S Express ofwel Mark Moore.......
Theme From S Express is natuurlijk een klasieker met de sample uit Is It Love You're After wat de plaat een geweldige drive mee geeft.... Toen werden oude disco samples nog nuttig gebruikt zeg maar........ Theme From S Express is een van mijn All Time Favourite dance / house Classics......
De rest van het album vind ik niet zo bijzonder de ander 2 singels (Super Fly Guy en Hey Music Lover) gaan nog wel, maar de overige 7 tracks...... nee niets bijzonders.....

3 Dames die in een warenhuis in New York werkten en een plaatje opnamen en ondekt werden..........

Vind dit album eigen lijk nog best wel gaan.......
Push It is een geweldige track en Shake Your Thang heeft een lekkere groovy drive......... En zelf van Twist and Shout hebben ze iets waardigs gemaakt alleen vrees ik wel de John Lennon zich in zijn graf om zou draaien als hij dit hoort......

Het album als geheel vind ik toch wat aan de schreeuwerige kant, met iets minder niets zeggend gewauwel en wat meer zang had hier veel meer ingezeten gelukkig hebben ze dat later wel gedaan.......

Live At the Harlem Square Club is een mijlpaal op het gebied van Live albums.

Sam Cooke zijn reguliere studio albums waren kwalitatief hoogstaande albums, maar wel albums die nergens uit de bocht vlogen of aanstoot gevend waren. De nummers waren "veilig" en gingen vn. over liefde en de problemen in het dagelijks leven. Later zou er een meer politieke lading in zijn nummers komen.

Zo mooi en glad zijn studio werk was zo ruig is deze registratie van een optreden in de Harlem Square Club in het getto van Miami.
Dit album is puur, rauw, energiek . Sam Cooke brengt broeierige, zweterige uitvoering van juweeltjes als Feel It, Chain Gang, Bring it on Home die nergens meer lijken op de studio uitvoeringen. Dit komt ook mede door de geweldige begeleidings band met oa. King Curtis op saxofoon en Cliff White op gitaar die alle netheid van de nummers omzetten in wilde, opzwepende, sexie nummers. Sam beheerst en regiseert de show volledig hij barst van het zelf vertrouwen en geeft een geweldige wervelende en meesleepende show weg die haaks staat op het beeld dat het grote publiek van hem had.

Samen met James Brown's Live at the Apollo is dit een juweeltje uit de live registraties van jaren 60 soul optredens.

Na 2 albums ( Sam Dees - Second to None (1995) / Sam Dees - The Heritage of a Black Man (1998)) met demo's en een paar "echte" nummers is er dun nu deel 3

Een zeer goede aanvulling op eerder genoemde albums. Wederom demo's die als proef bedoelt waren voor de "echte" opname al klinken de meeste nummers gewoon als volwaardige composities.

Sterk staaltje schatgraverskunde van de dames en heren bij Kent.
De 3 albums samen geven een heel goed overzicht van wat Sam in de jaren 70 en 80 allemaal heeft gedaan. Slechts 1 album zelf uitgebracht (The Show Must Go On (1975), maar zo ontzettend veel meer opgenomen en bijna allemaal van één zelfde hoge kwaliteit.
Alleen al uit geschiedkundig oogpunt de aanschafwaard en als Donny Hathaway, Terry Callier en Marvin Gaye (jaren 70 werk) je bevallen kun je je hier helemaal geen buil aan vallen.

Een aantal van de demo's in de "echte" versie zijn te vinden op One in a Million (2014)

Sam Dees vooral bekend van zijn schrijvers en producers kwaliteiten in de jaren 70. Hij schreef honderden nummers voor o.a. George Benson, Aretha Franklin, Larry Graham, Esther Phillips, Clarence Carter, Millie Jackson, Loleatta Holloway, The Temptations en zo kan ik nog wel even door gaan.
Hij stond midden jaren 70 onder contract bij Atlantic waar hij zelf 1 album uitbracht The Show Must Go On (1975) een album dat in de loop der jaren een behoorlijke cult status heeft verworven.
Hij nam echter veel meer op in de meeste gevallen als proef voor de echte opnames van degenen waarvoor het nummer geschreven was. Niet ongebruikelijk want veel van zijn collega's deden het zelfde. Dat soort opnames verdwenen na gebruik in de archieven en er werd eigenlijk nooit meer naar omgekeken.
Gelukkig halen de dames en heren van Kent / Ace die archieven met enige regelmaat overhoop om met dit soort geweldige compilaties te komen.
Dit album bevat 23 nooit eerder uitgebrachte songs / demo's (al klinken de meeste als volwaardige nummers) van een geweldige klasse uit de jaren 70. Sam's stem is diep en de muzikale omlijsting summier.
Heb nooit begrepen dat hij nooit echt is door gebroken want zijn debuut album is echt zeer goed en kan met gemak in het rijtje Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976), Allen Toussaint - Toussaint (1970), Bill Withers - Just as I Am (1971), Marvin Gaye - Here, My Dear (1978), Donny Hathaway - Donny Hathaway (1971) en Terry Callier - Occasional Rain (1972) ja ik weet het een behoorlijk indrukwekkend rijtje maar Sam's The Show Must Go On hoor daar gewoon tussen.

