Neosoul een term die staat voor de vernieuwing van half de jaren 90 in de Soul. Klassieke "old-skool" soul vermengt met R&B. Marvin Gaye meets Prince met een 2Pac attitude zo kun je het geloof ik wel omschrijven dit debuut van D'Angelo.
Soul met een drijvende Funk vibe die de Neosoul definitief op de muzikale kaart zette.

Dit album ahum....superlatieven schieten mij tekort om het te omschrijven en ga het dan dus ook maar niet proberen, echter zelden een zo goed live album van een dance act gehoord tig maal beter dan alive 1997...... en vraag mij ook terdegen af of ze hier ooit nog over heen zullen gaan.....???? Vrees van niet omdat hun recentie studio werk mij niet echt meer kan bekoren... en dit alive 2007 wel eens een soort van eind punt kan zijn......maar dan wel een spectaculair eind punt. Maar de toekomst zal het uitwijzen......

Magistraal.

Dat is dit dubbel album.

Ruim 2.5 uur de diepste "West-coast Funk" die je maar kunt krijgen. Zware Basslines strakke synths vervormde vocalen en het blijft maar door gaan en dan te bedenken dat hij dit allemaal voor elkaar heeft gekregen met analoge synthesizers oude drumcomputers en vocoders. En dat hoor je dus terug typisch jaren 80 geluid.

Heerlijke jaren 80 stijl dus of toch niet ik weet het eigenlijk niet het klinkt mij allemaal vrij bekend in de oren, maar toch ook weer niet. Dan weer vette P-Funk of Cameo en dan weer Prince invloeden (zoals op het nummer The Sky is Ours waar zelfs de stem op die van Prince lijkt). Maar aan de andere kant is dit misschien wel de toekomst van Funk er zitten ook ontzettend veel electro invloeden in dit album, maar ook dubstep en breakbeat (oa. in Searchin' for Funks Future) hoe een toepaselijke titel.

Kort samengevat is dit Retro-Electro-funk met een futuristische inslag.
Het is simpelweg een geweldige groovy trip (waarvoor je geen grass nodig hebt), maar die je wel bij je strot grijpt en een verpletterende indruk achter laat.

Voor iedereen die dit album bij zijn platenboer wil bestellen maar geen idee heeft hoe men de titel van dit album behoort uit te spreken........ zeg dan maar gewoon "To Each His Own"

Dan Greer tsja wie kent hem niet, blijkbaar niemand hier op MuMe en dat is voor de soul liefhebbers op deze site een waar gemis, zeker voor de liefhebbers van de Memphis Sound.

Laat ik Dan Greer maar eens onder de aandacht brengen.
Dan Greer zoon van een boeren echtpaar geboren in Holly Springs Mississippi in 1942 en zo als bij vele soul artiesten liggen ook de "roots" van Dan Greer in de kerk, mede doordat zijn vader gospelzanger in de kerk als ook amateur blues gitarist was kwam Dan al snel in aanraking met beide soorten muziek. Aangezien er in huize Greer ook een piano aanwezig was en Dan daar erg in geinterreseerd was kon hij al op zeer vroege leeftijd redelijk goed met de piano overweg. In de jaren 40 was het veel kommer en kwel onder de zwarte bevolking van de VS en ook bij de Greers ging het allemaal niet van een leien dakje met als gevolg dat zijn ouders begin jaren 50 zijn gescheiden en Dan samen met zijn moeder naar Memphis vertrok. In Memphis zong hij al snel in het Babtisten Gospel koor en was met enige regelmaat te vinden op Beale Street, de straat in Memphis waar het muzikaal allemaal gebeurde. In eerste instantie was hij alleen toeschouwer maar al snel ging hij meedoen met talenten jachten samen met High School genoten als Louis Williams (later lead zanger van The Ovations), Percy en zijn broer Spencer Wiggins, Homer Banks en William Bell niet de minsten zou ik zo zeggen.
Na het behalen van zijn diploma ging hij kunst studeren, maar hij keerde al snel terug naar Memphis hij miste zijn Beale Street ondertussen was hij al een redelijk bekende naam in het circuit. Hij hing rond in de McLemore Avenue Studio waar Stax redelijk wat opnames maakte kwam in contact met de artiesten en producers van dit roemruchte label, maar nam er zelf nooit iets voor op. Na voor verschilende kleine labels te hebben gewerkt als schrijver en producer nam hij samen met Scotty Moore de singles Old Beale Street op tijdens die opnames kwam hij ook voor het eerst in aanraking met George Jackson met wie hij verder ging samen wereken. Ze brachten een aantal Singles onder de naam George & Greer uit. Samen kwamen ze als schrijver / producer terecht bij het Goldwax label waar ze werkten voor en met oa James Carr, The Ovations en Spencer Wiggins.
Highway 72 was de verbindings weg tussen Memphis en Muscle Shoals (De Heilige Graal van de Southern Soul) en er was dus een redelijke uitwisseling tussen beide plaatsen waardoor Rick Hall (de grote baas van de FAME Studio's) lucht kreeg van het Duo Jackson & Greer. Hall was hard opzoek naar een goede songwriter omdat top songwriter Dan Penn had besloten om bij Hall weg te gaan. Hall wilde dat Jackson exclusief voor hem in Muscle Shoals kwam werken en dat zorgde er dus voor dat het Duo gesplits werd, Greer bleef alleen achter bij Goldwax en Jackson vertrok naar FAME. Op een gegeven moment gaat Dan voor de Sounds of Memphis Studios werken. Eind jaren 60 was hij de vaste producer in de Memphis Studios en begon hij ook zelf nummers op te nemen en een groot deel van die opnames zijn op dit album voor het eerst te vinden.

