Samen met Manhattan Soul Volume 2 (2012) hebben we hier 2 verzamelaars die vol staan met veelal niet eerder uitgebrachte nummers van de New Yorkse labels Scepter, Wand & Musicor.
Deze 2 albums zijn een goed voorbeeld van de "schatgravers kwaliteiten" van de dames en heren bij Ace Records. Heel veel van de nummers op deze albums waren destijds nog niet eerder uitgebracht nummers die al die jaren op de plank lagen te verstoffen en dan blijkt dat er heel veel moois nog te ontdekken valt.
De albums zijn een mix van krachtige ballades (Deep Soul met veel Memphis invloeden), up-tempo werk (Northern Soul met de eerste Philly Disco invloeden) en ook de Latin invloeden zijn soms terug te horen en dat is niet echt vreemd omdat New York zo'n beetje de bakermat was van de culturele en muzikale samensmelting van de New Yorkers en Midden- en Zuid Amerikaanse immigranten. Eigenlijk geven deze 2 schijfjes een goed beeld van de totale New Yorkse Soul / Dance scene in de jaren 60 en 70.
Een multiculti muzikale trip die de smeltkroes die New York is mooi bloot legt.

4.5* voor beide albums

Martin Scorsese kennen we natuurlijk allemaal als regiseur van (naar mijn mening zeer goede films) maar verstand van muziek heeft hij ook. Op deze 5cd box geeft hij een schitterend overzicht van de Blues van de 20st eeuw..... Alle vormen van de blues komen aanbod. Je kan heel goed horen hoe veel invloed de blues gehad heeft op de ontwikkeling van de moderene (pop)muziek.

Een must voor de muziek liefhebber...... ook aan te raden zijn de DVD's die onder de zelfde naam zijn verschenen.....

Het zal even schrikken zijn voor degenen die Marvin Gaye alleen van zijn bekende werk kennen, dit is zijn debuut album en zo als Angelo al zegt is het een mengeling van R&B en Jazz zonder duidelijke richting. Juist die jazz invloeden zullen velen bevreemdend vinden denk ik, ik zelf vind het wel iets hebben.

Er is wel iets vreemds met dit album aan de hand, het lijkt wel of men probeert dit album uit de discografie van Marvin weg te laten want op geen enkele verzamelaar van Marvin (voor zo ver mij bekend) staan nummers van dit album, zelfs niet op The Motown Masters 1961-1984 die volgens de titel zijn hele oeuvre behoord te bestrijken staat niets van dit album. Sterker nog op zijn eerste verzamel album uit 1964 (maar 3 jaar na zijn debuut album) staan alleen nummers van latere albums, singles en b kantjes.
Vreemd want dit album verdient meer aandacht , niet zijn beste uit zijn begin jaren maar zeker een waardig debuut.

3.5

Was ook niet voor jouw geweldige recensie bedoelt hoor..... maar meer dat ik aan al het voorafgaande weinig tot niets toe te voegen heb.....

Maar dit is voor mij de ultieme soul plaat om de vrij simpele reden dat op dit album wat mij betreft alles samen komt wat soul zo intens en bijzonder maakt.....

Het album is een schitterend emotioneel geladen concept over pijn, verdriet en tegenslag (kommer en kwel al om zeg maar) en dan door Marvin zo emotioneel gezongen hij legt hier echt heel zijn ziel en zaligheid in.... Je hoort de pijn gewoon door je speakers komen....
En daarbij komt dan ook nog dat dit album groten deels autobiografisch is tja............. Tis gewoon mijn persoonlijke soul favo een brok emotie geweldig..... superlatieven schieten te kort.

Nummer 10 in mijn Top 10

Met het uitkomen van deze plaat was het genre Trip Hop gendefinieerd een fusie van Hip-Hop, Ambient, Dance en Dub
De mix tussen deze 4 stijlen pakt op dit album zo bijzonder goed uit dat het de blauwdruk vormde voor wat komen ging. Acts als Groove Armada, Morcheeba en Roots Manuva hadden nooit kunnen worden tot wat ze zijn zonder dit album.