Sam had potentie volgens mij, maar hij bleef zich echter richten op het schrijven en produceren voor anderen hij bleef dit doen tot ver in de jaren 80. Pas in 1989 kwam zijn 2e studio album uit Secret Admirer een album dat totaal onopgemerkt bleef er zouden in de jaren 90 nog 4 albums volgen Cry to Me: Deep and Mellow Soul of Sam Dees (1994), Gospel Tribute (1997), Sam Dees (1997) en Lovers Do (Pen Pad, 1998) allen zijn in de obscuriteit terecht gekomen. Ik heb geprobeerd om voldoende info over de albums te vinden om ze op MuMe te zetten, maar dat is alleen gelukt voor Secret Admirer (staat in de wachtrij)).

Gelukkig is er dan naast zijn debuut album deze verzamelaar en Sam Dees - The Heritage of a Black Man (1998) waarop voornamelijk demo's en eigen nummer staan uit de late jaren 70 en jaren 80 en net uitgebracht Sam Dees - It's Over (2015) met wederom alleen maar geweldige jaren 70 werk van Sam. Voor de vinyl freaks is er dan ook nog Sam Dees - Take One (2014).
De 3 cd's en de LP geven een heel erg goed en gedetailleerd beeld van de kwaliteiten van deze cult figuur, altijd in de marge bezig geweest nooit echt bekend geworden, maar terecht zeer gewaardeerd door een select gezelschap.

5* voor deze omdat deze nog net even beter is dan de andere 3 die allen 4.5* scoren

Sam Moore waar kennen we die van...??

Nou Sam Moore was de helft van het legendarische duo Sam & Dave die in de jaren 60 bekend en berucht waren om hun geweldige live preformances ze werden ook wel Dubble Dynamite genoemd.....

Na het uiteen vallen van het duo veroorzaakt door het uit blijven van sucses volle singles en drugs probleemen in 1970 gingen de heren ieder hun eigen weg......

Sam Moore nam al in 1970 dit album op, maar dat werd destijds niet uitgebracht mede verantwoordelijk hiervoor was de slechte reputatie van Sam zelf (geweld pleging en drugs misbruik) geen enkele platen maatschappij wilde zijn handen hier aan branden zeg maar..... eeuwig zonde natuurlijk.

Maar gelukkig werden de opname's in 2001 terug gevonden en na wat touwtrekken heen en weer is het album dan toch uiteindelijk in 2002 uitgebracht ruim 30 jaar na dato dus.

Het album is een geweldige jaren 60 uptempo soul plaat met die lekkere heese stem van Sam..... en tja soms denk je wel eens van hé verrek waar is Dave gebleven, maar ook solo staat Sam zijn mannetje........

Aangezien ik wel van lekkere heese soul stemmen hou en zeker van heese uptempo nummers is dit album voor mij echt helemaal geweldig het swingt de pan uit echt waar...... Het is allemaal wel net even minder dan in de hoogtijd dagen van Sam & Dave maar ja da's ergens wel logisch ook.... zo'n duo zal er waarschijnlijk wel nooit meer komen.....

Dit album is echt een aanrader voor iedereen die van lekkere funky uptempo nummers houd......
Maar vrees er voor dat dit een verborgen parel zal blijven aan gezien er vrij weinig tot niets van het album op internet te vinden is en men niet snel zo iets als dit "blind" zal kopen.....
Hoop hier met deze recentie toch wat verandering in te brengen.....

Sinds een aantal jaren mogen de dames en heren van Ace de donkere kamers van de Motown archieven afstruinen om zorgvuldig samen gestelde verzamelalbums en heruitgaves samen te stellen, geen idee wat voor bedrag ze daarvoor hebben betaald aan Universal (waar tegenwoordig alle Motown rechten liggen), maar ik denk dat het behoorlijk is.
Samen met Finders Keepers (2013) geven deze 2 albums een mooi inkijkje in de donkere kelders van de Motown archieven.
Het overbekende Motown geluid is hier natuurlijk zeer nadrukkelijk aanwezig de hit formule van Holland / Dozier / Holland stond en staat nog steeds als een huis.
Bij Motown werkte het als volgt er werd een nummer geschreven en dat werd door verschillende artiesten onafhankelijk van elkaar opgenomen en een wijze dictator (Berry Gordy) besloot welke opname op single zou worden uitgebracht alle andere opnames werden verwezen naar het archief waar ze soms nog wel eens uitkwamen om op een studio album van de betreffende artiest terecht te komen, maar het over grote deel zag nooit meer het daglicht. Tot nu dan (de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat voordat ze van Ace de kelders in mochten er ook al een aantal mensen van Universal door de krochten hebben gestruind en 4 zeer sterke dubbel cd's hebben samengesteld met niet eerder uitgebrachte nummers)

2 albums die de kwaliteit van het "rest" materiaal blootleggen van wat is opgenomen op 2648 West Grand Boulevard in Detroit.
Mooi om te horen is dat de "kleinere" namen eigenlijk niets onder doen voor de boegbeelden van Motown, op deze 2 albums is er ook een mooi evenwicht gevonden tussen grote en kleine namen.

