De Cellarful of Motown! serie (tot op heden 3 delen) mag er zeer zeker wezen........

Alles wat op deze schijfjes staat zijn nooit eerder uitgebrachte tracks uit de archieven van het roemruchte label.......

Bekende namen met onbekende nummers tenminste dan van die artiesten........ Hier uitblijkt maar weer eens hoe men bij Motown te werk ging er werd een nummer geschreven en dan werd dat door een aantal artiesten opgenomen en werd er gekozen voor de beste opname en die werd dan op single uitgebracht....... en de overigen kwamen soms nog op een album terecht maar in de meeste gevallen belanden die opnames in de archieven......... Tot nu dan eindelijk worden deze soms zeer goede opnames "vrij gegeven"......

Mooie ontdekkings tocht door de krochten van de Motown kelders met heel veel lekkere Soul.........

Dit is een soort van alternatieve Best of van Motown.....

Zit mij al te verheugen op deel 4 maar die wil maar niet komen.........

Chess het label uit Chicago van de broers Phill en Leonard Chess die met Jackie Brenston's Rocket 88 de eerste Rock n Roll single uitbrachten in 1951.

Chess records word wel gezien ls het label dat Rock n Roll heeft uitgevonden de mix tussen Doo-Wop R&B en Blues werd hier het eerst op plaat gezet.

Naast Rock n Roll werd er ook veel Blues Soul en Gospel op plaat gezet alles van voornamelijk zwarte artiesten. In de jaren 70 kwam de zoon van Leonard aan het roer te staan van Chess en begon het verval. Na het overlijden van Leonard in 1969 werd het label overgenomen door General Recorded Tape en begon de "waarde" van het label te dalen door financieele problemen is het label uiteindelijk in 1975 gekocht door MCA en dat valt tegenwoordig onder Universal Music.

Deze Box geeft een erg goed overzicht van wat ze bij Chess in de jaren 50, 60 en begin jaren 70 allemaal uitbrachten. Vele grote namen op deze 4 cd's ao John Lee Hooker, Etta James, Chuck Berry, Solomon Burke en ga zo maar door.

De ontwikkeling van de "zwarte" muziek is mooi te volgen al is deze box niet geheel chronologisch de grote lijnen zijn duidelijk hoorbaar.

Schitterende met zorg samengstelde box van dit roemruchte label uit Chicago. In deze serie zijn oa ook A Complete introduction to Northern Soul en A Complete Introduction to Talma Motown uitgebracht. Hoop dat er nog meer van dit soort mooie overzichts boxen uit gaan komen in de komende jaren.

5*

A Complete Introducion To Northern Soul....... Dat mochten ze willen...!!!!!

Northern Soul is een ontzettend breed sub-genre in de Soulmuziek het omvat eigenlijk alle uptempo dansbare Soulmuziek die vnl. in het Noord westen van de USA. werd geproduceerd (Motown, Stax, Hi-Records, Atlantic)....... Maar de aanduiding Northern slaat niet op het Noord westen van de USA., maar op het Noorden van Engeland waar deze vorm van Soul van af half de jaren 60 heel populair was in de clubs in vnl. Manchester.......
Meer info over Northern Soul.....

De tegen hanger is Southern Soul die dus veel langzamer / broeierig is en vooral in het zuiden van de USA. werd geproduceerd.
Meer info over Southern Soul.....
Zo zat het in grote lijnen als ik het hier allemaal precies uit zou gaan leggen kan ik er net zo goed een boek over gaan schrijven......
Voorzover even de Genre aanduiding........

Dan deze schitterende 4 cd box waar op 100 uptempo Soul nummers zijn verzameld waarvan het grootste gedeelte uit de Motown archieven is opgevist dat is eigenlijk helemaal niet zo vreemd wat zij waren wel de maatschappij die het genre hebben uitgevonden en er een commercieel sucses van gemaakt hebben, maar er was natuurlijk veel meer Northern Soul dan dat wat Motown uitbracht bij Stax konden ze er ook wat van hoor en dan heb je natuurlijk ook nog de kleine en minder bekende labels....... maar goed aangezien dat deze box door Universal is uitgebracht staan hier natuurlijk alleen maar nummers op van artiesten die onder de Universal paraplu vallen dus helaas geen Otis, Aretha, Sam & Dave, Irma Thomas om maar eens wat te noemen........

