Goed dit is hem dus de Ultieme Soul Box......................

Schitterend vorm gegeven en heel representatief voor de 60's soul alle stromingen en labels zijn hier vertegenwoordigd en niet aleen de bekende nummers maar ook de minder bekende..........

Als je de perfectie 60's Soul Box wil hebben is dit hem....... Echter er is 1 klein probleempje deze box is niet meer nieuw te verkrijgen en een compleet exemplaar op de 2e hands markt is moeilijk te vinden en meestal behoorlijk prijzig..........

Dit is dus niet aleen een geweldige box maar ook een waar collecters item............

Ben er dan ook erg blij mee dat ik deze in de collectie heb staan..........

Voor zo iets bijzonders kan ik natuurlijk niet anders dan het maximale aantal ***** geven 5* dus voor deze fantastische Box

De ondertitel luid "Where Country meets Soul"
De Country inslag zit hem vooral in de instrumentatie en de compositie, de zang is in de meeste gevallen op en top Soul.
Is het zo vreemd dat deze 2 stijlen met elkaar verwoven worden?
Laten we voor het antwoord op die vraag terug gaan naar het zuiden van de V.S. begin jaren 60 de rassenscheiding was nog de normaalste zaak van de wereld daar, maar in Muscle Shoals gebeurde het dat zowel zwarte als blanke artiesten samen werkten een "gehucht" waar 2 werelden elkaar vonden. Het resulteerde in wat later Southern Soul zou worden genoemd.

Op deze verzamelaar staat een mooi en evenwichtig overzicht van veel al typische Southern Soul artiesten die of wel een Country nummer onder handen hebben genomen of wel dat de instrumentatie typisch country is ook de Gospel invloeden zijn bij een aantal nummers goed te horen.

Where Country meets Soul of Where Soul meets Country het is maar hoe je het wil zien in beide gevallen is het duidelijk dat als je het beste van 2 werelden samen voegt je iets moois krijgt.

Dit is Jazz met Afrikaanse invloeden nee eigenlijk kan je het beter omdraaien Afrikaanse muziek met Jazz invloeden nee het is gewoon Afrikaanse Jazz

Een collectief van artiesten afkomstig uit Guinee die in de jaren 60 een mengeling van traditioneele Afrikaanse Folk , Afropop en Jazz maakten. In de loop van de jaren 60 kwamen er ook meer "Latin" invloeden in hun werk.
Hun werk vertoont veel overeenkomsten met die van iets latere datum zijnde Senegalezen van Orchestra Baobab, al is het werk van Bembya Jazz National wel iets rauwer.

Dit album is een verzameling van hun opnames voor het Syliphone label en bevat opnames uit de eerste periode van hun bestaan (1958-1976).


In 1983 hield de groep op te bestaan, maar in 1999 kwamen de nog levende leden weer bij elkaar om een tournee door Europa en de Vs te doen.

Ik snap het niet........

Er zitten hier op MuMe toch redelijk wat Soul liefhebbers, maar Ben E. King laaten ze om de een of andere reden links liggen. Zijn eerste 5 albums (zijn beste 5) hebben alemaal maar 1 stem (mijn stem) behalve Don't play That Song die heeft er inc. die van mij 3. vreemd vreemd vreemd.

Wellicht komt het doordat er iets van een "gladheid" aan Ben E. King kleeft wat ik daar mee bedoel is dat het alemaal wat te netjes klinkt zeg maar. Stand By Me is zijn grootste en enigste hit geweldig nummer maar wel heel braaf en netjes. Ook nog redelijk bekend zijn de nummers Save the Last Dance For Me en Spanish Harlem, maar die nummers zijn nu net niet representatief voor zijn werk uit de jaren 60.

Dit album (wat mij betreft zijn beste) is zo veel meer dan eazy listening Soul.
Dit album staat bol van de zeer gevoelige Soul met bezinning en passie gebracht en hier staan wel degelijk nummers op die alles behalve "glad" en "netjes" zijn, Cry No More is lekker ruw, Katherine een zeer gevoelige krachtige liefdes verklaring, I Can't Break the News to Myself is is een uptempo song die zo van Ray Charles afkomstig kon zijn, maar vooral What is Soul is geweldig, scherp als een mes, uptempo, een ongeslepen diamant die als symbool staat voor wat Soul nu eigenlijk is. Ik durf te stellen dat als je What Is Soul blind hoort je het nooit aan Ben E. King zou koppelen.

oordeel zelf

Dus Soul liefhebbers kijk verder dan de compilatie albums van deze Legende en verdiep je in zijn reguliere albums uit de jaren 60 en ondek een heel andere Ben E. King dan die je kent.