4.5*

Voor de volledigheid de 4 albums die door Universal zijn uitgebracht zijn A Cellarful of Motown! (2002), A Cellarful of Motown! Volume 2 (2005), A Cellarful of Motown! Volume 3 (2007) en A Cellarful of Motown! Vol.4 (2010)

Note dit is een gedeelte van een bericht in het topic Genres >> Soul, Funk en R&B >> Kent / Ace Essentials zie hier het volledige bericht.

Ik weet het niet met Seal. Voor mij is Seal de man van de albums Seal (91) en Seal (94) vond die albums toen heel erg sterk en ze hebben nu nog steeds niet aan kracht en zeggenschap ingeboed.

Van zijn werk na 1995 ben ik eigenlijk niet zo gecharmeerd. Zijn vorige (Soul) vond ik een totale deceptie en ook deze weet mij niet echt te boeien. Het zal wel jeugdsentiment zijn of zo iets maar nee Seal en ik zijn bijden ouder geworden, maar uitelkaar gegroeid.

Het album zelf is alles behalve slecht, maar het komt ook zeker niet boven het maaiveld uit. De nummers zijn allemaal van een redelijk nivo en de productie laat ook weinig te wensen over maar het klinkt allemaal wel redelijk vlak. Het album kabelt rustig verder zonder dat er iets gebeurt.

Zo als al gezegd beter dan zijn vorige maar komt bij benadering niet in de buurt van zijn beste werk.

3.5*

Shirma Rouse iedereen die wel eens naar DWDD kijkt weet waarschijnlijk wie ze is. De iet wat gezette dame met een geweldige strot die ja.
En die geweldige strot heeft ze dan ook nog eens volledig onder controle. Het maakt niet uit of het nu uptempo, midtempo of ballades zijn het komt allemaal perfect uit de verf. Mede dankzij de zeer kundige productie de goede muzikale begeleidingen het lekkere funky sfeertje dat over dit album ligt is dit toch wel een zeer aangenaam album geworden. Geheel door crowdfunding gefinancierd en in eigenbeheer uitgebracht.

Naar aanleiding van dit album gaat Shirma ook weer een clubtoer doen en als je de kans hebt om dat te zien zeker doen, want lieve is deze dame echt geweldig. Shirma Rouse is voor mij momenteel "The Dutch Queen Of Soul"

4*

De ultieme Roots Folk plaat wat mij betreft niet voor niets nummer 2 in mijn top 10.

Dit album is zo goed uitgeballanceerd donker, duister, vol emotie en naargeestigheid. Het album ademnd een de sfeer uit van een trip door het landschap van Hillbillies en Outlaws uit de afgelegen gebieden van de VS.

De geweldige stem van David Eugene Edwards pas zo ontzettend goed bij deze muziek dat met enige regelmaat je haren recht overeind gaan staan.

Met het openings nummer Seen What I Saw valt het album gelijk met de deur in huis een mooi duister ingetogen nummer. Black Soul Choir is een goed uptempo nummer met mooie variaties in intonatie in Edward's stem. Zo ook op Haw klint het allemaal zeer duister ondanks dat het nummer er een behoorlijk tempo op na houd.
Het album blijft je verrassen en boeien het word nergens eentonig en blijft onder de huid broeien. In de nummers word een mooi spanningsveld opgebouwd zo als in Horse Head waarbij je denkt dit was het, maar nee het gaat door en word nog even beter.
Het niet alledaags gebruik van instrumenten als Banjo en Bandoneon en een zeer op de voorgrond tredende slidegitaar zorgen er voor dat dit album een zeer eigen geluid heeft.
De Slidegitaar intro van Heel On the Shovel is even wonderschoon als afgrijselijk en onheilspellend, die onheilspellendheid blijft het hele nummer op de achtergrond door werken.

American Wheeze is wat mij betreft wel het absolute hoogte punt van dit album. Het nummer begint met een Bandoneon die je gelijk meetrekt in de schemering van het nummer als dan de bijval van de mondharmonica komt word het duister en halfverwege het nummer als alles samen komt zorgt de stem van Edward's er voor dat de duisternis kompleet is, bij het outro van wederom alleen bandoneon is het zo donker dat je geen hand meer voor ogen ziet.
En vanuit die ondoordringbare duisternis klinkt er dan van uit het niets een banjo.
Die banjo luid Red Neck Reel in een nummer dat qua tempo iets hoger licht dan de rest van het album en bijna vrolijk aandoet, maar schijn bedriegt ook dit nummer heeft iest mistieks over zich heen.
Prison Shoe Romp trekt je weer het moeras in waar in je verstrikt raakt in geluiden en hese vervormde stemmen die je angst aanjagen, maar je ook ontzettend intrigeren.
Neck On the New Blade doet wat de rest van het album ook doet je verwonderen over de kracht van de instrumentatie en de zang.
Afsluiter van het album Strong Man is een waardige in eerste instantie lome afsluiter die naar gelang het nummer vordert naar een climax toewerkt waar de pijn van af druipt om langzaam weg te faden naar de absolute stilte en leegte die volgt als het album is afgelopen.

5*

Aller aardigste verzamelaar van Sixteen Horsepower.