Wat vinden we dan wel op deze box.......
Het begint gelijk al met The Elgins - Heaven Must Have Sent you en die zet gelijk de toon voor alle andere 99 nummers, zeer herkenbaar geluid lekker tempo, blazers, hi-hats, bas loops voorgrond zang herhaalde achtergrond zang het bekende stramien van een Motown hit zeg maar....... Gaat het dan 100 nummers zo door nee gelukkig zit er wel behoorlijk wat variate in het geheel maar je ontkomt niet aan de formule van de heren Brian Holland, Lamont Dozier en Eddie Holland........
Zo vanaf halverwege disc 3 kunnen we ook steeds meer disco invloeden horen goed voorbeeld hiervan is Drizabone - Real Love een nummer dat zeker niet zou misstaan op een 70ties disco verzamelaar een typische Soul Show plaat zeg maar.......

Gelukkig zijn het lang niet allemaal bekende nummers die hier op staan........ Wat dat betreft hebben de samenstellers van deze box goed werk verricht door een mooi evenwicht te kreeëren tussen commercieel zeer geslaagde producties, minder bekend materiaal en obscuur archief matriaal...... Het is een mooi kijkje in de archieven van Universal........

Waar ik zelf wel blij mee ben is dat disc 2 zo goed als alleen maar onbekend Motown werk bevat de uitvoering van Gladys Knight & The Pips - You've Lost That Lovin' Feeling is wat mij betreft nog beter dan die van The Righteous Brothers......
En dan is ook eindelijk het orgineel van Tainted Love bekend in de uitvoering van Soft Cell, (maar hier dus in de orgineele versie van Gloria Jones) te vinden op een verzamel CD. De enige andere Soul verzamelaar waar het nummer in de versie van Gloria Jones op staat is bij mijn weten Beg Scream & Shout (de zeer moeilijk verkrijgbare ultieme Soul-Box maar dit terzijde).......

Al met al geeft deze Box een mooi beeld van de Northern Soul, maar er moet dan wel bij gezegd worden dat het maar een gedeeltelijke introductie is namelijk de introductie die niet verder rijkt dan wat er onder liecentie van Universal valt en dat is dan ook het enige manko van deze Box.........

Met een beetje geluk betaal je hier nog geen €35,00 voor en dat is natuurlijk gewoon een lachertje........
Deze Box is voor elke Soul fanaat verplichte kost en is zijn geld dubbel en dwars waard........

Wil je verder in de archieven van de Northern Soul duiken dan kan ik aanraden
-A Cellarfull of Motown Vol 1 / 2 / 3
Zijn 3 dubbel cd's met in de meeste gevallen nooit eerder uitgebracht Motown materiaal
-Northern Soul's Classiest Rareties Vol 1 / 2 / 3
Uit gebracht door Kent (dat zegt de Soul Connouseurs hier waarschijnlijk wel genoeg, maar dat zijn er helaas niet zo veel hier)
Deze 3 cd's staan prop vol met vnl. totaal onbekend en obscuur werk..... Ja daar bij Ace/Kent weten ze wel hoe ze het moeten doen......

Vorige jaar bracht Universal al een box uit met de titel A Complete Introduction to Northern Soul waar bij de titel eenigzinds misleidend was (zie mijn mening bij dat album).

Nu dus een mooie box met een titel die wel de inhoud dekt.

4 cd's vol met het beste, en mooiste uit de argieven van Motown.

CD 1 is een soort van greatest hits compilatie met alleen maar grote hits en dus een erg hoog oh ja gehalte.
CD 2 staat vol met Motown nummers die hoog in de Engelse hitparade hebben gestaan (Engeland het land waar de term Northern soul vandaan komt).
CD 3 bevat louter en alleen maar live opnames. Hier ben ik zelf heel erg content mee omdat veel van deze opnames nog niet eerder op cd zijn verschenen.
CD 4 bevat allemaal B-kantjes van grote Motown Hits en dan blijkt dat het "rets" materiaal van een even goede kwaliteit is dan de Hit.

Het boekwerkje bevat alle nodige informatie en is rijkelijk voorzien van mooi fotomateriaal.

