Dit album bestaat deels uit 'echte' nummers (officieel met titels in hoofdletters) en deels uit korte tussenstukjes (officieel met titels in kleine letters - voor het onderscheid).

Het kwam in beeld door de pakkende, slepende tiende track, gedraaid op een lokale zender uit de regio waar deze artiest vandaan komt. Een blik op YouTube leerde me dat het nummer op dat moment door net iets meer dan twintig mensen was aangeklikt; het stond er op dat moment een maand of drie op. Johnny mag dus nog aan zijn marketing werken.

Ook de rest is opgezet, blijkt goed te klinken, en van de overige nummers valt met name Lost positief op.

Over de gehele linie krijg je op dit album een mix van in het Frans gezongen gitaarrock en verfijnde electronica. De ondertoon is subtiel te noemen.

Van Wallflower hebben een paar nummers behoorlijk vaak opgestaan, maar daarna verloor ik Jordan Rakei een beetje uit het oog.

Tot Trust recent op de radio kwam, en me dit album in trok. Het funky soulpopliedje bleek iets steviger dan het gros wat erop staat, maar: fijn album. Verzorgd en verfijnd geproduceerd, met aantrekkelijke koortjes en veel subtiliteit in de arrangementen. Vaak gaat er iets rustgevends van de nummers uit.

Raakvlakken met zowel George Michael (in een kalme bui) als Stevie Wonder (idem) zijn aanwezig.

Naast Trust zou ik ook met name Learning eens opzoeken.

De eerste review heeft me inmiddels nieuwsgierig gemaakt naar de rest, ondanks dat ik behoorlijk selectief ben als het gaat om het uitproberen van artiesten-albums. Het ligt eraan in hoeverre reeds bekende nummers en/of recensies me weten te verleiden. Maar die review werkt hier erg goed als een soort van reclame-praatje.

M'n eerste indruk na twee keer afspelen is dat ik het aan de ene kant behoorlijk lekker vind klinken allemaal. Een organisch en hoorbaar met plezier gespeeld geheel met lekker veel dynamiek, vervaardigd door een band die daadwerkelijk iets kan. Maar dat er aan de andere kant de daadwerkelijk memorabele nummers missen, afgezien van Ethiopino dan. Afzonderlijke geluiden trekken weliswaar positief de aandacht, maar in z'n gehéél blijven de afzonderlijke nummers nog niet zo plakken. Dat was bij Ethiopino al meteen de eerste keer het geval.

Van forceren in de hoop dat het iets word houd ik niet. Zit het er niet in, dan zit het er niet in. Maar omdat ik het idee heb dat dit een groeiplaat zou kunnen zijn, krijgt het een eerlijke kans.

Vooralsnog echter nog geen sterren-toekenning.