Disc 1 bevat een selectie van hun albumtracks die werden geselecteerd door de fans van de band dit kon via hun website. Wel opvallend aan de tracklist is dat er maar liefst 5 nummers van het album Secret South op staan en maar 3 van Sackloth 'N Ashes verder 2 nummers van Low Estate, 1 nummer van Folklore en 1 nummer van de EP Sixteen Horsepower.

Als overzichtswerk redelijk reprezentatief maar de nadruk ligt wel erg op Low Estate waardoor het lijkt alsof ze daarna niet veel bijzonders meer hebben gemaakt en dat is natuurlijk niet het geval.
Die 12 nummers samen zijn goed voor net geen 50 minuten en aangezien er op een cd al snel 75 minuten kunnen worden gevuld had het beter geweest de overige ruimte ook te benutten .

Disc 2 bestaat geheel uit demo opnames en radio sessies erg interesant voor de fan/verzamelaar en geeft dit album gelukkig nog wat extra (dat is ook de reden dat ik hem heb aangeschaft) maar ook dit schijfje is maar matig gevuld iets meer dan 3 kwartier dus ook hier nog ruimte genoeg voor meer werk.

Al met al dus een alleraardigste verzamelaar, maar er had meer ingezeten als men de ruimte op deze 2 schijfjes meer had gevuld.

Angezien het gene wat er op deze 2 schijfjes staat wel van een ongeloofelijk hoog nivo is en ik een zwak heb voor Sixteen Horsepower toch 4.5*

En hij flikt het weer..............

Wederom een plaat van een behoorlijk hoog nivo van Solomon....... Sinds zijn come back plaat Don't Give Up On Me uit 2002 is al zijn werk van een zeer hooge kwaliteit....

Het is bij deze alleen wel zo dat het allemaal een beetje glad geproduceerd is , maar dat mag de pret niet drukken dus daarom vind ik dit wel de minsten van zijn laatste 4 albums maar het verschil met de andere 3 is maar minimaal hoor.

Wederom 4* voor Solomon....... net zo als de vorige 3 albums van hem..... en dat hij nog maar lang door mag gaan met het uitbrengen van dit soort albums.

Leroy Phillip Mitchell geboren 27 juni 1944 Louisville Kentucky kon al op vroege leeftijd goed overweg met trompet, gitaar en piano voor zo ver bekend alles autodidactisch en vanaf zijn junior highschool periode zat hij in allerlei (school) bandjes / groepen. Met een van die bandjes (The Checmates) zette hij in 1961 voor het eerst voet in een opname studio (bij mijn weten is daarvan nooit iets uitgebracht). Na zijn diensttijd, die kort was omdat hij op medische gronden werd ontslagen voege hij zich bij The Moonlighters waarmee hij toerde als onderdeel van een Musical Revue door de zuidelijke staten van de V.S. En ja het word eentonig maar toen die Revue Muscle Shoals aandeed bleeft Mitchel daar hangen (de inpakt van Muscle Shoals in de Soul geschiedenis is van een gigantisch belang geweest). Hij kreeg een contract van Rick Hall bij F.A.M.E. Records daar werd echter des tijds niets van uitgebracht. Mitchell verliet F.A.M.E. en ging naar Houston en daar na naar Los Angeles nam overal wel wat op maar nergens werd het uitgebracht. In de late jaren 60 ging hij terug naar Muscle Shoals waar hij een contract kreeg bij het Muscle Shoals Sound Label van Roger Hawkins pas daar werd er een nummer dat Mitchell had geschreven uitgebracht te weten It Hurts So Good van Katie Love het nummer werd later een hitje voor Millie Jackson. Hij bracht zelf ook een aantal nummers uit waarvan Free For All de bekendste is en hij begon voor Stax te schrijven Mel & Tim's Starting All Over Again is van zijn hand. Hij begon zich ook bezig te houden met de productie van nummers voor o.a. Archie Bell, Curtis Wiggins en Willie Mitchell. Mitchell schreef en produceerde mee aan de 2 doorbraak albums van Millie Jackson Caught Up en Still Caught Up en hij begon een gevistigde naam te worden. Hij werkte verder met en voor o.a. Bobby Womack, Joe Simon, The Averige White Band, Ben E. King, Bobby Sheen, Marry Wells en Candi Staton. Eind jaren 70 kwamen er ook 2 albums van hem zelf uit Make It Good (1978) en Top of the Line 1979 beiden werden niet echt opgepikt en raakten snel in de vergetelheid. Verliet de muziek industrie voor een paar jaar om er midden jaren 80 weer in terug te keren met het album Devastation (1986) waarop het kleine hitje Gonna Come Back to Love staat en hij nam nog een album op Loner maar dat werd pas op kleine schaal in 1991 uitgebracht. Verder richtte hij 3rd Dynasty Records op waar hij tot op de dag van vandaag nog actief mee bezig is.

Op deze verzamelaar 23 producties van zijn hand die een mooi beeld geven van zijn productie en schrijvers kwaliteiten. Het is allemaal jaren 70 werk en dat hoor je gelijk het zit allemaal behoorlijk in de zelfde hoef. De soulvolle disco hoek zeg maar, niet alles valt daar onder een nummer als Starting All Over Again is natuurlijk een Southern Soul klassieker van de bovenste plank, maar klinkt in de versie van Johnnie Taylor wel op en top 70ties en ook Candi Statons Here I Am is geweldige Southern Soul.
Het bijgevoegde boekje is wederom zeer informatief. Met deze verzamelaar word er weer een mooi stukje Soul / Disco blootgelegd.

