische Southern Soul invloeden herbergen. Grote hits heeft hij nooit gehad hoewel Stealing In the Name of the Lord toch wel een standerd is in de Southern Soul.

Wederom een mooi en gedegen overzicht van wat er zo al uit de F.A.M.E Studio's afkomstig was.
Southern Soul van hoog nivo met een strakke "Soulvolle" begeleiding bijna Funk door de nadrukkelijk aanwezig zijnde blazers. Ook Kelly's stem is er een om door een ringetje te halen (zuiver met een rafelig randje).

Mooi tijdsdocument uit de hoogtijd en nadagen van F.A.M.E. Records (1965-1971) van een niet al te bekende Singer, Songwriter die wel een duidelijk stempel op de F.A.M.E. "sound" heeft gedrukt, niet zo prominent als o.a. Jerry Williams, Dan Penn (al dan niet met Spooner Oldham) of Dan Greer, maar zeker een vormgever van "The F.A.M.E. Sound"

4.5*

Graceland was bij de release een van de meest omstreden en gewaagde albums van de jaren 80.
Paul Simon een muziekant van half de 40 die zijn sporen al had verdiend gaat aan de slag met zwarte artiesten uit Zuid Afrika, een land waar de apartheid nog als van zelfsprekend werd gezien en daarom door de Westerse-wereld werd geboicot.

Paul Simon had altijd al een veneinige pen, maar zijn muziek klonk dat dan juist niet maar het was wel vaak maatschappijn kritisch.

Op Graceland stelt hij de rassenscheiding aan de kaak alleen niet met zo veel woorden, maar juist door het statement om met Zuid-Afrikaanse artiesten samen te werken en met een album te komen dat bol staat van de Afrikaanse invloeden.

Artiesten als Ladysmith Black Mambazo en Toa Ea Matsekha werden zeer gerespecteerd en gewardeerd in Africa.
Paul Simon creeërde door met deze artiesten samen te werken een schitterend spanningsveld tussen Westerse-Popmuziek en traditionele Zuid-Afrikaanse Mbaqanga en dat gecombineert met zijn eigen elegante melodieën heeft een heel eigen geluid opgeleverd.

De Afrikaanse ritmes vliegen je bij I Know What I Know om de oren en mengen verfijnde gitaaren zich met acordeon op Gumboots. Het indrukwekkende gezang van Ladysmith Black Mambazo op Homless is werkelijkwaar schitterend. En zelfs op de nummers Call Me All en Graceland is de Afrikaanse invloed nooit ver weg.

Graceland is een schitterende trip door de Afrikaanse muziek gezien door de ogen van Paul Simon, waarbij hij het expieriment zeker niet uit de weg ging. Een zeer sfeerisch en cohistent album van een veertiger die wist wat hij wilde en door zijn muziek de probleematiek van de zwarte bevolking van Zuid-Afrika onder de aandacht bracht van het grote publiek.

Het album staat nog steeds als een huis overeind, gelukkig kunnen we dat van de thematiek van het album niet zeggen, al is er op dat vlak nog best het één en ander te doen.

5*

Wie Paul Simon zegt, zegt Graceland en wie Graceland zegt, zegt een van de meest expierimenteele en riscovolle (pop)muziekale opname projecten uit de jaren 80.
De rest is geschiedenis.

Het werk van Paul Simon is van een ongekend hoogwaardig en constant nivo.
Ook deze is weer een typisch Paul Simon album lichtelijk expierimenteel (niet zo vernieuwend als zijn vorige Suprise) en altijd invloeden uit andere culturen. Op dit album grijpt hij wel erg terug op Graceland, maar net niet teveel om het als een soort vernieuwde versie van dat album te laten lijken.