De raps van Tricky en de gast bijdragen van Horace Andy geven het album een donkere en zware lading mee die nergens te word........

De zang van Shara Nelsen is zeer breekbaar iets wat op het geweldige Unfinished Sympathy nog eens versterk word door de strijkers in dit emotionele liefdeslied.

Dan mag Unfinished Sympathy het top stuk van dit album zijn, de rest van het album is van een bijna even hoog nivo waarbij de donderende basgrove op Five Man Army, de zoete ambient klanken van Hymn of the Big Wheel en de funky lading op Daydreaming bij dragen aan de gehele sfeer van de donkere achterbuurten van Bristol waar producers, dealers, drugsgebruikers en muziekanten samen komen om dingen te doen die het daglicht niet kunnen verdragen met als rezultaat dit geweldige album.

Duister, Onheilspellend, Atmosferisch, Net onder het oppervlak borrelend en Wazig dat zijn de acciosaties die ik bij dit album heb........ (iets wat ik later ook ervaarde bij Burial's Untrue, maar dit ter zijde)

Het is een van de Mijlpalen in de Muziek geschiedenis, het is een album dat vernieuwend en expiriementeel was en waar later velen hun inspiratie uit hebben gehaald

Als een donderslag bij heldere hemel was daar in 1991 Blue Lines, 3 jaar later een vervolg, maar oprichtster en stem van de band Sahara Nelson was alweer vertrokken en na ook nog even de naam veranderd te hebben in Massive tijdens de eerste Golf-oorlog en daar mee de fans in verwarring te brengen en na een rampzalige tournee door de VS waren de dan nog overgebleven leden in 1994 terug van eigenlijk nooit weggeweest.

Zonder Shara Nelson maar met gast vocaliste Tracey Thorn van Everything But the Girl is het openings nummer Protection al gelijk een schot in de roos Tracey zingt al net zo breekbaar als Sharon en de muzikale omlijsting doet ook zeker niet onder voor hun eerdere werk. Ook op Better Things komt Thorns stem mooi uit de verf en de Raggea legende Horace Andy weet op Spying Glass de duisterheid goed te vangen. Dicht opeen gepakte beats en lome ritmes voeren wederom de boven toon. Ook de vocale bijdragen van Tricky (die tijdens de opnames van dit album vertrok om een solo carriere te beginnen) in Karmacoma en Eurochild doen denken aan hun debut. Het grote verschil met Blue Lines is toch wel dat dit album meer instrumentaal is. Wat betreft de productie is dit album van een even hoog nivo als Blue Lines.
Alleraardigste afsluiter van dit album is een cover van Light My Fire van The Doors in een meesterlijke live uitvoering.

Protection bevestigde de status van Massive Attack als leading act in Trip-Hop scene en dat Trip-Hop geen hype was, maar een levensvatbaar sub-genre.

We schrijven begin jaren 90 jawel 25 jaar geleden hoorden we voor het eerst van de heren Kenny "Dope" Gonzalez & "Little" Louie Vega (a.k.a. Masters at Work) hun eerste wapenfeit samen was een remix van Debbie Gibson - One Step Ahead. De heren waren al geruime tijd afzonderlijk van elkaar bezig, maar door toedoen van Todd Terry werden ze een duo dat zijn sporen in de dance en daar buiten zou na laten.
De eerste 10 jaar van MaW waren al schitterend bijeen gebracht op de 2 4cd boxen Masters at Work - The Tenth Anniversary Collection Part One: 1990 - 1995 (2000) & Masters at Work - The Tenth Anniversary Collection Part Two: 1996 - 2000 (2000).
Deze box omvat hun gehele carriere van 1990 tot 2005 (helaas geen solo projecten van na 2005 toen de heren voor onbepaalde tijd uit elkaar gingen) en dan hoor je weer maar eens hoe goed de heren altijd zijn geweest en nog steeds zijn.
Het "MaW geluid" komt in alle producties terug en is zeer herkenbaar. De bonte mix van Dance, Soul, Jazz, Hip Hop, Latin, Fusion en wat al niet meer werkt nog steeds.
Helaas is deze box niet chronologisch en springt het van hot naar her en dat is een beetje jammer je hoort de evolutie van de sound niet, iets wat wel het geval is op de 2 andere boxen, maar ja die beslaan dan weer maar alleen de eerste 10 jaar.
Als je de tracklists van deze en de 2 andere boxen naast elkaar legt staan er natuurlijk een aantal doublures op en daar ontkom je ook niet aan, maar gelukkig zijn er daar van een aantal in andere versies opgenomen op deze box. De hele box geeft een goed en representatief beeld van de 15 jaar dat MaW bestond. Zo goed als alle "bekende" nummers staan hier wel op, maar is natuurlijk niet volledig.
Als je de 3 boxen samen neemt is het een geweldige verzameling dance van de jaren 90 en de eerste helft van de jaren 00
Ik denk dat er in de dance (in de laatste 25 jaar) niemand invloedrijker is geweest als de heren Kenny "Dope" Gonzalez & "Little" Louie Vega het zij als producer/remixer of al artiest zelf onder welk pseudoniem dan ook als MaW of solo. En daar bij zijn het ook nog eens ware kunstenaars achter "The Wheels of Steel".