4.5*

Bekend concept (2 cd's met een diversiteit aan Soul en Jazz nummers aanelkaar gemixt) van oa Blue Note Side Tracks, Blue Note Trip en Wicked Jazz Sounds.

Vind deze wel een leuke toevoeging aan de bestaande reeksen omdat deze een erg divers aanbod aan Soul en Soul/Jazz gerelateerde nummers heeft.
Het springt op deze 2 schijfjes van Soul naar Jazz naar Lounge en dan weer naar Funk en van oud naar nieuw en weer terug. Het is eigenlijk een klein geschiedeniscollege over Soul muziek.

Heel erg gevarieerde muziek keuze en waar het bij de bekende series nog wel eens mis wil gaan bij de overgangen gaan de nummers hier allemaal perfect in elkaar over.

Toen ik dit album zo'n 4 jaar geleden kocht was ik er erg content mee en dat ben ik nog steeds
De titel deed en doet nog steeds vermoeden dat het een serie zou zijn maar tot op de dag van vandaag laat Volume 2 nog steeds op zich wachten helaas.

Ik als Boxen-freak ben ook hier weer erg over te spreken........

Geweldige verzameling van soul classics uit de 60ties en 70ties.......
Alle bekende namen en labels zijn hier op vertegen woordigd en deze box geeft dus een mooi beeld van de Soul uit deze periode......

Gelukkig niet alleen maar bekend werk, maar ook een paar onbekende / vergeten pareltjes zo als daar zijn : The Soul Surviviors - Expressway To Your Heart (later gecoverd door Margo Thunder en die versie vind ik zelf nog beter) The Capitols - Cool Jerk, Dyke & The Blazers - We Got More Soul en wat te denken van Young Hot Unlimited - Soulful Strut (instrumentaal nummer dat later heel bekend is geworden als Am I The Same Girl.......... Maar zo als gezegd voornamelijk bekend werk........

Zoek je een goede en degelijke Soul verzamel box die zich niet op een stroming / Label richt dan is dit een zeer goede........ Deze kan natuurlijk niet op tegen Beg Scream & Shout maar ja dat is dan ook wel de ultieme Soul Box........

Spencer Wiggins is één van de vele onbekende namen uit de Southeren Soul, die geweldige muziek gemaakt heeft.

Spencer Wiggins groeide op in Memphis de bakermat van de Southern Soul tijdens zijn jeugd werd de liefde voor muziek hem al met de paplepel in gegoten door zijn ouders. Zijn moeder zong in het Baptistenkoor van hun gemeenschap en buurt genoten van spencer waren oa James Carr en Bobby Bland. Op 18 jarige leeftijd nam Spencer zijn eerste single Lover's Crime op voor het legendarische label Goldwax op er volgden nog 8 singles, maar geen er van brak door bij het grote publiek.
In 1969 stapte Spencer over naar Fame Records waarvoor hij ook nog een aantal singles opnam, maar ook deze bleven vrij on opgemerkt.
In 1973 verliet Spencer Memphis om zich in Miami te vestigen daar werd hij actief voor de Baptistenkerk en legde hij zich toe op Gospel, iets dat hij tot op de dag vanvandaag is blijven doen.

Deze verzamelaar geeft een mooi en goed beeld van het werk dat hij voor Fame Records / XL Recordings heeft opgenomen. Heel veel nummers op deze verzamelaar zijn nu voor het eerst op cd verschenen.
Dit album staat bol van bezwerende, broeierige en uptempo soul van een zeer hoog nivo, Spencer Wiggins beschikt over een prachtige stem die doet denken aan Sam Cooke, maar ook aan die van Otis Redding.

Deze verzamelaar is een goede aanvulling op de in 2006 verschenen The Goldwax Years , deze 2 verzamelaar geven samen een goed beeld van wat deze onbekende grootheid in de jaren 60 en 70 allemaal opgenomen heeft.

De naam Spencer Wiggins zal waarschijnlijk wel nooit zo bekend worden als Sam Cooke of James Carr en eigenlijk is dat ook helemaal niet zo erg. Bij een kleine groep liefhebbers is deze man zeer gewardeerd en geliefd en zo zijn er velen zangers en zangeressen die nooit echt zijn door gebroken, maar zich wel kunnen meten met de groten uit het genre.
Gelukkig hebben we dan het Ace/Kent label die veel van deze "vergeten" legendes met verzamelaars als deze weer onder de aandacht brengen. Waardoor hun nalatenschap niet geheel verloren zal gaan.

Herkenbaar en vertrouwd geluid, te herkenbaar en vertrouwd.

Dit album had net zo goed 13 jaar geleden uit kunnen komen en dan was het wellecht nog wel relevant geweest. De enige echte toevoeging t.o.v. 15 jaar geleden zijn de Afrikaanse invloeden, maar die zijn sporadisch voor de rest is dit gewoon een herhalings oefening van hun eerste 2 albums.
Goed gedaan dat dan weer wel.