Deze box doet zijn naam meer eer aan dan de vorige box.
Ook al ben je al in het bezit van veel Motown materiaal dan nog is deze box zeker de moeite waard om aan te schaffen al is het alleen maar voor CD3 en op CD 4 staat ook nog redelijk wat interesant en onbekend werk.

Mooi overzicht van Tamla Motown en hoop dat ze bij Universal nog veel meer van dit soort mooie boxen gaan uit brengen en de prijs is ook nog redelijk.

Van McCoy schrijver producer uit philadelphia.
Het probleem met veel producers is dat ze altijd in de schaduw staan van de artiesten waarmee ze werken, en ze eigenlijk (zeker bij het grote publiek) de grote onbekenden zijn uit de muziekgeschiedenis, natuurlijk de hele grote namen kennen we allemaal wel Rick Rubin, Phill Spector, Quincy Jones maar veel verder reikt de kennis van de oppervlakkige muziek liefhebber meestal niet.
Nu was McCoy niet een hele grote, maar hij heeft in de kleine 20 jaar dat hij actief was van meer dan 700 nummers het copyright op zijn naam staan. En de lijst met artiesten waar voor hij gewerkt heeft is heel erg lang, een kleine greep uit die lijst Aretha Franklin, Gladys Knight, The Stylistics, Donny Hathaway, Erma Franklin, Jackie Wilson, David Ruffin en Nina Simone en wellicht is hij nog wel het bekendst van zijn "eigen" hit The Hustle uit 1975.

Deze verzamelaar geeft een mooie inkijk in de producties van McCoy die zich kenmerken door een bepaalde flow / vibe die McCoy in zijn nummers legt. Van de vroege producties van Erma Franklin en Jacky Wilson tot aan zijn werk voor Melba Moore midden en eind jaren 70. Dit is een soort van Best Off, maar dan van een producer die het verdient om ook eens in de "spotlights" te staan. McCoy is een van de vele producers die met een soort van eigen geluid een stempel heeft gedrukt en een noemenswaardige bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van "The Soul" in welke vorm dan ook ondanks de relatief korte periode dat hij werkzaam was. McCoy overleed in op 6 juli 1979 op slechts 39 jarige leeftijd.

4.5*

De nieuwe Adani & Wolf
Minder Dance en meer Lounge / Jazz dan op hun voorganger Superstream.
Het is even wennen maar ook dit heeft weer wel wat, maar tog ben ik gecharmeerder van hun Dance / Electrowerk.
Dit klinkt allemaal wat rustiger, wel lekker sfeervol en melodieus het grijpt een beetje terug op de Lounge van half de jaren 90 denk aan Air, Zero 7 en St Germain en naar hun debut album.
Gelukkig ook nog een paar lekkere uptempo dance nummers, waarschijnlijk om de loomheid te doorbreken.

Al met al een redelijk geslaagd 3e album, maar hun 2e is beter.

3.5*

Lekker funky / dance album.

Het heeft wel wat weg van Zuco 103 en ook Room eleven hoor ik er in terug en dan weer lijkt het op soulvation en New Cool Collective is ook wel een mooi referentie punt.
Het is een combinatie van Latin Dance Soul Funk en ach ja waarom ook niet Jazz hoewel ik het daar zelf niet onder zou kwalificeren.

Vooral de Uptempo nummers zijn geweldig er zit een lekker tempo en ritme in en de zang mag er ook zeer zeker zijn.

Typisch zo'n album waar je vrolijk van word.

4*

Fenomenaal Album van een Fenomenale zanger.

Dit album is mede zo geweldig door de producer er van Willie Mitchell heet de beste man. Willie Mitchell is de man die de Hi sound heeft vorm gegeven en geperfectioneerd dus een vol geluid met veel en nadrukkelijk aanwezig zijnde orgels, blazers- en strijkersarrangementen. Om de een of andere reden komen deze arrangementen het best / mooist tot hun recht in combinatie met de veelzijdige stem van Al Green je kan gerust zeggen dat de stem van Al Green ook een instrument is hij kan met gemak van hees laag gegrom naar pijnlijk hoge falset overgaan.
Daarbij neemt dit album voor die tijd opmerkelijke musikale risico's zo stijgt en daalt de melodie van het titelnumer onvoorspelbaar en is het nummer La-La-For You een verkenning in een disonante mineurtoonsoort. En natuurlijk de riligieuse /spirituele invloeden op dit album. Riligieuse boodschappen waren des tijds ook niet echt gebruikelijk zeker niet voor een bestseller albums, het was ook niet ongebruikelijk want oa. Marvin Gaye's werk uit die pereode staat er ook bol van.