4.5* maar schuurt tegen de 5* aan.

Dit album komt sinds zijn release minstens 1 x per 3 dagen voorbij hier en het blijft een zeer intense beleving.
Er word her en der behoorlijk met verwijzingen gestrooid, veel gehoord zijn Antony & The Johnsons en Nina Simone van die eerste vind ik het een beetje vreemd dat die er bij word gehaald van Nina snap ik het wel door de donkere stem en de voornamelijk piano begeleiding. Zelf zou ik aan de referentie punten Michael Kiwanuka willen toevoegen, net achter elkaar gedraait Nina Simone - And Piano (1970), Benjamin Clementine - At Least for Now (2015) en Michael Kiwanuka - Home Again (2012) en dat is toch wel een heel erg intens en mooi 3tal.

Dit album dan, het verhaal is bekend straatmuziekkant word wereld beroemd (hij is het nog niet, maar gaat wel gebeuren).
Een album dat onder je huid kruipt en er ook niet meer van onder komt een zeer intense trip van ruim 50 minuten waarin je schitterende composities krijgt voor geschoteld die met ongeloofelijk veel overtuiging worden gebracht. Het stemgeluid is wonderschoon en de teksten zijn grotendeels autobiografisch en compositorisch steekt het ook allemaal zeer goed in elkaar.

Zeldzaam sterk (debuut) album dat een kenmerkend eigen geluid een sfeer heeft.

5*

Tijdens North Sea Jazz kondigde hij zijn nieuwe album al aan en hier is het dan.

Dit album staat bol van de Jazz en Funk. Het dampt en stamp aan allekanten geweldige alt-sax solo's en lekkere beats.
Met dit solo album schuift hij wat meer op naar het reportaire van New Cool Collective.

Wat mij betreft bewijst Benjamin Herman met dit album weer maar eens dat hij tot de top van de Nederlandse Jazz/Funk behoort.

4.5*

16 Jaar na Cafe Alto is er nu Cafe Solo.

En met dit album gaat Benjamin Herman weer terug naar hoe het voor hem allemaal begon, Jazz in zijn puurste vorm een trio opstelling van Joost Patoca (drums), Ernst Glerum (Bas) en hijzelf (alt-saxofoon). Ze hebben gekozen om een album op te nemen met "standards" en brengen deze in een lekere lome setting waarbij de instrumentatie natuurlijk op de voorgrond treed.
Het is een low tempo plaat geworden met warme klanken.
Ze hebben een aantal oude "Standards" uit de motten ballen gehaald en weer opgepoetst zo klinken nummers als Summertime, Reflections, Isfahan ach allemaal eigenlijk weer fris, maar straalt het album wel de sfeer uit van een Jazz Club ergens tussen Broadway en 52nd street in de jaren 50.

Er zijn maar weinig coveralbums die mij kunnen bekoren, de enige die mij zo nu even te binnen schieten zijn Ryan Adams - 1989 (het coveralbum der coveralbums) en John Legend & The Roorts - Wake up!. De lijst met matige tot ronduit slechte coveralbums zal ik jullie besparen, maar die is lang.

Statistisch gezien hadden mijn verwachtingen dus niet al te hoog moeten zijn, maar we hebben het hier wel over Beth Hart die Led Zeppelin gaat doen dat heeft potentie dacht ik. En helemaal onervaren is ze natuurlijk ook niet in het coveren getuige haar 3 albums met Joe Bonamassa die ook alle 3 ver boven gemiddelde coveralbums uitsteken, om nog maar te zwijgen over hun live album dat is een klasse apart.

En gelukkig maakt ze mijn verwachtingen waar, ze gaat goed los en haar stem past zeer goed bij de gekozen Led Zep nummers. Bluesy, Rauw en Puur zo komt het op mij over. Het is zeker niet gewoon even de nummers naspelen. Nee op dit album drukken Beth en haar muzikanten hun stempel op de nummers en maken de nummers “eigen”.

Dit is gewoon een zeer goede plaat van Beth en kan zich zonder problemen meten met de rest van haar ouvre, en is vele maken beter dan de gemiddelde coverplaat.

