menu

Hier kun je zien welke berichten jellecomicgek72 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Asaf Avidan - Gold Shadow (2015)

4,0
Geweldige plaat. Heb z'n vorige (Different Pulses) ook geprobeerd destijds maar die kon mij niet echt bekoren en heb ik verder ook niet echt heel veel beluisterd dus misschien nog een keer een kans geven. Maar deze vind ik echt even andere koek. Ik associeer deze plaat vooral met muffe en rokerige cafés, op een of andere manier roept deze plaat een beetje 'n jaren 50 sfeer bij me op. Weet niet of ik de enige ben met dit gevoel.. Zo'n nummer als 'My Tunnels Are Long and Dark These Days' kan zomaar in m'n nummer top10 van 2015 komen, heerlijke vibe. Een echte rookplaat vind ik dit, dit weekend ook maar eens proberen in combinatie met 'n whisky, kijken hoe dan de plaat dan op me overkomt. Eindejaarslijstjes materiaal dit, het jaar start sowieso ongewoon sterk met deze en Benjamin Clementine.

David Bowie - Station to Station (1976)

5,0
Na het dansbare Young Americans besloot Bowie dat het weer eens tijd was voor wat vernieuwing, niet alleen qua muziek maar ook qua uiterlijk. Met dit album introduceerde hij zijn nieuwste persona 'The Thin White Duke een persona zonder echte emoties. Tijdens de opnames van deze plaat leefde hij op een dieet van melk, paprika's en cocaïne waardoor hij ook zo dun was ten tijde van dit album maar om eerlijk te zijn vond ik Bowie er hier niet eens zo slecht uitzien, misschien was ie wel helemaal fucked up hier, maar de stijl die hij had ten tijden van dit album vind ik zo cool; gilletje, haar slicked back hij leefde totaal in zijn nieuwste persona dat hij verzonnen had. Later in een interview ergens in de jaren 90 heeft ie nog gezegd dat hij nooit wist dat ie personages speelde, hij dacht daadwerkelijk dat ie zijn alter ego's zelf was. Terug naar het album...

1. Station to Station - Na ruim 4 minuten het geluid van een stoomlocomotief die op gang aan het komen is introduceert Bowie zijn nieuwste persona van het eerst; The return of the Thin White Duke
throwing darts in lovers eyes
En naarmate het nummer eigenlijk rustig voorgezet word komt daar na 5 minuten de meest geniale bridge die ik ooit heb gehoord. It's not the side-effects of the cocaine
I'm thinking that it must be love
wat eigenlijk al genoeg zegt hoe zwaar naar de klote Bowie was ten tijden van dit album, het feit dat hij de opnames van dit album niet eens meer kon herinneren zegt al genoeg.

2. Golden Years - Heerlijk nummer, veel toegankelijker dan het titelnummer en het swingt als een malle, waarschijnlijk een van m'n meest favoriete Bowie singles.

3. Word on A Wing - Ja, deze is geweldig. Bowie's stem op z'n best.

4. TVC 15 - Heerlijk gefreakt nummer. Tijdens een avond drugs gebruiken samen met Iggy Pop geloofde Iggy erin dat de tv zijn vriendin opslurpte en zo kwam Bowie met het idee voor dit nummer. Echt te bizar voor woorden. Klinkt zowat griezelig als je de achtergrond van dit nummer weet.

5. Stay - Net zo'n toegankelijk nummer als een Golden Years in mijn optiek. Lekkere gitaar ertussendoor.

6. Wild is the Wind - Ik wist eerst niet eens dat dit een cover was. Het is zo anders dan de rest van dit album en daarom zouden mensen dit misschien als een minder nummer kunnen zien maar niks is minder waar naar mijn mening. Met zoveel emotie gezongen waardoor het juist misschien heel goed in dit album past omdat deze plaat 1 brok emotie is. Na dit album vernietigde Bowie zijn laatste persona en besloot dat het tijd was om de personages voor eens en voor altijd achter zich te laten wat je ook weer hoort in de opvolger Low in het nummer What in the World; Oh what you gonna say to the real me? De periode waarin Bowie eindelijk 'zichzelf' was en durfde te zijn.

Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)

3,5
Ik heb het album nu zojuist as we speak gehoord en heb er een beetje gemengde gevoelens bij. Staan een paar hele mooie nummers op. Fly Boy Blue / Lunette en New York Morning had ik de afgelopen 2 maanden helemaal grijs gedraait dus m'n verwachtingen waren ook uiterst hooggespannen. Vooral Fly Boy Blue / Lunette met dat prachtige laatste gedeelte.. Moet gek lopen wil dat nummer niet in m'n top10 belanden van nummers uit 2014. Ik dacht dus vooraf dat de rest van de nummers net zo zouden klinken als dat nummer want dan had ik meteen het 5 sterren knopje aangevinkt. Helaas is dat niet helemaal het geval merk ik nu al zo na 1x luisteren. Sommige nummers kabbelen inderdaad een beetje voort, dat je denkt; wanneer gaan ze nou echt los? En vaak blijft dat uit helaas.. Ook vind ik sommige nummers een beetje geforceerd overkomen waardoor het luisteren wat onaangenamer word. Ik mis dat geluid wat ze op The Seldom Seen Kid wel hadden en waarbij echt alle nummers meteen bleven hangen mede ook door de refreinen in de nummers. Maargoed dat was ook een album van epische proporties.

Nu heb ik het album pas 1x beluisterd maar ik nu al wel een redelijk beeld van het album en had mijn verwachtingen iets te hoog ingezet waardoor het na zo'n eerste luisterbeurt toch wat tegenvalt. Dat kan wel degelijk nog veranderen want het is duidelijk te merken dat Elbow met dit album een andere weg is ingeslagen en of ik dat ga liken of niet, ja dat is vraag 2... Het kan ook zijn dat het me morgen of over een paar dagen opeens wel pakt maar nu vind ik het toch wat teleurstellend. Kan ook komen omdat het laat is.. Zal hem de komende tijd wel zeker vaker gaan draaien. Stem geef ik morgen of in de loop van de week wel, vind ik het nu te laat voor en een album als dit kun je naar mijn mening moeilijk in 1 luisterbeurt beoordelen, daar zit het echt te 'vol' voor.

Zoals ik al zei; mixed feelings tot nu toe dus...

Imagine Dragons - Origins (2018)

Debuutplaat was destijds ijzersterk, helemaal grijs gedraaid, en ook op Lowlands vond ik ze een erg goede live band. Vanaf dat Evolve vind ik het allemaal erg inspiratieloos geworden, zit veel te weinig energie in de nummers, enkel Natural heeft nog een lekker refrein die zo nu en dan nog wel eens voorbij komt op m'n Playlist voor tijdens het met gewichten smijten in de sportschool, de rest is weinig soeps helaas.

Imagine Dragons - Smoke + Mirrors (2015)

4,0
Damn... Het is een goed album geworden. (Op I Bet My Life na) Shots en Gold die me individueel niet veel deden blijken toch beter in het album te passen en dan zijn het redelijke tracks. Maar nummers als I'm So Sorry en Friction knallen er wel echt uit en doen die bittere nasmaak van die single vergeten. Die nummers hebben ook een hele andere stijl dan de rest en houden de vaart van het album er lekker in.

Het album kent nogal wat bonustracks waarvan 4 ervan al eerder te beluisteren waren (Warriors, Battle Cry, Monster, Who We Are) zijn voor mij echt allemaal raak. Het is ook een heel ander album dan de voorgaande dus in vernieuwen zijn ze wel goed en gelukkig pakt het voor mij ook nog redelijk goed uit.

Alleen ben ik wel bang dat de nummers niet zo zullen bleven hangen als op het voorgaande album en ik weet ook niet hoe ik er over 'n paar maanden tegenaan kijk. Heb nu wel weer gelijk zin om ze weer live te zien. Nog 'n keer op Lowlands zou geweldig zijn...

Queens of the Stone Age - Villains (2017)

4,0
Here. We. Come!

Okay het is geen Like Clockwork 2.0 geworden maar dat had volgens mij ook niemand verwacht op basis van The Way You Used to Do. Ik heb nu ook eindelijk de goede versie van dit album te pakken volgens mij want hiervoor had ik er twee waarvan de kwaliteit zo belachelijk slecht was dat ik mezelf ging afvragen of dat wel zo hoorde of het aan mijn installatie lag. Villains of Circumstance vond ik een jaar geleden ook al een prachtig nummer maar is een beetje een vreemde eend in de bijt als je kijkt wat er nog meer op dit album staat. Deze is denk ik mijn favoriet samen met The Evil Has Landed die een geweldige outro heeft. Ik vermaak me de komende tijd wel met deze plaat denk ik.