So Beautiful Or So What is vooral een nieuwe loot aan de Paul Simon boom die nogmaals de kracht en klasse van deze bijna 70 jarige laat horen.
Schitterende Pop nummers met een boodschap en hoogstaande muziekale arragementen, maar vooral het sfeerische van zijn albums komt op dit album weer goed tot zijn recht, alle 10 nummers passen weer perfect bij elkaar. Dat kan voor sommigen vertaald worden naar rustig voortkabbelend, maar daar ben ik het zeer zeker niet mee eens. Het springt nergens echt uit de bocht, maar het zit allemaal wel zeer goed in elkaar.


4.5*

Actually.......... en dat is ook waar het album over gaat de actualiteit van 1986/1987 en dan wel de kommer en kwel in GB in die periode.........

Het jaar dat de Harrold of Free Enterprice zonk in de haven van Zeebrugge, de groeiende angst voor aids, de voortduurende strijd van de IRA en dus de steeds groter worden van de kloof tussen Katholiek en Protestant en als klap op de vuurpijl de herverkiezing van The Iron Lady (Margret Tatcher) als premier van Engeland......

Als je het album zo op het eerste gehoor beluisterd klinkt het gewoon als een goed en degelijk pop-album, maar als je de nummers beter beluisterd hoor je heel goed terug dat het album een reflectie is op de donkere jaren 80 in Engeland.......

Een nummer als Rent handelt over beregende straten, benauwende angst en prostitutie...... It's a Sin over Katholieke schuldgevoelens........ I Want to Wake Up over het achterlaten van alle elende en opnieuw beginnen.......

En op muziekaal gebied mag dit album er ook zeker zijn......
De heren zijn zeker niet over 1 nacht ijs gegaan voor hun 2e studio album...... Ze hebben arrangeur Angelo Badalmenti en componist Ennio Morricone er bij gehaald...... Om zo als Neil Tennant heeft gezegd "het album muziekaal ambitieuzer en grootser te laten klinken" en die inbreng van Dusty Springfield is ook zeker geen verkeerde keus geweest............
De sound van dit album is groots, helder en vol........ En met 10 goede pop songs met een dubelle bodem is dit album ook zeer subtiel en maatschappij kritisch........

Al met al een zeer goede plaat van de heren Tennant en Low met kwalitatief hoogstande nummers die ook nog eens hit potentie bleken te hebben.........
En om Niel Tennant nog maals aan te halen, in een interview uit 2001 over dit album zij hij "Ik vond toen dat we het geheim van moderne popmuziek hadden ontraadseld" en daar heeft hij volgens mij geen ongelijk in........

Na al dit bovenstaande te hebben getikt terwijl het album op de achtergrond klinkt kan ik dan ook niet anders concluderen dat dit album een van de betere albums uit jaren 80 is en derhalve dan ook mijn stem van 4,5 naar 5* verhoogd......

Introspective is net als Actually een album dat een schitterende brug slaat tussen Pop met een dubbele bodem en Dance waarbij Actually meer Pop georiënteerd is en Introspective meer Dance gericht.
6 nummers in bijna 50 minuten extended versions dus allemaal uiterst dansbaar. Left To My Own Devices en Always on My Mind / In My House zijn de beste, maar de andere 4 doen daar weinig voor onder.
Introspective is het bewijs dat de heren Tennat en Lowe zeer goed de kunst van het produceren van kwalitatief hoogwaardige dance-pop tot in de finesse beheersten en dat doen ze trouwens nog steeds

Brits duo dat altijd al een beetje buitenbeentjes waren in de Britse popscene.
Met dit album gaan ze weer een stapje verder in hun exentrieke benadering van "pop" , dansbare pop maar wel met een kritische ondertoon. De proplematiek van "verborgen"Gay word aan de kaak gesteld in Dreaming of the Queen en To Speak Is a Sin en dan is er ook nog de duidelijke knipoog naar The Village People in Go West. Ook behandelt het album de problematiek van G.B. in die periode (wat ze bijna op al hun albums doen) de sociale ongelijkheid word in The Theatre haarfijn onder de aandacht gebracht.
Wederom een heel erg sterk Pop album van Tennant en Lowe

10 cd's prop vol met het aller beste van wat de heren Gamble & Huff geproduceerd en uitgebracht hebben op het beroemde Philadelphia International Records Label.