Dus wat hebben we hier?
Een verzameling van 22 zeer goede Southern Soul nummers van een van de betere songschrijvers die dan zelf ook nog eens zeer goed met zijn stem overweg kan.

Verborgen pareltje dit album ik kan ook zeer aanraden George Jackson - Don't Count Me Out: The Fame Recordings Volume 1 (2011), George Jackson - Let the Best Man Win: The Fame Recordings Volume 2 (2012), Paul Kelly - Hot Runnin' Soul (2012) en James Govan - Wanted (2013).

Dan Penn groot songwriter (solo of in co-writerschap) die menig (soul) klassieker op zijn naam heeft staan brengt de nummers nu eens zelf en dat doet hij goed, maar geen van allen kan ook maar tippen aan de originele opnames.
Het is mij allemaal te braaf en netjes, goed Penn was hier alles behalve een jonge hond (53) maar om het nu zo veilig te doen dat alle inspiratie vervlogen lijkt te zijn dat vind ik jammer en een gemiste kans.

Kwalitatief steek het natuurlijk gewoon goed in el kaar en het luistert lekker weg maar raak hier niet wild enthousiast van.

3.5* zijn album Dan Penn - Nobody's Fool (1973) is i.i.g. een stuk beter. Een jonge Dan Penn die zijn eigen nummers vertolkt (demo versies, maar in een uitstekende geluids kwaliteit) zijn te vinden op Dan Penn - The Fame Recordings (2012)

Dan Penn kennen we natuurlijk van zijn songs schrijvers kwaliteiten samen met Spooner Oldham schreef hij menig Soul klassieker.
Hij nam de nummers ook vaak zelf op, en zie hier een verzamel album met werk van Dan Penn zelf.
De nummers in de oorspronkelijke oerversie zo als Dan ze bedoelt heeft de grootheden uit de Soul kregen vaak dit soort opnames te horen zo dat ze wisten wat ongeveer de bedoeling van het nummer was en konden zij er zelf een draai aangeven.

Mooi overzicht dat alleen al uit geschiedkundig oogpunt een pareltje is. De opnames zijn dan ook nog van een behoorlijk nivo qua zuiverheid ja het zijn demo's van ruim 35 jaar oud en dat hoor je, maar het geeft het geheel ook een meer origineel en oorspronkelijk karakter.

Mooi stukje Southern Soul geschiedenis en voor de echte Soul liefhebber een album dat zeker de moeite waard is. Ook de liner-notes zijn weer zeer informatief.

Darondo een Funk artiest "avant la letre". Zijn levens verhaal geeft materiaal genoeg voor een behoorlijk dik boek of een geweldige film, Artiest, pooier, tv-show host, en niet vies van drank, drugs en vrouwen.

Op muziekaal gebied niet heel erg productief dacht men altijd 3 singles uitgebracht begin jaren 70 die op Let My People Go zijn verzameld zowel A als B kant en 3 rest opnames. Meer was er tot op heden niet van Darondo bekend.

En zie hier, de dames en heren van BGP en sublabel van Ace Records (dan gaan bij de connesseurs alle alarm bellen rinkellen in positieven zin wel te verstaan) zijn gaan graven in de diepe krochten van lang verloren platen labels en hebben zo goed als alle opnames van Darondo gevonden (Men weet iemers nooit of je alles hebt als je niet van alles op de hoogte bent).