4.5* voor deze degelijke overzichts box.

De break voor onbepaalde tijd werd in 2013 opgeheven toen ze met een remix kwamen van Donna Summer - Last Dance . Jammer dat er daarna wederom niets meer van MaW is vernomen.

Een 4 cdbox met het beste van wat de heren Kenny "Dope" Gonzalez & "Little" Louie Vega (a.k.a. Masters At Work) in de periode 1990-1995 allemaal op de plaat hebben gezet.

Deze heren waren "Hot as Hell" begin jaren 90 alles en iedereen wilde met dit producers / remix duo werken en dat was niet voor niets.
De heren hebben een geheel eigen geluid gecreeërd, als je een beetje in de dance zat destijds hoorde je gelijk dat het een productie van Masters at Work betrof.

Op deze 4 schijfjes alleen maar geweldige dancetracks pure kwaliteit. Het is Dance met Disco en Funk invloeden getransformeerd naar hedendaagse Dance, overgoten met een heel erg herkenbare sfeer en eigen geluid. Dat eigengeluid hebben ze vooral te danken aan het goed gebruiken van vocals, piano, saxofoon, trompet en de beat en drive die in de nummers zit.

Ga hier niet alle nummers becommentarieëren, maar nummers als Love & Happiness, Beautiful People, When You Touch Me, Deep Inside, The Bomb en We Can Make It zijn voor mij de absolute TOP van wat er aan Dance in die periode werd geproduceert.

De nummers zijn bijna allemaal in de orgineele 12" versie op deze schijfjes gezet en ook dat vind ik een groot + punt.

Voor wat de Heren tussen 1996 en 2000 allemaal hebben gedaan is er de Box Masters At Work - The Tenth Anniversary Collection Part Two ook deze box is van een ongekende kwaliteit.

De Heren waren ook begenadigd DJ's deze mix dubbel cd is een zeer sterk mix album van "Little Louie Vega.

5* voor deze blauwdruk van de Dance van Masters At Work.

Sinds Mavis Staples - Have a Little Faith (2004) elke 3 jaar een nieuw album je kon er bijna de klok op gelijk zetten dat er dit jaar wee een nieuwe Mavis uit zou komen en jawel hoor daar is tie dan.

Wederom een ijzersterke plaat van deze onder tussen 76 jarige Soul "legende".
Om aERodynamIC maar even aan te halen "oerdegelijk" dat is dit album zeer zeker net als de voorgaande.
Mavis levert wederom een sterke Gospel / R&B plaat af niets nieuws onder de zon, maar dat moet je natuurlijk ook niet verwachten van Mavis, gelukkig maar want generatiegenote Aretha ging vorige jaar behoorlijk onder uit met haar poging om eens te veranderen op Aretha Franklin - Sings the Great Diva Classics (2014).

Mavis doet gewoon waar ze goed in is en dat is prachtige R&B georienteerde Gospel brengen, strakke en passende muzikale begeleiding die nergens de overhand neemt, maar in dienst staat van de vocale kwaliteiten van Mavis.