Radiohead - The Bends (1995)

5,0
Mooie recensie Arrie. Ikzelf heb OK Computer omgeruild voor The Bends in m'n top 10, dat betekend dus dit dat automatisch m'n favoriete album allertijden is. (Ookal komen sommige albums wel heel dicht in de buurt en weet ik niet of deze Radiohead voor altijd m'n favoriet blijft)Misschien staat over een tijdje OK Computer weer op 1, moeilijke keuze.

Anyway dit album is echt geweldig. Vanaf het begin als je Planet Telex hoort wordt je als het ware meegesleurd in een wereld waar je pas na 3 kwartier uit bent. De vibe is echt ontzettend goed in dat nummer. The Bends, titelnummer van het album, gewoon erg goed niks op aan te merken. High and Dry is dan weer een echte meezinger, heel mooi + het nummer heeft een mooie tekst. Fake Plastic Trees is veruit het beste nummer van het album. Vooral het laatste gedeelte van het nummer is zó ontzettend mooi, geen woorden voor. Bones, goed nummer, rockt lekker, niks mis mee. [Nice Dream] Heel erg mooi gezongen door Thon Yorke, tekst is echt heel mooi. 1 van de betere nummer op dit album. Just is misschien wel m'n favoriete nummer van het album. Hele goede rocker, als ik dit hoor heb ik altijd de neiging om de volumeknop neer rechts te draaien. Erg goed nummer. My Iron Lung, zelfde verhaal als bij Just, heel goede rocker dit nummer, volume op z'n allerhardst en gaan! Bulletproof... I Wish I Was. Heerlijk rustig nummer, tekst is erg mooi. Niks op aan te merken. Black Star, een iets minder nummer dan de rest naar mijn mening, maar nog steeds wel goed. Sulk, Een nummer dat ik eerst niet zoveel aan vond maar naar een aantal keer luisteren kon ik het ook goed appreciëren. Gewoon een goed nummer. En dan.... Het hoogtepunt van het album. Street Spirit (Fade Out) Een nummer dat werkelijk alle emoties bij me los maakt. niet beschrijven zo mooi. Vooral het einde van het nummer.

Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death, can see its beady eyes
All these things into position
All these things we'll one day swallow whole
And fade out again and fade out again




Dan na een kleine 3 kwartier is het album voorbij en weet je dat je iets bijzonders gehoord hebt. Voorlopig staat deze bij mij op 1 ipv OK Computer, kan ook zomaar weer veranderen dus niet raar opkijken als volgende week OK Computer weer op 1 in m'n top 10 staat.

De maximale score lijkt me dan ook wel logisch.

Radiohead - The King of Limbs (2011)

3,0
Ook maar eens een wat uitgebreide mening van mijn kant aangezien ik The King Of Limbs op dit moment helemaal grijs draai. Wat ook grappig was was dat dit album echt opeens aangekondigd werd. Het grappige was ook dat ik een week daarvoor (op maandag nog wel) nog zat te denken: Wanneer komt Radiohead nou weer met een album? En boem! Daar verscheen de cover van The King Of Limbs op internet met het nieuws dat het album vrijdag gedownload kon worden, mijn week kon niet meer stuk, zou dit 1 van de muziek hoogtepunten van dit jaar gaan worden?

Toen ik het album eenmaal 1x beluisterd had, was ik niet heel enthousiast, misschien wel lichtelijk teleurgesteld. Hebben we hier nou bijna 4 jaar lang op gewacht? Op 8 tracks? Had meer gehoopt dat Radiohead nog een keer zo'n rockend album zou maken als OK Computer of In Rainbows. The King Of Limbs gaat toch meer in de richting van Amnesiac met een wat dromerige vibe in het album. Het beginnummer Bloom was wel een nummer waar ik echt even aan moest wennen en ik dacht ook even dat dit een echte skipper zou gaan worden op dit album. Niet veel gitaarwerk in dat nummer en een wat zeurderige zang erdoorheen met veel elektronische geluiden, niet een nummer dat me de eerste keer greep maar die ik na 4x luisteren toch kon appreciëren. Morning Mr Magpie heeft een beetje The Eraser vibe om zich heen hangen, dit nummer had zo op dat album kunnen staan, klinkt verder goed. In Little By Little is de zang af en toe onverstaanbaar, vind het 1 van de mindere nummers op het album. Feral Mooi instrumentaal nummer, zorgt voor een mooie overgang naar de 2e helft van het album. Goed nummer. En dan hét hoogtepunt van het album... Lotus Flower! Dit nummer komt ook vast en zeker heel hoog in mijn eindjaarslijst van beste nummers van 2011! Ik zou bijna durfen te zeggen, 1 van Radiohead's beste nummers. Tekst is ook heel mooi en het nummer is ook het meest verslavendst op het album want ik blijf het maar draaien. De clip erbij is ook leuk bedacht. Yorke met bolhoed op.