De nieuwe Starsailor is weer van het zelfde hooge nivo als hun vorige 3 albums.......
Lekker melangolische pop nummers met die karakterestieke stem van James Walsh......... Velen zullen zeggen dit is "meer van het zelfde" en tja dat is het eigenlijk ook met hier en daar een variate in tempo maar voor de rest..... tsja....
Maar als dat "meer van het zelfde" ook steeds van een onwaarschijnlijk hoog nivo is en dat dat "meer van het zelfde" wel weer steeds weet te boeien is het eigenlijk helemaal niet meer "meer van het zelfde"..... Hun volgende album zal ook wel weer "meer van het zelfde" zijn en dat vind ik helemaal niet erg......

Op hun debuut plaat (Love Is Here) na is dit hun beste.......

Ben ook zeer te spreken over de Bonus disc met 7 acoustische versies van de albumtracks er op......... Dit is eens een bonus-disc waar je wat aan hebt......

4.5* maar leunt net als Love is Here tegen de 5* aan.......

Dat hier nog geen berichten bij staan....?????

Dit album bevat heel wat meer funk invloeden dan haar vorige album en daarom spreekt dit album mij ook veel meer aan dan haar vorige 2....... die zijn veel meer R&B georienteerd.

Dit album swingt veel meer en alles is overgoten met een jaren 70 sausje.........

Lekker plaatje van Stephanie en hoop dat ze bij haar volgende album niet weer terug grijpt op haar eerste album maar vrolijk verder die funk hoek induikt.......

De vergelijking met "The Big O" komt hier een paar keer voorbij en die is niet geheel onterecht, maar hoe vaker ik dit album en voornamelijk zijn 2 eerdere EP's luister doet het mij steeds meer aan Niall Horan's zang (manier van zingen en stem geluid) denken, maar dan met meer tijdloze arrangementen.

Sterk album dat waarschijnlijk weinig aan relevantie zal gaan verliezen de komende decennia. Niet zo vreemd ook want dit is tijdloze muziek die altijd wel op waarde geschat zal worden.

Blijkbaar is dit soort muziek niet MuMe-fähig genoeg met slechts 11 stemmen op dit album en een hand vol op zijn 2 EP's. Jammer deze Stephen Sanchez verdiend meer aandacht.

Het is dat het een verdomd "vol" muziekjaar is anders had dit album weleens in mijn eindejaars Top 10 kunnen staan, helaas te veel concurrentie dit jaar.

Na jaren lang een beetje rond gesukkeld te hebben zowel muzikaal als prive was er dan in 2005 weer een nieuw album van Stevie Wonder.

Dit album is stukken beter dan wat hij in de 25 jaar daarvoor heeft uitgebracht.
Dit album straalt weer een sfeer uit die ook terug te vinden is op zijn jaren 70 werk....... Het is geen meesterwerk maar staat wat mij betreft gelijk aan zijn laatste echt goede album Hotter Than July uit 1980.

Deze plaat is weer als vanouds lekker afwisselend en om de een of andere reden krijg ik het gevoel bij het beluisteren van dit album dat hij er weer zin in had om een album op te nemen. Dit is hopelijk geen eenmalige comeback maar een doorstart.

Hij is in 2008 nog op wereld toernee geweest en deed ook Rotterdam aan en heb hem daar in levende lijve mogen aanschouwen en hij is nog steeds zeer energiek.
Hopelijk komt hij dit jaar of volgend jaar weer met nieuw werk.

De ultieme Stevie Wonder verzamelaar..........
4CD's lang een chronologisch overzicht van zijn lange carriere en omvangrijke ouvre.........

Van af de eerste single Fingertips Part 1&2 tot aan het Duet How Come How Low met Babyface..... Er is volgens mij niets essentieels dat op deze box mist........

Heel goed is te horen hoe hiij in het begin de richting van het commercieele sucses word in geduwd door Motown waar hij zich gelukkig begin jaren 70 van weet te bevreiden........
Van af dan heeft hij zelf de leiding in handen en schrijft en arrangeert hij bijna alle nummers zelf........ Hij is dan los van het Motown juk dat hem in artistieke zin behoorlijk in de weg zat........

Aangezien hij al een gevestigde naam was en geld in het laadje bracht voor Motown (waar het toen allemaal al niet zo goed meer ging) lieten ze Stevie zijn eigen weg zoeken en dat leverde 5 magistrale albums op in de jaren 70 nl. Music of My Mind, Talking Book, Innervisions, Fulfillness' First Finale en Songs in te Key of Life. Deze periode beslaat de nummers 22 t/m 49. Wat mij betreft de beste periode in zijn carriere.

Daarna word het allemaal wat minder maar ook tussen de overige nummers zitten noch geweldige songs zo als Master Blaster en het duet How Come How Low met Babyface..........

Deze Box laat heel goed de muziekale ontwikkeling van Stevie Horen van het prile begin tot het eind van het vorige milennium........