Mooie toevoeging aan haar toch al niet onverdienstelijke discografie, volgende afspraak in 2019 zou ik zeggen.

Gek he dat Halleluja gehalte. Bij Mavis en veel van haar generatie genoten liggen hun muziekale roots in de kerk, daar zijn de meesten hun muziekale carriere begonnen en zo als volgens mij wel algemeen bekend is heeft de kerk en hun Gospels nog steeds een zeer grote invloed op de oudere afro-amerikaanse bevolking. Neem bv Charles Bradley gisteren op NSJ ik quote de beste man maar even (luid schreeuwend met die rauwe hese stem van hem) "Do you wanne go to church, Raise your hands to The Lord and scream yaaah" en de handen gingen de lucht en en men schreeuwde yaaah. Of wat te denken van The Godfather of Soul die zijn live shows doordrenkte van het geloof zeker op latere leeftijd. Of Marvin Gaye, Al Green, Bill Withers, Stevie Wonder, Bobby Womack (ook gisteren weer tijdens NSJ) en zo kan ik er nog wel tig opnoemen die allemaal The Lord er bij halen live of op plaat.
Nee Gospel zit zeer vast verankerd in de Soul en dat is maar goed ook.

Dus nee ik vind het helemaal niet vreemd die religieuze inslag bij veelal de "oudere" soul artiesten.
Het hoort simpel weg bij de muziek Soul en Gospel zijn erg met elkaar verwoven.
Heb 1x in mijn leven een echte gospel dienst meegemaakt in de V.S. en dat vergeet je van je lang zal je leven niet meer Raymond van het Groenewoud omschreef het zeer treffend in zijn Liefde voor Muziek
"Ik zag de grootvader van Prince en hij leidde daar een kerkdienst, ole ola
Oeh beminde gelovigen, dat was nogal eens een kerkdienst, ole ola
Niet zoals hier waar menige uitgescheten kruidenier met een wezenloos grijs kostuum komt luisteren naar een mummelende pastoor, ole ola
Nee het was een stel uitgelaten zwarte apen on de zotste stond van voor, ole ola"

Nu ik hier tog bezig ben dan ook maar gelijk mijn mening over Mavis haar laatste:

Dit is wederom een schitterende Southern Soul / Gospel / Blues album van Mavis, sterke nummers in kwalitatief goede arragementen. Mavis brengt de nummers vol overgave en met passie en bezieling gezongen. Net als haar vorige 3 albums is ook dit album weer een getuigenis van haar kunnen. Samen met oa. Bettye LaVette, Betty Harris en Candi Staton houden zij de Soul / Gospel traditie hoog.
Dit is gewoon zeer goede Southern Soul / Blues in de traditie van Muscle Shoals zo als die al ruim 60 jaar gemaakt word en als het aan de dames licht gaan ze er ook nog wel even mee door.
Van mij mogen ze en ook live zijn deze dames nog zeer de moeite waard ik durf zelfs te stellen dat mening R&B zangeresje heel jaloers is op deze dames en zo niet dan zouden ze dat wel moeten zijn.

Deze vergeten Soul Diva doet helemaal niets onder voor oa. Gladys Knight of Diana Ross, maar waarom is Maxine Brown dan zo onbekend.......? Ik heb werkelijk waar geen idee, maar hopelijk komt daar met deze verzamelaar verandering.

Deze Diva van de Northern Soul treed overgins nog steeds op en veel van de nummers die op deze compilatie staan brengt zij nog steeds ten gehore.

Persoonlijk vind ik haar uptempo nummers het beste One in A Million en One Step At A Time zijn ware dansvloer knallers, maar haar rustigere nummers en balades mogen er ook zeer zeker zijn.

De opnames op dit album stammen allemaal uit het begin van de jaren 60 de tijd dat iedereen idereens nummers uitbracht dus redelijk wat covers op dit album maar ook nog wat eigenwerk.

Wederom een zeer goede compilate van een minder bekende Soul artiest en als je het boekje leest (met vergrootglas) ben je wat Maxine Brown betreft helemaal bij.