Dit album behoort tot de betere Soul albums van begin jaren 70 en samen met het werk van oa. Marvin Gaye, Stevie Wonder, Isaac Hayes en Curtis Mayfield heeft Soul en Funk weten door te breken naar het grote publiek en was het niet alleen meer de muziek van de negroide bevolking van de VS.die verhaalde over hun problemen van de nog steeds voorturende discriminatie en stigmatisering van de bevolkingsgroepen hoop op een beter leven, maar juist eye openeres vormden voor de overige bevolking. En het "zwarte geluid" een plaats gaven in de toen heersende 'Witte" major muziek industrie.

Alain zijn 4e studio album zijn 3e engelstalige is een koerswijziging waar zijn eerste album Nederlandstalig was en mij niet bijzonder kon bekoren was zijn 2e een album waar de Pop-Soul de overhand had en op mij fris en geinspireerd over kwam, zijn 3e een uitkristalisering was van zijn 2e door dat alles wat beter uitgedacht was met een betere orkestratie een stapje vooruit was is dit album totaal anders.

Generation Love Revival is een album dat leunt op een stuwende Funk groove, dat is niet zo vreemd want in de voorberiding op dit album heeft hij uren in de studio zitten jammen met Pablo Minoli (gitaar) en Pablo Penton (bass) en tijdens deze jam sessies zijn de eerste contouren van een aantal nummers op dit album vast gesteld.

De nummers op het album zijn zonder veel poespas opgenomen met deze 2 Pablo's aangevuld door Chris Dave (drums) en Cleo Sample (toetsen) die we kennen van D'Angelo en zie/hoor daar waar de Funk basis voor dit album vandaan komt.

Alain klinkt zeer overtuigend en geinspireerd op dit album ondersteund door ras muzikanten die het beste in hem boven weten tehalen stijgt dit album boven zijn andere uit.
De Medewerking van Pete Philly op het titel nummer is ook een welkome aanvulling.
Bij sommige nummers denk je huh is dit Alain het lijkt wel als of ik Prince hoor.

Dit album is met recht een stuk beter dan de vorige 3 een nieuwe koers die mij iig. prima bevalt hopelijk duikt hij met zijn volgende album nog verder de Funk in want zijn stem leent zich er uitermate goed voor.

4*

Is het Blues, of is het Soul...??
Het ritme en de gitaar riffs zijn duidelijk blues, de blazers sectie (The Memphis Horns) geven dit album echter wel een behoorlijke soul lading mee en dan zijn de pianisten niemand minder dan ofwel Booker T. Jones (Booker T. & The M.G.'s) of Isaac Hayes en dat alles onder supervisie van Jim Stewart en uitgebracht op het Roemruche Stax Label.
Laten we het er maar op houden dat het het beste is van 2 werelden. Waarbij de nadruk dan wel licht bij de Blues en in die zin het dus ook een Blues album is. Een album van ongekende klasse en behoort zeer zeker tot het betere in het genre, maar voor de Soul liefhebber is dit eigenlijk ook verplichte kost al was het alleen maar omdat op dit album zo goed te horen is dat de symbiose tussen Blues en Soul eigenlijk helemaal niet zo ver weg is. Hedendaagse artiesten als Raphael Saadiq, Ellis Hooks, Patrick Lehman en de comeback van Charles Walker borduren vrolijk verder op wat Albert King ruim 45 jaar geleden al deed.

5* Omdat het een schitterend album is en om de historische waarde van dit album.

Overigens kan ik iedereen aanraden de heruitgave uit 2013 aan te schaffen voor de 5 bonus tracks. Niet eerder uitgebrachte alternate takes van Born Under a Bad Sign, Crosscut Saw, The Hunter, Personal Manager en een lekkere instrumentale Jam.

De vierde van Amos Lee en weer is het een lekkere lome relax plaat geworden, al verschilt dit album wel wezenlijk van zijn drie voorgangers.