Betty Davis is gezegend met een lekkere rauwe stem en daar kan ze ook heel erg goed mee overweg...... soms ingetogen en dan weer luid schreeuwend..... dit alles in een setting van lekkere funky soul.......

He was a Big Freak is een goed voorbeeld van rustig zingen en geweldig uithalen met die stem...... maar in de meeste nummers haalt ze behoorlijk uit..... ik hou daar wel van de brutaliteit spat uit je speakers bij dit album......

De afgelopen jaren zijn er al een aantal zeer sterke soul comeback albums gemaakt ik noem Solomon Burke's Don't Give Up On Me, Bettye Lavette's I Got My Own Hell To Raise en Candi Staton's His hands...... Aan dat ilustere trio kunnen we nu dus ook Betty Harris met Intuition toevoegen....

De meesten zullen Betty Harris waarschijnlijk niet zo goed kennen maar zij was in de jaren 60 toch behoorlijk populair bij de deep soul liefhebbers... ze heeft ondermeer samen gewerkt met Otis Redding en een behoorlijk aantal singles opgenomen onder de hoede van Allen Toussiant.... alleen in 1970 had ze genoeg van de muziek industrie en heeft daarna (tot nu dus) nooit meer professioneel iets opgenomen... ze is wel altijd zeer actief gebleven als Gospel zangeres.

Dit album is een echt Deep Soul album maar ja dat was ook wel te verwachten met heerlijke broeierige songs. Haar stem is wat heeser geworden (nog niet zo als die van LaVette) maar toch een lekker rauw geluid komt er uit haar strot.

Absoluut hoogte punt op dit album is toch wel het duet met Freddie Scott - Since You Bought Your Sweet....
Dit is een zeer verdienstelijke plaat van Betty Harris en hopelijk niet de laatste....

Tja dit is toch wel wat je noemt een doorleefde stem de pijn komt bij mevrouw LaVette recht uit haar hart en uit haar strot.... Hier kunnen menig mannen nog een puntje aan zuigen (vergeleken bij LaVette klinkt Joe Cocker als een smurf).

Dit is een van de betere soul albums van de afgelopen jaren en een zeer goede comeback van Bettye LaVette.... en met dit album krijgt ze nu eindelijk eens de eer die haar toe komt. Ben nu wel heel benieuwd of ze het nog steeds in zich heeft om de ultieme soul plaat te maken waarmee ik bedoel dat ze met deze stem eens een album op moet nemen in de stijl van Child of the 70ties met lekker veel blazers en veel uptempo nummers wat een feest zou dat zijn.....

Een cover-album is altijd iets bijzonders in het ouvre van een artiest het is of heel erg goed, of het raakt kant nog wal.

De laatste tijd zijn er een aantal zeer goede cover-albums uitgekomen waarvan de beste wel John Legend & The Roots - Wake Up is.

Deze van Bettye Lavette mag er ook zeer zeker zijn en dat komt mede doordat het niet echt covers zijn maar veel meer eigen interpretaties van de nummers.
Alle nummers op dit album zijn van origine Rock/Pop nummers uit de Britse rockgeschiedenis waaraan Bettye Lavette haar eigen interpretatie heeft gegeven en sommige nummers van gedeeltelijk nieuwe texten heeft voorzien dus je kan hier echt niet meer van covers spreken.

De inmiddels 64 jarige bezit een zeer mooie rauwe stem waarmee ze heel goed overweg kan en veel nuances aan kan bregen.
De muziekale omlijsting is eveneens van een wonderschone schoonheid waarbij haar stem het best tot haar recht komt.

Als je je aan klassiekers als Whis You Were Here (Pink Floyd), Don't Let Me Be Misunderstood (The Animals), Nights In White Satin (Moodey Blues) waagt moet je van goede huizen komen en dat komt Bettye dan ook. Met haar jaren lange ervaringen in Soul, Gospel en Blues zorgt er voor dat alle nummers het orgineel geen onrecht aandoen en in schoonheid kunnen wedijveren met het orgineel. Door die productie en instrumentatie met voornamelijk lome gitaaren, strijkers en blazers krijgt dit album een heel typische Gospel/Blues/ Southern Soul sfeer mee.