Een groots eerbetoon aan een van de grotere artiesten die er op de aardbol rond lopen........
En hij is nog steeds niet uit gerangeerd dat bewijst zijn laatste album A Time to Love en zijn wereld toernee van 2008 (die gelukkig Rotterdam ook aandeed en ik de mogelijkheid om de meester live te zien niet voorbij heb laten gaan) en ik dus met eigen ogen heb kunnen zien dat Stevie Wonder Stil Going Strong is.........!!!!!!

Ingeklemd tussen Innervisions en Songs in the Key of Life zit deze parel uit zijn ouvre.........

De genialiteit van de goede man straalt ook hier weer vanaf........
Dit is wel de pereode dat hij op zijn creatief hoogte punt was
Als je de Albums Music of My Mind, Talking Book, Innervisions, deze en Songs in the Key of Life neemt dan heb je het aller aller beste van Stevie te pakken......

Ook dit album staat weer vol met de lekkerste Soul van een nivo waar maar weinigen aan kunnen tippen....... Het steekt muzikaal ook allemaal perfect in elkaar en het album vormt en harmonieus geheel dat nergens inzakt of de interesse laat vervagen.......

Zijn laatste album van een hoog nivo, hierna ging het helaas berg afwaarts tot aan zijn laatste (A Time to Love die weer een stuk beter is dan het meeste werk van hem uit de jaren 80 en 90)

Kijk zo geweldig goed als Innervisions, Talking Book en Songs in the Key of Life zal het wel nooit meer worden, maar dit album van Stevie is nog steeds van een zeer grote klasse.
Nummers als Master Blaster, All I Do, Rocket Love en As If You Read My Mind zijn nog steeds geweldige nummers en ook zijn vertolking van Happy Birthday is zeer goed.

Deze 10 nummers vormen nog steeds een mooi geheel, iets wat bij zijn latere albums steeds minder werd.
Zijn muzikale kwaliteiten zijn ook hier nog steeds goed hoorbaar hij blijft inventief en vernieuwend bezig met synthesysers als je goed luisterd zit hier eigenlijk best veel in wat later in de jaren 80 door anderen is gebruikt.

Jammer jammer jammer

Heel betreurenswaardig maar dit en de volgende 2 albums zijn nu niet echt bijzonder te noemen.

Dit album gaat nog eenigzinds de nummers Part-Time Lover en Overjoyed zijn nog wel goed, maar de rest is van een zeer middelmatig nivo.

Met dit album werd echt de gang naar beneden ingezet en die zou helaas duren tot 2005

helaas kan ik hier niet meer dan 3.5* voor geven.

Deel 3 van zijn weergaloze 5 op een rij (Music in my Mind, Talking Book, deze, Fulfillingness' First Finale en Songs in the Key of Life)

Als Songs in the Key of Life zijn Opus Magnum is dan is deze het Beste van de rest.........

Dit album is 9 x Prijs....... 9 nummers die alle 9 van een ongeloofelijke schoonheid zijn....... Of het nu het Rustige Visions of het uptempo Higher Ground betreft het steekt muzikaal en artestiek allemaal perfect in elkaar...... Alles past bij elkaar en sluit naadloos op elkaar aan.......
Het was zijn meest creatieve en artistieke periode en of dat nu door zijn spiritueele zoektogt komt of niet het is en blijft geweldige muziek die hij des tijds maakte.........

Dit album word alleen nog overtroffen door Songs in the Key of Life om de dood eenvoudige reden dat hij op dat album het hooge nivo geen 9 maar 21 nummers lang weet vol te houden.........

Stem verhoogd van 4* naar 4.5* alleen maar omdat er een nog beter en completer Stevie Wonder album is.........
Songs in the Key of Life gaat van 4.5* naar 5* (zit alles van Stevie zo eens na te kijken en blijkt dat er stemtechniesch een paar ommissies in zitten)

Het begin van zijn muzikale hoogte punt begint bij dit album en word afgesloten door het Meesterwerk Songs in the Key's of Life.......

Deze vormt de eerste aanloop naar een geweldige periode in zijn carriere.....

Dit album vertoont de eerste tekenen van een mengeling van Soul en Funk in een down tempo setting (vind dit de beste omschrijving die ik kan verzinnen) Hij laat het vertrouwde Motown geluid los en gaat zijn eigen weg....... Beetje het zelfde als wat Marvin Gaye deed op What's Going on en de 4 albums daarna........
Superwoman is het beste nummer van dit album, maar de rest doet hier weinig voor onder.....
Let wel op de albums hier na word het allemaal nog mooier en vooral beter uitgewerkt, maar met deze legt hij de basis voor wat komen gaat.......

4*

Zijn Opus Magnum...........

De 4 voorgaande albums (Music of My Mind, Talking Book, Innervisions en Fulfillness' First Finale) zijn de aanloop naar dit Meesterwerk........

De geweldige musicale en artistieke prestaties die Stevie op dit album ten toon sprijt zijn van een ongekend nivo die maar zelden in de muziek geschiedenis zijn vertoond.........

Alles valt op dit album perfect in elkaar het is een geweldige harmonieuze mix van Soul / Funk / Pop die 21 nummers lang weet te boeien en nergens ook maar een spoortje van verveling te weeg brengt.........
Zowel de down-tempo als ook de up-tempo nummers getuigen van on ongeloofelijk muziekaal inzicht en zijn allen van en even hoog nivo..........