Op Mission Bell is Amos Lee in zee gegaan met Joey Burns de frontman van Calexico heeft dit album geproduceerd. Zeker geen verkeerde keuze het album leunt erg over naar alt. Country.
Amos zijn stem komt in deze setting wederom prachtig tot zijn recht, de nummers passen allemaal goed bij elkaar en geven dit album een sfeer mee die hoort bij een lome zondag morgen ergens in het Zuid-Westen van de VS.
Mede door de duetten met Wilie Nelson en Lucinda Williams is dit album een behoorlijke sprong rigthing de "Americana" je zou dit album eigenlijk best wel onder Country Noir kunnen scharen.

Mooie ingetogen composities met degelijke sfeervolle instrumentatie en de bezweerende stem van Amos maken van dit album wederom een zeer geslaagde luister ervaring.

De genre aanduiding Soul is op dit album niet helemaal meer van toepassing ik zou het liever onder Country / Roots scharen.

Sinds zijn debut (Amos Lee 2005) dat redelijk soul / jazz achtig is heeft hij zijn horizon steeds meer verruimd en steeds meer invloeden uit de "Americana" in zijn werk opgenomen.
Op dit album valt alles allemaal op zijn plaats en durf dan ook wel te stellen dat Mission Bell zijn beste album tot nu toe is.

4.5*

Amos Lee gaat verder op dit album waar hij met zijn vorige (Mission Bell 2011) was gestopt.
De Jazz en Soul invloeden van zijn eerste twee albums zijn nu eigenlijk helemaal verdwenen en de Country invloeden hebben de overhand gekregen. Samen met een behoorlijke Folk input is dit album een zeer geslaagd album geworden. Een album waarin Amos Lee dieper de Americana in duikt met als basis Country en Folk, maar ook Hill-Billy (Tricksters, Hucksters and Scamps) en klassieke singer songwriter (Chill in the Air) komen voorbij Roots invloeden horen we terug in bijina elk nummer. Het album heeft een sfeer van "On a Farm somewhere in the southern states of the U.S.A around the mid 40's".
Het album is zeer kundig gemusiceerd en de instrumentatie heeft nergens echt de overhand waardoor Lee's stem nooit in de verdrukking komt, maar juist mooi op de voorgrond treed.

Amos zijn 5e studio album is een album dat een mooie balans heeft gevonden tussen aan de ene kant traditionele Americana en aan de andere klant Melancholieke Pop.

4*

Ann Sexton niet bijster bekend en dat is vreemd.
In de jaren 70 heeft ze redelijk wat singles uitgebracht en 2 albums, maar om de een of andere reden zijn die nooit doorgebroken. Hoewel tijd en stijlgenotes als Millie Jackson, Dennise LaSalle Ann Peebles en Lyn Collins toch enige bekendheid verwierven, bleef Sexton in de marge hangen.

Deze Anthology is een perfecte introductie tot het ouvre van Sexton en omdat ze maar 2 albums heeft opgenomen en een aantal singles staat hier bijna haar hele discografie op.
Zo als gezegd een stijl en tijdgenote van Millie Jackson & Dennise LaSalle en dat is te horen ook lekkere uptempo Soul / Funk en een aantal schiterende ballades. De nummers zijn rijk georkestreerd en dat past goed bij Ann's stem, die wel wat weg heeft van die van Candi Staton.
Wat mij betreft hoort Sexton zeker bij de betere Soul / Funk zangeressen van de jaren 70.

Gisteren (1e kerstdag) stonden alle nummers van dit album in mijn Spotify Kerst Playlist en nu moet ik zeggen dat ik door de versies van Hamilton aangenaam verrast ben.
Ondertussen het album ook als geheel beluisterd en dan blijkt dat het een zeer degelijk album is.
Hij geeft de nummers een duidelijke eigen twist me die mij wel bevalt, niet geheel verwonderlijk natuurlijk want ben ook buitengewoon content met zijn "reguliere" studio albums.

Hamilton levert met Home For The Holidays een keurig "kerst" album af dat eigenlijk helemaal niet misstaat in zijn oeuvre.

In de "Soul" heb je zo van die live registraties die je van je stoel blazen denk bv aan James brown Live at the Apollo 1, 2 en 3 en Sam Cooke - Live at the Harlem Square Club, 1963 en deze van Aretha hoort daar zeer zeker ook bij.