Bettye Lavette levert met dit album wederom een schitterende plaat af hoop dat ze nog lang productief zal blijven en ons nog veel van dit moois voorschotelt

4,5*

En wederom doet ze het, net als haar vorige 3 albums is dit weer een geweldig Bluesy Soul album waarbij Bettye's haar rauwe / heese stem op de voorgrond staat en de instrumentatie daaraan ondergeschikt is.
66 is ze al of pas, maar waar de meeste soul diva's van weleer absoluut niet meer kunnen tippen aan hun werk uit vroeger jaren (uitzonderingen daar gelaten natuurlijk oa Candi Staton, Mavis Staples en Betty Harris) lijkt het wel of Bettye steeds beter word, ze houd iig het hoge nivo vast waarmee ze in 2005 haar "comeback" album I've Got My Own Hell To raise opnam.

Net als op haar vorige album (Interpretations: The British Rock Songbook 2010) staan op dit album ook alleen maar covers, maar de manier waarop Bettye de nummers volledig naar haar hand zet zorgt er voor dat de nummers een nieuwe identiteit krijgen.
De instrumentatie is bijzaak , maar zeer subtiel met niet meer dan wat ritme gitaar, slagwerk en toetsen zorgt el wel voor dat er een sfeer gecreëerd word die een beetje misterieus aandoet.

Het album is een ware ode aan de Soul.
Een album wat onder je huid gaat zitten en lekker duister, rauw en puur is.

Als je haar albums I've Got My Own Hell To Raise (2005), Interpretations: The British Rock Songbook (2010) en deze samen neemt begint het te lijken dat Bettye Lavette bezig is met haar eigen versie van Johnny Cash zijn American Recordings. Van mij mag ze hier nog heel lang mee doorgaan.

Voor Bill Withers heb ik altijd een zwak gehad buiten om dat hij zeer goede muziek maakt heb ik het ook altijd een zeer sympatiek persoon gevonden, een jaartje geleden was hij nog bij DWDD al treed hij zelf niet meer op (heeft het gehad met de muziek industrie) maar is niet te beroerd om over zijn muizikale verleden te verhalen.
Just As I Am is zijn beste, nummers als Harlem, Grandma's Hands, Better of Dead en natuurlijk Ain't No Sunshine zitten zo goed in elkaar dat het gewoonweg onmogelijk is om hier niet van te kunnen genieten. De rest van het album is ook van een zeer hoog nivo en verslapt nergens en weet de luisteraar te boeien van begin tot het einde.

Dit album samen met Birth of Soul Volume 2 (1998), Birth of Soul Volume 3 (2001) en Birth of Soul Volume 4 (2007) geven een mooi overzicht van de ontstaans geschiedenis van The Soul Music.

Stel je hebt geen idee van hoe Soul nu eigenlijk is ontstaan dan luister je gewoon deze 4 albums en je weet (bijna) alles.
Birth of Soul verzamelt alle vroege muzikale invloedssferen die in de loop van de late jaren 50 en vroege jaren 60 uiteindelijk samen kwamen in The Soul.
Want wat is Soul nu eigenlijk?
Om het even kort samen te vatten; Soul is een symbiose tussen Gospel en R&B de 2 muziek vormen die naast Jazz het domein waren van de Afro Amerikaanse bevolking in de jaren 50.
Als goed voorbeeld geeft ik maar What'd I Say van Ray Charlesin dit nummer is goed te horen dat een stuwende R&B ritme sectie aangevuld met piano (in de kerk werden de Gospelkoren veel al begeleid door piano) de basis vormen waar over Ray als een soort voorganger zingt (preekt) en als je alle muzikale omlijsting weg haalt en alleen naar de backingvocals zou luisteren zou dat zo maar uit een kerkje in een klein zuiderlijk Amerikaans stadje kunnen komen. Er word wel gesteld dat What'd I Say het eerste Soul nummer is, zo'n stelling is natuurlijk altijd onderhevig aan discussie, maar een ijkpunt is het zeker wel.
Op deze 4 albums is een zeer goed en gedegen overzicht gegeven van de ontwikkeling van The Soul Music in de late jaren 50 en de jaren 60. Je zou een hele berg grote namen verwachten, maar die staan er maar sporadisch tussen.
Otis, Sam, Ray, Etta en William staan er tussen maar voor de rest zijn het de minder bekende namen en dat is maar goed ook want er was zo ontzettend veel meer dan die grote geijkte namen. De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat ik het ontbreken van Ike Turner en James Brown als een aderlating zie
108 nummers die met zorg gekozen zijn en die goed laten horen hoe The Soul Music is ontstaan en tot wat het eind jaren 60 is geëvalueerd.

