Duidelijk een van de beste cd's die ik in huis heb liggen. Ik geef hem met plezier de volle mep (wat 4,5 sterren voor mezelf is). Helaas is de serie na deze tweede editie al gestopt: blijkbaar zaten mensen hier niet op te wachten ( ). Misschien was 1996 gewoon te vroeg om compilaties met hits van zeven/acht jaar eerder uit te brengen.

Er gaat een prettige, gemoedelijke sfeer uit van deze verzameling net-niet-90's-nummers die al wel tamelijk begin jaren 90 aanvoelen. Het geheel klinkt heerlijk onbevangen, terwijl die liedjes ondertussen donders goed in elkaar zitten. Op 14 en 17 na komen ze ook allemaal op m'n semi-90's-stream langs, zoiets als dit vormt het raamwerk voor het format (waarom nummer 14 ontbreekt... geen idee, toch maar eens aan de database toevoegen). Nummer 16 is momenteel favoriet, gevolgd door 10, 2 en 15.

De factor 'jeugdsentiment' geldt hier niet: Ik luisterde in 1989 nog niet naar hitparademuziek, dat duurde nog twee jaar. Anderzijds zijn er recentelijk diverse 'jeugdsentiment-cd's' geweest die ik maar 1 of 2 sterren heb gegeven, dus wat dat betreft is dat voor mij niet heilig. Rommel is rommel, zeg maar, óók als ik er als middelbare scholier ademloos naar lag te luisteren.

Recent kwam Come IntoView op m'n pad, een goed nummer dat direct de aandacht trekt. Het wordt gelabeld als progressive rock, maar in dit nummer zit evenveel soul als dat. Het hangt er ergens tussenin.

Spreekt de aparte, scherpe stem van Duffy je aan, zoek dan ook dit nummer eens op. De klankkleur is vergelijkbaar. En nee, je hoort die zangeres niet meteen; pas na een minuut of twee.

Op de rest van het album heeft ze btw niet altijd die Duffy-toon. De ene keer meer dan de andere keer. Grote delen van de nummers bevatten zelfs überhaupt geen vocalen.

Het geheel zou potentieel aantrekkelijk kunnen zijn voor mensen die weleens de wat vroegere albums van Earth & Fire opzetten, hoewel Jerney Kaagman een vlakker geluid heeft.