Live registratie samengesteld uit de concerten die Aretha Franklin en King Curtis gaven op 5,6 en 7 maart 1971 in de Filmore West in San Francisco.
Goed 1971 San Francisco hippie paradijs waar een Soul Diva op gaat treden is vragen om problemen, of toch niet? Nee is het juiste antwoord Aretha pakt samen met King Curtis en zijn Kingpins (Cornell Dupree gitaar, Bernard Purdie drums, Jerry Jemmott bass en Billy Preston toetsen) aangevuld met de blazers van The Memphis Horns het voornamelijk hippie publiek helemaal in. Mede doordat producer Jerry Wexler er op had aangedrongen om een redelijk aantal "hippie" covers in de setlist op te nemen zoals Bread's Make it With You, Stephen Stills Love the One You're With, Diana Ross Reach Out and Touch en Simon & Garfunkel's Bridge over Troubelt Water, en verder niet op dit album (maar wel op King Curtis - Live at Fillmore West (1971)) de versies van King Curtis A Whiter Shade of Pale, Whole Lotta Love en My Sweet Lord waren deze concerten een zeer goede mix voor het massaal toegestroomde publiek.

Als je zo alle namen van de artiesten op het podium leest denk je al dat het bijna niet fout kan gaan en dat gaat het ook niet. Aretha is zeer goed bij stem en brengt alle nummers met veel overtuiging, King Curtis stuurt zijn band geweldig aan en haalt alles uit zijn saxofoon en de blazers van The Memphis Horns geven het geheel nog wat meer swing mee. Al vanaf het eerste nummer Respect zit de vaart er goed in om eigenlijk alleen even af te remmen tijdens Bridge over Troubelt Water, waarna er bij Eleanor Rigby weer goed gas gegeven word en dat gaat voor de rest ook zo door. Speciale vermelding nog voor Spirit in the Dark waar Ray Charles ipv Billy Preston de toetsen beroerd en ook nog even zijn fenomenale stem geluid laat horen.

Zo als al gezegd deze registratie is samen gesteld uit 3 concerten waarbij de bijdragen van King Curtis niet zijn opgenomen op dit album, maar op King Curtis - Live at Fillmore West (1971) zijn te horen.
En dan is er ook nog het collectors item Aretha Franklin & King Curtis - Don't Fight the Feeling (2005) die alle opnames van de 3 dagen bevat. Helaas heb ik dit kleinnoot (nog) niet in de kast staan). Tot die tijd voldoen het album van Aretha Franklin en dat Van King Curtis .

Aan al die genen die een van deze albums willen aanschaffen koop de extended versies met het bonus materiaal wat ook daar staan schitterende dingen op zo als Call Me en Mixed-Up Girl op deze en op die van King Curtis My Sweet Lord en Them Changes.

Om het even snel samen te vatten:
Concert registratie van hoog nivo die een must have is voor elke Soul fanaat.

5* dubbel en dwars waard.

Als er naar het beste album van Aretha word gevraagd komt men meestal met ofwel Aretha Franklin - Lady Soul (1968) of Aretha Franklin - I Never Loved a Man the Way I Love You (1967) aanzetten en soms een album uit haar meer "spirituele" periode begin jaren 70.
Deze Aretha Now word meestal vergeten en dat is zeer onterecht. Dit album is van een zelfde klasse als de 2 eerder genoemde albums en behoord zeker tot de betere albums die ze in haar lange loopbaan heeft uitgebracht. De eerste 3 nummers regelrechte classics en veder ook nummers van zeer hoog nivo.

4.5*

Tsja..............