Hoe ging het verder met de ontwikkeling van Soul & Funk in Memphis na 10 december 1967......

Dat is goed te horen op deze cd... De basis werd gelegd door Otis Redding en deze verzameling Soul & Funk uit Memphis mag je dan ook gerust als een soort van nalatenschap zien van Otis Redding, Sommige van de artiesten op deze plaat hebben nog met Otis gewerkt.

Het is een lekker broeierige plaat met soul waar in veel funk invloeden zijn te horen..... dit is een typische Memphis City Funk compilatie.....

Memphis Boys wie waren dat....????
Het waren muziekkanten, songwriters en producers Tommy Cogbill, Reggie Young, Bobby Emmons, Gene Chrisman, Dann Penn, Spooner Oldham, Chips Moman en Don Crews. Deze heren zijn verantwoordelijk voor "The Memphis Sound". In de kleine studio van American Recordings van Chips Moman & Don Crews Deze 8 heren vormden de basis aangevuld met Jerry Wexler, Dan Greer en James Govan (de laatste 2 hebben later een behoorlijke stempel gedrukt op het geluid van F.A.M.E. Recordings)
Aan Thomas Street in Memphis creëerden al boven genoemde heren een zeer eigen geluid dat net zo herkenbaar is als van b.v. Motown, Hi, Stax of F.A.M.E.
Eerst met locale artiesten King Curtis, James Carr, James & Bobby Purify, maar later kwam men van over al uit de V.S. en daar buiten (Dusty Springfield heeft hier haar overbekende album Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969) opgenomen), maar ook alle nummers (en meer) van het legendarische comeback album Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969) en de opvolger Elvis Presley - Back in Memphis (1970) zijn hier opgenomen.
Wellicht is de American Recording Studios niet zo bekend als Hitsville (Motown), Soulsville (Stax) of The F.A.M.E. Studio's, maar ze zijn zeker zo relevant.
24 nummers die de essentie van de Memphis Sound blootleggen de meeste nummers geschreven door top schrijvers duo Dan Penn & Spooner Oldham. Lang niet alle bekende nummers die in deze studio's zijn opgenomen staan hier op, zit met smart the wachten op Volume 2 (is al wel aangekondigd maar nog niet bekend wanneer die word uitgebracht).

Essentieel overzicht van dit minder bekende collectief dat niets onder doet voor Booker T. & The M.G.'s (de huisband van Stax) of van schrijvers / producers trio Holland, Dozier, Holland (Motown).

4.5*

Michael Jackson word "Bad"

Michael Jackson het kleine lieve ventje uit The Jackson 5, die doorbrak met het zeer fragile Ben,een geweldig album afleeverde met Off the Wall en uitgeroepen werd tot "The King of Pop" na Thriller probeert die status te consolideren met Bad.

Bad is een album dat een stuk agerresiever is dan al het andere werk van hem, het lijkt net of hij wil bewijzen dat hij meer kan dan op Soul georienteerde Popmuziek te maken op Thriller had hij al een paar uitstapjes richting rock Beat It en Thriller gemaakt, maar op Bad wordt de electrische gitaar veelvuldig uit de kast gehaald en ook de Dance invloeden zijn niet van de lucht.

Nummers als Bad, The Way You Make Me Feel, Another Part of Me, Smooth Criminal en voor al Dirty Diana klinken te geforceerd naar mijn mening. Dan probeert hij met Man in the Mirror ook nog maatschappij kritsch te zijn en Liberian Girl is wat mij betreft een niemendalletje dat kant nog wal raakt.

De productie maakt nog wel veel goed de top producer Quincy Jones zat wederom achter de knoppen en dat is nu eenmaal een geluidskunstenaar dus over het algemeen klinkt het allemaal wel ok.

Is dit dan een slecht album.....?????
Nee, dat is het zeker niet het is wat geforceerd en hier en daar lijkt Jackson de weg een beetje kwijt waarbij hij bijgestuurd word door Quincy Jones. Op de misser Liberian girl na is het best een redelijk album en het duet I Just Can Stop Loving You met Siedah Garrett is schitterend en oprecht, maar dan is er ook nog Leave Me Alone waarbij de eerste tekenen van "paranoia" toch wel zichtbaar worden.