Op deze Listen To My Songs staan 14 nooit eerder uitgebrachte nummers en 2 nummers van het album Let My People Go
Het is pure rauwe California Funk & Soul allemaal demo versies. En toch klinkt het niet als zo danig, ja je hoort soms wel wat gepraat op de achtergrond of aan het begin of einde van een nummer, maar dat is niet storend het geeft het allemaal eigenlijjk wat meer emotie en echtheid mee voor zo ver dat bij deze Darondo nodig is.

Overladen van Emotie Pure Rauwe Funk, Soul zo als het bedoelt was nu allemaal mooi op 1 geweldige verzamelaar. Samen met Let My People Go heb je met deze 2 albums de complete discografie van deze onbekende Funk-held uit begin jaren 70.
Het schijnt zo te zijn dat de beste man momenteel bezig is aan opnames voor een nieuw album..........

4.5*

Darrow Fletcher velen zullen denken (al betwijfel ik of er uberhaupt veel mensen dit bercht gaan lezen) Darrow wie....????

Darrow Fletcher is een van de zo velen vergeten nooit doorgebroken soulzangers uit de jaren 60.
Geboren op 23 januari 1951 in Inkster Michigan en zingen was zijn lust en zijn leven, op zijn 14e nam hij al zijn eerste single op (The Pain Get's a Little Deeper) werd opgepakt door radio & televisie stations in Chicago waardoor hij een beetje bekend werd aldaar, maar de volgende 3 singles konden het "succes" van zijn debuut niet evenaren. Hij veranderde van platenmaatschappij maar ook dat mocht niet baten. Na wederom van label gewisseld te zijn kwam daar in 1968 eindelijk groot lokaal succes in Chicago met de single What Good Am I Without You waardoor hij ook met de groten op het podium kon staan tijdens de vele Soul-Revue's zo kwam hij in contact met oa. Stevie Wonder, BB King, en Jimmy Ruffin.
Ondanks zijn grote populartiteit in Chicago wist hij nooit door de grenzen van die stad heen te breken zelfs niet met zijn single The Way of Man. Wederom een label wissel maar weer bleeft het echte succes uit dit kwam omdat hij nooit bij een groot label onder contract heeft gestaan.
Hij bracht nog een aantal singles uit in begin jaren 70 maar ook allemaal zonder weinig succes.
In 1975 kwam hij in contact met niemand minder dan Ray Charles die wel wat in Darrow zag en hem naar L.A. haalde waar hij een aantal nummers voor Ray's Crossover Records opnam door allerlij geharrewar kwam het nooit tot iets constructiefs uit die opnames en ze bleven dus op de plank liggen. Hij heeft in de periode 1975-1979 een aantal opname sessies voor Crossover Records gemaakt die nu dus voor het eerst allemaal op cd zijn verschenen op deze geweldige verzamelaar.

Half de jaren 70 was de echte soul al aan het verdwijnen en voerde disco-soul de boven toon. Darrow laat horen dat er ook zeker nog echte soul opgenomen werd. Het is soul met een funky inslag maar grijpt zeer zeker terug op de hoogtijd dagen van de soul in de jaren 60.

Eindelijk krijgt deze geweldige vergeten soulheld een schitternd eerbetoon met deze verzamel cd die zijn werk uit de 2e helft van de jaren 70 verzameld. Hopelijk komt er ook nog een album met zijn jaren 60 werk.

4.5*

En dan toch weer maar eens de loftropet blazen over de dames en heren van Kent die al jaren dit soort vergeten artiesten boven halen op geweldige verzamel albums.
Het levert ze volgens mij bijna geen cent op maar uit liefde voor deze muziek blijven ze er consecuent mee door gaan.
Hulde Hulde Hulde. voor zowel het album als de uitgevers ervan.