Het is niet echt slecht of zo, maar om nu te stellen dat het goed is......?????
Ik denk dat het er vooral mee te maken heeft dat we het hier over Aretha Franklin hebben "The Queen of Soul" en als je zo'n status hebt valt dit album gewoon tegen.
Dan zet ik het album nog niet eens af tegen haar jaren 60 en 70 werk want dat is niet eerlijk dat is ruim 40 jaar geleden, maar als je het afzet tegen het recente werk van tijdgenotes als Candi Staton, Bettye LaVette en Mavis Staples dan zakt "The Queen" hier behoorlijk door het ijs.
Waar de dames Staton, LaVette en Staples gewoon heel erg sterke albums af blijven leveren die eigenlijk helemaal niets onder doen voor hun albums uit de 60ties en 70ties is deze worp van Franklin beduidend van mindere kwaliteit zo als ik al stelde het is niet slecht en het is ook zeker wel de moeite waard, maar daar mee is alles ook wel gezegd. Waarschijnlijk waren mijn verwachting ook te hoog.
De eerste 3 nummers van het album zijn eigenlijk gelijk de beste 3 waar Aretha bij vlagen klint als pak em beet 45 jaar geleden mmmh wellicht iest overdrevne maar ze haalt hier nog wel haar nivo van midden jaren 80, maar met nummer 4 begint het afglijden met als diepte punt No One reggae / ska of wat hier ook de bedoeling van was het is gewoon niet goed, slecht? Ja No one is een gedrocht waarvan ik ook niet begrijp dat het op dit album is terecht gekomen. Gelukkig gaat het met I'm Every Woman / RESPECT weer de goede kant op en sluit het album met de laatste 3 nummers nog wel redelijk af.

Simpel gesteld de eerst 3 en de laatste 3 zijn redelijk tot goed het middenstuk is bagger met als ultieme dieptepunt No One ik durf wel te stellen dat dat het slechtste is wat ze ooit heeft uitgebracht, daar gelaten haar versie van The Star-Spangled Banner tijdens de inauguratie van Obama toen had ik plaatsvervangende schaamte en dacht ik het komt nooit meer goed met Aretha. Gelukkig bewijst ze met dit album dat ze nog best wat in haar mars heeft, maar ik vrees dat ze zich te veel laat lijden door de producers van dit album.

Als dit de zwanenzang is van de grootste nog levende Soul Diva is het er een die om de verkeerde redenen memorabel is.

3.0* omdat ik in een positieve bui ben.

Arthur Conley geboren op 4 januari 1946 in Mclntosh County Georgia had zijn grote doorbraak in 1967 met de hit Sweet Soul Music en geloof het of niet maar dat nummer was plagiaat van de bovenste plank. Het is een bewerking van Sam Cooke's Yeah Man uit 1964 de credits op de eerste persing van de single gaan naar Conley en Redding pas toen het nummer een hit werd is dit aangepast.

Arthur Conley begon zijn muzikale carriere op 13 jarige leeftijd als leadzanger van Arthur and the Corvets en ze brachten 3 singles uit. In 1964 was daar single nr. 4 I'm a Lonely Stranger en die trok de aandacht van Otis Redding. Redding zorgde er voor dat Conley het nummer opnieuw solo mocht opnemen in de Stax Studio's en het nummer werd op Otis eigen label Jotis Records uitgebracht, maar had weinig succes. Otis nam Arthur Conley als protege onder zijn hoede en hun eerste echte wapenfeit was dus de Sam Cooke cover Yeah Man die de heren eigenhandig hadden omgevormd tot Sweet Soul Music. Door het succes van Sweet Soul Music tourde Conley in de legendarische Stax Soul Revue dwars door de V.S. en later ook door Europa.

In 1967 kwam Otis door een vliegtuig ongeluk om het leven en Arthur was ontredderd in die tijd nam hij veel werk op in de FAME Studio's, maar hij kwam nooit echt over de dood van zijn leermester.

Eind jaren 60 trok hij naar Europa waar hij via London en Brussel uiteindelijk in Amsterdam vestigde geen vreemde keuze voor een (zwarte) gay artiest die ontheemd was en 25 jaar lang een dubbel leven had geleid. Hij liet zijn naam officieel veranderen in Lee Roberts en eind jaren 70 begon hij ook weer muziek te maken onder de naam Lee Roberts & The Sweaters en hij ging ook weer op de planken staan in kleine zaaltjes, echter er waren nog genoeg mensen die het kenmerkende stem geluid van Conley herkenden en zijn optredens waren dan ook altijd totaal uitverkocht.
Van die optredens is er een voor het nageslacht bewaard gebleven opgenomen in een bar in de Bijlmermeer Amsterdam en in eerste instantie alleen als bootleg uitgegeven. Pas in 2007 kwam Arthur Conley - Recorded Live in Amsterdam (2007) met het concert op de cd en 2 docu's op de dvd (Atlantis over zijn tijd in Nederland en een aflevering van het VPRO programma Reiziger In Muziek uit 2001 met een zeer openhartig interview met Arthur).
Begin jaren 80 verliet hij Amsterdam om zich met zijn vriend in het Gelderse dorp Ruurlo te vestigen waar hij het bedrijf Art-Con Productions begon waarmee hij nieuw talent op weg hielp verder hield hij zich bezig met het ontwerpen van meubels en tapijten.