Blaudzun....??? Het eerste wat ik dacht was dat het uit Denemarken kwam vernoemt naar de wielrenner Michael Bluadzun of zo, maar nee na enig zoek werk er achter gekomen dat dit uit Amersfoort komt en wel is vernoemd naar Michael Blaudzun....

Deze plaat is een schitterend werk van ingetogen en gevoelige nummers over liefde, hoop en dat soort zaken.... Soms opgetogen en dan weer heel duister..... Dit alles gezongen met een zeer mooie stem.....

Tja de referenties naar Radiohead The Verve en Beirut zijn wel te begrijpen maar het zijn referenties en niets meer het is een zeer oorspronkelijk album waarin geen jat werk voorkomt, maar Johannes Sigmond heeft gewoon goed naar deze bands geluisterd en daar zijn geheel eigen interpretatie aan gegeven...

Hoop dat dit in de toekomst nog voor veel moois gaat zorgen.

Hier hebben we iest heel moois.......

De Nederlandse Jazz Kenner/Muzikant/Journalist Hans Mantel is door Blue Note Nederland benaderd om een overzichts box van de roemruchte Blue Note Jaren (grofweg de jaren 1953 - 1969) samen te stellen.

Dat is dus deze schitternde 8 cd's tellende box geworden.
De box is per cd opgehangen aan een instrument. De gekozen tracks zijn nu eens niet de overbekende nummers maar veel al minder bekent werk van namen als John Coltrane, Charlie Parker, Sonny Rollins, Thelonious Monk enz. maar ook de minder bekende namen worden niet vergeten.

Deze Box is samengesteld door een kenner en dat kan je horen elke cd heeft een goede samenhang en spanningsveld.

Het boekwerkje lever alle relevante informatie over de nummers en de prijs is ook zeer redelijk te noemen.

Kort om een goed overzicht van de begin jaren van Blue Note die zo wel voor de gevorderde als de beginnende Jazz liefhebber uitermate interesant is.

Goed een nieuw album van één van de laatste nog in leven zijnde en nog steeds muziek maakende soulgrootheden.
Maar is dit eigenlijk wel een Bobby Womack album of is dit weer een project van Damon Albarn, ik ben zelf van mening dat het het laatste betreft.
Womack zijn stem is er maar al het andere komt van Albarn af de beats, de electronica, de arragementen, de productie.
Simpel gezegd een nieuwe Gorillaz plaat met de vocalen van womack. Is daar dan iets mis mee...????
Nee niet echt want het werkt wel als je tenminste geen vergelijking met het vroegere werk van Womack gaat maken. Dit album is nu niet echt Soul te noemen het enige soulachtige aan dit album is Womacks stem die is gewoon geweldig hij is rauw en diep, maar de productie is...... niet passend bij zijn stem verwoord denk ik het best wat ik er van vind.

Goed al met al geen slecht album,maar hoop wel dat hij nog voor zijn dood (zijn gezondheid gaat ernstig achteruit de laatste tijd, en die was al niet zo best) hij nog wel met een echt eigen album komt. Voor dat eigen album heeft hij alwel een aantal nummers en de voorlopige titel van het album is The Best Is Yet To Come, hoe toepasselijk na dit middelmatige album.

3.5*

In de trant van Us3 - Hand on the Torch (1993).
Was half de jaren 90 vrijhip die "acid-jazz" ook acts als Incognito, Brand New Heavies, James Taylor Quartet en Young Disciples waren even vrij hot. Het (sub)genre verdween echter bijna net zo snel als het was gekomen weer in de underground.

Lekkere lome, relaxte beats voorzien van oude Jazz en funk samples. Op dit album is het allemaal kundig in elkaar gezet en ook met de ovirige instrumentatie is niets mis. Wat ik wel mis is een soort van vibe die bij Hand on the Tourch wel heel erg aanwezig is. Om de een of andere reden mis ik samenhang en consistentie.

Aardig album, maar niets bijzonders zeker niet in het Acid-Jazz genre.

3.5*

Nix mis mee, nou ja op Nightshift na dan (die is toch echt wel te glad). Al die "negativiteit"hier ik hoor het gelukkig niet. Degelijk en goed album (geen hoogvlieger).