Bij Darrow Fletcher - Crossover Soul: 1975-79 L.A. Sessions (2012) schreef ik


Deze verzamelaar behelst dus die periode te beginnen met zijn eerste single The Pain Get's a Little Deeper uit 1965 Fletcher was toen pas 14 jaar en had nog een kinderlijke stem (bijna een vrouwelijk geluid) een beetje te vergelijken met Michael Jackson ten tijde van het begin van The Jackson 5 en zijn solo single Ben uit 1972.
Op dit album staan al Fletchers singles uit zijn begin periode (1965-1971) aangevuld met "rest" opnames omdat hij zeer vaak van label wisselde is het nooit tot een album gekomen al zijn er wel pogingen hier toe ondernomen.
Helaas is deze verzamelaar niet chronologisch zodat je niet de ontwikkeling van zijn stem hoort, het springt van de kinderlijke stem uit 1965 naar het al geprijpte stem geluid van begin jaren 70 en dat is jammer maar niet on overkomelijk het zorgt er echter wel voor dat dit album een beetje rommelig overkomt en geen duidelijk geheel vormt soms heb je het idee dat je naar een verzamel album van verschillende artiesten luistert.
Maar goed de nummers op dit album zijn wel allemaal van een behoorlijk nivo en blijf het vreemd vinden dat Darrow Fletcher nooit is doorgebroken met deze 2 verzamel albums zal daar waarschijnlijk ook wel geen verandering in komen, maar zijn nalatenschap is op deze manier wel mooi bijeen gebracht door de dames en heren van Kent.

4* en als het album chronologisch was samengesteld had het 4.5* geweest.

Een verzamelaar van Bowie zijn die er nog niet genoeg?
Ja en Nee, Ja verzamelaars van Bowie zijn er genoeg dus laat de 2cd maar liggen bevat niets nieuws onder de zon en daarbij zijn alle nummers de single / radio versies (bijna alles is dus ingekort uitgaande van de album versies).
Ga je voor de 3cd dan is deze verzamelaar het beste wat je aan Bowie verzamelaars kunt krijgen. Alle bekende (hits) nummers staan er wel zo'n beetje op (weliswaar in de radio / single edits), maar op de 3cd versie staan ook een aantal alt. versies, niet eerder uitgebrachte nummers en nummers van voor zijn debuut album uit 1967. De 3cd is een verzamelaar die de carriere van Bowie (50 jaar) goed in kaart brengt. Samen met de 5cd Box David Bowie - Sound + Vision (2003) heb je een mooi en gedegen overzicht van Bowie

4.5* (voor de 3cd)

Op Me Myself and I, Say No Go, The Magic Number en Eye Know (ja ik weet het de singles van dit album) na heeft dit album de tand des tijds slecht verdragen......... Het klinkt nu allemaal behoorlijk gedateerd, maar daarom niet minder goed.

Destijds was het voor mij dan tenminste een verademing in Hip Hop / Rap land........ Tussen al het geweld van Ice T, Ice Cube, Public Enemy en ook wel The Beasty Boys gaven de heren van De La Soul een soort van Flower Power mood aan het genre........ Fris, fruitig, speels en doordrenkt van humor en zelfspot / -reflectie.......

Deze plaat doet mij een beetje denken aan Tom Waits, Masters of Reality, QOTSA en wellicht is het iets overdreven om de helden van Kyuss hier ook maar in een adem te noemen, maar ach in mijnj enthousiasme heb ik het al neer gezet........

Dit is werkelijk waar een buiten gewoon goede (Stoner)Rock / Roots plaat..... Het is allemaal lekker vuig en zwaar en lichtelijk oversteurd met geweldige riffs, neem nu het nummer Fantastic Journey of the Underground Man dat zijn toch wel verdomd lekkere riffs die daar in zitten.......

Dit is nu al (het jaar is net 18 dagen jong) een mogelijke kans hebber om hoog in de eindejaars lijste van 2009 te komen

voorlopig 4.5* maar dat kan best wel eens 5* worden voor dat het 2010 is............

Was er een beetje bang voor dat het een herhaling zou worden van hun eerste 2 albums (die overgens beiden zeer goed waren) Maar dat het dan toch wel teveel het zelfde zou worden........

En dat is dus niet gebeurt...... Dit klinkt over het algemeen wat steviger dan dat ik van Delays gewend was......
Dus geen 3 op rij zech maar..... tja is natuurlijk wel weer een lekkere popplaat geworden zoals ze momenteel niet zo veel meer worden gemaakt maar met wat meer rock in vloeden nu, en die stem tja die herken je uit duizenden......

Goede derde van Delays voorlopig 4*

6 jaar hebben we er op moeten wachten voor dat deel 3 van deze serie uitkwam, maar het is het wachten waard geweest......