Philadelphia International Records is opgericht in 1971 door Kenneth Gamble & Leon Huff de heren hadden al een aantal kleine labels en die zijn in de begin periode op gegaan in Philadelphia International. In de Sigma Sound Studio's zijn bijna alle nummers opgenomen de meesten onder de productieve leiding van Joe Tarsia en de meer dan 30 vaste studio muzikanten / achtergrond zangers en zangeressen verzorgden zo goed als altijd de muzikale omlijsting. Die ruim 30 mannen en vrouwen zijn bekend geworden onder de naam M.F.S.B. (Mothers Fathers Sisters and Brothers) zij waren de echte Philly Sound.

Alle disco knallers uit de 70ties van de hand van de heren staan op deze bloemlezing van het label.
Deze 10 cd's zijn niet alleen de blauwdruk van de Philly Sound maar van de Disco in zijn algemeenheid.
Zonder Gamble & Huff zou het "dance" landschap er waarschijnlijk heel anders uit hebben gezien. Vergelijk het maar met de invloed die Saunderson, May & Atkins 15 jaar later zouden hebben op de ontwikkeling van Techno.

Schitterende box met zeer informatief boekwerk over het Label, aan rader voor één ieder die van disco / funk houd. Zeer compleet en in de meeste gevallen de originele 12" uitvoering.

Is deze box iets te "machtig" dan zijn er natuurlijk bergen normale verzamelaars te vinden waarvan The Greatest Hits of Philadelphia International (2005), Conquer the World (2008), The Sound of Philadelphia (2008) en The Gamble & Huff Songbook (2006) de betere zijn.
Ook de 4cd remix box Philadelphia International Classics (2012) is zeer de moeite waard, en wil je alleen maar de 12" versies dan is Philadelphia International Records 12" Singles (2006) een erg sterke verzamelaar.

Northern Soul van hoog nivo.

17 parels van de betere uptempo Soul uit Philladelphia de stad die bij het grote publiek vooral bekend is door The Three Degrees.
Op deze cd en ook op Volume 2 staat een mooi overzicht van wat er allemaal nog meer in de jaren 60 en 70 in Philadelphia werd geproduceerd.
Lang geen compleet overzicht natuurlijk, maar wel met zorg samen gesteld door de dames en heren van Soul Jazz een label dat net als Kent kwalitatief zeer goede verzamelaars uitbrengt.

Northern Soul was meer dan Motown (zij hebben het "groot" gemaakt), maar er was meer veel meer.
King Records zijn we al tegen gekomen op nr.39 en met de verzamelaar van Atlantic begon ik deze lijst en dan nu weer één en we gaan er nog meer tegen komen.
Deze Pied Piper is wel een bijzondere want de dames en heren van Kent zijn hier uitgegaan van de verzamelaar van Northern Soul dus heel veel niet eerder uitgebrachte nummers allemaal gelieerd aan Giant Records en label uit Detroit waaronder ook a.o. Kapp, Karate en Ruby Records vielen, zoals ik al eerder heb geschreven was er destijds een wildgroei van labels die allemaal wel op de een of andere manier met elkaar in verbinding stonden.
Dus wat hebben we hier dan, Northern Soul van voornamelijk totaal onbekende artiesten voor het grote publiek uit de periode 1965-1968 met heel veel obscure en zeer gezochte nummers die nu voor het eerst op cd zijn verschenen en het leeuwendeel zelf voor het eerst in wat voor vorm dan ook gereleased zijn. Wederom een mooie inkijk in de schatkamers van de verschillende labels / maatschappijen in verbluffend goede geluidskwaliteit.