Cover albums zijn altijd lastig te beoordelen je legt de nummers toch snel naast het origineel en die zijn bijna altijd beter. Zo ook bij deze, maar Springsteen doet het toch wel meer dan behoorlijk en de meesten vinden zijn stem / manier van zingen er niet bij passen, ik vind het wel wat hebben. Je hoort weer Springsteen zo als Springsteen jaren geleden klonk. Niet meer het ingetogenen van zijn laatste paar albums, maar hij geeft nu weer eens regelmatig gas. Mooi om te horen dat zijn stem nog in orde is, geeft hoop voor de concerten van volgend jaar.

Al met al gewoon een degelijk album dat zeker niet misstaat in zijn discografie.

Dit is dus gewoon helemaal geweldig..... een alternatief overzicht van 's mans carriëre...... Voor het grootste deel nooit eerder op reguliere albums uitgebrachte nummers aangevuld met de onbekendere album tracks in een schitterende box...... Zo kan je dus ook je fans bedienen.... Klein minpuntje is dan weer wel dat de cd 18 Tracks bestaat uit 16 nummers die ook op deze box staan + 2 niet eerder uitgebrachte nummers (Dat is dan weer een beetje geld klopperij maar ach....)

Wil je een degelijk carriëre overzicht van de man dan neem je gewoon The Essential Collection alle grote hits op 2 cd"s + een schijfge met alternatieve versies en moeilijk verkrijgbare nummers.

Wederom een zeer sterk album van Springsteen........
Goed het is allemaal niet echt (of beter gezegd echt niet vernieuwend), maar dat zijn we van Mr. Springsteen ook niet gewend. Als je ergens goed in bent is het verstandiger om gewoon te doen waar je goed in bent en dat snapt Bruce als de beste.....

Het is allemaal wat lichter en wat meer pop gericht, maar het klinkt zeker niet commercieel al zal ook dit album dat natuurlijk weer wel worden (een commercieel sucses dan hé)........

Het eerste nummer van het album (Outlaw Pete) vind ik zelf eigenlijk wel het beste met een paar "gestolen" accorden van Kiss - I Was Made For Loving You en het mondharmonicatje van School van Supertramp of van Ennio Moricone's Once Upon A Time in the West (daar ben ik nog niet helemaal uit) maar het werkt allemaal wel.......

Wat hij bij Tomorrow Never Knows met zijn stem doet is mij niet helemaal duidelijk en het heeft volgens mij ook niet het beoogde effect (het lijkt wel of hij door een filter of iets dergelijks zingt). Vind dat nummer dus gelijk het minste van het Album......

Queen of the Supermarket is een lekkere pop song met herkenbaar refrein.......

De meeste nummers van dit album zullen live ook zeker overeind blijven denk ik zo.......... Maar dat zullen we tijdens Pink Pop wel ondervinden......

Kortom samen met The E Street Band heeft Bruce Springsteen wederom een goede degelijke rock plaat afgeleverd die zeker niet misstaat in zijn omvangrijke ouvre..... De beste man is ook al weer ruim 35 jaar bezig en nog steeds going strong....... Laat dit een voorbeeld zijn voor de nieuwe lichting rock bands eens kijken wat zij over 35 jaar nog produceren...........

4.5*

Geheel iets anders dan dat we gewend zijn van The Boss maar toch klinkt het ook zeer vertrouwd.......

Je hoort het plezier dat de dames en heren hebben tijdens dit optreden..... de meeste nummers kenden we al nutuurlijk van The Seeger Sessions en live blijven ze ook zeker overeind staan....
De bijgevoegde DVD is een must voor elke Springsteen fan...... Geweldige registratie van het concert.......

Bruce en de rest van de band in top vorm.......

Hoorde het titel nummer 's nachts in de auto op 3FM en reed zowat van de weg af van verbazing Wat een geweldig nummer de volgende dag gelijk het album besteld bij mijn platenboer en gisteren opgehaald......

Geweldig album van deze drummer van Jimi Hendrix het is Soul Funk Blues Rock all mixed up tot deze schitterende muziekale tocht door American Black Music uit de jaren 60 / 70.....
Een ware aanraader voor een ieder die Soul & Funk een warm hart toe dragen.....

Hoe wel het jaar nog maar 3 maanden jong is..... durf ik al bijna te stellen dat dit album voor mij wel eens de ontdekking van het jaar 2008 kan zijn......