Wederom is het de dames en heren van Network gelukt om een schitterende selectie te maken uit het aanbod van de traditionele muziek uit noord-west Afrika...... en nu maar hopen dat deel 4 niet zo lang op zich laat wachten

Ben geen groot verzamelaar van Afrikaanse / Wereld muziek maar de compilatie cds van Network hou ik toch echt wel bij.... op deze cds verzamelen zij namelijk de creme de la creme van dit genre.....

Ook een aanrader is de Golden Afrique serie die zich meer richt op centraal en zuid Afrika......

Beste van Diana
Heb de deluxe versie en draai altijd track 9-16 de Original Chic Mix dus is nog net even beter dan het originele album. Die mix is gewoon een Chic album met de vocalen van Ross.
Ook disc 2 van de deluxe versie is zeer de moeite waard is een soort van alt. Best Of met vnl. 12" uitvoeringen.

Prima editie die DeLuxe Editie voeft echt iets toe en is dus geen geld klopperij wat nog wel eens het geval wil zijn bij dit soort heruitgaves.

Een Anthology van Donny Hathaway er was natuurlijk al Donny Hathaway - Someday We'll All Be Free (2010) die bestaat uit zijn 3 studio albums en 2 live albums aangevuld met demo's. Eigenlijk een soort van verzameld werk van Donny Hathaway.

Deze box is veel meer een echte Anthology met
Disc 1 een soort van best of compilatie
Disc 2 13 niet eerder uitgebrachte demo's
Disc 3 het live optreden Live at The Bitter End New York 1971 (nooit eerder in zijn geheel uitgebracht)
Disc 4 zijn beste duetten met Roberta Flack
Schitterend boekwerk er bij.

Met zorg samengestelde box met redelijk wat niet eerder verschenen materiaal, alleen al voor disc 3 is deze box het aanschaffen waard, Donnie was op plaat al geweldig, maar live is het magnifiek.

Geen nieuw studio album, maar een album met outtakes en rareties.
Restmateriaal daar hebben we het dus over. Meestal gaat het bij dit soort albums mis behalve dan als je Bruce Springsteen of Niel Young heet (die kunnen er hele boxen mee vullen).
Deze van Drive-By Truckers mag er ook zeker zijn het klinkt allemaal goed en af. Gelukkig staan er heel wat niet eerder uitgebrachte nummers op zo als daar zijn Little Pony and the Great Big Horse, de Tom Petty cover Rebels en het schitterende When the Well Runs Dry het is voor mij totaal onbegrijpelijk waarom dit nummer nooit eerder op plaat is gezet.
Speciale vermelding is er voor het kerst nummer Mrs. Claus' Kimono (nooit geweten dat er een kerstvrouw was en al helemaal niet dat ze zulke lange benen heeft). De cover van Bob Dylan's Like A Rolling Stone hadden ze beter op de plank kunnen laten liggen.

Al met al een album dat lekker sloom en low voort kabbelt en je het diepe zuiden van de V.S. in trekt, met meesterlijke gitaar partijen.

Nu maar wachten op een nieuw studio album maar tot die tijd kunnen we hier lekker naar luisteren. en naar het live album Live From Austin TX.

4*

Geen nieuw studio album, maar een album met outtakes en rareties.
Restmateriaal daar hebben we het dus over. Meestal gaat het bij dit soort albums mis behalve dan als je Bruce Springsteen of Niel Young heet (die kunnen er hele boxen mee vullen).
Deze van Drive-By Truckers mag er ook zeker zijn het klinkt allemaal goed en af. Gelukkig staan er heel wat niet eerder uitgebrachte nummers op zo als daar zijn Little Pony and the Great Big Horse, de Tom Petty cover Rebels en het schitterende When the Well Runs Dry het is voor mij totaal onbegrijpelijk waarom dit nummer nooit eerder op plaat is gezet.
Speciale vermelding is er voor het kerst nummer Mrs. Claus' Kimono (nooit geweten dat er een kerstvrouw was en al helemaal niet dat ze zulke lange benen heeft). De cover van Bob Dylan's Like A Rolling Stone hadden ze beter op de plank kunnen laten liggen.

Al met al een album dat lekker sloom en low voort kabbelt en je het diepe zuiden van de V.S. in trekt, met meesterlijke gitaar partijen.

Nu maar wachten op een nieuw studio album maar tot die tijd kunnen we hier lekker naar luisteren. en naar het live album Live From Austin TX.

4*

Was ik over Rockferry nog zeer enthousiast, van de opvolger ben ik een stuk minder gecharmeerd.