Niet echt wat je noemt een instapper in het genre, maar een zeer vakkundig samengestelde verdieping met de nadruk op de verborgen obscuriteiten. Wil je een goede introductie in het genre dan kan je beter The Beat Goes On (2000), of de voor een schappelijke prijs leuke (niet volledige zie mijn mening bij het album) 4 cd box A Complete Introduction to Northern Soul (2008).

4.5*

Ze hebben Trip-Hop niet uitgevonden die eer komt volledig Massive Attack toe, maar met dit album definieerden ze het genre wel opnieuw.

De band kwam voort uit de club scene van Bristol waar het al langetijd broeide en waar veel muziekstromingen en muziekanten samen kwamen om zich uit de werkelijkheid van het trieste bestaan begin jaren 90 in GB te ontrekken. Een land dat nog steeds gebukt ging onder de nalatenschap van Margret Tatcher en de economische malaise waar in het land verkeerde en waar John Major maar geen eind aan kon maken.

Waar Massive Attack nog vrij Dance gericht was en Tricky zeer surrealistisch en donder was, mengde Portishead de bekende duistere zware lading die tot dan toe over Trip-Hop hing met sfeervolle fragille zang, Jazz en Film-Noir invloeden en kregen de DJ skills van Geoff Barrow ook alle ruimte zo als goed is te horen op oa. Biscuit waar er vrolijk op los gescratshed word.
De zang partijen van Beth Gibbons zijn zeer breekbaar en ontroerend neem Sour Times dat zich ontpopt als een heerlijk kippenvel opwekkende smartlap of het meesterlijke Glory Box waarbij de rillingen je over de rug lopen.

Het album straalt een sfeer uit van breekbaarheid, troosteloosheid en rusteloosheid maar klinkt veel minder zwaar dan bv. het werk van Tricky of Massive Attack uit die periode. Deze plaat geeft ook inspiratie en hoop.

Schatplichtig aan The Stone Roses.......

Na 6 jaar een Rock band te zijn geweest kwam daar in 1988 de ommezwaai, de band leden kwamen in aanraking met Acid house tijdens de 2e Summer Of Love.........

Nadat er van hun nummer I'm Loosing More Than I'll Ever Have een remix werd gemaakt door Andrew Weatherall nouja remix zeg maar gerust re-make, want hij heeft het nummer volledig van al zijn franje ontdaan en gedubd, voorzien van de drumloop van een obscure remix van Eddie Brickell's What I Am en voorzien van de beroemde sample van Peter Fonda uit de cult road-movie The Wild Angels "We Wanne Be Free, We Wanne Get Loaded, We Wanne Have a Good Time"......... En zo was een instant Rave-Classieker geboren het nummer kreeg de toepasselijke titel Loaded mee, en werd een behoorlijke hit.

Na het Sucses van Loaded werd besloten om verder samen te werken met Weatherall wat resulteerde in het album Screamadelica......
Weatheral nam de productie van bijna alle nummers op zich waardoor de Psychedelice Acid Dance factor op dit album zeer hoog is de enige uitzonderingen hier op zijn de 2 nummers die geproduceert zijn door Stone's producer Jimmy Miller nl. Movin' On Up en Dammaged.......
Verder heeft The Orb een verrassende dubtransmissie van Higher Than the Sun ingebracht.
En heeft Hypnotone van het 13th Floor Elevators Slip Inside This House een grauwend en grommend door bas aangedreven monster gemaakt.

In Engeland liep men weg met het album terwijl aan de andere kant van de Noordzee men er niet warm of koud van werd.
Vreemd eigenlijk want dit album was zijn tijd ver vooruit, waar The Prodigy zich nog puur met Rave-muziek bezig hield, was het collectief dat Screamadelica heeft geproduceert al waar The Prodigy pas in 1994 met Music For the Jilted Generation zou zijn.

Baan brekend en vooruitstrevend album dat zich samen met The Stone Roses, Blue Lines en Dummy tot het beste mag rekenen van wat er begin jaren 90 aan vernieuwende muziek is uitgebracht.