Jackson wil alleen gelaten worden, alleen met al zijn geld en er mee doen wat hij wil het geen resulteerd in zeer extravagant gedrag, iets wat in de jaren er na steeds extremere vormen ging aannemen.

Bad is vooral een album van een artiest die de weg een beetje kwijt is en de eerste tekenen van hoogmoedswaanzin begint te vertonen. De muziek is goed, maar haalt het niet bij wat hij in het verleden geproduceert heeft en hierna werd het er ook allemaal niet beter op.
Als hij na Bad met pensioen was gegaan of wat beter naar de mensen om hem heen had geluisterd was het wellicht allemaal nog wel goed gekomen.

Helaas is dit wat mij betreft het begin van het einde van Michael Jackson en viel hij voor mij dan ook met dit album al van zijn voetstuk af (voor zover ik hem daar al had opgezet).

Al met al nog wel 3.5* want zoals al eerder gezegd het is zeker geen slecht album en destijds 1987 heb ik het veel gedraait en was ik er ook zeer content mee, maar ik ben ondertussen ook bijna een kwart eeuw oudergeworden en verstand komt blijkbaar met de jaren. (bij Jackson blijkbaar niet)

Dit was vanaf de eerste tot aan de laatste tonen van dit album een trip down memorylane. Het voelt aan als of het weer eind jaren 80 is ten tijde van Diesel & Dust en Blue Sky Mining. Goed we zijn bijna 35 jaar verder maar de muziek en de “feeling” er van zijn nog steeds hetzelfde.

Heb hun vorige album totaal gemist en ben dan ook blij verrast met deze.

Degelijke plaat die lekker rockt, een prettige vertrouwde sound heeft en texten die er toe doen.
Midnight Oil is terug (als ze ooit al weg zijn geweest).

Er zijn zo van die Albums die algemeen gezien worden als grensverlegend binnen de moderne muziek. Dit was een van de eerste.

Miles Davis groeide op in St Louis waar hij op jongeleeftijd van zijn oom een trompet kreeg. In zijn auto-biografie zegt hij "Het mooiste moment in mijn leven (met kleren aan) was in 1944 in St. Louis toen ik Diz en Bird voor het eerst samen hoorde spelen."
Hij verhuisde naar New York om een opleiding tot klassiek trompetist tevolgen, maar in de praktijk kwam daar niet veel van terecht. Hij was het meerendeel van de tijd te vinden in de Jazz-clubs op 52nd street waar hij de muziekale bezigheden van Bepopgrondleggers Dizzy Gillespie en Charlie Parker op de voet volgde.
Zelf toetert hij er ook al aardig op los en vanaf 1948 leidt hij zijn eiegen groepen, zijn samenwerking met Gil Evans resulteerd in Birth of the Cool. Daarna begint hij een kwintet met oa John Coltrane. Davis voelde zich niet helemaal op zijn gemak met de complexe taal van de bebob, de hoge snelle tonen in zijn spel maakten steeds vaker plaats voor meer melodie, dit was de opmaak naar Kind of Blue toe.

Toen het Album in 1959 werd opgenomen was dat "klusje" in 9 uur geklaard, zeer opmerkelijk want de band had de nummers nog nooit eerder gespeeld.
De 5 Jazz iconen Evans, Coltrane, Adderley, Chambers en Cobb haalden tijdens die 2 sessies onder leiding van Davis het beste van hun kunnen tot dan toe uit zichzelf.
Alle nummers zijn in 1 take opgenomen behalve Flamenco Sketches daar hadden ze er 2 voor nodig.

5 nummers die een heel erg melodieus en harmonisch geheel vormen en Jazz een nieuw gezicht gaven.
Van af het openings nummer So What laveert het album door een scala van stijlen. Wonderschoon pianospel onder de droevige klanken van Davis trompet in Blue in Green de rustige Latin invloeden op Flamenco Sketches en het harmonisch hypnotiseerende ruim 11.30 min. duurende All Blues.