There's an empty space inside my heart
Where the wings take root
So now I'll set you free
I'll set you free
There's an empty space inside my heart
And it won't take root
Tonight I'll set you free
I'll set you free


Codex Het op 1 na beste nummer van het album, mooi rustig nummer, mooi lyrics ook weer. Samen met Lotus Flower m'n favoriet op dit album. Give Up The Ghost was het eerste nummer wat ik van The King Of Limbs hoorde op 3FM. Deed me in het begin niet zoveel maar het past prima in de vibe van het album.

Don't haunt me
Don't haunt me...


Separator Een nummer dat pas echt goed wordt wanneer de gitaar eraan te pas komt. En de afsluitende tekst is ook erg mooi vind ik.

When I Ask You Again, Wake Me Up
When I Ask You Again, Wake Me Up


Dat was hem dan. De nieuwe Radiohead plaat. De vraag is alleen of ie de voorganger In Rainbows heeft overtroffen? Tot nu toe vind ik die laatstgenoemde toch muzikaal sterker en intressanter. Maar wie weet gaat dit album nog groeien. Al blijf ik er wel bij dat ik 8 tracks nog steeds te weinig vind voor een album als je er 3 jaar lang op hebt zitten wachten. Maargoed, eerst dit album nog veel vaker gaan luisteren en kijken hoe de score blijft en wie weet is dit album over 10 jaar ook wel een klassieker? Wie zal het zeggen? Voor nu een 4* maar weet bijna wel zeker dat ik op een 4,5* ga uitkomen.

Stars of the Lid - And Their Refinement of the Decline (2007)

4,5
23.00 uur
Laat
Bijna nacht
Begin moe te worden
Kruip toch maar eens mijn bed in
Pak m'n I-Pod van mijn nachtkastje
Kijken welke albums ik nog moet beluisteren
Rustig blader ik door de library van m'n I-Pod
Om vervolgens dit album tegen te komen
In mijn achterhoofd wetend dit dit album 2 uur duurt
Toch besluit ik het op te zetten
Niet wetend wat me staat te verwachten
Het eerste nummer begint.
Probeer mijn ogen te sluiten
Laat de muziek op me afkomen
Stilte
Rust
De muziek doet me denken aan 2001: A Space Odyssey
Voorzichtig stap ik in mijn spacevliegtuig
Om een hele lange reis te maken
Een reis naar de maan
En weer terug
Nog steeds die stilte
Ondertussen zijn we alweer bijna twee uur onderweg
Ben ondertussen wakker geworden
Lig naar mijn plafond te staren
Nog na te genieten van de laatste paar nummers
Aparte ervaring

The Black Keys - Turn Blue (2014)

4,5
Wat een heerlijke plaat weten de heren hier weer af te leveren zeg. Klinkt compleet anders dan El Camino, meer lay back, iets rusterige/chillere vibe, iets minder rocken al is Weight of Love wel echt het hoogtepunt en Fever hier de wat zwakkere broeder, dat had ik al wel een beetje verwacht ook eigenlijk. De intro van Weight of Love doet me overigs nogal veel aan Pink Floyd denken.. Is dat erg? Nee integendeel, super wreed zelfs, hét hoogtepunt toch wel op deze hele fraaie plaat. (Die gitaarsolo!!! Holy shit, wat super wreed!) Ik had m'n verwachtingen voor dit album iets lager ingezet na 'Fever' maar met de rest van de plaat bewijzen ze juist het tegenovergestelde. Ijzersterk, en doet niet veel onder El Camino en Brothers.

4,5*!