De laatste paar dagen van het jaar weer eens alle voor mij relevante albums van het afgelopen jaar aan het herbeluisteren.
Dat deze worp van Prince geen top 10 materiaal zou worden stond al wel vast maar heb hem toch met 0.5* verhoogt naar 4* omdat hij eigenlijk niets onderdoet voor dat andere album dat hij dit jaar heeft uitgebracht Prince & 3rdEyeGirl - Plectrumelectrum (2014).

2 Albums die van een even constant nivo zijn (het is jammer maar Prince is wat studio albums betreft wel over zijn hoogtepunt heen), neemt niet weg dat beide albums best wel de moeite waard zijn deze de Funky R&B kant de andere de Funk-Rock kant.
Gelijkwaardig tweeluik dus beiden 4*

Met Purple Rain was daar de omslag in de carriere van Prince. De 5 eerdere albums werden niet al te goed ontvangen en het grote publiek liet de "krijsende kabouter uit Mineapolis links liggen.

Door deze Soundtrack bij de gelijknamige film die semi-autobiografisch is en verhaald over een buitengesloten ventje uit een arm en asociaal gezin die zijn heil zoekt in de muziek zet Prince hier een statement neer en beiden zowel de film als de Soundtrack werden grote kas-knallers.

Het lijkt wel of hij met zijn Film er bij het grote publiek voor zorgde dat Prince ineens "begrepen" werd en zijn muziek (her)ontdekt werd.

Het album is een behoorlijke koerswijziging t.o.v. zijn vorige albums die vnl op synthesizer funk waren gebaseerd en progresive teksten bevatte. Op Purple Rain gooit hij er veel meer Rock, Pop en Soul in iets waar mee hij op 1999 al was begonnen, maar op dit album veel beter uitwerkt. Op nummers als When Doves Cry en Computer Blue gillen de gitaren je om de oren en zijn de drumcomputers ook zeer nadrukkelijk aanwezig. Het titelnummer is zowaar een soort van Rock Ballad, Let's Go Crazy vlamt aan alle kanten, I Would Die 4 U swingt de pan uit Take Me With U is een zeer goed popnummer en The Beautiful Ones een schitterende ballad.
Het album is het eerste waar de "typische" Prince sound op te horen is een geluid dat een cross-over is tussen R&B, Soul, Pop en Rock doordrenkt in een Funk basis.
Prince wist dat hij om echt door te breken zijn teksten toch eenigsinds moest matigen maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en op Darling Nikki verhaalt hij vrolijk over een mastruberende nymfomane waar door Prince ook nog de twijfel achtige eer krijgt om verantwoordelijk te zijn voor de leeftijd stickers op albums in de V.S.

Het imense sucses van Purple Rain en de singles van dat album maakte van Prince in de V.S. in 1 klap een superster een status waar hij in het begin maar moeilijk mee om kon gaan, maar waardoor hij artestiek nog verder evolueerde tot een zeer goed artiest, de albums die nog zouden volgen (Around the World in a Day, Parade, Sign O The Times en Lovesexy) zijn stuk voor stuk toppers. Ik vergelijk de periode 1984-1989 van Prince altijd met de periode 1972-1976 van Stevie Wonder die in die periode ook op zijn artistieke hoogtepunt was met 5 top albums.

Purple Rain is een van de betere albums van Prince Roger Nelson en markeert het begin van een zeer sucsesvolle periode zowel commercieel als artestiek voor His Royal Badness

4.5*

Aardig aan de prijs, maar zijn geld dubbel en dwars waard.
Soul & Funk van allerlij allooi samen gebracht onder de noemer Purple Snow refererend aan Prince die blijkbaar hieruit zijn inspiratie heeft gehaald.
Beetje populistisch, maar dat neemt niet weg dat het een zeer degelijke verzamelaar is met een sterke tracklist met redelijk wat minder en onbekend werk.
En dan het bijgeleverede boekwerk zeer informatief en het lezen zeker waard.

4.5*