Een mijlpaal in de muziek geschiedenis waar velen hun inspiratie uit hebben geput.

5* is wel het minste dat eik hiervoor kan geven.

Galaxy Records is een label dat viel onder het grotere Fantasy Records uit San Fransisco. Fantasy bracht al hun Soul, Blues en Funk uit op Galaxy.
Aangezien ze bij Galaxy een vast team van producers, textschrijvers en studio muziekanten hadden is er een behoorlijke "crossover" tussen de verschillende genre's.
Deze verzamelaar is een bloemlezing van de Soul & R&B die tussen 1966 en 1969 bij Galaxy werd uitgebracht.
Soul met een behoorlijk funky inslag erg dansbaar allemaal en de Blues is ook nooit ver weg in de rustigere nummers. We hebben hier dus "Northern Soul" uit San Fransisco met vroege (West-coast) Funk invloeden, lekkere dansbare Soul met een rauw randje is wel een goede omschrijving van de 26 nummers op dit album.
Natuurlijk weer een aantal nummers uit de archieven die niet eerder uitgebracht zijn en voornamelijk de minder bekende namen die hier acte de presence geven, aangevuld met een zeer informatief boekwerkje over de West-coast Soul & Funk scene is dit wederom een zeer geslaagde release die de nadruk legt op de ontwikkeling van de "Black" music in het hippie domein dat San Fransisco in die tijd was.

4.5*

Afgrijselijke hoes, maar geweldig album

Deep House van de bovensteplank met zeer veel en vooral goede invloeden uit de Soul Funk en Jazz.
Moodymann is al jaren een vaste waarde in de Dance scene en met dit album bewijst hij zijn status weer maar eens.
Het album is een trip door krochten van 's mans hersenen en geeft zijn inventieve spinsels bloot in de vorm van zeer kundige tracks varieerend van een paar seconden tot lang uitgesponnen Jamms.

Album dat zich kan meten met het betere werk uit de Dance historie, ik wil hier nu niet gelijk het predikaat klassieker aan vast hangen (dat zal de tijd uit moeten wijzen), maar het is zeer zeker een album dat relevant genoeg is om in iedergeval de tand des tijds te kunnen doorstaan denk ik.

4.5*

Babel is een herhalings oeffening van Sigh No More, Alles op dit album komt mij bekend in de oren en dat is logisch als je de voorganger hebt gehoord.

Het is opzepende folk live zullen de nummers zeker weer geheide meezingers worden op de festivals maar op plaat heb ik het na 1 album wel gehoord. Het is zeker niet slecht wat de heren hebben gemaakt, maar het is niets nieuws onder de (festival) zon. Ze hebben hun repertoir met feest-folk alleen uitgebreid.

Inprincipe heb ik niets tegen consolidatie van je status, maar om daar al mee te beginnen op je 2e album vind ik getuigen van weinig inspiratie. Als je al jaren bezig bent mag je best opnieuw doen wat je al jaren heel erg goed doet, maar aan het begin van je carriere al geen inventieviteit aan de dag leggen vind ik een zwakte bod.

De kwaliteit van het album is wel gewoon goed want ze beheersen het kunstje wel perfect dus Babel krijgt een halve * minder dan de voorganger omdat het een herhalings oeffening is en dat betekend niet dat het een slecht album is.

3.5*

Goed degelijk en samenhangend album van My Morning Jacket.

Het gaat allekanten op van Ruige Rock naar rustig ingetogen nummers waarbij de inspiratie werkelijk overal vandaan komt Roots, Folk, Rock, Gospel, Country, Pop en wat al niet meer.
En tog hoort het ook weer allemaal bij elkaar de verbindende factor is de bijzonder mooie stem van zanger Jim James. De stem komt net zo makkelijk weg met Country en Folk als met Rock.

Op dit album komt het eigen geluid van My Morning Jacket dat ze door de jaren heen hebben gecreerd het best tot zijn recht komt en dat geluid krijgt op Z een vervolg.

Wat mij betreft samen met Z het beste van My Morning Jacket wat ze tot nu toe hebben uitgebracht.

5*