De invloed die het album in de loop der tijden heeft gehad is ook van een niet te onderschatten waarde....... Vele nummers van dit album zijn later gecoverd door anderen en de Samples die van dit album in andere nummers zijn gebruikt zijn bijna niet meer te tellen.......

Waar Innervisions en Fulfillness' First Finale nog 9 en 10 nummers hadden heeft deze er 21 alleen al om deze prestatie (21 nummers lang dit geweldig hoge nivo vast houden) mag men dit met recht een Meesterwerk noemen dit is de Kroon op zijn meest sucses volle periode 1972 - 1976. Hier na werd het allemaal weer wat minder, wat hier nu de preciese reden van is is mij ook niet geheel duidelijk. Maar dat dit album de afsluiter van een tijdperk is mag wel duidelijk zijn.........

Voor dit Opus Magnum kan ik dan ook niet minder dan de volle 5* geven, maar dat is eigenlijk nog te weinig....... Dit is een album van buiten catagorie en behoort in iedere platenkast te staan........

Na afgelopen weekend alle 5 albums uit zijn artistieke top periode (1972 -1976) weer eens te hebben beluisterd besloten om Songs in the Key of Life in mijn Top 10 te zetten........

Was benieuwd waar mee de heren na Road To Ruin op de proppen zouden komen...... zouden ze op de ingetogen sound van Road To Ruin door gaan...????/
Nou gelukkig hebben ze dat niet gedaan en is de electrische gitaar weer waar hij hoort (prominent aanwezig) op dit album dat voor de rest een lekkere vertrouwde sound laat horen..... Niets nieuws onder de zon maar wel degelijke rock zoals we zijn gewend van Supergrass.....

Als er ook maar een instrument zijn orgineele sound niet heeft verloren is het wel het Hammond orgel, al sinds de introductie in de jaren 60 is het orgel (en dus ook het geluid ervan) niet veranderd en dat maakt het zo karakterestiek.

Na in oa de begeleidings bands van Boris en Anouk te hebben gesppeld is daar dan nu het solo debut van Sven Hammond Soul. Het album staat bol van de opzwepende dansbare Jazz Funk met in de hoofdrol het Hammond orgel.
Oude tijden herleven en doen mij denken aan meesters op het Hammond als Jimmy McGiff en Brother Jack McDuff.
Lekkere uptempo Funk , Retro-Soul en ook Blues komen in een razend tempo voorbij waarbij het onmogelijk is om stil te blijven zitten.

Bij nummers als Svoogaloo, Lust For Jive en Benny's Blues (met Benjamin Herman op Sax) knalt het Orgel je huiskamer binnen.
Moet Jij Wete had zo van The Meeters kunnen zijn en het is lang niet alleen Jazz & Funk dat de klok slaat Locking Up, Turning Round laat horen dat het ook behoorlijk kan rocken, en wat te denken van Miss Troglodite dat wel een heel erg goede 60ties rock sound heeft denk aan The Who en The Kinks.

Een album dat heel erg divers is met het Hammond in de hoofdrol en nergens eentonig word of de interesse niet vast kan houden.

Wat mij betreft de plaat voor het voorjaar en wellicht ook voor de zomer.
Hopelijk ga ik dit ook nog live meemaken want dit bruist op cd al van de energie.

5* En dus goede kans hebber op een notering in de eindejaars Top 10 van 2010.

Wat doen ze toch ontzettend goed werk daar bij ACE Records..... neem nu deze schitterende soul verzamelaar weer.....

Ook dit schijfje staat weer bom vol met de meest schitterende soul in een perfecte geluids kwaliteit.
Weer lekker veel, minder en zelfs totaal onbekende nummers en artiesten dat is nu net zo goed aan de verzamelaars van Ace / Kent ze duiken de stoffige kelders van de soul en funk in en poetsen de gevonden opnames geweldig op zodat nu iedereen kan genieten van deze schitterende nummers..... neem nu Shipwrek van Jerry Williams met die lekkere blazers partij d'r in geweldig en het minder bekende maar oooo zo swingende Stop Knocking van Ruth Brown

Tot nu toe de verzamelaar van het jaar..... maar daar zal nog wel verandering in gaan komen want er staat nogal wat op uitkomen bij ACE Records.......

Magnifieke verzamelaar van 60 Southern Soul.
Deze verzamelaar is op gehangen aan de songwriters Dan Penn en Spooner Oldham. Alle 24 nummers zijn dan ook van hun hand alleen of in co-writerschap Evenzo is ook de productie in de meeste gevallen van een van de 2 heren.

Dit is een schitterend overzicht van wat deze 2 heren in hun mars hadden.
Zeer goede en goevoelige Southern Soul van een ongekende schoonheid, mede door de uitvoerende artiesten zijn dit eigenlijk gewoon 24 pareltjes bij elkaar. Soul doordrenkt van emotie en gevoel.

Bij Ace weten ze ook altijd de geluids kwaliteit van de nummers behoorlijk op te krikken zodat ook dat dik in orde is.

Wederom 5* voor een Ace release en er zullen er nog wel meer volgen dit jaar, ze hebben bij Ace 2011 uitgeroepen tot "Year of the Southern Soul"