Arthur Conley stierf op 17 november 2003 op 57 jarige leeftijd en ligt begraven op de algemene begraafplaats in Vorden in een anoniem graf zonder steen / zerk.
Ik ben er een paar jaar geleden geweest en het is best wel een trieste aanblik een naamloos graf met wat bloemen er op, maar als je goed kijkt zie je afbeeldingen van Conley, briefjes en een cd-hoes tussen de bloemen liggen, er zullen niet zo veel mensen zijn graf bezoeken want het ziet er allemaal wat onverzorgd uit, maar de spulletjes die er worden achtergelaten bewijst dat de man nog niet totaal vergeten is.

Deze verzamelaar geeft een overzicht van Conley's carriere van 1964 tot 1974 en er is voor gekozen om de bekende nummers hier niet op te zetten, maar de opnames die veelal nooit eerder zijn uitgebracht op cd.
Conley bekend van up-tempo soul werk laat op dit album horen dat hij ook zeer "thuis" was in de langzamere Southern Soul. Zijn stem leent zich er buitengewoon goed voor.
Schitterende composities en producties die Arthur's stem op de voorgrond plaatsen de plek waar zo'n donkere rauwe stem thuis hoort.

Mooi eerbetoon aan een artiest die door de vroegtijdige dood van zijn leermeester en zijn innerlijke strijd met zijn "ware Ik" nooit het grote succes heeft gekend dat hij wel verdiende en die in de laatste jaren van zijn leven eindelijk rust kon vinden in een klein dorpje in de achterhoek alwaar hem dan op 57 jarige leeftijd het noodlot moest treffen met de K ziekte.
I'm Living Good; zijn muziek zeer zeker, zijn leven...........

4.5*

Troostprijs.....???? Wil het eerder betietelen als de hoofdprijs. De teksten zijn weer in het engels en dat vind ik wel een +punt komt het toch allemaal wat mooier over. Muziekkaal zweeft het tussen Arcade Fire , Band of Horses en Bauer lekker melangoliek allemaal dus met hier en daar een popsound.......Het album haalt het voor mij niet bij The Silja Symphony maar is tot dus ver een goede 2de in hun oeuvre...
En dan die verpakking in een zilverfolie omslag met een ererozet d'r op gespeld schitterend. Alleen al de verpakking is een goede reden tegen downloaden (als men daar al een reden voor moet aandragen)... enige nadeel is dan wel dat de cd niet tussen de "gewone" cd's in de kast past.... maar ach deze plaat verdient het om ingelijst te worden.....

Avery Sunshine, totaal onbekende (en daardoor ook ondergewardeerde) zangeres uit Atlanta die met haar 2e album een zeer sterke Soul / R&B plaat aflevert.
Avery heeft haar wortels in de Gospel zitten, ze beschikt dus over een stem die al vanaf jonge leeftijd goed getraind is en dat hoor je.
Alle nummers op dit album heeft ze zelf geschreven en gecomponeerd (al dan niet samen met Dana Johnson) en daarbij is ze ook volledig onafhankelijk ze kan op plaat dus doen wat ze zelf wil en daardoor is dit album een zeer persoonlijke plaat geworden.
Dit album is een heel goed voorbeeld van hoe een Neo-Soul plaat hoort te klinken krachtige, zwoele Soul met een lichte Jazz inslag en zo af en toe een vleugje Blues dit alles omlijst met geraffineerde instrumentatie zorgt ervoor dat het album een mooi en constant geheel vormt.

Aangezien ik vrees dat Avery een soort van verborgen pareltje blijft maar even wat referentie punten, als je van Angie Stone, Kindred & The Family Soul, Laura Mvula of het recentere werk van Candi Staton houd zal Avery Sunshine zeker in je straatje passen.

Ook van haar debuut album Avery Sunshine - Avery Sunshine (2010) ben ik zeer gecharmeerd, maar deze is nog net even beter, als ze deze lijn vast houd (en ik zie niet in waarom ze dat niet zou doen) belooft dit nog veel luister plezier voor de toekomst.

4.5 *