De eerste kennis making met het nieuwe album van Duffy was de single Wel Wel Wel en dat vond en vind ik nog steeds een zeer slecht nummer. Als dat de toon en nivo voor het nieuwe album zou worden dan zou het aan mij niet besteed zijn.

Gelukkig is het album nog best redelijk te noemen op de misser Well Well Well na is best wel te doen.
My Boy is een aardig pop nummer, maar wat dat publiek er bij doet begrijp ik niet helemaal.
Too hurt To Dance lijkt er al meer op, een rustige ballad die er best mag zijn en de eerste "blue eyed sixties soul" invloeden zijn gelukkig weer te horen.
Keeping My Baby is wat meer uptempo, een nummer dat zo uit het engeland van de jaren 60 had kunnen komen.
Well Well Well laat ik daar maar geen woorden meer aan vuil maken had echt niet op dit album gemoeten en haalt het geheeld behoorlijk naar beneden.
Don't Forsake Me is wederom een zeer gevoelige ballad die mooi fragiel gezongen is.
Endlessly is in essentie best een mooi nummer maar om de een of andere reden is Duffy behoorlijk met haar stem in de weer en dat pakt niet bijster bijzonder uit, jammer gemiste kans denk ik, de muziekale sfeer is echter wel heel goed.
Breath Away had zo van Dusty Springfield kunnen zijn het nummer hiervoor overgins ook, eigenlijk alle ballades op dit album. Maar weer die stem, er iets in haar intonatie veranderd iets waar ze tentijde van Rockferry nog geen last van had.
Lovestuck is een pop nummertje dat hier eigenlijk niet echt thuis hoort, het klint te eigentijds
Girl is van het zelfde laken een pak als Lovestruck.
Hard For the Heart is een redelijke afsluiter van dit album.

Of het nu komt doordat de productie en het co-schrijverschap in handen was van Albert Hammond of dat dit album Engels aandoet waar Rockferry Amerikans andeed of omdat Duffy haar stem niet meer is wat het geweest is, ik ben er nog niet helemaal uit maar dit is wat mij betreft zeker geen waardige opvolger van Rockferry.

Er staan zeker een aantal goede nummers op dit album (Too Hurt To Dance, Don't Forsake Me, Breath Away) maar ook een paar regelrechte missers (My Boy, Well Well Well, Girl).
En dan is er iets veranderd aan haar stem, iets waarvoor ik eigenlijk al een beetje bang was nadat ik op North Sea Jazz vorige jaar bij haar optreden vroegtijdig ben weggegaan omdat het te schel / nasaal was.

Al met al toch nog 3.5*

Zo kijk hier hebben Adele, Amy, Joss en vooral Duffy dus de mosterd vandaan gehaald.

Dit is werkelijk waar een parel in de soul geschiedenis.... en hieruit blijkt eens te meer maar weer eens wat een ongeloofelijke vibe er uit Memphis en omsterken ging in de jaren 60...... Als zelfs een engelse hier zo veel inspiratie op kan doen en dan zo'n geweldige plaat op kan nemen.......

Alleen jammer dat dit talent van Dusty door weinigen wordt opgemerkt / gewardeerd.

Tsja wat hebben we hier nu eigenlijk.....?????

Lastig te definieëeren zal ik maar zeggen, wat de muziek op deze verzamelaar het beste omschrijft is Rare Grooves uit de jaren 50 en 60 met een exotische inslag denk hierbij aan samba-ballen, kokosnoot-shakers, hawaiiaanse ukeleles, steelpannen, bongo's, sitars en wat al niet meer aan exotische instumenten voorbij komt. In zo goed als elk nummer zit wel een vleugje samba, salsa, caypso, rumba, mambo of afrikaanse ritmes.
Je waant je terug in de tijd, naar het latijns America van de jaren 50,maar alles wat er op deze verzamelaar staat komt gewoon van eigenboden.
De samenstellers ((Bert Taken & Arjo van Loo) ook bekend van de Dutch Rare Groove serie) hebben de archieven van Fono's grondig uitgespit en 26 heerlijke dansbare, funky, jazzy, groovy nummers op deze heel erg lekkere verzamelaar gezet.......

Dit geeft een redelijk beeld van wat er in Nederland nog meer naast de bekende Jazz werd gemaakt.

Dit is eigelijk gewoon een must have voor iedereen die Rare Grooves en warm hart toe draagt........ Dit is de basis van de Rare Groove in Nederland.

4* en hopelijk kommen er nog meer van dit soort releases.